50 jaar Chicken Skin Music

De exacte releasedatum van dit Ry Cooder-album heb ik niet kunnen achterhalen. Chicken Skin Music verscheen in 1976 en mag gezien worden als een zeer volwaardige opvolger van het meesterwerk Paradise and Lunch uit 1974. 

Deze Chicken Skin Music is het vijfde album van Cooder en veel grote namen hadden deze perfectionist inmiddels in het vizier. Cooder speelde bij talloze grootheden en stond zelfs even op de nominatie om bij The Rolling Stones in dienst te treden. Google maar eens en verbaas je over de artiesten met wie hij heeft samengewerkt. Dat gold overigens ook andersom: de lijst topmuzikanten die aan Chicken Skin Music meewerkten, is indrukwekkend.

 

Strikt genomen heeft Cooder die hulp niet eens nodig, want op dit album bespeelt hij zelf een enorme verscheidenheid aan instrumenten. De meest opvallende zijn de Franse accordeon en de Hawaïaanse gitaar. Net als bij zijn voorganger ligt de nadruk op Americana (een blend van folk, blues, country en rock), maar ditmaal met een flinke scheut Tex-Mex-invloeden en een vleugje Hawaï.

"The Bourgeois Blues" van blueslegende Lead Belly is een heerlijke opener, maar als romanticus smelt ik toch vooral weg bij nummers als "He'll Have to Go" en "Goodnight, Irene". Het meeslepende "Stand by Me" - dat door zeker 400 (!) artiesten is uitgevoerd - is misschien net iets te zoet, maar in de juiste stemming is het toch wel heel lekker. 

Ry Cooder heeft eigenlijk geen slechte albums gemaakt en afhankelijk van je liefde voor bepaalde muziekstijlen zullen bepaalde albums je meer of minder aanspreken. Zelf ben ik wel een groot fan van zijn Americana-werk. Daarom is voor mij deze Chicken Skin Music samen met voorganger Paradise and Lunch een duo om in te lijsten. Genieten met een grote G!

R.I.P. Garth Hudson

Gister overleed op 87 jarige leeftijd het laatst overgebleven lid van de legendarische Canadese rockgroep The Band. Hudson leverde met zijn herkenbare orgelgeluid een zeer belangrijke bijdrage aan het succes van The Band.

The Band ging aanvankelijk onder de naam The Hawks uit de startblokken maar werd - mede door Dylan's Basement Tapes project - als snel The Band.

 

The Band heeft een rij zeer knappe albums gemaakt en vooral Music from Big Pink (1968) en The Band (1969) mogen als meesterwerkjes worden gezien. Hoewel bandleden zoals Danko, Helm en Robertson doorgaans wat meer op de voorgrond traden, is het wel degelijk Hudson geweest die The Band muzikaal in de lift heeft gezet.

Hudson was geschoold in klassieke muziek en speelde zo ongeveer ieder instrument. Naast orgel speelde hij piano, clavinet, diverse blaasinstrumenten, accordeon en eigenlijk overal waar je maar muziek mee kon maken.

Uiteraard valt zijn fenomenale en karakteristieke orgelwerk - wat The Band een eigen geluid gaf - het meeste op. Een sound die we ook horen op de albums van Bob Dylan waar The Band voor de begeleiding zorgt.

Een enkele draaibeurt van Dylans album The Bassement Tapes en je hoort Hudson werkelijk overal.............

Hudson heeft na het einde van The Band een paar knappe solo albums gemaakt. Verder was Hudson tussen 2002 en 2005 actief als toetsenman bij Burrito Deluxe.

 

Hudson overleed in een verzorgingstehuis in Woodstock op een steenworp afstand van Big Pink waar The Band de aftrap gaf voor een definitieve doorbraak. 

 

Hoewel ik best het nodige van The Band heb staan is er voor nu maar één album denkbaar. 

Het afscheid van The Band is in 1976 met behulp van andere grootheden (oa Neil Young, Muddy Waters, Eric Claptoin) uit de muziek gevierd en verschenen als film en 3LP set onder de naam The Last Waltz.............

 

Rust zacht Garth............

 

On A Monday

On a Monday, I was arrested
On a Tuesday, I was locked up in jail
On a Wednesday, my trial was at tested
On a Thursday, nobody would go my bail

Dat is geen fijn begin van de week kunnen we wel stellen. Het zijn de eerste regels van de song "On A Monday". Het is geschreven door Huddie Ledbetter en Ry Cooder nam het op voor zijn meesterwerk Into the Purple Valley dat in 1972 verscheen.

Het is het tweede album van Cooder en na zijn indrukwekkend debuutalbum dat in 1970 verscheen stelde hij met deze opvolger niet teleur. Integendeel!
Persoonlijk vind ik dit album zelfs net een tikkie beter dan het debuut en het staat dan ook in mijn Ry Cooder album top 5. 

Cooder heeft als geen ander gevoel voor de herkomst van moderne muziek en dat zien we ook terug in de keuze van de nummers voor dit album. Traditionals en al wat oudere nummers (oa van Cash en Guthrie) maar door Cooder op geweldige wijze bewerkt en vertolkt. Cooder als de meester avonturier die door de muzikale roots van America struint.
Het album is een perfecte mix van Country, Folk en Blues en is een uitstekende keuze om te draaien na een eerste werkdag van de nieuwe week.
Het is echt een subliem cooldown album. Drukke werkdag gehad..........Ik zeg: Into the Purple Valley

Hoewel Cooder zich voor de schitterende hoes met een stoere Buick heeft laten fotograferen roept het album mogelijk bij de luisteraar een minder luxe sfeer op:
Sluit je ogen en je waant je een hobo die door de eindeloze graanvelden zwalkt op zoek naar een gratis treinreisje............Toch?

Als alle werkdagen eindigen met zo'n heerlijk album mag het altijd maandag zijn!

Roller Coaster Day

Zoals veel van dit soort dagen begonnen in de VS, maar begint ook hier voet aan de grond te krijgen. Vorig jaar had de Efteling al de nodige merchandise (oa een badlaken) ter gelegenheid van deze dag. Hotel vd Valk maakt dit jaar promotie rond die dag en meer partijen hebben dit nieuwe goudmijntje ontdekt.

Roller Coaster Day? Niet zo moeilijk om daar een nummer bij te zoeken. Danny Vera had een paar jaar geleden met het nummer "Rollercoaster"een megahit. Met een beetje dank aan de Coronacrisis kwam het zelf op nummer 1 van de Top 2000.

Nu is "Rollercoaster" best een heel fijn (vooral mooi) nummer maar in de top 25 van een dergelijke hitlijst voelt voor mij ook wat misplaatst. Vera zag het overigens zelf ook niet als een hit en laten we het nummer vooral zien als een soort nationale crisis anthem. Als het leven teveel op en neer gaat zoeken we troost in deze fraaie Americana song. Het leven kent nu eenmaal toppen en dalen en voor veel mensen was de Coronacrisis zo'n diep dal dat ze dit nummer stevig omarmde.

Als anthem voor Roller Coaster Day mag een nummer echter wel wat meer Rock & Roll zijn. Als ik naar buiten kijken is het weer op dit moment even gen weer voor in de achtbaan. Even een dipje in het weer dus bij de koffie Danny Vera.......

50 jaar Paradise and Lunch

Dit is het vierde album van deze alleskunner en staat fier op nummer 1 van mij Ry Cooder lijstje. Het album viert deze week haar 50e verjaardag en ligt hier een paar keer per jaar op de draaitafel.

Wellicht klinkt bij een eerste luisterbeurt de muziek wat oud (ook toen al) en zelfs misschien wat tuttig. De nummers waar Cooder voor gekozen heeft voor dit album zijn ook allemaal traditionals of klassiekers.

Cooder heeft echter niet zomaar negen oudjes gecoverd om een album te vullen. Cooder - die ik toch verdenk van een bijna ongezonde vorm van perfectionisme - geeft de nummers in alle opzichte een nieuw leven.

 

Cooder heeft natuurlijk een bijzondere stem, maar is toch vooral een fenomenale snarenkunstenaar. Daarnaast weet Cooder als geen ander topmuzikanten rond zich te verzamelen omdat ze allemaal weten dat ze bijdrage gaan leveren aan een meesterwerk.

Negen pareltje die geen van alle voor elkaar onderdoen. Neem een nummer als "Tattler". Het origineel stam is van Washington Phillips uit 1928 en Ry Cooder gaf het nummer in 1974 eeuwigheidswaarde. Dat mede door een subtiele maar fenomenale muzikale invulling. Dat deed hij zo goed dat die eeuwigheidswaarde nog steeds van toepassing is en eigenlijk geldt het voor alle negen nummers.

 

Wat te denken want het met Gospel doorspekte "Jesus on the Mainline". Een traditional die met groot respect op geheel eigenzinnige wijze door Cooder wordt ingevuld. Het nummer houdt na een paar minuten ogenschijnlijk op om vervolgens opnieuw aan te zetten met een stukje snarentechniek dat werkt als champagne voor de oren. Bizar goed!

Ook de klassieker "It's All Over Now" waar kant A mee afgesloten wordt weet Cooder op geheel eigen wijze in te kleuren. Het nummer is oorspronkelijk van Bobby Womack maar we kennen het nummer vooral van The Rolling Stones die er in 1964 een hit mee hadden.

Het was niet de eerste flirt van Cooder met The Stones want een paar jaar eerder was hij te horen op het Stones album "Let It Bleed".

 

Ook speelt Cooder alle nummers mee op het album Jamming with Edward! dat in 1972 verscheen. De opnames waren echter uit 1969 en in die periode was Cooder zelfs een van de kandidaten om bij The Stones te komen.

Gezien zijn interesse in veel verschillende instrumenten was hij een mooie vervanger geweest voor Brian Jones. Hoewel Cooder aan Keith Richards veel gitaar trucjes heeft geleerd zal het tussen die twee nooit gewerkt hebben. 

Beide zijn ze altijd wel op zoek naar grenzen, maar Cooder doet dat met een perfectionistische stijl terwijl Richards veel meer voor een speelse aanpak kiest.

Beide geweldige muzikanten maar dat was niet goedgekomen. Richards was ook de enige Rolling Stone die niet aanwezig was op het hierboven genoemde album Jamming with Edward.

 

Nog even terug naar Paradise and Lunch want er is ook nog een kant B. Deze doet niet onder voor kant A en luister eens goed naar een nummer als "Ditty Wah Ditty". 

Briljant gitaarspel maar ook pianist Ronnie Barron verdiend een eervolle vermelding zonder de andere muzikanten tekort te willen doen. Mega knap stuk muziek en een waardig laatste nummer van dit album dat zonder discussie een klassieker genoemd mag worden.

 

Lucinda's birthday

Op deze blog heb ik al bizar veel aandacht aan Lucinda Williams besteed. Ze is ook beslist een van mijn favoriete artiesten. Haar stem vind ik echt heerlijk en de muzikale mix van Americana, Folk, Blues en Rock doen het bij mij erg goed.

Zoals ik al aangaf heeft Lucinda op deze blog al genoeg aandacht gekregen. Het gaat mij echter te ver haar verjaardag onopgemerkt voor te laten gaan. Dus dit keer mijn Top 3 waarbij plek drie ook 5-6 andere albums hadden kunnen zijn.

 

1. Car Wheels on a Gravel Road

Dit is het vijfde album van Lucinda en verscheen in 1998. Lucinda maakte toen al 20 jaar platen maar ik ontdekte haar toen pas echt. Ik was overigens ook gelijk helemaal om. Dit album blijft mijn grote favoriet. Los van de heerlijke Americana geeft dit album het gevoel of je meegenomen wordt op een roadtrip door het zuiden van de VS.
Of je zelf even in Lafayette, Baton Rouge en bij Lake Charles bent. Heerlijk mix van muziekstijlen en beslist een van de beste Americana albums en een traktatie om in de auto te luisteren.

2. Essence

Dit album is de opvolger van Car Wheels on a Gravel Road en verscheen in 2001. Het bevat misschien iets meer Blues maar ook iets meer in de relax stand. Daar waar Car Wheels on a Gravel Road het gevoel van reizen versterkt bezorgt Essence mij een heerlijk gevoel van thuis onderuitzakken.

Ook heb ik het gevoel dat Essence net een tikje rauwer is dan Car Wheels on a Gravel Road.

3. Lucinda Williams

Nadat ik met Car Wheels on a Gravel Road de smaak te pakken had ben ik ook de eerdere albums van Lucinda gaan verkennen en van de eerste vier albums spreekt deze deze Lucinda Williams uit 1988 mij het meeste aan. Het is het derde album van Lucinda en dit is toch het moment dat ze haar eigen stijl ontdekt. Niet aan de teugels van de platenmaatschappij en zelf een grotere invloed op de productie.

Voor plek drie waren zomaar nog en hele rij albums in aanmerking gemaakt. Zelfs recente albums van Lucinda want het vorig jaar verschenen Stories from a Rock n Roll Heart is ook gewoon een 4-5 sterren album. 

De hemel is hier flink aan het pissen en zolang dat duurt ga ik lekker platen van Lucinda draaien...........je zou haast hopen dat het niet droog gaat worden vandaag...........

Overigens als je recent liefdesverdriet hebt opgelopen ga je het met bovenstaande albums van Lucinda het sowieso niet droog houden.

Lucinda Happy Birthday!

Stephen Stills

Vandaag wordt Stephen 79 jaar en wat een enorme catalogus heeft deze man bij elkaar gespeeld. Van heel jong af aan was ik al een groot fan van Stephen Stills.

Niemand anders ook dan Stills heeft mij door de diepste putten van het liefdesverdriet gehaald.

 

Ok......en een paar goedkope flessen whisky.
 

Met name de songs die Stephen in de beginperiode met CS&N heeft gemaakt deden het erg goed bij mij als het verdriet om de liefde haar zwartste vormen aannam.

De “wond” die Judy Collins bij Stills achterliet was voor hem blijkbaar inspiratie voor een enorme rij prachtige songs. Songs die naadloos aansloten op mijn persoonlijke ellendige gevoel..

De eerste groep waar Stills deel vanuit maakt waren de Au Go Go Singers. Er schijnen wat platen (zelfs CD’s) van te zijn maar ik ben ze nog niet tegengekomen.  Ook heeft hij even deel uitgemaakt van The Company.
Echt serieus werd het toen Stills met oa Neil Young, Richie Furray en Bruce Palmer met de legendarische Buffalo Springfield uit de startblokken ging. Stills zorgde voor deze band al snel voor een hit met "For What It's Worth". 

Aanvankelijk niet op het debuutalbum, maar toen het een succes werd is dit nummer alsnog toegevoegd.
Het kon een hele, hele, hele grote band gaan worden! En zoals ze zelf eens gezegd (interview UNCUT) hebben: “We waren zeker zo goed als de Beatles, alleen wij hadden geen Epstein”

Ik denk dat ze gelijk hebben.
Ego’s en krakkemikkig management lieten de teller van het aantal albums niet verder komen dan drie. Wel drie meesterwerken.

Wil je je beperken tot één album dan is het verzamelalbum Retrospective een erg goede keuze, maar het absolute topalbum van Buffalo Springfield is toch Buffalo Springfield Again.
Probeer daar de mono versie van te pakken te krijgen. Geloof me die is een stuk beter dan de stereo. Stereo was in die begintijd toch meer een effect en op de stereo versie klinkt het of de groep al uit elkaar aan het gaan is. Twee in de linker hoek en twee in de rechter hoek,
De mono versie brengt het geheel toch meer bij elkaar. Stills bijdrage op deze plaat zijn oa "Bluebird" en "Rock and Roll Woman" wat hij special voor Grace Slick heeft geschreven.

Na het uiteenspatten van Buffalo Springfield begon Stills samen met David Crosby (ex-Byrds) en Graham Nash (ex Hollies) de supergroep Crosby, Stills & Nash. Hun debuut album uit 1969 behoort nog steeds tot een van de klassieke rockalbums.
Hier is Stills ook op z’n best als het om liefdesverdriet gaat. Stills leverde voor dit album pareltjes als "Suite: Judy Blue Eyes", "You Don't Have to Cry", "Helplessly Hoping" en "49 Bye-Byes".

De wrijving met Neil Young was weer wat gezakt en Neil voegde zich bij het trio om het klassieke album Deja Vu op te nemen. Hoewel de plaat als een harmonieus geheel klinkt is het vooral plakken en knippen geweest en heeft het viertal elkaar nauwelijks gezien tijdens de opnames. 

Met "Carry On" en "4+20" leverde Stills weer een paar prachtige composities aan.
Op de foto de witte hoes. Er is ook een zwarte geweest. Beide goedkopere versies van de oorspronkelijke hoes met leereffect.
Hierna maakte Stills met CSN(Y) nog diverse albums. Goed, aardig, leuk maar het niveau van de eerste twee platen werd nooit meer gehaald.

Voor Stills was inmiddels ook een soloperiode aangebroken. Met name de albums Stephen Stills en Stephen Stills 2 zijn pareltjes. Met nummers als "Love the One You're With" en "Change Partners" was Stills duidelijk een andere weg ingeslagen om liefdesverdriet te verwerken.

Bij groepen als Buffalo Springfield en CSN(Y) had Stills altijd het gevoel dat het ZIJN groep moest zijn.
Dat leverde veel gezeik op en Stills is toch meermaals op zoek geweest om een eigen groep op te richten. Hoewel de band maar twee albums heeft gemaakt deed Stills met Manassas een geweldige zet.
Het debuutalbum van Manassas is een absolute topplaat. Een conceptalbum met vier kanten met een eigen thema. De opvolger Down The Road was wellicht wat minder, maar de Zuid Amerikaanse invloeden op die plaat maakte deze dan wel weer heel origineel.
Met het album Stills maakte Stephen nog een goede plaat maar daarna ging het toch te goed met hem. Aardige platen maar te weinig liefdesverdriet om pareltjes op te nemen.

Een plaat (1968) die een beetje in de zijlijn valt is Super Session. Samen met Al Kooper en Mike Bloomfield een heerlijke sessie plaat voor liefhebbers van gitaar. 

Hoewel Stephen Stills en Neil Young regelmatig elkaar in de haren vlogen was de artistieke aantrekkingskracht keer op keer groot. Een van die resultaten vinden we terug in The Stills & Young band. Voor twee van dit soort giganten toch een album wat onder de maat is. Goed maar niet super.

Toch trok Stills ruim na de pensioengerechtigde leeftijd nog een aantal keer naar de studio om een paar prima albums af te leveren.
Twee platen daarvan met z’n “hobby” bluesband The Rides. Samen met gitarist Kenny Wayne Shepherd (oa bekend van de G3) en toetsenist Barry Goldberg. 

Twee albums met heerlijke elektrische blues. Geen commerciële hoogstandjes, maar gewoon lekker recht voor z’n raap muziek.

Z'n meest recente album stamt uit 2017 en dat maakte Stills samen met Judy Collins. Daar waar Stills wereldfaam behaalde door z’n liefdesverdriet met het prachtige "Suite: Judy Blue Eyes" was er nu een muzikale hereniging. 

Mooie kleine liedjes, soms klassiek, soms persoonlijk. De plaat straalt ook een geweldige harmonie en rust uit.

 

Afgelopen jaar stond Stills nog met Neil Young op het podium tijdens een concert voor een goed doel. Voor veel fans natuurlijk een heerlijk moment om te speculeren of de twee zich nog eens tot een album laten verleiden.

 

Stephen Happy Birthday!

Rick Danko

Medeoprichter van The Band en vandaag had Rick 80 jaar moeten worden. Drugs, hartproblemen en diverse andere gezondheidsproblemen zorgde ervoor dat Rick 10 december 1999 op 55 jarige leeftijd overleed.

Een groot muzikant en vooral geweldige zanger was van ons heengegaan. The Band was formeel gestopt en Rick had inmiddels ook al een paar fraaie solo albums gemaakt. Rick begon als jonge gast op gitaar maar deze werd vrij snel vervangen door een basgitaar. 

Bij The band mocht ieder wel een keer de zang voor zijn rekening nemen, wat een prima traditie voor de groep is geworden. Zo ook al op het debuutalbum waar Rick op vijf van de elf nummers een nadrukkelijk rol bij de zangpartijen heeft.

Heerlijk vind ik vooral zijn zang bij het nummer "This Wheel's on Fire" wat hij samen met Bob Dylan heeft geschreven.

The Band begon natuurlijk min of meer als begeleidingsband van Dylan. De titel van dit debuutalbum uit 1968 verwijst dan ook naar het huis waar The Band samen met Dylan de legendarische Basement Tapes hebben opgenomen.

Hoewel deze opnames snel in het bootleg circuit terecht kwamen zou het tot 1975 duren voor er officiële releases van deze tapes verschenen. Overigens was het in die periode dat The Band haar naam kreeg. Tot dat moment ging de groep met de naam The Hawks door het leven, maar omdat omstanders het steeds over The Band hadden werd dat uiteindelijk de definitieve naam.

Rick Danko was een uitstekend muzikant, een prima songwriter en een geweldige zanger. Helaas was hij blijkbaar harder nodig in de rockhemel en gingen we de 21ste eeuw in zonder deze enorm gedreven rockartiest.

De muzikale erfenis van Rick is echter om duimen en vingers bij af te likken.

Arbeidsvitaminen #003

Als ik thuis werk mag ik bij 85% van m'n werk graag muziek op hebben staan. Niet alle muziek is daar geschikt voor. Ben een groot fan van Led Zeppelin maar die laat ik wijselijk I,II,II, IV in de kast staan.

Dus de wat rustigere muziek, maar niet alle rustige muziek is geschikt. 

Van Dylan staat hier een enorme rij platen in de muziek-paddock maar die moet ik echt niet opzetten als ik aan het werk ben.

Ik hoor dan steeds weer wat nieuws in die teksten en ben ik veel te veel afgeleid.

 

Ik zet s'avonds al een stapel platen klaar voor de volgende dag. Voordeel van platen draaien als je thuiswerkt is dat je om de 18 minuten even op moet staan. Even de benen strekken en ook een mooi moment om wat te drinken te pakken.

 

Uit de picklist die ik gisteravond heb gemaakt begin ik met drie troubadours. Niet zomaar drie troubadours maar grote meesters op de akoestische gitaar en ik mag ze alle drie ook graag horen zingen.

Heel graag. Groot fan van deze drie meesters.

 

Het regent buiten, het is grijs, zelfs nog een beetje donker. Geen weer om te wandelen of te fietsen dus werk is geen straf. Zeker niet met een goede bak cappuccino, een stroopwafel en deze heerlijke troubadours.

 

 

 

Van links naar rechts:

Leo Kottke - Greenhouse (1972)

J.J. Cale Naturaly (1971)

Ry Cooder - Paradise And Lunch (1974)

Roller Coaster Day

In de VS is het vandaag National Roller Coaster Day maar meer en meer initiatieven worden ontwikkeld om daar een internationale dag van te maken. Dat lijkt mij een prima idee want achtbanen zijn ongeveer een van de leukste bijzaken in het leven.

Als het over rollercoasters gaat is er natuurlijk één albums wat ver boven alles uitsteekt. Zelf ben ik een groot fan van Americana en toen ik in 2020 dit album kocht was ik ook definitief fan van Danny Vera.

Vaak hangen hits na een paar maanden mij wel de keel uit maar het nummer "Roller Coaster" kan ik nog steeds goed hebben. Misschien ook wel omdat het een heel bijzondere periode markeert waarin we allemaal even niet meer wisten wat wat en hoe.

In die Coronaperiode heb ik zelfs met een paar vrienden on-line live naar een optreden van Danny Vera zitten kijken. Was echt geweldig maar wel zo fijn dat we al weer even echt naar concerten kunnen! Houden zo zeg ik dan maar!

Over het album The Year Of The Snake heb ik al eens eerder geblogd en het blijft - zelfs los van de hit "Roller Coaster" - een heerlijk album.

Koffie met Danny Vera...........niks mis mee!

Down The Road 50 jaar

Het vandaag jarige Down The Road is het tweede en helaas ook het laatste album van de supergroep Manassas. Een band krijgt doorgaans het predicaat supergroep als deze is samengesteld uit leden van andere zeer succesvolle groepen. Kijk ens naar de line-up:

• Stephen Stills - zang, gitaar en toetsen
• Chris Hillman - zang, gitaar , mandoline
• Al Perkins - zang, gitaar, pedaal steel gitaar
• Paul Harris - diverse toetsen
• Dallas Taylor - drums
• Calvin "Fuzzy" Samuels - bass
• Joe Lala - zang, percussie

Stephen Stills was na avonturen bij Buffalo Springfield, Crosby, Stills, Nash (& Young) en een aantal soloalbums in 1971 op een vrij spontane manier met het Manassas project gestart.

Een en ander leverde een meesterwerk van een debuut op. 

 

De naam van de band (en het eerste album) werd spontaan ontleed aan een foto die gemaakt was op het station van het stadje Manassas. 

In de Amerikaanse geschiedenis neemt Manassas een zeer voorname rol in want tijdens de Burgeroorlog vond hier een belangrijke veldslag plaats. 

De veldslag vond plaats op 23 juli 1863 en wordt ook wel de  Slag bij Wapping Heights genoemd.

 

Het debuutalbum van Manassas was een gestructureerd geheel. Dat begon al bij de foto op de cover waar de zeven leden keurig in het gelid staan. Ook de opbouw van dat album is zeer gestructureerd met vier kantjes met ieder een eigen thema.

 

Hoe anders is dan opvolger Down The Road. De opnames gingen zeer rommelige met verhuizingen van de ene naar de andere studio. Platenmaatschappij Atlanta was niet content met de te grote inbreng van Chris Hillman want het moest toch vooral Stephen Stills zijn die in de frontline moest staan.
Leden met drugs- en geldproblemen en de goedaardige Stills die maar z'n portemonnee bleef trekken.

Op de hoes van Down The Road ziet het er ook allemaal een stuk rommeliger uit en ook de setlist is erg divers.

 

Dat rommelige geheel zorgde voor wat wisselende recensies, maar persoonlijk mag ik dit album erg graag draaien. Juist de diversiteit spreekt mij erg aan. Lekkere Countryrock, wat Blues en Folk invloeden en zelfs wat stevige Latin klanken.

Dat laatste heeft Stills met name live meermaals mee geexperimenteerd. Hoewel Down The Road beslist minder is dan de voorganger smaakt het bij mij nog steeds naar meer.

Voor liefhebbers van Americana is dit toch een heel fijn album en mag ook eigenlijk niet in een Stephen Stills verzameling ontbreken.

 

Persoonlijk blijf ik het dan ook jammer vinden dat het bij Manassas bij twee albums is gebleven want er had zeker meer ingezeten. 

 

Eric Bibb

Deze bluesmuzikant is inmiddels 71 en maakt al 65 jaar muziek. Eric komt uit een zeer muzikale omgeving en het zou bijna vreemd zijn als hij geen muzikant was geworden.

De vader van Eric was een professioneel zanger en z'n oom was jazzpianist. Artiesten als Odetta en Pete Seeger waren bevriend met de familie Bibb en van jongs af aan werd de jonge Bibb ondergedompeld in de muziek. Op z'n zevende kreeg hij z'n eerste gitaar en als puber ontmoete hij Bob Dylan die hem het advies om het simpel te houden.

 

Dat advies heeft Eric in z'n oren geknoopt en dat heeft een indrukwekkende CV opgeleverd:

• Op z'n 16e eerste optreden op TV
• Ruim 20 soloalbums
• Een kleine 20 albums met artiesten als  Bert Deivert en Rory Block
• Een handje live albums
• Een drietal muziek DVD's
• Groot aantal prijzen waaronder Grammy nominatie 

 

Bibb verkaste vrij snel naar Stockholm en heeft met zijn Fins vrouw zelfs een aantal jaren in Finland gewoond.

Hoewel Bibb al jaren in Europa woont kreeg zijn laatste album de titel Dear America. Het is opgenomen tijdens de pandemie en verscheen in 2021 en de vinylversie bestaat uit twee platen. 

De titel doet vermoeden dat Bibb last heeft van heimwee en we mogelijk getrakteerd worden op een bewieroking van America. Maak je geen zorgen want menig tekst is doorspekt van van kritiek op zowel het gebied van klimaat als gelijkheid.

Dear America bevat 13 akoestische pareltjes die klein maar toch vol klinken. Bescheiden maar met grote overtuiging. Soms is het iets te mooi om pure Blues te noemen. Dat komt vooral door de wonderschone stem van Bibb. Zo mooi dat je nauwelijks kan geloven dat deze man wat te melden heeft wat op ellende zou lijken.

Met het begin van "Talkin' 'Bout A Train Part 1" zet Bibb ons even op grappige wijze op het verkeerde spoor. Het nummer begint als een echt hobo song uit de jaren 30 van de vorige eeuw. Na een paar regels schakelt hij op en hier en daar doemt er zo'n heerlijk trein mondharmonica op.

Niet alleen de zang, gitaar en mondharmonica spelen op de dit album een hoofdrol. Let eens op het baswerk op "Emmet's Ghost" en "Whole Lotta Lovin'" waar de inmiddels 85 jarige jazzlegende Ron Carter op akoestische bas de sterren van de hemel staat te spelen.

Op gitaar horen we een andere jazzlegende namelijk Eric Gale en op slide horen we gospelvirtuoos Charles Campbell (bekend van The Cambell Brothers). 

Op de schitterende klaphoes vinden we nog een groot aantal muzikanten die op een of meerdere nummers hun bijdrage hebben geleverd.

 

De productie en opnametechniek van het album is gedaan door Glen Scott. Deze werkbij speelt ook op een groot aantal nummers mee en dit manusje van alles hoor je op drums, toetsen en andere ondersteunde instrumenten.

Het album is opgenomen tijdens de pandemie en knap hoe de samenwerking tussen een groot aantal andere artiesten is gerealiseerd. 

Hoewel het album met een duet samen met nachtegaal Lisa Mills eindigt of de blues nooit bestaat, is Dear America voor mij een van de beste Lockdown albums. En die stem van Bibb.............wat goed!

 

Koffie en gewoon nog een keer!

 

De Dag Van De Baard

Laat ik maar gelijk in huis vallen: ik vind baarden smerig. Smerig met sporten, smerig met eten en smerige met sex. Daarnaast ben ik natuurlijk een groot voorstander dat ieder lekker zelf moet weten wat hij met z'n lichaam doet.
Zolang we niet hoeven te zoenen vind ik alles best!

Bij baarden en muziek rollen natuurlijk namen als Jerry Garcia en ZZ Top en zelfs John Lennon voorbij maar voor mij had Leon Russell toch de mooiste baard.

Daarnaast ben ik enorme bewonderaar van Leon Russell. 

Geweldige componist, muzikant en producer en vooral een bruggenbouwer.

Indrukwekkend blijft het hoe hij in  nul en geen tijd de begeleidingsband voor de Mad Dogs & Englishmen tournee van Joe Cocker op poten heeft gezet. Ook zijn rol als orkestleider tijdens die tournee was uniek.

 

Leon heeft zo'n 40 solo albums gemaakt en daar zitten een paar meesterwerken bij. Op deze baarden dag even vier keer Leon met z'n indrukwekkende baard uit de kast getrokken om dit weekend van te genieten.

De 3LP set Leon Live staat bij mij trouwens steevast in de Top 10 live albums........... Hoe hij daar met z'n band uit het vertrek gaat met "Mighty Quinn Medley" is energie next level en hij valt zes kantjes lang niet stil......

Om deze zaterdag een beetje relax te beginnen gaat eerst American op de schijvendraaier.

Blessed - The Kitchen Tapes

In 2011verscheen Blessed het tiende album van Lucinda Williams. Als je van dit genre en houdt en de stem van Lucinda weet te waarderen kan je eigenlijk alles blind van haar kopen. Heerlijke intense Americana dus met vleugjes Folk, Country, Blues en Rock. 

Zoals gebruikelijk had Lucinda voor dit album weer een aantal uitstekende muzikanten verzameld. Zo is Elvis Costello opgetrommeld maar ook snarenkunstenaar Greg Leisz.

 

Deze laatste kennen we van de 12 snarige gitaar en de pedal steel guitar en hij heeft niet bij de minste gespeeld. Greg is bijvoorbeeld te horen op albums van Eric Clapton, Sheryl Crow, Gregg Allman, Joe Cocker, John Mayer, Emmylou Harris, Jackson Browne, Randy Newman, Joni Mitchell en Bruce Springsteen. Dat mag je gerust een indrukwekkende CV noemen!

Verder heeft Lucinda alternatieve rocker Matthew Sweet voor dit album weten te strikken. Met inmiddels zelf dertien albums in z'n catalogus ook niet de eerste de beste.

Lucinda heeft voor dit album echt op alle vlakken haar best gedaan. Ze schreef een dozijn uitstekend songs, zocht een geweldige band bij elkaar en zetten ook nog eens zeer authentieke performance neer.

Bij introductie kocht ik het album op CD en sinds kort heb ik de vinyl versie. De vinyl versie bestaat uit twee platen omdat de totale speelduur bijna een uur is past het niet op een enkele LP. 

Bij de LP zaten een tweetal CD's. De eerste met het zwarte label bevat dezelfde set aan nummers die op de twee LP's staan.

De tweede CD bevat de zogenaamde Kitchen Tapes.

 

Ik zat echter al een tijd zonder CD speler en ondanks dat ik een groot fan van Lucinda ben bleven de Kitchen Tapes op de plank liggen. 

Jammer want op deze Kitchen Tapes doet Lucinda het zonder band en dus echt aan de keukentafel om het zo maar te zeggen. Juist dus dik de moeite om de heerlijke setlist ook eens zonder band te horen.

Deze Kitchen Tapes is geen uitzondering in m'n collectie en er kwamen steeds meer CD's met extraatjes die niet op de LP staan. Dus toch maar weer een CD speler aangeschaft. Hopelijk blijft deze het wat langer doen. Al m'n CD spelers begeven het op de een of andere manier na een paar jaar terwijl ik nog nooit een defecte draaitafel heb gehad............

CD spelers die ik al een uitvaart heb mogen bezorgen zijn een Philips, Marantz (high end model), Quad, NAD, Mission, Yamaha..........

De nieuwe speler (een eenvoudige Cambridge) heeft in ieder geval de Kitchen Tapes overleefd.
De doorsnee fan kan prima zonder deze extra's, maar als je originele album regelmatig hebt gehoord zorgen deze Kitchen Tapes toch voor een heerlijke aanvulling. De verschillen tussen de twee sets zijn zelfs zo groot dat je ze gerust achter elkaar kan draaien.

Lucinda alleen in de keuken en het klinkt mega intens............waarbij deze vinyl liefhebber zich natuurlijk gelijk afvraagt waarom juist deze opnames niet op vinyl staan!

Internationale Dag van het Bier

Deze dag wordt ook wel weer voor de 15e keer gehouden. Al dit soort dagen zijn natuurlijk flauwekul maar ik vind het een heerlijke manier om met paardensprongen door mijn collectie te gaan.

In eerste instantie op een vaste datum, maar na een paar jaar gingen werkgevers blijkbaar klagen en is de dag steevast op de eerste vrijdag van augustus.

Mooi om dan te combineren met de vrijmibo. Toch?

De dag kent zelfs een officiële website met allerlei weetjes over het gouden vocht. Zelf ben ik niet meer zo'n bierdrinker. In m'n militaire dienst dan weer wel. Toen heb ik waarschijnlijk meer bier gedronken dan de alle jaren die volgde.

Als ik in België een tocht heb gefietst mag ik graag één knap Belgisch biertje drinken maar dat is het wel een beetje.

Over bier ga ik geen college geven en dus maar snel naar de muziek. Het viel mij bij het zoeken zwaar tegen. In mijn collectie slechts een paar nummers met bier (beer) in de titel. Echt maar een paar.

Whisk(e)y doet het een stuk beter in mijn collectie en dat komt goed uit want daar spuug ik echt niet in.

Toch een pareltje met bier gevonden en wel het nummer "One More Glass of Beer" van Steve Forbert. We vinden het op het album Little Stevie Orbit uit 1980. Het is het derde album van Steve en het bleef een beetje achter bij de twee eerdere uitstekende albums. Hier zien we duidelijk de druk van de platenmaatschappij die realiseren goud in handen te hebben en proberen dan de productie op te voeren.

Als het om creatieve processen gaat is druk opvoeren echt een slecht idee.

Dat neemt niet weg dat het album Little Stevie Orbit een prima traktatie voor de oren is, alleen ik denk dat de meeste liefhebbers de voorgangers beter zullen vinden. 

Steve werd al snel door de pers betiteld als de nieuwe Bob Dylan. Dat zijn wel hele grote schoenen om in te gaan staan. Ook is Steve wel eens betiteld als de kleine Spingsteen die op zijn buurt in het begin van z'n carrière ook al voor de nieuwe Dylan was uitgemaakt.

 

Het is gewoon een goed idee om Bob, Bruce en Steve gewoon te waarderen voor wie ze zelf zijn en wat ze zelf maken. De eerste twee hebben wereldwijd een megastatus verworven terwijl Steve - zeker hier in Nederland - in de schaduw is blijven staan.

Dat is toch een beetje onbegrijpelijk en ook wel jammer. Steve speelt Folk, Rock, Pop en Americana en ook nog op een heel toegankelijke wijze zonder dat het overgeproduceerd is.

Sinds zijn start als muzikant heeft Steve ruim 20 prima albums gemaakt. Om de paar jaar komt Steve met een album en dat deed hij zelfs in de periode dat hij zwaar ziek was. In 2017 werd er bij Steve kanker ontdekt. Een zware operatie, chemo gaven hem echter niet alleen heel veel hoop maar ook uitzicht om een volledige genezing. De schijnbaar altijd opgewekte Steve vierde dat in 2018 met een juweel van een album The Magic Tree. 

Alleen de schitterende hoes is al de moeite waar!. Een album dat het verdient om heel veel aandacht te krijgen. Om de een of andere duistere reden krijgt Steve niet de aandacht die hij op basis van zijn muzikale kwaliteiten zou verdienen.

Gelukkig wat platen van Steve staan en als ik dit zo zit in te tikken met het album Little Stevie Orbit op de achtergrond popt er maar één vraag op:

"One More Glass of Beer or One More Album of Steve?"

Het antwoord is inmiddels bekend!

Robert Plant & Alison Krauss - Raise the Roof

In 2007 hadden Plant en Krauss met Raising Sand al eens een fenomenaal album afgeleverd en eigenlijk riep dat om meer. Toen eind vorig jaar dan eindelijk de opvolger kwam keek ik toch even de kat uit de boom. Dit was wel een heel grote pauze en de inmiddels bejaarde Plant gaat er natuurlijk ook niet op vooruit.

Na een paar keer via streaming dit nieuwe album geluisterd te hebben moest het toch maar deel uit gaan maken van mijn fysieke collectie.
Wie het werk van dit tweetal nog niet heeft gehoord doet zichzelf en z'n oren echt een groot plezier daar toch eens een paar minuten aan stuk te gooien.

Plant komt natuurlijk uit de Blues Rock en Hard Rock, maar heeft met Led Zeppelin meermaals heel stevig met de Folk geflirt. Dat vooral met dank aan Joan Baez. Muzikaal gelegenheidspartner Krauss komt dan vooral uit de Bluegrass en Country hoek. 

Gooi de muzikale dna's van dit getalenteerde tweetal in de blender en je hebt de perfecte Americana. Perfect niet alleen in de zin dat de muzikale achtergrond van het tweetal zich uitstekend laat combineren. Het is ook de manier hoe het tweetal samenwerkt. Dat was op het eerste album iets wat liefhebbers direct opviel. Groot respect voor elkaars inbreng en 1 en 1 is hier echt een dikke 3.

Het album uit 2007 deed veel fans om meer roepen maar het bleef dus heel, heel lang stil. Gelukkig is het tweetal nog een keer de studio ingestapt en dat heeft een dozijn pareltjes opgeleverd.
Op één nummer na gaat het allemaal om covers. Het tweetal vertolkt onder meer nummers van Phil en Don Everly, Bert Jansch, Allen Toussaint en Geeshie Wiley. Alleen een blik op de setlist en van wie de originelen zijn laat al zien welke enorme diverse keuze Plant en Krauss hebben gemaakt.

Raise the Roof werd eind vorig jaar ook direct een succes en stormde in de VS naar de eerste plaats in diverse album hitlijsten. Logisch want deze heerlijke blend tussen verschillende muziekstijlen zal bij een groot publiek in de smaak vallen.

Hoewel het om een album met covers gaat, geeft het tweetal een totaal eigen invulling aan de nummers. Heerlijke muziek om de dag mee te beginnen, maar ook een heel fijn album als je s'nachts met de ruitenwissers aan naar huis rijdt.

Lucinda Williams

Vandaag wordt Lucinda 69 en sinds het verschijnen van het album Car Wheels on a Gravel Road in 1998 ben ik een groot fan van haar. De Coronacrisis en de lockdowns hebben mij echter een nog groter fan van Lucinda gemaakt.

Lucinda bracht tijdens deze zwarte periode een zestal albums uit in de serie Lu's Jukebox. Zes albums als ode aan de muziek en muzikanten die haar geïnspireerd hebben. Vijf delen zijn inmiddels verschenen en het laatste deel - met daarop een ode aan The Rolling Stones - verschijnt aanstaande vrijdag.

Zoals ik hierboven al schrijf was ik al een groot fan maar deze Lu's Jukebox heeft Lucinda in mijn Top 10 artiesten gezet. Sommige mensen vinden haar platen wat eentonig en haar zang wat. Het is juist die stijl die mij zo aanspreekt en op de een of andere manier sleurt Lucinda mij binnen twee coupletten naar de Deep South............. Naast de heerlijke love en vooral not-love songs bulkt het in haar catalogus van de virtuele reis ervaringen. Het mag van mij de hele dag opstaan!

Dat ga ik dan ook doen en kijk natuurlijk reikhalzend uit naar haar ode aan The Rolling Stones. Overigens kan ik de Stones ook de hele dag op hebben staan alleen vandaag is Lucinda jarig!

Lucinda Happy Birthday

Meer Lucinda op deze blog:

Lucinda: Southern Soul (17 december 2021)

Lucinda's Kerst (16 december 2021)

Bob's Back Pages (19 november 2021) 

Album Lucida Williams (5 november 2021)

Good Souls Better Angels (16 april 2021)

Car Wheels On A Gravel Road (22 september 2020)

Lucinda Williams

Eerder heb ik op deze blog al eens geschreven dat ik - net als vele anderen - Lucinda pas in 1998 heb leren kennen bij met verschijnen van het album Car Wheels On A Gravel Road. Muziek met een bijna visuele ervaring en je wordt vanaf de eerste luisterbeurt het zuiden van Amerika ingetrokken.
Daarna kocht ik regelmatig een CD van Lucinda maar allemaal latere albums. Sinds ik weer terug ben naar LP's ben ik extra kritisch wat er in de kast komt. Welke CD's vervang ik wel, maar ook welke manko's zitten er in de collectie?

Een zoektocht waar ratio (geld, ruimte) en emotie (muziek) zo nu en dan een dolle strijd met elkaar aan het uitvechten zijn. Van veel artiesten heb ik maar een enkele plaat en dat is ok. Van heel wat artiesten heb ik 2-3 platen en dat is ook ok.
Lucinda heeft zich echter op de een of andere manier in het rijtje geknokt waar ik eigenlijk wel alles van wil hebben.
Alles willen hebben klinkt een beetje als een verwend jongetje wat niet kan kiezen. Toch is er een heel simpele verklaring voor want de vraag is heel simpel: welk album van Lucinda is niet ok?

Meer en meer ben ik de vier albums gaan waarderen die voor het album Car Wheels On A Gravel Road zijn uitgebracht.
Het derde album dat simpelweg Lucinda Williams is gedoopt heb ik maar eens in ruil voor een stukje zakgeld aan m'n collectie toegevoegd.

Het gaat gaat om een remaster en eigenlijk staat er maar één nummer op waar ik wat slecht aan kan wennen. Het gaat om het 12e en laatste nummer "I Asked For Water (He Gave Me Gasoline)" van Chester Burnett (Howlin' Wolf). Wel een geweldige titel en wellicht komt het door het origineel wat ik ook in de kast heb staan dat deze versie wat minder smaakt. Verder is dit album om vingers en duimen bij af te likken en een grote verwennerij voor de oren.

In 1998 verscheen een heruitgave van het album met een zestal live opgenomen bonus tracks. In 2014 bij het 25 jarig jubileum van dit album verscheen een speciale editie waarbij naast deze zes bonus tracks een volledig extra CD was toegevoegd met daarop een optreden wat in Eindhoven is opgenomen.
Helaas zijn zowel de uitgaves uit 1998 als wel uit 2012 alleen op CD uitgebracht.

Dat neemt niet weg dat de standaard uitgave voldoende genieten is. Genieten en nog eens genieten.

This Sweet Old World

Dit is het dertiende album van Lucinda Williams en verscheen in 2017. Opmerkelijk aan dit album is dat het een remake is van haar vierde album Sweet Old World uit 1992. Wie de jaartallen ziet rekent snel uit dat deze remake is gemaakt ter gelegenheid van het 25 jarig junbileum van het origineel.

Dat is trouwens een uitstekend album met de ene na de andere positieve recensie. Alleen het zou nog zes jaar duren voor Lucinda bij het grote publiek doorbrak.

Dat gebeurde in 1998 met het geweldige album Car Wheels on a Gravel Road. Dat album is werkelijk briljant, maar drie van de vier albums die ze daar voor had gemaakt waren van een uitzonderlijk hoog niveau. Het blijft - als we nu in de achteruitkijkspiegel kijken - toch wel vreemd waarom die doorbraak van Lucinda zo lang heeft geduurd?

Veel aan veranderen kunnen we niet wat niet wegneemt dat Sweet Old World in 1992 een geweldig goed albums was. Toch vond Lucinda het nodig om in 2017 een remake van dit album te maken.

Boeiende vraag is dan: is het beter? Of juist niet?

In dit geval vind ik het een heel lastige vraag. Het origineel is zwarter en iets rauwer. In de teksten komt heel ellende voorbij en het origineel is dan mogelijk wat authentieker. Dat neemt niet weg dat de rijpheid in de laatste versie ook wat toevoegt.

De rijpheid zit vooral in de kracht dat Lucinda heel beeldend kan zingen. Misschien is dat ook wel de stap die ze gezet heeft tussen Sweet Old World uit 1992 en Car Wheels on a Gravel Road waar je het hele album lang door het zuiden van de VS wordt gesleept.

Het origineel heb ik een groot aantal keren gehoord en deze remake zal ik toch een paar keer door de oren en hoofd moeten laten gaan om een finaal oordeel te vellen.

Wie het origineel niet kent gaat deze remake zonder meer waarderen want we horen Lucinda op haar best.

Countryrock maar de term Alternatieve Country wordt voor dit genre maar wat graag gebruikt. Verder wat Folkrock en eigenlijk blijft het labeltje Americana altijd wel een handige uitweg om dit soort muziek te typeren. Heerlijke mengelmoes van stijlen met een rauw randje en topmuzikanten.

De remake bevat buiten de het dozijn oorspronkelijke nummers een viertal bonustracks. Hierdoor past het niet meer op één LP en de remake bestaat dan ook uit twee platen. Het exemplaar wat ik heb bevat een gouden en een zilveren plaat. Verder een fraaie hoes en idem binnenhoezen met songteksten en een kaartje met een code om het album te kunnen downloaden.

 

Wie beide albums nog niet heeft kan dat mee laten spelen dat deze remake een viertal extra nummers bevat. Beide albums zijn echter top.

 

Nu koffie met een tweede luisterbeurt van This Sweet Old World.

Hot Tuna

Deze Bluesrock formatie is een initiatief van Jack Casady en Jorma Kaukonen die beide speelde in de Jefferson Airplane.

Hot Tuna was een soort van zij-lijn project. Dat project dat in 1969 is begonnen is redelijk uit de hand gelopen want Hot Tuna bestaat nog steeds.

Eind jaren 70 en in de jaren 80 was er even een pauze maar verder waren Jack (bas) en Jorma (guitar) regelmatig als Hot Tuna actief.

Soms als een duo en soms als een trio. Trio met Paul Kantner die we ook kennen van Jefferson Airplane. Het Hot Tuna duo vormde ook regelmatig een power trio met drummer Bob Steeler.

Ook drummer Joey Covington, gitarist Marty Balin, violist Papa John Creach die we allemaal kennen van Jefferson Airplane hebben een tijdje in Hot Tuna gespeeld.

 

Zoals hierboven al is genoemd is Hot Tuna vooral een zij-lijn project. Hot Tuna mag vooral graag optreden en de nadruk ligt op Bluesrock met wat Folk en Country (zeg maar Americana) invloeden.

Naast de optredens en een aantal daaruit voortgekomen live-albums heeft Hot Tuna een zevental prima studio-albums uitgebracht. Het debuut album Burgers is wat mij betreft hun beste studio-album met ook nog eens een bizar fraaie hoes.

Een heerlijke mix tussen Rock, Blues en Folk. 5 sterren album!

Deze week liep ik tegen het album Pair A Dice Found uit 1990 aan. Nieuw in folie voor 8 euro. Die heb ik maar niet laten staan. Album haalt niet het zeer hoge niveau van Burgers, maar mag er toch wel zijn.

Vooral als we de tijdgeest in ogenschouw nemen en muziek luisteren is soms ook een beetje tijdreizen.

 

Het album Pair A Dice Found verscheen midden in de golf aan Golfoorlogen. Dat een nummer als "Eve of Destruction" op dit album staat is natuurlijk niet zomaar lekker makkelijk een cover spelen. 

Eve of Destruction is geschreven door P. F. Sloan en werd natuurlijk mega bekend door Barry McGuire. Overigens speelt Sloan gitaar op de versie van Barry McGuire.

 

"Eve of Destruction" was oorspronkelijk een protest tegen de oorlog in Vietnam, maar als je het zo nadrukkelijk op een album zet tijdens de Golfoorlog is de boodschap wel helder.

Mede omdat het album verder nummers bevat als "AK 47" en "Bulletproof Vest". Beide nummers zijn geschreven door Michael Falzarano die tussen 1983 en 2002 deel uit maakte van Hot Tuna.

 

Het album is nauwelijks in recensies terecht gekomen en in vergelijking met vorige albums was het voor velen misschien te nieuw, te anders.

De tijdgeest die het album Pair A Dice Found uitstraalt vind ik na twee draaibeurten toch wel helemaal ok.

Wie wat meer op oude Blues zat te wachten blijft met dit album niet op z'n honger zitten. Het album bevat de klassiekers Parchman Farm van Bukka White uit 1940 en San Francisco Bay Blues van Jesse Fuller uit 1956.

Hot Tuna is in Nederland nauwelijks bekend, maar liefhebbers van Blues Rock en Americana doen zichzelf beslist een plezier om het eens door de oren te laten gaan.