50 jaar No Reason To Cry

De vakpers had van Eric Clapton destijds blijkbaar een stevige bluesplaat verwacht, en dat is No Reason To Cry simpelweg niet. Clapton had in 1976 gewoon zin om met een flinke groep muzikale vrienden een tiental lekkere nummers op te nemen. Volgens mij is dat meer dan prima gelukt, en ook de hoes straalt die sfeer uit van een hechte club muzikanten die heerlijk samen muziek heeft gemaakt.

Zelf vind ik het een heerlijk relaxed album met een grote diversiteit aan nummers. De vakpers noemde die diversiteit destijds een "gebrek aan consistentie", maar het is juist die afwisseling die bij veel fans voor waardering zorgt.

Als Dylan-fan ben ik natuurlijk mega-enthousiast over "Sign Language". Het nummer had zó op Dylans album Desire - dat iets eerder dat jaar was verschenen - kunnen staan.

Muzikale vrienden zijn het duidelijk op dit album, want velen van hen hebben onwaarschijnlijk vaak met elkaar samengewerkt. Het nummer "Hello Old Friend" zal daarin zonder twijfel de nodige inspiratie hebben gevonden. Geen ingewikkelde, krankzinnige hoogvlieger, maar gewoon een lekker nummer met een paar prima muzikale loopjes.

Met de bluesklassieker "Double Trouble" (oorspronkelijk van Otis Rush) is wat mij betreft ook helemaal niks mis. Nee, ga het vooral niet vergelijken met het origineel van velen jaren daarvoor. Waar Otis bij zijn eigen versie koos voor een meer orkestrale aanpak, flirt Clapton hier op een toffe manier met de sound zoals hij die met zijn maatjes van Cream neergezet zou hebben.
Op deze "Double Trouble" kwam destijds natuurlijk ook de nodige kritiek, maar Otis Rush lag er zelf niet wakker van: tien jaar later stond hij samen met Clapton op het podium in Montreux om misschien wel de lekkerste versie ooit te spelen!

Het nummer "Innocent Times" is dan weer een heel ander verhaal. De fantastische vocale bijdrage van Marcy Levy maakt dit voor mij misschien wel de favoriet van het album. Op het lekkere uptempo nummer "Hungry" horen we dat Marcy nog meer dan genoeg adem over had. Heerlijk tegen Clapton in zingen. Weer eens wat anders dan een gitaarbattle!

"Black Summer Rain" is de afsluiter van dit album en wat mij betreft een absolute parel. Clapton die in die jaren zijn lichaam helaas flink aan het verwoesten was, zingt hier toch wel heel erg lekker.

No Reason To Cry heeft een enorm hoog laidback-gehalte, en dat is precies de reden waarom ik dit album elk jaar wel een paar keer met veel plezier uit de kast trek.

Internationale dag van de leeuw

Vandaag is het Internationale Dag van de Leeuw. Bij leeuwen en muziek denken de meesten van ons natuurlijk gelijk aan The Lion King uit 1994. Een Disney-productie met een opbrengst van meer dan miljard dollar! Bij zo'n film vind ik die muziek prima, maar het is niet echt een genre dat ik zelf snel op zal zetten. Zeker niet op maandagochtend, wanneer ik zoals dit keer wat moeite heb met opstarten.

Dus dook ik voor deze thema-ochtend maar eens in mijn eigen platencollectie. Qua albumhoezen heb ik sowieso de nodige leeuwen staan, zoals op het album Bridges to Babylon van The Rolling Stones uit 1997. Helaas heb ik die alleen op cd en het is het enige studioalbum van de Stones dat ik nog niet op vinyl heb. Daar moet ik toch echt eens heel snel wat aan gaan doen! 

Maar voor vandaag even geen Stones, want die hebben de afgelopen maanden al genoeg aandacht gekregen. Gelukkig zitten er nog meer leeuwen in m'n verzameling. Uiteraard het album Lionheart van Kate Bush uit 1978. Ik weet nog goed dat die plaat verscheen. Ik had net mijn allereerste baan in de automatisering en kocht van mijn eerste ICT-salaris dit album. Uiteraard nog een paar andere platen, want de winter kwam er immers aan.

Het was overigens niet de eerste 'leeuw' in de kast, want het nummer "Mama Lion" van Crosby & Nash had ik toen al een poosje. Dat staat op het album Wind on the Water uit 1975. Een leuk album voor verzamelaars trouwens, want het is verschenen met een groot aantal verschillende hoesvarianten. Als we alle cd-versies meerekenen, zijn dat er wel meer dan tien!

Voor vandaag valt mijn definitieve keuze op het album Plays The Allman Brothers Band van de Leif de Leeuw Band. Ik heb deze Nederlandse southern rockformatie al meerdere keren live zien spelen. Zowel bij shows waarin de hele set uit werk van The Allman Brothers bestaat, als tijdens optredens met hun eigen materiaal. Het is een uitstekende band, en ik ben sowieso een groot liefhebber van bands met een dubbele bezetting qua gitaar en slagwerk.

Echt smullen is hun uitvoering van het instrumentale "In Memory of Elizabeth Reed". Dat is een van mijn absolute favoriete nummers van The Allmans en ik heb er inmiddels wel tien verschillende versies van in de kast staan. Ook de Leif de Leeuw Band weet er een schitterende versie van te maken. Het begint mooi klein en ingetogen, en bouwt langzaam op naar de briljante complexiteit die zo herkenbaar is voor dit muzikale diamantje. Bijna 18 minuten champagne voor de oren!

Een heerlijk begin van de week!

Rinus Gerritsen 80 jaar

Geen band heb ik zo vaak live zien spelen als de Earring. Echte fans hebben het namelijk nooit over 'Golden Earring', maar gewoon over 'de Earring'. Iedereen snapt immers dat er maar één Earring is!

Vandaag mag medeoprichter Rinus Gerritsen een extra kaarsje uitblazen. Over de Earring is natuurlijk al zo ontzettend veel geschreven dat ik me daar niet aan ga branden, maar zo op zijn verjaardag staan we er toch graag even bij stil.

Na het intens verdrietige nieuws over het overlijden van George Kooymans was het stoppen van de band het enig juiste besluit. Afgelopen jaar zagen we de resterende drie leden regelmatig in talkshows aanschuiven om uit te leggen dat genoeg nu ook echt genoeg is.

Stilzitten doen ze trouwens niet: Rinus Gerritsen en Cesar Zuiderwijk doen hier en daar met andere muzikanten nog wel mooie projectjes. Begin dit jaar werd het definitieve afscheid van de Earring gemarkeerd met een reeks indrukwekkende concerten onder de noemer One Last Night. De drie overgebleven leden van de Earring werden daarbij bijgestaan door een keur aan Nederlandse top-acts, zoals Maan, DI-RECT, Son Mieux, Danny Vera, DeWolff en Davina Michelle.

Van deze concertserie is een fantastische tv-registratie gemaakt. Voor veel fans zal het kijken daarvan een dubbel gevoel hebben gegeven, maar wat een waardig eerbetoon was het. In april verscheen er van deze afscheidsserie ook een prachtig album op rood vinyl, in een gelimiteerde oplage van 2000 stuks.

Een geweldig souvenir voor de fanatieke Earring-fan natuurlijk, maar zelf hou ik het vandaag op de verjaardag van Rinus bij de klassieker The Naked Truth uit 1992.

Dit album was echt een Gerritsen-project. Hij was destijds ontzettend enthousiast geworden door de bekende Unplugged-serie van MTV. Het idee van Rinus om zelf ook zoiets te gaan doen pakte verbazingwekkend goed uit: het akoestische album haalde in Nederland maar liefst driemaal de platinastatus!

Gerritsen mag als bassist op het podium dan wel vaak een beetje op de achtergrond hebben gestaan, zijn bijdrage achter de schermen was ronduit indrukwekkend. En wat speelde hij toch heerlijk op die grote contrabas! Ik ben zelf ooit naar een show uit deze akoestische reeks geweest, en dat was echt smullen, smullen, smullen en nog eens smullen.

Rinus, Happy Birthday!

Internationale kattendag

Ik heb nagenoeg mijn hele leven katten gehad. Alleen in de periode tussen mijn eerste en tweede vrouw had ik geen katten. Dat was achteraf maar beter ook, want in die jaren was ik zelf een echte stray cat.
Tussen mijn katten en mijn muziek heeft altijd een sterke verbinding gezeten. De allereerste kat waar ik als jonge knul mee thuiskwam, kreeg de naam Timmie. Deze zwarte liefhebber van kip had ik vernoemd naar het nummer "Timothy" (van The Buoys). Dat was nét even een te lastige naam op de kaart bij de dierenarts, dus werd het Timmie.

Nog in diezelfde middelbareschoolperiode kwam ik met nummer twee thuis. Die kreeg de naam Bobbie, vernoemd naar Bob Dylan. Het was overigens ooit Cat Stevens die mij er als tiener toe aanzette om platen te gaan kopen, maar ja... noem je kat maar eens 'Cat'!

De katten die we nu hebben, heten Kiwi en Mango. Ze hadden die namen al toen ze bij ons kwamen. Ze waren van een mevrouw die naar het buitenland verhuisde en door haar nieuwe baan niet meer voor ze kon zorgen. Ze wonen inmiddels alweer een paar jaar bij ons en we sturen maandelijks foto's en filmpjes naar de vorige eigenaresse, wat enorm wordt gewaardeerd.
Kiwi en Mango hebben het hier beslist goed, en als ik in mijn cave platen zit te draaien, zijn ze er altijd bij. Het is ontzettend grappig om te zien hoe ze reageren op live-albums zodra een artiest de band of een nummer introduceert en het publiek begint te klappen. Ze zitten dan met hun oortjes naar voren gefascineerd naar de boxen te kijken!

Naast muziek zijn het enorme tv-liefhebbers. Ook vinden ze het geweldig als er bezoek over de vloer komt, of wanneer je thuiskomt met een gek of groot object. Ze kunnen je dan echt zo aankijken van: "Wat heb jij nou weer meegebracht?"

De Engelstaligen hebben daar een prachtig gezegde voor: "Look what the cat dragged in!" The Rolling Stones maakten daar zelfs een heerlijk nummer van, te vinden op het album A Bigger Bang uit 2005.

A Bigger Bang werd destijds niet door iedereen even enthousiast ontvangen. Toonaangevende bladen als Uncut en Rolling Stone gaven het album destijds vier tot vijf sterren, maar de critici die in het verleden bleven hangen, vonden het natuurlijk weer niks. Zelf vind ik het een prima album. Geen buitencategorie meesterwerk zoals Exile on Main St. of Sticky Fingers, maar in de VS haalde de plaat simpelweg de platinastatus. In die tijd betekende dat nog dat er gewoon een miljoen fysieke exemplaren over de toonbank moesten gaan! Toch wel stoer!

Voor ons is het eigenlijk elke dag Kattendag, maar er is helemaal niks mis mee om deze specifieke dag met dit Stones-album op de draaitafel te beginnen.

The Rolling Stones: De rommelige Decca jaren

Mede door het album Foreign Tongues had ik ineens heel sterk de behoefte mijn Stones collectie een upgrade te geven. Ik beperk mij dan wel tot de studioalbums, want verzamelalbums en live albums is echt niet te doen. Van de studio albums heb ik alles wat op hun eigen label is verschenen. Dus alles vanaf Sticky Fingers (1971). Helaas niet alles op vinyl, want Bridges to Babylon (1997) heb ik alleen op cd.

 

Van de beginjaren toen de Stones ondergebracht waren bij Decca miste ik aanvankelijk nog een paar albums. Dat heeft ook alles te maken met de verschillen tussen de albums voor de Britse en Amerikaanse markt  

 

Het verschil tussen de Britse (Decca) en Amerikaanse (London Records) studioalbums van The Rolling Stones uit de periode 1964–1969 ontstaat door een fundamenteel verschil in de muziekindustrie van destijds.

Bij het Britse model (Decca) was het gebruikelijk dat losse singles (en EP's) niet op een studioalbum werden geplaatst. Fans moesten immers niet twee keer voor hetzelfde nummer betalen. UK-albums telden meestal 12 tot 14 nummers.  

Het Amerikaanse model (London Records) was er op gericht dat elpees beter verkochten als er bekende hitsingles op stonden. Amerikaanse albums waren korter (11 tot 12 nummers). London Records knipte de Britse albums op, voegde hitsingles toe en bracht zo tussen 1964 en 1967 extra 'Amerikaanse' albums uit.  Vanaf eind 1967 werd dit beleid losgelaten en werden de studioalbums wereldwijd identiek uitgebracht. Om het voor mezelf duidelijk te maken maar eens een overzicht gemaakt van de officiële studio albums van de Stones tijdens de Decca jaren:  

1964 - UK: The Rolling Stones | US: England's Newest Hit Makers 

Op de Amerikaanse versie is "I Need You Baby" vervangen door de Amerikaanse doorbraaksingle "Not Fade Away". 

  

1964 - UK: Geen | US: 12 X 5

Deze US versie tracks van de Britse EP Five by Five, de single "It's All Over Now" en overgebleven studio-opnames. 

1965 UK: The Rolling Stones No. 2 | US: Geen

Een voornamelijk op R&B-covers gericht Britse album. De nummers werden in de VS verdeeld over 12 X 5 en The Rolling Stones, Now!. 

 

1965 UK: Geen | US: The Rolling Stones, Now! 

Exclusieve VS-release met tracks van No. 2, de hit "Heart of Stone" en niet eerder op elpee verschenen nummers. 

1965 UK: Out of Our Heads | US: Out of Our Heads

Andere tracklist en hoes. De UK-versie heeft meer R&B-covers. De US-versie bevat de megahits "(I Can't Get No) Satisfaction" en "The Last Time". 

 

1965 UK: Geen | US: December's Children (And Everybody's) 

Samengesteld voor de US met de hit "Get Off of My Cloud", nummers van de live-EP Got Live If You Want It! en restmateriaal. 

De afbeelding die voor deze hoes gebruikt is is gelijk aan de hoes van de UK versie van het album Out Of Our Heads. 

 

1966 UK: Aftermath | US: Aftermath 

Andere tracklist en hoes. De US-versie telt 14 nummers (met o.a. "Out of Time" en "Mother's Little Helper"). De US-versie schrapt 4 nummers en voegt de hit "Paint It Black" toe (11 nummers). 

 

1967 UK: Between the Buttons | US: Between the Buttons

De UK-versie bevat "Back Street Girl" en "Please Go Home". De US-versie vervangt deze door de dubbele A-kant "Let's Spend the Night Together" / "Ruby Tuesday".

 

 

1967 UK: Their Satanic Majesties Request | US: Their Satanic Majesties Request

Eerste wereldwijd identieke album: Vanaf dit punt hebben de albums in de UK en US dezelfde tracklist en hoes. 

 

1968 UK: Beggars Banquet | US: Beggars Banquet 

Identieke releases

 

1969 UK: Let It Bleed | US: Let It Bleed 

Identieke releases 

Een rommelige maar boeiende periode en voor veel verzamelaars een uitdaging. Zeker als je originele US versies wilt hebben. 

Overigens was Decca niet de enige grote platenmaatschappij die dit typische beleid voerde. Ook van bands zoals The Beatles en The Kinks werden er in die jaren voor de US andere versies van albums samengesteld en soms extra albums uitgebracht. Voor The Beatles werden er voor de Amerikaanse markt maar liefst vijf extra officiële studio albums uitgebracht.

 

Interessant fenomeen, maar voor het spaarvarken van de verzamelaar een ramp...........

Georg Albert Ruthenberg

Geboren en :Los Angeles en al snel kreeg George de bijnaam Smear. De artiestennaam 'Pat Smear' is een knipoog naar pap smear (uitstrijkje). Smear hoorde die term op de middelbare school en vond het het smerigste wat hij ooit had gehoord

Pat Smear groeide op in Californië en richtte in 1976 de punkband The Germs op (met onder anderen Belinda Carlisle op drums). Hun album GI uit 1979 geldt als een absolute punkklassieker. Later speelde hij bij Nina Hagen, bracht hij twee solo-albums uit en doken er wat gastrolletjes op in films als Blade Runner.

Via Courtney Love kwam Pat in 1993 in contact met Kurt Cobain. Smear zei meteen 'ja' op de vraag om bij Nirvana te spelen en toerde met hen tot aan Cobains dood.
Toen Dave Grohl (drummer bij Nirvana) daarna Foo Fighters begon, sloot Smear zich aan. Na een pauze vanaf 1997 is hij sinds 2007 weer helemaal terug en inmiddels niet meer weg te denken uit de band.

De laatste van de Foo Fighters dan maar. Album verscheen dit voorjaar en kreeg unaniem vier sterren van de vakpers. Lekker wakker worden! 

Happy Birthday Pat!