Internationale kattendag

Ik heb nagenoeg mijn hele leven katten gehad. Alleen in de periode tussen mijn eerste en tweede vrouw had ik geen katten. Dat was achteraf maar beter ook, want in die jaren was ik zelf een echte stray cat.
Tussen mijn katten en mijn muziek heeft altijd een sterke verbinding gezeten. De allereerste kat waar ik als jonge knul mee thuiskwam, kreeg de naam Timmie. Deze zwarte liefhebber van kip had ik vernoemd naar het nummer "Timothy" (van The Buoys). Dat was nét even een te lastige naam op de kaart bij de dierenarts, dus werd het Timmie.

Nog in diezelfde middelbareschoolperiode kwam ik met nummer twee thuis. Die kreeg de naam Bobbie, vernoemd naar Bob Dylan. Het was overigens ooit Cat Stevens die mij er als tiener toe aanzette om platen te gaan kopen, maar ja... noem je kat maar eens 'Cat'!

De katten die we nu hebben, heten Kiwi en Mango. Ze hadden die namen al toen ze bij ons kwamen. Ze waren van een mevrouw die naar het buitenland verhuisde en door haar nieuwe baan niet meer voor ze kon zorgen. Ze wonen inmiddels alweer een paar jaar bij ons en we sturen maandelijks foto's en filmpjes naar de vorige eigenaresse, wat enorm wordt gewaardeerd.
Kiwi en Mango hebben het hier beslist goed, en als ik in mijn cave platen zit te draaien, zijn ze er altijd bij. Het is ontzettend grappig om te zien hoe ze reageren op live-albums zodra een artiest de band of een nummer introduceert en het publiek begint te klappen. Ze zitten dan met hun oortjes naar voren gefascineerd naar de boxen te kijken!

Naast muziek zijn het enorme tv-liefhebbers. Ook vinden ze het geweldig als er bezoek over de vloer komt, of wanneer je thuiskomt met een gek of groot object. Ze kunnen je dan echt zo aankijken van: "Wat heb jij nou weer meegebracht?"

De Engelstaligen hebben daar een prachtig gezegde voor: "Look what the cat dragged in!" The Rolling Stones maakten daar zelfs een heerlijk nummer van, te vinden op het album A Bigger Bang uit 2005.

A Bigger Bang werd destijds niet door iedereen even enthousiast ontvangen. Toonaangevende bladen als Uncut en Rolling Stone gaven het album destijds vier tot vijf sterren, maar de critici die in het verleden bleven hangen, vonden het natuurlijk weer niks. Zelf vind ik het een prima album. Geen buitencategorie meesterwerk zoals Exile on Main St. of Sticky Fingers, maar in de VS haalde de plaat simpelweg de platinastatus. In die tijd betekende dat nog dat er gewoon een miljoen fysieke exemplaren over de toonbank moesten gaan! Toch wel stoer!

Voor ons is het eigenlijk elke dag Kattendag, maar er is helemaal niks mis mee om deze specifieke dag met dit Stones-album op de draaitafel te beginnen.