50 jaar: "I saw rock and roll's future and its name is Bruce Springsteen!"

Het is vandaag 50 jaar geleden dat Bruce Springsteen en de E-Streetband in het voorprogramma stond van Bonnie Raitt.

John Landau schreef vervolgens een artikel met een van de bekendste regels uit de rockgeschiedenis:  "I saw rock and roll's future and its name is Bruce Springsteen!". 

 

Landau schreef als muziekjournalist vanaf het begin voor het toonaangevende blad Rolling Stone maar kwam ook in het team Springsteen terecht. Daar vervulde hij diverse rollen en produceerde hij alle albums van Born To Run (1975) tot en met  Lucky Town (1992).

 

Landau is nog steeds actief en werkt op dit moment samen met Springsteen aan een film die het album Nebraska (1982) als thema zal gaan hebben. Nebraska is een van mijn favoriete Springsteen albums en ik kijk met veel belangstelling uit naar deze (Netflix?) film.

Overigens een beetje jaloers gevoel bekruipt mij echter wel als ik denk aan dat concert 50 jaar geleden waar Springsteen in het voorprogramma stond van Bonnie Raitt. Beide speelde trouwens twee sets zoals dat in die jaren in de VS wel gebruikelijk was.

Wie had daar niet bij willen zijn?

 

Van beide dan maar even een plaatje.......

 

Knuffeldag

Bedacht door een geestelijke en dan is het toch even oppassen, maar laten we de beste man in dit geval het voordeel van de twijfel geven.
Zelf ben ik heel fysiek ingesteld maar ik merk toch dat na de opkomt van MeToo zo nu en dan toch de handrem erop staat. Dat we door de Corona op de eerste werkdag van het nieuwe jaar elkaar niet meer afkluiven weet ik overigens wel te waarderen. Echter mensen (M/V/?) die mij naar het hart staan mag ik graag zonder enige bijbedoeling zo nu en dan even lekker beetpakken.

Ik vond het ook tijdens de Coronacrisis vreselijk dat ik een van m'n beste vrienden op 1,5 meter aan het houden was. Dat gold ook voor mijn kwetsbare schoonvader maar het was een keuze met het verstand en het hart was het er niet mee eens.
Elkaar zo nu en dan eens lekker beetpakken bleek belangrijker dan we wellicht vermoede en het woord huidhonger werd al snel een begrip.

Dan zou je verwachten dat heel wat songs met hug of hugging in de titel te vinden zijn.
In mijn collectie: nul..........

Dat is gek........

Wat verder zoeken blijkt er veel verborgen hugs te zijn en mijn keuze voor bij de koffie op zondag is gevallen op het nummer "Human Touch" van het gelijknamige Springsteen album. 

Het is het negende studio album van Bruce en verscheen in 1992. Het album haalde in Nederland de eerste plaats en de singel een vijfde plaats. 

Zelf ben ik vooral een fan van de eerste vier albums van Springsteen aangevuld met Nebraska. Het album Human Touch hoort wat mij betreft ook niet in de Springsteen Top 10. Misschien is het zelfs wel een van z'n mindere albums, maar knuffeldag is toch een mooie aanleiding het toch nog eens te draaien.

Zelf heb ik de 2LP versie die onderdeel is van de box The Album Collection Vol. 2, 1987-1996. Deze 2LP editie is van een veel betere geluidskwaliteit dan de originele LP uit 1992 toen alles op 1 plaat is geprakt.

In de 90er jaren werd de LP niet zo serieus meer genomen dus werd er aan zo'n product veel minder aandacht besteed en achteloos werd er gewoon een half uur op een enkele kant gezet. Eigenlijk respectloos naar de consument. 

De revival van de LP (die we nu ineens vinyl noemen) heeft er echter voor gezorgd dat een aantal dingen zijn rechtgezet en - los van het feit dat The Boss betere albums heeft gemaakt - klinkt deze Human Touch als een klok.

Boss Soul Covers

Bruce met covers en op de Soul toer. Dat is even wat heel anders maar persoonlijk vind ik het smullen. Een maatje had kort voor de introductie van het album al wat losse nummers geplaatst op Facebook en ik was gelijk verliefd op dit nieuwe avontuur van The Boss.

Mijn naaste omgeving maande mij echter om niet alles maar zelf te kopen zodat er ook nog wat met kerst te wensen viel. Zo gezegd zo gedaan (geduld is overigens niet mijn kernkwaliteit) en met kerstavond kwam Bruce onder de boom vandaan.

Als LP is dit album uitgevoerd als twee platen waarbij kant vier voorzien is van een ets. 15 heerlijke Soul en R&B nummers waarvan de meeste van ons wel gelijk mee zullen zingen zoals met het nummer "Nightshift".
Dat nummer kennen we natuurlijk van de jaren 80 toen The Commodors daar een grote hit mee hadden.

Bruce speelt normaal bijna uitsluitend eigen werk en uitstapjes zijn doorgaans dicht bij zijn eigen dna zoals nummers van Creedence en Dylan.
Met dit album vol met Soul en R&B covers neemt Bruce toch wel het nodige risico want veel muziekfans zijn nu eenmaal erg overgevoelig voor veranderingen.
Je hoort echter dat The Boss er echt heel veel lol in heeft en dan wordt iets doorgaans wel een succes. Bevlogen en passie zoals we Springsteen kennen.
Ja covers, maar niet domweg het origineel na willen doen. Bruce drukt duidelijk zijn eigen stempel op een heerlijke selectie aan songs.

Naast de uitstekende muziek zitten de twee platen in een prachtige klaphoes. Grappig detail zijn de inkepingen aan de binnenzijde van de hoes. Eigenlijk best handig. Mooi is de bedrukking van de binnenzijde van de hoes. Dus niet de binnenkant maar de binnenzijde. Op de binnenkant een prachtige foto van Bruce en de binnenhoezen en labels hebben een nostalgische uitstraling. Het geheel wordt compleet gemaakt met een miniposter op de achterkant info over de gespeelde nummers en wie bij de totstandkoming van dit heerlijke album betrokken is geweest.

Het albumtitel heeft als toevoeging cover vol. 1 wat al gelijk voor gespeculeer onder de fans zal gaan zorgen. Of er een vol. 2 komt zie ik wel. Voorlopig geniet in met volle teugen van deze Only The Strong Survive (Covers Vol. 1).

Open All Night

"De Hele Nacht Open" lijkt de soundtrack te worden van deze fase van de Coronacrisis. Een paar maanden geleden leek er nog een groot verschil te zijn tussen de verschillende kampen als het over open gaan ging. 

De laatste weken lijkt iedereen er echter wel klaar mee te zijn. Begrijpelijk.

Toch eens een passend nummer gezocht en "Open All Night" van Bruce Springsteen past voor mijn gevoel hier heerlijk bij.

Het nummer staat op het album "Nebraska" uit 1982. Springsteen speelt op dit pure solo album alles zelf en het nummer "Open All Night" is tevens het enige nummer waar hij een elektrische gitaar gebruikt.

Het is een van de songs op dit album die als een soort van intense roadmovie aan je voorbij gaan. Springsteen als de verhalenverteller!

Het album was op het moment dat het verscheen een wat vreemde eend in de bijt. Even ter referentie: het album Nebraska zit qua chronologie tussen The River (1980) en Born In The USA (1984).

Vanuit dat perspectief is Nebraska een wat opvallend en misschien niet erg vanzelfsprekend album.

Door The River had Springsteen zich een onafhankelijke status verworven en die leverde hem veel creatieve ruimte op. Creatieve ruimte die hij met Nebraska gelukkige ook is gaan gebruiken. Er hoefde geen tweede The River gemaakt te worden, er hoefde geen tweede Born To Run gemaakt te worden. Die waren er al! Nebraska is zelfs nu nog een parel van een album en in mijn bescheiden ogen een mijlpaal in de indrukwekkende carrière van Springsteen.

Ik heb mij altijd wel verbaasd hoe de nummers op dit album zijn verdeeld. Kant A heeft een veel langere speelduur dan Kant B. Dat had eenvoudig opgelost kunnen worden door nummer 6 van Kant A op Kant B te zetten. Omdat bij de muziekcassette dezelfde keuze is gemaakt lijkt het dat artistieke afwegingen voor deze verdeling hebben gezorgd. Zelf heb ik echter nooit iets kunnen vinden waarom dat zo gedaan is. 

Wie het weet mag het zeggen!

Voor mij is Nebraska dus een van mijn favoriete albums van The Boss en als je na vijf stevige Rock albums zo uit de logica durft te stappen ben je ook een baas!

"Open All Night".................wie droomt er niet van.........

Bruce Birthday

Springsteen doet er vandaag een jaartje bij. Aan Bruce heb ik al meermaals aandacht besteed op deze blog dus na een dag hard werken hou ik het kort.

Zoals ik al eens eerder heb geschreven ben ik vooral fan van de Springsteen van de eerste jaren. Daarna nog steeds mega goed, maar toen hij de grote stadions introk zakte bij mij toch de belangstelling.

 

Ondertussen heb ik ongemerkt toch wel een meer dan behoorlijke Springsteen collectie bij elkaar gescharreld. Dat neemt niet weg dat het vooral de albums Greetings From Asbury Park, N.J., Born to Run en Darkness on the Edge of Town die bij mij de draaitafel zien.

Uiteraard realiseer ik mij dat ik daar zowel Bruce als mijzelf tekort mee doe. Om de verjaardag van The Boss te vieren daarom maar eens een wat vaag dubbel live album uit de kast getrokken.

Een unoffcial zoals dat zo mooi heet met de titel Dress Rehearsal Broadcast 1992. Het gaat om een dubbelalbum en is uitgebracht door het vage label Parachute Recording Company.

De opnames zijn dus uit 1992, maar deze vinyl set zag pas in 2017 het levenslicht. Drie kantjes Bruce op het podium en kant vier is ingeruimd voor een interview.

Dat laatste boeit mij nooit zo heel veel. Een echt goede documentaire wil ik nog wel eens m'n tijd verbranden maar een plaat opzetten met een interview?

Gelukkig zijn de eerste drie kantjes gewoon gevuld met een Springsteen die bezig is om het publiek het naar de zin te maken. Naar de zin aan het maken? Zoals we van Spingsteen gewend zijn is hij het publiek gewoon aan het verwennen.

Die houding mis ik wel eens bij andere artiesten, maar ik mis het vooral in heel veel andere beroepen. Hoe moeilijk is het in vredesnaam om je best te doen om het een klant naar de zin te maken er daar zelf ook nog lol in te hebben? Lukt dat niet? 9 op 10 dat je een verkeerde baan hebt!

Springsteen heeft zeker geen verkeerde baan en de energie die hij eindeloos weet te genereren blijft toch een geweldig voorbeeld voor een ieder. 

Bruce Happy Birthday!

Patti Scialfa

Vandaag wordt Patti 68 en we kennen haar natuurlijk vooral als zangeres en muzikant van de fameuze E-Street Band van Bruce Springsteen.

Patti en Bruce hebben elkaar begin jare 80 voor het eerst ontmoet in de legendarische The Stone Pony. Het duurde echter nog een paar jaar voor Patti toetrad tot de E-Street Band.
Vanaf 1984 vormde Patti onderdeel van deze legendarische begeleidingsband. In 1988 was er niet alleen de liefde voor de muziek, maar ook voor Bruce en in 1991 trouwde het stel.

Patti heeft inmiddels aan een enorm aantal Springsteen tours en albums meegewerkt, maar heeft daarnaast ook een aantal solo-albums gemaakt. Daar ken ik helaas onvoldoende van om daar wat zinnigs over te zeggen. Er is zoveel muziek dat een mens keuzes moet maken. Verder heeft het ook te maken dat ik sinds Born In The USA een stuk minder grote Springsteen fan ben. Dus al die als die aspecten rond Springsteen gaan sindsdien ook wat aan mij voorbij.

Van Patti heb ik dus geen solo-albums, maar ik heb wel een heerlijke box staan van Springsteen. In die box met de naam The Album Collection Vol. 2 1987–1996 zitten vijf albums en twee EP's met in totaal 20 kantjes vinyl.
Op alle platen in deze box levert Patti een bijdrage dus dat kan niet anders dat dit een prima manier is om de dag mee te beginnen.

Patti Happy Birthday!

Internationale Dag voor de Rivier

Deze dag is niet alleen voor de rivier, maar ook tegen de dammen. De meeste dammen mogen dan voor de nodige energie zorgen er is vaak veel schade aan natuur en cultuur. Soms moeten zelfs hele dorpen verhuizen en raken dier- en plantensoorten bedreigd.
Het is als met zoveel in deze wereld en ook bij dit soort projecten schijt de duivel weer op een grote hoop. Investeerders verdienen aan stuwdammen dik geld en lokale bevolking is de klos.

 

Op eigen kracht kon ik niet direct een nummer vinden wat dit onderwerp eens stevige bij de keel zou pakken.

Dus maar een plaat gepakt met een titel die aansluit op het thema rivier. Dan komen we bijna vanzelf op het dubbelalbum The River van Bruce Springsteen.

Zelf was ik een Springsteen fan van het eerste uur en toen The River verscheen was ik wel enthousiast, maar ik betreurde ook dat het allemaal iets te laagdrempelig werd. Met Born In The USA ging dat nog een stap verder. 

The River verscheen 17 oktober 1980. Dat was op een vrijdag en op zaterdag had ik het album in bezit.

Prima album maar na drie draaibeurten zong ik alles van voor tot achter mee. Niet dat ik daar anderen gelukkig mee maakte en zelf vond ik het allemaal wat te makkelijk.

 

Zeker als ik dat afzet tegen mijn drie favoriete albums van The Boss die eerder waren verschenen: Greetings From Asbury Park (1973), Born to Run (1975) en Darkness on the Edge of Town (1978).

The River voelde voor mij niet als een logische stap, maar ieder mag dat natuurlijk anders zien. Bruce zou een grote ster gaan worden en ik moest hem met meer en meer mensen gaan delen.

Gelukkig nog niet bij de promotie van het album The River. Een half jaar na het verschijnen van dit album gaf Bruce een concert in Ahoy-Rotterdam. Aanvankelijk was er slechts één optreden gepland maar dat was in een vloek en een zucht uitverkocht. Dus een tweede avond werd gepland.

Beide avonden ben ik geweest en ik had toch het idee dat er heel veel dezelfde mensen in de zaal zaten.

Twee heerlijke en onvergetelijke avonden. M'n keel schor staan schreeuwen en m'n handen stuk staan klappen. Optredens van Bruce zijn nu eenmaal uitputtingslagen.

Uiteraard kwam het album The River flink aan bod. Eerste avond maar liefst 13 nummer en de tweede avond 11 nummers van dit nieuwe album.

Persoonlijk vond ik de nummers op het podium in de meeste gevallen een stuk steviger en meer body hebben.

Op beide avonden helaas geen nummers van het debuut album Greetings From Asbury Park, maar wel nummers van Born to Run (2/3 ) en Darkness on the Edge of Town (5/7).

Beide avonden speelde Bruce en z'n band ook een aantal covers. Onder andere This Land Is Your Land van Woodie Guthrie. Dat speelde hij beide avonden en dat wist ik enorm te waarderen.

Ook een aantal covers van Creedence Clearwater Revival wist Springsteen uitstekende te vertolken.

Twee avonden heerlijke Rock & Roll en daardoor zal het album The River voor mij toch altijd wel een bijzonder plekje houden................

The Boss

Bruce doet er vandaag een jaartje bij. Ik heb al vaker geschreven dat ik met name de beginperiode van Springsteen enorm weet te waarderen.

The River was al het moment dat ik wat ben afgehaakt. Dat Marie zwanger is heb ik niks mee te maken en dat dansen in het donker wat daarna kwam was ik echt weg.

 

Nebraska was dan weer prachtig net als het album The Ghost of Tom Joad. Daarna kwam nog genoeg mooi werk maar nooit meer dat ik gelijk naar de platenwinkel rende.

Ik heb een aardige (20+) Springsteen collectie en dat is goed zo.

Op de verjaardag van Bruce trek ik toch even mijn drie favorieten uit de kast.

Koffie met een paar steen en steengoede albums. 

 

Bruce Happy Birthday!

 

The Big Man

Op de een of andere manier ben ik enorm gefascineerd door songs waarin andere artiesten worden genoemd.
En dan heb ik het niet over liefdesrelaties of die juist zijn geëindigd.
Daar zijn er echt duizenden van.

Ik heb het dan over nummers zoals Smoke On The Water van Deep Purple:
“We didn't have much time
Frank Zappa and the Mothers
Were at the best place around”

Of Hey, Hey, My My van Neil Young
“The king is gone but he's not forgotten
Is this the tale of Johnny Rotten? “

Dat Neil Young The Buffalo Spingfield mist blijkt uit:
“I'd like to see those guys again,
And give it a shot.
Maybe now we can show the world,
What we've got.
But I'd just like to play
for the fun we had.
Buffalo Springfield again”

Dat hij z’n maatjes van Crosby, Stills & Nash zat was zorgde dan weer voor een minder sympathieke tekst in Thrasher
“So I got bored and left them there,
They were just deadweight to me
Better down the road
without that load”

Dylan zingt over een Rolling Stone en Nils Lofgren zong:
“I'm not Bob Dylan
But I never miss a beat
I ain't no philosopher
I dance in the street"

Zonder te zoeken kan ik hier echt de rest van de dag mee vullen.
Er is echter één regel die voor mij boven alles uitsteekt:
‘And the Big Man joined the band”
Het komt uit Tenth Avenue Freeze Out van Bruce Springsteen van het album Born To Run.
Het nummer gaat over het samenbrengen van de legendarische E-Street Band.
Met The Big Man bedoeld Bruce natuurlijk Clarence Clemons de imposante saxofonist.

Helaas speelt Clarence al een kleine tien jaar in de Rock & Roll hemel.
Binnen de Rock & Roll is Clarence voor mij toch wel een van de grootste en het predicaat Big Man is dan ook een soort van eretitel.
Niet alleen muzikaal maar ook qua podium performance was Clarence een geweldenaar.
Het meest heeft mij altijd gefascineerd de enorme bevlogenheid. Het leek wel of Bruce en Clarence een soort van verliefd op elkaar waren. Niet in romantische zin, maar meer in een soort van professionele adoratie.

Zoek maar eens een interview van Bruce op hoe hij over Clarence praat.
Mooi dat naast de honderden bijdrages van Clarence het laatste couplet van Tenth Avenue Freeze Out nooit verloren zal gaan:

When the change was made uptown
And the Big Man joined the band
From the coastline to the city
All the little pretties raise their hands
I'm gonna sit back right easy and laugh
When Scooter and the Big Man bust this city in half
With the Tenth Avenue freeze-out
Tenth Avenue freeze-out 

Clarence Happy Birthday wherever you are: Happy Birthday

16 maal een debuut

Grijze dag. Eens zestien debuut albums uit de kast getrokken om er toch een beetje vrolijke dag van te maken.

Van links naar rechts en van boven naar beneden.

Het debuut album van Led Zeppelin is natuurlijk onbetwist het beste debuut album ooit.
Met dit album werd de weg geplaveid voor heel veel mooi Hardrock werk.
Oa met het imposante "Dazed and Confused". Ja dat was iedereen wel na de introductie van dit album
Acht maal platina in de USA en terecht in de lijst van Q: "The Music That Changed the World"

Het debuut van King Crimson is misschien nog genialer, maar slechts bij een aantal fijnproevers bekend. Daar waar Led Zeppelin kleur gaf aan wat we Hardrock zijn gaan noemen, waren het groepen als King Crimson die Progressieve Rock op de landkaart zetten. Een uniek debuut en een plaat als deze nu uit zou komen nog steeds als briljant zou worden ontvangen.
Verkoopcijfers zijn natuurlijk niet te vergelijken, maar platforms als Mojo en Allmusic geven dit album allemaal vijf sterren.

Het debuut van een supergroep die voortkwam uit drie top groepen:
David Crosby van The Byrds, Graham Nash van de Hollies en Stephen Stills van Buffalo Springfield.
Briljant debuut en liefdesverdriet rond Judy Collins heeft Stephen Stills er toe gebracht een paar schitterende bijdrages af te leveren voor de klassieker.

Dit eerste album van multi-instrumentalist Al Di Meola liet mooi zien hoe Pop, Rock en Jazz gemixt kunnen worden. Hij was daar niet alleen in maar met dit album was er geen weg meer terug en Jazz Fusion was definitief een serieuze muziekstroming.

Toen ik met het debuut album van de Eagles thuis kwam vonden m'n vrienden het maar niks. Commentaar van "wat is dit nu weer" tot "kansloos".
We weten inmiddels allemaal hoe het is afgelopen en Country-Rock was niet langer weggelegd voor liefhebbers, maar werd volledig door het grote publiek omarmt.

10 Mistakes van Gruppo Sportivo was zeker geen foutje. Integendeel! Zeer succesvol debuut en het album liet mooi horen dat New Wave van Nederlandse bodem mee kon met de wereldtop.
Nog steeds een feestje om te draaien!

Na een album of tien is Chicago de kant van de commerciële pop opgegaan. Niet slechts maar toch te gewoon. Jammer want in die eerste tien albums lieten ze horen dat ze meesters zijn in het samenbrengen van Rock en Jazz. Opmerkelijk is trouwens dat dit geweldige debuut album een dubbelaar is. Zeker voor die tijd.

Persoonlijk ben ik helemaal gevallen voor de stem van George Ezra. Maar niet ieder zal dit met mij delen. Opmerkelijk is ook dat deze plaat in de UK in een mum van tijd vier (!) maal platina haalde en in de USA niet verder kwam dan één keer goud.

Nog geen 20 jaar en Kate Bush levert een debuut plaat van ongekende klasse. Natuurlijk is Kate een prachtige verschijningen en maken haar mysterieuze dankpassen de schitterende zangpartijen  helemaal af.

Door sommige afgedaan als een goedkope kopie van Led Zeppelin. Nu was er in de jaren 70 natuurlijk geen andere band die zo liep te kopiëren (ik noem het liever inspireren) dan Led Zeppelin.
Dus dat is een wat lastige kritiek. Ik vind het heerlijk dat een groep jonge gasten er voor kiest lekker ongecompliceerde Hardrock te maken.
Ik niet alleen want dit album kreeg al een Grammy en nog een aantal onderscheidingen.

J.J.Cale was een briljante componist en de rij covers van nummers van Cale is ook oneindig.
Toch is het een feest om Cale zelf aan het werk te horen. Zijn wat aparte stem met "klein" gitaarwerk waren vanaf z'n eerste album z'n handelsmerk.

Het behoeft geen uitleg dat de Dire Straits zich door J.J. Cale hebben laten inspireren. Daarnaast besteedde deze Britse band veel aandacht aan de geluidskwaliteit. Dit heeft er voor gezorgd dat de band een belangrijke rol speelde bij de opkomst van de CD.

Album kwam uit vlak nadat ik was afgezwaaid van militaire dienst. In het leger heel veel Punk en New Wave geluisterd. Soms vond ik dat wat te....... The Cars lieten met dit debuut het publiek kennismaken met een fraaie mix tussen Rock en New Wave. Klasse!
Zes (!) keer platina in de U.S.A.!!!!

Wat een debuut! Nog steeds een van m'n favoriete platen van Bruce Springsteen. Ik vind sowieso alles van voor The River het betere werk. Daarna werd hij helaas bezit van het grote publiek en werd de muziek mij iets te toegankelijk. Dat kan je van Greetings From Asbury Park niet zeggen en daarom is dit album na vele jaren nog steeds de moeite om te draaien.

New Wave met een vleugje Rock en Reggae en het grote publiek was verkocht. Natuurlijk hielp het dat ook nog drie leuke jongens waren, maar ze zorgde er onmiskenbaar voor dat New wave breed gewaardeerd werd. The Police deed het erg goed in Nederland en alle albums vlogen naar nummer 1 of 2 in de album hitlijsten.

Ik draai eigenlijk zelden platen van Boston er er is toch niks mis mee. Toch lijkt het een vorm van Hardrock die het vooral erg goed doet in het thuisland van de band.
Maar liefst zeventien keer platina in de U.S.A. tegen slechts één keer goud in de UK?

Er zijn natuurlijk nog honderden fraaie debuut albums. Deze zestien zonder uit te zoeken uit de kast gerukt om een grijze dag een beetje minder grijs te maken.