50 jaar: "I saw rock and roll's future and its name is Bruce Springsteen!"

Het is vandaag 50 jaar geleden dat Bruce Springsteen en de E-Streetband in het voorprogramma stond van Bonnie Raitt.

John Landau schreef vervolgens een artikel met een van de bekendste regels uit de rockgeschiedenis:  "I saw rock and roll's future and its name is Bruce Springsteen!". 

 

Landau schreef als muziekjournalist vanaf het begin voor het toonaangevende blad Rolling Stone maar kwam ook in het team Springsteen terecht. Daar vervulde hij diverse rollen en produceerde hij alle albums van Born To Run (1975) tot en met  Lucky Town (1992).

 

Landau is nog steeds actief en werkt op dit moment samen met Springsteen aan een film die het album Nebraska (1982) als thema zal gaan hebben. Nebraska is een van mijn favoriete Springsteen albums en ik kijk met veel belangstelling uit naar deze (Netflix?) film.

Overigens een beetje jaloers gevoel bekruipt mij echter wel als ik denk aan dat concert 50 jaar geleden waar Springsteen in het voorprogramma stond van Bonnie Raitt. Beide speelde trouwens twee sets zoals dat in die jaren in de VS wel gebruikelijk was.

Wie had daar niet bij willen zijn?

 

Van beide dan maar even een plaatje.......

 

Steven Van Zandt

Deze Rocker doet er vandaag een jaartje bij. We kennen Steven natuurlijk allemaal van zijn bijdrage aan de E-Streetband van Bruce Springsteen. Opvallend met bandana en net als The Boss zelf bulkend van de energie.

Toch zou het misplaatst zijn de waardering voor Steven te beperken tot de bijdrages aan Springsteen. Steven heeft immers een paar hele knappe solo-albums gemaakt. Daarnaast is Steven DJ, songwriter, acteur, activist en producer van zowel albums als documentaires. Een veelzijdig en druk baasje dus.

 

Het is ook teveel om allemaal op te sommen en dat is ook geen enkel doel van deze blog. Toch moet naast de heerlijke muzikant die Steven is vooral zijn rol als Silvio Dante in de Sopranos vermeld worden. Daar is hij een eigenaar van een nachtclub en heeft inmiddels zijn optreden gemaakt in een kleine 80 afleveringen van deze successerie. Een uniek prestatie voor iemand die geen acteerervaring had. Steven speelt ook niet dat hij Silvio Dante is. Hij is Silvio Dante!

 

Je zou zo een hele nacht gaan zitten bingewatchen, maar toch draai ik ter gelegenheid van de verjaardag van Steven een van z'n solo-albums. Helaas heb ik deze niet op vinyl maar het album is beslist een aanrader.

Het album Little Steven and the Disciples of Soul - Men Without Women uit half jaren 80 (jaar opzoeken!) is heerlijke pure Rock met een scheutje Soul. Het is net een tikkie rauwer dan we van Springsteen gewend zijn die doorgaans de wat breed toegankelijke Rock speelt. 

 

Toch hoeft je maar een paar nummers van dit album te horen en je herkend direct de typische Springsteen-sound. Steven legt er echter een rauw randje omheen waardoor dit album bij mij minder snel gaat vervelen dan de met hits overladen albums van The Boss zelf. 

Daarom een puike plaat voor een ieder die van een een rauw randje houdt.

Steven Happy Birthday!

Patti Scialfa

Vandaag wordt Patti 68 en we kennen haar natuurlijk vooral als zangeres en muzikant van de fameuze E-Street Band van Bruce Springsteen.

Patti en Bruce hebben elkaar begin jare 80 voor het eerst ontmoet in de legendarische The Stone Pony. Het duurde echter nog een paar jaar voor Patti toetrad tot de E-Street Band.
Vanaf 1984 vormde Patti onderdeel van deze legendarische begeleidingsband. In 1988 was er niet alleen de liefde voor de muziek, maar ook voor Bruce en in 1991 trouwde het stel.

Patti heeft inmiddels aan een enorm aantal Springsteen tours en albums meegewerkt, maar heeft daarnaast ook een aantal solo-albums gemaakt. Daar ken ik helaas onvoldoende van om daar wat zinnigs over te zeggen. Er is zoveel muziek dat een mens keuzes moet maken. Verder heeft het ook te maken dat ik sinds Born In The USA een stuk minder grote Springsteen fan ben. Dus al die als die aspecten rond Springsteen gaan sindsdien ook wat aan mij voorbij.

Van Patti heb ik dus geen solo-albums, maar ik heb wel een heerlijke box staan van Springsteen. In die box met de naam The Album Collection Vol. 2 1987–1996 zitten vijf albums en twee EP's met in totaal 20 kantjes vinyl.
Op alle platen in deze box levert Patti een bijdrage dus dat kan niet anders dat dit een prima manier is om de dag mee te beginnen.

Patti Happy Birthday!

Bob Seger

In 1969 maakte de vandaag jarige Bob zijn eerste album en hij is min of meer nog steeds actief. Seger is geboren in 1945 maar kondigde pas in 2018 zijn afscheidstournee aan. 

Waarbij we bij dat soort gasten nooit verbaasd zullen zijn als er na de afscheidstournee nog een afscheidstournee komt. Dit soort lui vinden het spelletje van muziek maken gewoon te leuk!

Seger is altijd een vlijtig en druk baasje geweest waarbij zijn grote successen vooral plaatsvonden midden 70er tot midden 80er jaren.

 

In die jaren scoorde Seger hits als "Against the Wind", "Still The Same" en "Mainstreet". Het waren ook de jaren dat Seger zich bewoog tussen Soft Rock en Heartland Rock wat het tot enorm toegankelijke muziek maakte.

Albums die Seger in die jaren maakte haalde in de VS dan ook probleemloos platina op platina. Albums als Night Moves (1976) en Stranger In Town (1978) kwamen in de VS aan maar liefst zes platina platen.

Het album Against The Wind uit 1980 kwam aan "slechts" vijf platina platen.

 

Indrukwekkende cijfers maar het begin van de carrière van Seger zag er toch echt anders uit. De eerste albums van Seger waren Psychedelische Rock. Seger kwam met deze albums toen deze muziekstijl al weer een beetje op z'n retour was waardoor verkoopcijfers in de schaduw staan van latere successen.

 

De eerste twee albums van Seger zijn Ramblin' Gamblin' Man en  Noah en verschenen allebei in 1969.

Liefhebbers van wat stevigere Psychedelische Rock gaan deze albums beslist waarderen.Het debuut album is ook beslist een topper alleen het had net 2-3 jaar eerder moeten verschijnen.

De eerste albums van Seger zijn overigens op vinyl lastig te vinden en je zal ze op platenbeurzen in Nederland ook nauwelijks tegenkomen. Ze kosten geen vermogen maar zijn in Nederland nauwelijks in circulatie geweest. 

Je zal op deze albums echter een andere Seger tegenkomen dan op het zeer toegankelijke Against The Wind wat nu op de draaitafel ligt.

Against The Wind is een album met heerlijk ongecompliceerde Heartland Rock album maar het is toch vooral die fantastische stem van Bob die dit album tot een pareltje maakt!

Vooral heel fijne muziek om de dag mee te beginnen......

Bob Happy Brithday!

Good Souls Better Angels

Vandaag komt van Lucinda Williams haar nieuwe album uit met als titel Runnin' Down a Dream: A Tribute to Tom Petty. Petty ging op 2 oktober 2017 na een hartaanval naar de Rock-hemel.

Ik heb het album nog niet gehoord maar het nummer I Won’t Back Down wat op dit album te vinden is staat al op Youtube. Het is smullen!

Wederom laat Lucinda zien nog lang niet klaar te zijn met haar carrière. Hard op weg naar de 70 maar nog midden in het leven en nog mega actief in het maken van heerlijke muziek.

Lucinda kennen we vooral van indringende songs en haar muziekstijl beweegt zich tussen Folkrock, Countryrock, Americana en hier en daar wat Heartland Rock.

Op dit moment komt er zo belachelijk veel goede muziek uit dat het nauwelijks is bij te houden. Uiteraard is alles online te beluisteren, maar de pareltjes wil je toch het liefst ECHT in huis hebben. Die wil je in de kast hebben. Die wil je aan kunnen raken!

 

Een van de pareltjes van Lucinda is de voorganger van het vandaag verschenen Tom Petty tribute album. 

Good Souls Better Angels verscheen in 2020 en is in de LP versie een dubbelalbum. De LP versie bevat op kant 4 een vijftal demo's die niet op de CD staan. Dat brengt het totaal op zo'n 80 minuten heerlijke American met zo nu en dan wat smeuïge Blueslijntjes.

 

Lucinda laat zich op dit album op elektrisch gitaar echt van haar beste kant zien, maar ook de akoestische partijen behoren tot de crème de la crème in het genre Americana.

Niet gek is het dan ook dat dit album in 2020 een Grammy nominatie kreeg voor het beste Americana album. In reviews van dit album regende het dan ook 4 en vooral 5 sterren beoordelingen.

Een aantal songs barsten bijna uit elkaar van de maatschappelijke kritiek. Op een groot aantal vlakken schreeuwt Lucinda het bijna uit om de wereld wakker te schudden.

Wie de teksten aan zich voorbij wil laten gaan kan prima genieten van de soms stevige en soms wat easy maar meeslepende muziek.

 

Good Souls:

Keep me with the better angels
Yeah keep me with the good souls
In the hands of saints
Keep me with all the ones
Who help me to home
Who guide me along
When I'm feeling hopeless
Who help me stay fearless
And help me stay strong
Keep me with the good souls
Keep me with the good souls 

Internationale Dag voor de Rivier

Deze dag is niet alleen voor de rivier, maar ook tegen de dammen. De meeste dammen mogen dan voor de nodige energie zorgen er is vaak veel schade aan natuur en cultuur. Soms moeten zelfs hele dorpen verhuizen en raken dier- en plantensoorten bedreigd.
Het is als met zoveel in deze wereld en ook bij dit soort projecten schijt de duivel weer op een grote hoop. Investeerders verdienen aan stuwdammen dik geld en lokale bevolking is de klos.

 

Op eigen kracht kon ik niet direct een nummer vinden wat dit onderwerp eens stevige bij de keel zou pakken.

Dus maar een plaat gepakt met een titel die aansluit op het thema rivier. Dan komen we bijna vanzelf op het dubbelalbum The River van Bruce Springsteen.

Zelf was ik een Springsteen fan van het eerste uur en toen The River verscheen was ik wel enthousiast, maar ik betreurde ook dat het allemaal iets te laagdrempelig werd. Met Born In The USA ging dat nog een stap verder. 

The River verscheen 17 oktober 1980. Dat was op een vrijdag en op zaterdag had ik het album in bezit.

Prima album maar na drie draaibeurten zong ik alles van voor tot achter mee. Niet dat ik daar anderen gelukkig mee maakte en zelf vond ik het allemaal wat te makkelijk.

 

Zeker als ik dat afzet tegen mijn drie favoriete albums van The Boss die eerder waren verschenen: Greetings From Asbury Park (1973), Born to Run (1975) en Darkness on the Edge of Town (1978).

The River voelde voor mij niet als een logische stap, maar ieder mag dat natuurlijk anders zien. Bruce zou een grote ster gaan worden en ik moest hem met meer en meer mensen gaan delen.

Gelukkig nog niet bij de promotie van het album The River. Een half jaar na het verschijnen van dit album gaf Bruce een concert in Ahoy-Rotterdam. Aanvankelijk was er slechts één optreden gepland maar dat was in een vloek en een zucht uitverkocht. Dus een tweede avond werd gepland.

Beide avonden ben ik geweest en ik had toch het idee dat er heel veel dezelfde mensen in de zaal zaten.

Twee heerlijke en onvergetelijke avonden. M'n keel schor staan schreeuwen en m'n handen stuk staan klappen. Optredens van Bruce zijn nu eenmaal uitputtingslagen.

Uiteraard kwam het album The River flink aan bod. Eerste avond maar liefst 13 nummer en de tweede avond 11 nummers van dit nieuwe album.

Persoonlijk vond ik de nummers op het podium in de meeste gevallen een stuk steviger en meer body hebben.

Op beide avonden helaas geen nummers van het debuut album Greetings From Asbury Park, maar wel nummers van Born to Run (2/3 ) en Darkness on the Edge of Town (5/7).

Beide avonden speelde Bruce en z'n band ook een aantal covers. Onder andere This Land Is Your Land van Woodie Guthrie. Dat speelde hij beide avonden en dat wist ik enorm te waarderen.

Ook een aantal covers van Creedence Clearwater Revival wist Springsteen uitstekende te vertolken.

Twee avonden heerlijke Rock & Roll en daardoor zal het album The River voor mij toch altijd wel een bijzonder plekje houden................