Mojo voor vogelliefhebbers

De Mojo van juli ligt al in de winkel. Samen met Uncut een van mijn favoriete muziekbladen.

Beide bladen zoeken altijd wel naar een mooie mix tussen nieuwe talenten en lekker veel aandacht voor legendarische bands. Dit keer oa aandacht voor The Byrds die maar liefst acht pagina's aandacht krijgen. Voor mij genoeg om de portemonnee te trekken. Vooral omdat de CD die meestal bij Mojo zit als een rode draad rond The Byrds cirkelt.

Alle artiesten of nummers op deze CD hebben op de een of andere manier een raakvlak met The Byrds. Soms is dat kristalhelder zoals solonummers van Gene Clark, Chris Hillman, Roger McGuinn en Clarence White. Andere nummers is het dan een beetje zoeken maar geen nood want in het begin van deze Mojo vind je een toelichting over de samenstelling van deze CD.

 

Uiteraard veel aandacht in deze Mojo voor nieuwe albums en verder is er ruime aandacht voor Paul Weller (oa The Jam en The Style Council), Pete Townshend (The Who), Johhny Cash, Dusty Springfield, Marvin Gaye en Motorhead.

Deze Mojo (wat een mooi woord is dat toch) heb ik vrijdag gekocht en CD is aan de tweede luisterbeurt toe.
Als ik de geldtyfus had ging ik een docu maken in de stijl van een roadmovies (uiteraard in een oude cabrio) met deze CD als soundtrack. Vijftien miniverhaaltjes bij elkaar sprokkelen met steeds een van deze nummers als kapstok........

Zou een mooi project zijn! Soundtrack is er al............nu het budget nog.......

Je kan niet alles wensen en ik duik de Mojo nog even in. Ook een fijn blad om mee te nemen op vakantie. Zeker dit nummer!

 

 

 

Gene Parsons

Deze singer-songwriter, multi-instrumentalist en gitaar-technieker kwam in 1968 bij de legendarische band The Byrds. Of je Gene nu een paar drumsticks in z'n handen geeft of een instrument met snaren maakt niet uit. 

Gene maakte samen met The Byrds een vijftal albums en later verschenen nog een aantal officiële live albums uit de periode dat hij lid was van de Byrds.

Samen met Clarence White ontwikkelde Gene B-Bender en tot op de dag van vandaag runt Gene een shop waar hij gitaren verbouwt en verfraaid en meestal gaat het om het inbouwen van een B-Bender.

Na zijn periode bij The Byrds maakte Gene een aantal prima soloalbums en speelde hij bij de eveneens Flying Burrito Brothers en diverse kleine bandjes.

 

Sinds 1966 actief in de muziek en misschien een wat onzichtbare figuur, maar zowel als songwriter, zanger, muzikant en als gitaartechnicus iemand die een indrukwekkend CV bij elkaar heeft gesprokkeld.

Solo heb ik alleen digitaal dus voor deze dag even twee albums uit de periode bij The Byrds uit de kast getrokken.

Happy Brithday Gene.

R.I.P. David Crosby

Door het slechte weer besloot ik vanmorgen nog even op bed te blijven liggen. Het nieuws even vanaf bed kijken. Op TV en op de telefoon..................David Crosby is niet meer.

 

Het voelt of ik een sloophamer tegen m'n voorhoofd heb gekregen. Ik was altijd een groot fan van David geweest en zo'n bericht voelt of je jeugd aan het dood gaan is.

We kennen David natuurlijk als medeoprichter van supergroepen The Byrds en Crosby, Stills, Nash (Young). 

Minder bekend is dat David ook heel even in Buffalo Springfield heeft gespeeld.

Daarnaast heeft David albums als duo met Graham Nash de nodige albums gemaakt en heeft hij een aanzienlijk rij solo albums gemaakt.

Zijn solodebuut album If I Could Only Remember My Name is al 50 jaar een van mijn favoriete albums. Het gaat ook zeker mee als ik met 50 albums naar een onbewoond eiland wordt verbannen.

Omdat ik al jaren groot fan van David ben is dat ook terug te zien aan mijn muziekcollectie. Meer dan 50 albums - waaronder de nodig bootlegs - waar David een hoofdrol speelt en nog tientallen waar hij als sessiemuzikant te horen is.

In alle nieuwsberichten komt onvermijdelijk de gezondheid, drankproblemen en arrestatie voor wapens en drugs naar voren. 

Ook dat was David Crosby maar zijn politieke betrokkenheid en zijn inzet voor jonge artiesten mag wel genoemd worden. 

David gaf de laatste jaren bij zijn soloprojecten meer en meer jong talent de kans zich te tonen. Recent heeft dat het album Live At The Capitol Theatre 2018 opgeleverd. Op dat album speelt hij samen met The Lighthouse Band een heerlijke set bij elkaar speelt.

 

Ondanks zijn gezondheid was David niet het type om stil te zitten dus was er altijd wel een muziekproject. In de zomer van de 2021 verscheen - wat nu dus blijkt - het laatste album van David Crosby met als titel For Free. 

David was toen al jaren ziek maar ook op dit album geeft hij - naast de leden van The Lighthouse Band die ook van de partij zijn - veel jong talent een podium om zich te bewijzen. Met een fenomenaal resultaat. Het regent 4 en 5 sterren in de recensies. Overal krijgt het album mega hoge cijfers.

Helaas is For Free David's laatste kunstje. Een beetje verslagen zit ik achter m'n toetsenbord. Het trieste grijze weer symboliseert op pijnlijke wijze mijn gevoel............

 

Rust zacht David

 

Gram Parsons

Het is vandaag de geboortedag van Gram die op 19 september 1973 veel en veel te jong is overleden. Een mega talent ging aan de muziekwereld verloren.

Over Gram heb ik al de nodige blogjes gemaakt wat niet wegneemt dat ik graag op deze dag een aantal aspecten nog eens benoem:

- Peetvader van de Countryrock. Het album Sweethart Of The Rodeo van The Byrds mogen we wel als het officieel geboortekaartje van de Countryrock zien.
- Beklijvende bijdrages bij de reeds genoemde Byrds en bij The Flying Burrito Brothers.

- Ontdekker van Emmylou Harris.

- Tragische dood gevolgd door een bizarre begrafenis.

Voor bij de koffie even drie albums van Gram bij de draaier neergelegd om deze dag gepast voorbij te laten gaan.

Sweetheart Of The Rodeo - Byrds (1968)

Grievous Angel - Gram Parsons (1974)

Live 1973 - Gram Parsons and the Fallen Angles (1982)

David Crosby

Vandaag tikt David er een jaartje bij en wordt vandaag 81 jaar. Met al die kwalen (wat niet?) die hij heeft is dat toch een klein wonder. In het verleden gearresteerd voor drugs en wapenbezit en dan begeef je je in kringen die doorgaans niet voor heel hoge leeftijden gaan zorgen.

Toch is David Crosby een van de artiesten die ik wel had willen zijn. Geweldige componist en fantastische zanger. Dat laatste vooral in close harmonie.
Daarnaast is David ook nog eens een geweldige gitarist. Dan vooral op de akoestische gitaar en door de aanwezigheid in zijn omgeving van Stephen Stills en Neil Young sneeuwde de gitarist Crosby een beetje onder.
Struin Youtube maar eens af. David is een gitaar gigant!

Z’n carrière begon bij The Byrds en David heeft zelfs een aantal optredens gedaan met Buffalo Springfield.
Uit beide top bands ontstond Crosby, Stills & Nash later aangevuld met Neil Young.
Naast dit trio en kwartet heeft Crosby ook een aantal platen gemaakt als duo met alleen Graham Nash.
Ook zonder z’n maatjes staat David z’n mannetje want hij heeft een fraaie reeks soloalbums afgeleverd.

De laatste jaren geeft hij andere onbekende artiesten wat ruimte. In 2018 verschenen “Here If You Listen” en op deze top plaat geeft David nieuwkomers een geweldig platform om ervaring op te doen.
Aanrader voor wie niet wil blijven hangen bij het standaard CSN&Y werk.
 

Vorig jaar kort voor z'n 80e verjaardag kwam David met het album For Free. Ik heb het album - om de een of andere duistere reden - nog steeds niet beluisterd terwijl het van alle kanten 4 en 5 sterren waarderingen krijgt.

 

Voor vandaag even acht andere albums van en met David uit de kast gepakt.
Whistling Down the Wire is een lekkere plaat om de dag mee te starten…….
Eerste plaat gedraaid, ontbijt zit erin, koffie op. Het is droog.....kurkdroog zelfs. Eerst even een blokje fietsen dan doen we de rest van David op deze feestdag.

 

David Happy Birthday!

 

Roger McGuinn

Roger doet er vandaag een jaartje bij en wordt 79. Een en ander betekend tevens dat hij al 61 (!!!) jaar actief is als muzikant.

Roger is vooral bekend geworden als een van de oprichters van The Byrds waar hij jaren de frontman was.

Naast zang speelt hij vooral gitaar en banjo, maar we hebben hem ook wel eens met een synthesizer aan de gang gezien. 

Bovenal is Roger toch de verpersoonlijking van de 12 snarige gitaar. Niemand anders dan dit megatalent heeft dit heerlijk vol klinkende instrument zo op de kaart weten te zetten als Roger McGuinn.

Roger heeft zich in het begin van z'n carrière door veel artiesten laten inspireren. Leergierig en ambitieus slurpte hij Rock, Country en Folk naar binnen en combineerde dat op een unieke manier. Daarmee ontwikkelde hij een geheel eigen stijl, die in hoge mate het geluid van The Byrds is gaan bepalen. Daarmee was hij dan weer een inspiratie voor vele nieuwkomers.

The Byrds hebben een dozijn studio-albums gemaakt die - met uitzondering van Byrdmaniax - er allemaal mogen wezen.

Naast zijn unieke bijdrage aan The Byrds heeft Roger een tiental solo-albums in de studio gemaakt en een stevig rijtje live albums.

Leeftijd doet hem blijkbaar niks want vorig jaar bracht hij in december nog een Kerstalbum uit.

 

Naast zijn solo-albums is Roger altijd op zoek naar leuke projecten zoals het Folk Den Project. Helaas heeft dat project - voor zover ik weet - geen vinyl opgeleverd. 

Roger gaat daar op de pure Folk toer en het voelt haast als een eerbetoon aan legendes zoals Woody Guthrie en Pete Seeger.

Vaak mooi klein en ingetogen en dus een geheel andere sound dan bij The Byrds, waar de Rock toch het vervoermiddel van de Folk en Country was.

Liefhebbers van pure Folk doen zichzelf beslist een plezier eens naar het Folk Den Project te luisteren.

Wie meer de Rock kant van Roger weet te waarderen doet naast de albums van The Byrds en de soloalbums zich zeker een plezier met de albums die hij met Byrds maatjes Gene Clark en Chris Hillman heeft gemaakt.

Uiteraard speelt hij als sessiemuzikant op de nodige albums van vele grootheden. Om dat allemaal te verzamelen is echt ondoenbaar, want al ruim 60 jaar is Roger een onwaarschijnlijk actief baasje. 

Hulde daarvoor!

Roger Happy Birthday!

Byrdmaniax 50 jaar

De vraag is of dit wel een feestje waard is? Byrdmaniax verscheen precies 50 jaar geleden. Zoals bij een album van The Byrds gebruikelijk was werd daar enorm naar uitgekeken.

Ieder beginnend bandje die met een dergelijk album op de proppen was gekomen had beslist een schouderklopje gekregen. The Byrds echter niet!

Van The Byrds - die in 1971 toch een gearriveerde band waren - werd echt wel wat anders verwacht. Wat mij betreft is Byrdmaniax het minste album van The Byrds. Ik ken echter genoeg mensen die dat juist van het album Sweetheart Of The Rodeo vinden.

The Byrds hebben natuurlijk toch wel wat muziekstijlen gespeeld en dat weet niet ieder te waarderen. Wie van de pure Rock houdt vindt Sweetheart Of The Rodeo waarschijnlijk mierzoete Country terwijl het toch de geboorte van de Country Rock is.

Andere horen dan weer liever de Folk nummers van The Byrds en weer anderen vallen helemaal in zwijm voor de meer Psychedelische nummers.

Zelf heb ik een vrij brede muzieksmaak en weet enorm te waarderen als artiesten en bands experimenteren, maar Byrdmaniax is mijn mist gedraaide album van de heren.

Het album opent nog best lekker met "Glory, Glory". Een Gospel Rock nummer wat eigenlijk wel heel lekker in het gehoor ligt. Ik ben niet gelovig maar als in de kerk alleen maar dit soort muziek gespeeld wordt ga ik een regenachtig dagje in de kerk prima volhouden.

De tekst van zo'n Gospel nummer laat ik dan maar even aan mij voorbij gaan maar muzikaal is het prima. Het was dan ook de tweede singel die van dit album werd getrokken.

De eerste single die van het album werd gehaald is "I Trust (Everything Is Gonna Work Out Alright)" geschreven door Roger McGuinn. Niet echt slecht maar als het koor aanzet is het toch een beetje te braaf. Beide singles werden dan ook geen hit.

Ook het nummer Kathleen's Song is een voorbeeld van braaf en te netjes. Producers Terry Melcher en Chris Hinshaw hebben zich iets teveel met het geheel bemoeid en een veel te clean album afgeleverd.

The Byrds zijn ondanks de diverse wisselen over het algemeen een heel authentieke band geweest en dat gaat op dit album teveel verloren. Teveel willen poetsen en polijsten!

Voor wie zich een weg wil zoeken in de catalogus van The Byrds doet zichzelf echt wel een plezier om niet met dit album te beginnen.

Vijf prima albums van The Byrds om mogelijk wel mee te beginnen zijn (volgorde releasedatum)

• Mr. Tambourine Man (1965) - Folk Rock
• Fifth Dimension (1966) - Folk Rock, Psychedelische Rock
• Younger Than Yesterday (1967) - Psychedelische Rock,, Folk Rock, Rock
• The Notorious Byrd Brothers (1968) - Psychedelische Rock,
• Sweetheart of the Rodeo (1968) - Country Rock

Clarence White

We staan vandaag stil bij de geboortedag van Clarence White. Hij is een van de vele Rock artiesten die door drank om het leven is gekomen. 

In het geval van White is dat echter niet door overmatig gebruik, maar is hij verongelukt door een dronken bestuurder.

Het grote publiek kent White vooral van zijn deelname aan The Byrds tussen 1969 en 1973 toen voor de eerste keer de stekker uit de band werd getrokken.

Overigens viel dat bijna gelijk met het overlijden van White op 15 juli 1973.

White had toen aan de laatste vijf studio-albums van The Byrds een zeer belangrijke bijdrage geleverd.

 

In 1969 nam White min of meer de plaats in van zijn vriend Gram Parsons die met slaande deuren na één album (Sweethart Of The Rodeo) het bij The Byrds voor gezien hield.

Naast zijn werk bij The Byrds was White actief als studiomuzikant bij Jackson Brown, Joe Cocker, Randy Newman, The Everly Brothers, Ricky Nelson en vele anderen.

Andere bands waar White deel van heeft uitgemaakt zijn The Kentucky Colonels, Nashville West, Muleskinner en The New Kentucky Colonels.

Ook zijn er de laatste jaren diverse solo-albums van White verschenen met echte gitaarkunstwerkjes. Albums die een ieder die Bluegrass en Country Rock op gitaar wil leren spelen een keer gehoord moet hebben.

White was een uitstekende zanger en prima gitarist, maar hij snapte ook echt hoe een gitaar werkte.

Dat inzicht heeft geleid tot de ontwikkeling van de B-Bender. In 1967 maakt White samen met Gene Parsons deel uit van Nashville West. White wilde een mechanisme aan zijn gitaar om met name de B snaar tijdens het spelen flink op te rekken.

Hierdoor ontstaat een wat huilend geluid wat we ook kennen van de slide gitaar. Een schitterende idee van White en Gene Parsons (kort na White kwam ook hij bij The Byrds) was handig met techniek.

White een Gene Parsons lieten hiermee zien meer te zijn dan zomaar een paar muzikanten en het ontwerp ging in eerste instantie dan ook door het leven als de Parsons/White StringBender.

Inmiddels zijn er verschillende varianten van het concept ontwikkelend, maar White en Parsons waren dus bedenkers.

 

White heeft met een dergelijke gitaar ook heel nadrukkelijk zijn stempel gedrukt op de vijf albums van The Byrds welke tussen 1971 en 1971 verschenen.

Clarence White was de vervanger bij The Byrds van Gram Parsons (geen familie van de hierboven genoemde Gene) en voor Gram was de dood van Clarence White een enorme klap. Tijdens de uitvaart van White maakte Gram Parsons met Kaufman (oa muziekproducer) de bizarre afspraak dat als een van hen zou komen te overlijden de ander op een speciale manier zorg zou dragen voor een niet alledaagse uitvaart.
De twee spraken namelijk af dat de overlevende het lichaam van de overleden vriend in de woestijn zou verbranden. 

Het leek aanvankelijk een borrelpraat-afspraak, maar toen Gram Parsons drie maanden na White overleed deed Kaufman er alles aan om aan de wens van Gram Parsons te voldoen.
Onder valse voorwendselen bemachtigde hij het lichaam van Gram Parsons en zelfs een aanhouding door de politie weerhield hem niet van de bizarre afspraak.

Het onwaarschijnlijke verhaal is verfilmd onder de titel Grand Theft Parsons met Johnny Knoxville in de rol van Kaufman.

Tussen de dood van White en Gram Parsons zat drie maanden. De dood van White is voor Gram Parsons een van de inspiraties geweest voor het schitterende nummer "In My Hour Of Darkness".

Het nummer - met Emmylou Harris als tweede stem - is een prachtig eerbetoon aan z'n vriend Clarence White en verscheen pas maanden nadat Parsons zelf was overleden.............

"In My Hour Of Darkness"

In my hour of darkness
In my time of need
Oh, Lord grant me vision
Oh, Lord grant me speed

Once I knew a young man
Went driving through the night
Miles and miles without a word
With just his high-beam lights
Who'd have ever though they'd build such a deadly Denver bend
To be so strong, to take as long as it would till the end

In my hour of darkness
In my time of need
Oh, Lord grant me vision
Oh, Lord grant me speed

Another young man safely strummed
His silver string guitar
And he played to people everywhere
Some say he was a star
But he was just a country boy, his simple songs confess
And the music he had in him, so very few possess

In my hour of darkness
In my time of need
Oh, Lord grant me vision
Oh, Lord grant me speed

Then there was an old man
Kind and wise with age
And he read me just like a book and he
Never missed a page
And I loved him like my father, and I loved him like my friend
And I knew his time would shortly come but I did not know just when

In my hour of darkness
In my time of need
Oh, Lord grant me vision
Oh, Lord grant me speed
Oh, Lord grant me vision
Oh, Lord grant me speed

Chris Hillman 75 jaar

Dit muzikaal multitalent is vandaag 75 jaar geworden. Hillman is een van de vijf oprichters van de legendarische Byrds.
The Byrds behoren zonder meer tot een van de meest boeiendste stambomen uit de moderne (alles na WWII) muziek.
De Byrds zijn een vogelnest geweest waar velen zijn uitgevlogen naar andere mooie initiatieven.
Nagenoeg altijd ego’s en daarom niet makkelijk om de boel bij elkaar te houden.
Ik ga mij even niet wagen aan een poging tot een compleet lijstje.

Nagenoeg alle Byrds leden hebben ook prima solo platen gemaakt.
Als je het leuk vindt googel dan maar eens naar “The Byrds Family Tree”. En dan plaatjes zoeken.
Darwin fans en ornithologen zullen teleurgesteld zijn, maar wie de muziekgeschiedenis boeiend vindt is de rest van de dag zoet.

Chris Hillman speelt daar een belangrijke rol in en hier een rijtje van bands waar Hillman heeft gespeeld:

• The Scottsville Squirrel Barkers (‘62-’63)
• The Hillmen (‘62-’64)
• The Byrds (‘64-’73)
• The Flying Burrito Brothers (‘68-’73)
• Manassas (‘71-’73)
• Souther–Hillman–Furay Band (‘73-’75)
• McGuinn, Clark & Hillman (‘79??)
• McGuinn & Hillman (‘80)
• Down Home Praise (‘83)
• Ever Call Ready (‘85)
• The Desert Rose Band (huidige band)

Daarnaast speelde Hillman op een groot aantal albums van collega’s. Hillman is een prima zanger met een zeer aangename stem. Daarnaast is hij en degelijk bassist, gitarist en we zagen hem nog wel eens met andere instrumenten.

Een allrounder waar anderen al 55 jaar graag mee samenwerken.
Die samenwerking levert doorgaans heerlijke juweeltjes op.

Happy Birthday Chris

No Other - Gene Clark

Voor de vogel-liefhebber die alles al heeft. Maar let op als je voor mij deze box gaat kopen om in m'n schoen te doen.
Laagste prijs is 169,99 en de hoogste 251,99. Dat is nogal een verschil.
Opletten dus.
Zelf laagste prijs is nog best serieus voor een album wat eigenlijk maar 8 nummers heeft.
Maar wat een geile box is dit zeg. 

No Other is overigens een van aller, aller, aller, aller beste albums dat er gemaakt is.
Aanvankelijk keek men er wat schuin naar dit album in 1974 maar toen het kwartje viel waren alle experts het wel met elkaar eens: een briljant album!

Nu zojuist verschenen in deze box inclusief alle versies van de nummers die het toentertijd niet gehaald hebben. 
Plus filmmateriaal. Mooi eerbetoon aan een veel te jong overleden rock-gigant. Gene Clark had afgelopen week 75 had moeten worden!

Schitterende muziek maar de prijs van zo'n box is wel een hindernis.

Gene Clark

Vandaag had deze medeoprichter van de Byrds een extra kaarsje uit moeten blazen. Helaas te jong overleden. Niet aan drugs, met een motor of vliegtuig. Dat levert doorgaans nog wat mythische verhalen op en is meestal wat populariteits-verhogend.

Gene had gewoon pech met z’n gezondheid. De leefstijl van een rock-artiest zal wel iets hebben bijgedragen maar sommige mensen hebben helaas pech.

 

Uiteraard kennen we Gene Clark van The Byrds die hij samen met onder andere Roger McGuinn en David Crosby begin jaren 60 heeft opgericht.

Gene was er in het begin bij en misschien wel de stille kracht om dit project van de grond te trekken.

Alleen na een paar jaar ging Gene z’n eigen gang.

Gelukkig was hij er weer wel bij in 1973 toen de originele leden van de Byrds het fantastische album Byrds opnamen. Het laatste album van deze vogels in een gemeenschappelijk vlucht.

Maar alle leden van The Byrds waren daarna betrokken bij andere mooie muziekprojecten.

Zoveel dat het bijna geen doen is om ze op te noemen. Zal zeker lastig zijn om compleet te zijn.

Ik had vroeger een enorm vel karton met daarop de legacy van The Byrds en The Buffalo Springfield. Met pijltjes, lijntjes etc. Met de kennis die ik tegenwoordig heb van datamodeleren misschien nog eens opnieuw doen. Kan je wel wat moois van maken.

Naast allerlei samenwerkingen die ex-Byrds leden aangingen, kwam er ook een enorme rij prachtige solo-platen uit deze hoek.

Een daarvan is dit album van Gene Clark. Voor Byrds-fans een 5 sterren album, maar een ieder die een beetje neutraal muziek beoordeeld gaat echt niet onder 4 sterren zakken.

Heerlijke rustige Folk/Country Rock om de zondag mee te beginnen.

Sweetheart Of The Rodeo

Bij sweetheart denk ik aan meisjes die te mooi, te lief en te onschuldig zijn om er een hooiberg mee in te duiken. Zeker niet tijdens de rodeo!
Maar misschien heb ik door deze gedachtekronkel wel veel mooie kansen laten lopen.

The Byrds begonnen als The Jet Set. Wat een bizar slecht gekozen naam! Zeker omdat ze zich graag lieten inspireren door ene Bob Dylan.
De eerste twee albums van The Byrds waren dan ook sterk Folk Rock gericht.
Daarna kwam – wat ik de mooiste periode uit de muziekgeschiedenis vind – een drietal psychedelische platen. The Byrds waren hierin zeker een partij die enorme invloed had hoe muziek zich verder ontwikkelde.
Opmerkelijk was dan ook dat na drie psych platen ze met een country plaat kwamen.
Dit had alles te maken met de komst van het wonderkind Gram Parsons.
Gram Parsons is wat mij betreft ook DE uitvinder van Country Rock. The Stones hebben zelfs een ode om die reden aan hem gezongen. Leuke quiz vraag: welk nummer is dat ?
Naast uitvinder van de Country Rock is Gram Parsons ook de ontdekker geweest van Emmylou Harris. Ook zo’n artieste waar je nooit teveel platen van kan hebben.

Dit album Sweetheart Of The Rodeo is een echte gamechanger zonder dat het album direct commercieel een enorm succes werd.
Heel veel artiesten deden wel eens een knipoog naar de country, maar met dit album lieten de Byrds horen hoe Country Rock voortaan gemaakt moest worden.
Met dit album verhuisde The Byrds letterlijk en figuurlijk van Californië naar Nashville.
Opmerkelijk is dat daar waar Gram Parsons The Byrds van de Psychedelische Rock los wist te weken, hij zelf wel doorging met wat volgens sommige de basis was voor deze muziekstijl.
De pretmiddelen (inclusief alcohol) zijn dit multi talent dan ook noodlottig geworden.
Hij voelde dit zelf mogelijk al aankomen en op jonge leeftijd had hij al aangegeven dat hij verbrand moest worden in de woestijn.
Lastig was het om aan die wens te voldoen en er gaan nogal wat varianten de ronde hoe z’n vrienden dat uiteindelijk voor elkaar hebben gekregen.
Een van de varianten is uitgewerkt in de film Grand Theft Parsons.
Bizar waargebeurd verhaal. De twee vrienden Parsons en ?????? hadden elkaar beloofd dat bij overlijden van een van de twee de ander deze in de woestijn zou verbranden.
Past perfect in die Psychedelische periode. En als ik eerlijk ben? Als ik dood ben mogen ze me aan de haaien opvoeren! Wel even checken of ik echt dood ben!
Neemt niet weg dat Parsons veel en veel te jong letterlijk en figuurlijk is opgebrand.

Laten we er vooral niet te lang bij stilstaan wat al die veel te jong gestorven talenten ons voor moois hadden kunnen brengen. Maar laten we vooral genieten van de erfenis die er WEL is: Sweetheart Of The Rodeo……………