Paul Kantner: architect van de psychedelica

Deze medeoprichter van Jefferson Airplane had vandaag zijn 85e verjaardag kunnen vieren. Kantner rookte echter als een ketter en de wodka was niet aan te slepen. In die zin is het bijna een wonder dat hij alsnog 74 jaar is geworden.

Kantner overleed op 28 januari 2016, op exact dezelfde dag als Signe Toly Anderson. Zij was de eerste zangeres van Jefferson Airplane, maar stapte na iets meer dan een jaar uit de band vanwege haar zwangerschap. Ze werd vervangen door Grace Slick, die uiteindelijk het iconische gezicht werd van deze fenomenale psychedelische rockband.

De totale historie van Jefferson Airplane is een vrij complex verhaal. De band werd eind 1965 opgericht, maar hield het eind 1972 alweer voor gezien. Ze hadden op dat moment wel een serie legendarische albums gemaakt!

In 1974 volgde een doorstart als Jefferson Starship, een formatie die officieel nog steeds bestaat. Uiteraard met een deels andere bezetting. Om het nog complexer te maken: tijdens de Starship-jaren waren er ook nog twee reünieperiodes van de oorspronkelijke Airplane-formatie.

Om de verwarring compleet te maken, was er tussen 1985 en 1987 de KBC Band (Kantner, Balin, Casady). In die naam herkennen we direct drie kernleden van Jefferson Airplane, waarvan Kantner opnieuw de drijvende kracht was.

En de kers op de taart om het echt te laten duizelen speelde Kantner in 1969 én tussen 1987 en 1988 samen met enkele Airplane-leden in Hot Tuna. Dit was een meer blues georiënteerde band.

De belangrijkste verdienste van Paul Kantner blijft toch de oprichting van Jefferson Airplane. Hoe je het ook wendt of keert waren zij de wegbereiders van de psychedelische rock. Geen commercieel trucje zoals de Beatles, Stones en vele anderen dat in 1967 probeerden, maar authentiek!. Psychedelica zat in het DNA van de band en je zou bijna kunnen stellen dat die twee synoniem aan elkaar zijn.

Het debuutalbum Surrealistic Pillow van de uit San Francisco afkomstige band mag gerust gezien worden als de blauwdruk voor het genre. Een vijfsterren-album. Wie denkt dat er vijf betere psychedelische rockalbums bestaan, mag nu zijn vinger opsteken!

Voor nu kies ik voor een heerlijke dubbelaar met een overzicht van de Airplane-periode, inclusief een uitstapje naar Starship en twee nummers van Hot Tuna. Een ijzersterke compilatie!

Vier klassiekers voor de zaterdag

Voor veel mensen is de zaterdag de fijnste dag van de week. De zondag zit vaak vol plichtplegingen en de dag erna moet je alweer aan het werk. Daarom heb ik vier klassiekers met de zaterdag als thema opgezocht:

Every Night Is Saturday Night - Barrelhouse

Hoewel Cuby and the Blizzards en Livin' Blues de speerpunten van de Nederlandse blues-scene waren, heeft Barrelhouse verreweg de langste adem. Al 50 jaar maken ze uitstekende blues. Eind jaren 70 heb ik ze voor het eerst zien spelen en was direct fan.
Een aantal leden speelde eveneens in de begeleidingsband van Oscar Benton. Johnny en Guus Laporte heb ik in die context een paar jaar geleden mogen ontmoeten toen ze Oscar begeleidden bij een miniconcert. Helaas is Oscar in 2020 overleden. Barrelhouse houdt de Nederlandse blues voorlopig (vorig jaar gaven ze nog diverse concerten) nog hoog en maakt van iedere nacht een zaterdagnacht, zoals op "Hard To Cover" te horen is.

Saturday Night - Eagles
Wie weleens een concert van de Eagles heeft bezocht, weet dat deze mannen van een doordeweekse dag een feestdag kunnen maken. Ondanks de vele wisselingen in de bezetting, puilden de Eagles altijd uit van het talent. Het puilde echter ook uit van de ego’s met het nodige geduvel.
Op het album Desperado zingen ze "Saturday Night". Het was pas hun tweede album, maar wie goed naar dit nummer luistert, hoort de onderlinge strijd tussen de heren al doorschemeren.

Another Saturday Night - Cat Stevens
Cat Stevens speelt eigenlijk uitsluitend eigen materiaal, maar hij heeft een paar nummers van anderen opgenomen. "Morning Has Broken" (geschreven door Eleanor Farjeon) is verreweg de bekendste. Hoewel ik een groot fan ben van Cat Stevens, vind ik dat eerlijk gezegd een beetje een "zeiknummer". "Schrijf toch lekker je eigen liedjes," schreef ik ergens in 1972 al eens.
Over een andere cover ben ik dan weer wél heel enthousiast. In 1974 bracht Cat het nummer "Another Saturday Night" van Sam Cooke uit. Nu is het qua zang ondoenlijk om met Sam Cooke te concurreren, maar Cat gaf een heerlijk eigen en frisse invulling aan deze schitterende klassieker. Helaas is het nummer nooit op een regulier studioalbum verschenen; je bent dus aangewezen op de single of een verzamelalbum.

Saturday In The Park - Chicago
Misschien wel mijn favoriete zaterdagnummer. In een eerder stuk over multitalent Terry Kath beschreef ik al hoe een mooie zaterdag in Central Park de inspiratie vormde voor dit heerlijke nummer.
"Saturday In The Park" staat op het album Chicago V en is een liedje waar ik altijd megavrolijk van word. Zelfs op deze heel grijze zaterdag.

Fijne zaterdag!

Marty Balin

Vandaag is het de geboortedag van een van de oprichters van Jefferson Airplane. Marty overleed in 2018 nadat hij te maken had met een enorme reeks zeer nare kwalen. Sommige waren het gevolg van een open hartoperatie die hij eerder had ondergaan.

Marty was zanger, gitarist, songwriter en producer. Hij kende dus het hele scala van idee tot een afgerond product. Helaas kende Marty ook de andere kant van de Rock scene. Zo is hij eens in elkaar geslagen door de Hells Angels, die in de jaren 60-70 veelvuldig bij rockfestivals aanwezig waren. Soms zelfs ingehuurd als beveiligingsdienst.

Ook kreeg Marty te maken met veelvuldig cocaïne gebruik in zijn directe omgeving. De dood van Janis Joplin was voor Marty het breekpunt en het moment om een andere weg in te slaan.
Dat deed hij begin jaren 70 en verliet hij Jefferson Airplane. Hoewel de band een mega succes was koos Marty voor een eigen koers, ver weg van de cocaïne en bijbehorende ellende.

Totaal maakte hij ruim een dozijn solo albums, die nogal wisselen van kwaliteit. Ik heb ze niet allemaal gehoord maar er zitten een paar minderen tussen maar ook een paar pareltjes.
Aanraders zijn beslist zijn debuut Balin uit 1981 en de verzamelaar Balince uit 1990. 
Dat laatste album bevat een aantal niet eerder uitgebracht nummers. Daaronder ook een aantal nummers van de Jefferson Airplane en de KBC band waar Marty eveneens deel van heeft uitgemaakt. Helaas is het album Balince alleen op CD verschenen maar het is dik de moeite!

Marty bleek geen hardvochtig mens te zijn, want hij was beschikbaar voor een reünie van Jefferson Airplane. Ook bij Jefferson Starship - wat begin 70er jaren het vervolg werd op Jefferson Airplane - heeft Marty nog een tijdje gespeeld. 

Marty had blijkbaar teveel genoten van zijn eigen koers en naast muziek maken wilde hij ook tijd voor gezin en schilderen. Marty had (die is er misschien nog) ook een eigen galerij welke te pas en te onpas ook als studio en voor minioptredens werd gebruikt.

Marty Balin was in alle opzichten een kleurrijke gast in de geschiedenis van de moderne muziek.

R.I.P. Garth Hudson

Gister overleed op 87 jarige leeftijd het laatst overgebleven lid van de legendarische Canadese rockgroep The Band. Hudson leverde met zijn herkenbare orgelgeluid een zeer belangrijke bijdrage aan het succes van The Band.

The Band ging aanvankelijk onder de naam The Hawks uit de startblokken maar werd - mede door Dylan's Basement Tapes project - als snel The Band.

 

The Band heeft een rij zeer knappe albums gemaakt en vooral Music from Big Pink (1968) en The Band (1969) mogen als meesterwerkjes worden gezien. Hoewel bandleden zoals Danko, Helm en Robertson doorgaans wat meer op de voorgrond traden, is het wel degelijk Hudson geweest die The Band muzikaal in de lift heeft gezet.

Hudson was geschoold in klassieke muziek en speelde zo ongeveer ieder instrument. Naast orgel speelde hij piano, clavinet, diverse blaasinstrumenten, accordeon en eigenlijk overal waar je maar muziek mee kon maken.

Uiteraard valt zijn fenomenale en karakteristieke orgelwerk - wat The Band een eigen geluid gaf - het meeste op. Een sound die we ook horen op de albums van Bob Dylan waar The Band voor de begeleiding zorgt.

Een enkele draaibeurt van Dylans album The Bassement Tapes en je hoort Hudson werkelijk overal.............

Hudson heeft na het einde van The Band een paar knappe solo albums gemaakt. Verder was Hudson tussen 2002 en 2005 actief als toetsenman bij Burrito Deluxe.

 

Hudson overleed in een verzorgingstehuis in Woodstock op een steenworp afstand van Big Pink waar The Band de aftrap gaf voor een definitieve doorbraak. 

 

Hoewel ik best het nodige van The Band heb staan is er voor nu maar één album denkbaar. 

Het afscheid van The Band is in 1976 met behulp van andere grootheden (oa Neil Young, Muddy Waters, Eric Claptoin) uit de muziek gevierd en verschenen als film en 3LP set onder de naam The Last Waltz.............

 

Rust zacht Garth............

 

Robert Allen Zimmerman 83 jaar

Op deze blog heb ik al vrij veel aandacht aan deze woordenkunstenaar besteed. Dat neemt niet weg dat z'n verjaardag overslaan wel een beetje gek zou zijn.
Ik zou voor ieder kaarsje een nummer op kunnen zetten en een soort van Dylan top 83 kunnen maken.

Dat gaat hem echt niet worden, want ik ben al dik 50 jaar bezig een Dylan top 25 te maken en die wisselt ieder kwartier...........

Om deze dag te vieren trek ik even drie albums uit de kast van onze Bob waar recent veel luisterplezier aan heb gehad.

 

More Blood, More Tracks (The Bootleg Series Vol. 14)

Outtakes van het album Blood On The Tracks uit 1975. Deze outtakes verschenen in The Bootleg Series in 2018 en is een van mijn favoriete delen uit deze serie.

 

Modern Times

Toen dit album in 2006 verscheen ontsnapte het aan mijn aandacht. Dylan was rijkelijk aanwezig in mijn collectie en ik maakte de denkfout dat dat wel genoeg was. Gelukkig dit album later toch ontdekt en het blad Rolling Stone heeft het in mijn ogen terecht 5 sterren gegeven.

 

Shadow Kingdom

Vorige jaar verscheen dit album is eigenlijk een soort van studio concert. Dylan met een uitstekende begeleidingsband vertolkt 14 iets minder bekende nummers uit vooral het begin van zijn carrière.

Op dit album vind ik vooral zijn zangkwaliteiten - mede gezien z'n leeftijd - eigenlijk best wel heel erg goed. Niet zo goed als op de zogenaamde Sinatra albums maar toch een vermelding waard.

 

Drie fijne albums om Bob's verjaardag mee te vieren.

 

Bob Happy Birthday! 

Stephen Stills

Vandaag wordt Stephen 79 jaar en wat een enorme catalogus heeft deze man bij elkaar gespeeld. Van heel jong af aan was ik al een groot fan van Stephen Stills.

Niemand anders ook dan Stills heeft mij door de diepste putten van het liefdesverdriet gehaald.

 

Ok......en een paar goedkope flessen whisky.
 

Met name de songs die Stephen in de beginperiode met CS&N heeft gemaakt deden het erg goed bij mij als het verdriet om de liefde haar zwartste vormen aannam.

De “wond” die Judy Collins bij Stills achterliet was voor hem blijkbaar inspiratie voor een enorme rij prachtige songs. Songs die naadloos aansloten op mijn persoonlijke ellendige gevoel..

De eerste groep waar Stills deel vanuit maakt waren de Au Go Go Singers. Er schijnen wat platen (zelfs CD’s) van te zijn maar ik ben ze nog niet tegengekomen.  Ook heeft hij even deel uitgemaakt van The Company.
Echt serieus werd het toen Stills met oa Neil Young, Richie Furray en Bruce Palmer met de legendarische Buffalo Springfield uit de startblokken ging. Stills zorgde voor deze band al snel voor een hit met "For What It's Worth". 

Aanvankelijk niet op het debuutalbum, maar toen het een succes werd is dit nummer alsnog toegevoegd.
Het kon een hele, hele, hele grote band gaan worden! En zoals ze zelf eens gezegd (interview UNCUT) hebben: “We waren zeker zo goed als de Beatles, alleen wij hadden geen Epstein”

Ik denk dat ze gelijk hebben.
Ego’s en krakkemikkig management lieten de teller van het aantal albums niet verder komen dan drie. Wel drie meesterwerken.

Wil je je beperken tot één album dan is het verzamelalbum Retrospective een erg goede keuze, maar het absolute topalbum van Buffalo Springfield is toch Buffalo Springfield Again.
Probeer daar de mono versie van te pakken te krijgen. Geloof me die is een stuk beter dan de stereo. Stereo was in die begintijd toch meer een effect en op de stereo versie klinkt het of de groep al uit elkaar aan het gaan is. Twee in de linker hoek en twee in de rechter hoek,
De mono versie brengt het geheel toch meer bij elkaar. Stills bijdrage op deze plaat zijn oa "Bluebird" en "Rock and Roll Woman" wat hij special voor Grace Slick heeft geschreven.

Na het uiteenspatten van Buffalo Springfield begon Stills samen met David Crosby (ex-Byrds) en Graham Nash (ex Hollies) de supergroep Crosby, Stills & Nash. Hun debuut album uit 1969 behoort nog steeds tot een van de klassieke rockalbums.
Hier is Stills ook op z’n best als het om liefdesverdriet gaat. Stills leverde voor dit album pareltjes als "Suite: Judy Blue Eyes", "You Don't Have to Cry", "Helplessly Hoping" en "49 Bye-Byes".

De wrijving met Neil Young was weer wat gezakt en Neil voegde zich bij het trio om het klassieke album Deja Vu op te nemen. Hoewel de plaat als een harmonieus geheel klinkt is het vooral plakken en knippen geweest en heeft het viertal elkaar nauwelijks gezien tijdens de opnames. 

Met "Carry On" en "4+20" leverde Stills weer een paar prachtige composities aan.
Op de foto de witte hoes. Er is ook een zwarte geweest. Beide goedkopere versies van de oorspronkelijke hoes met leereffect.
Hierna maakte Stills met CSN(Y) nog diverse albums. Goed, aardig, leuk maar het niveau van de eerste twee platen werd nooit meer gehaald.

Voor Stills was inmiddels ook een soloperiode aangebroken. Met name de albums Stephen Stills en Stephen Stills 2 zijn pareltjes. Met nummers als "Love the One You're With" en "Change Partners" was Stills duidelijk een andere weg ingeslagen om liefdesverdriet te verwerken.

Bij groepen als Buffalo Springfield en CSN(Y) had Stills altijd het gevoel dat het ZIJN groep moest zijn.
Dat leverde veel gezeik op en Stills is toch meermaals op zoek geweest om een eigen groep op te richten. Hoewel de band maar twee albums heeft gemaakt deed Stills met Manassas een geweldige zet.
Het debuutalbum van Manassas is een absolute topplaat. Een conceptalbum met vier kanten met een eigen thema. De opvolger Down The Road was wellicht wat minder, maar de Zuid Amerikaanse invloeden op die plaat maakte deze dan wel weer heel origineel.
Met het album Stills maakte Stephen nog een goede plaat maar daarna ging het toch te goed met hem. Aardige platen maar te weinig liefdesverdriet om pareltjes op te nemen.

Een plaat (1968) die een beetje in de zijlijn valt is Super Session. Samen met Al Kooper en Mike Bloomfield een heerlijke sessie plaat voor liefhebbers van gitaar. 

Hoewel Stephen Stills en Neil Young regelmatig elkaar in de haren vlogen was de artistieke aantrekkingskracht keer op keer groot. Een van die resultaten vinden we terug in The Stills & Young band. Voor twee van dit soort giganten toch een album wat onder de maat is. Goed maar niet super.

Toch trok Stills ruim na de pensioengerechtigde leeftijd nog een aantal keer naar de studio om een paar prima albums af te leveren.
Twee platen daarvan met z’n “hobby” bluesband The Rides. Samen met gitarist Kenny Wayne Shepherd (oa bekend van de G3) en toetsenist Barry Goldberg. 

Twee albums met heerlijke elektrische blues. Geen commerciële hoogstandjes, maar gewoon lekker recht voor z’n raap muziek.

Z'n meest recente album stamt uit 2017 en dat maakte Stills samen met Judy Collins. Daar waar Stills wereldfaam behaalde door z’n liefdesverdriet met het prachtige "Suite: Judy Blue Eyes" was er nu een muzikale hereniging. 

Mooie kleine liedjes, soms klassiek, soms persoonlijk. De plaat straalt ook een geweldige harmonie en rust uit.

 

Afgelopen jaar stond Stills nog met Neil Young op het podium tijdens een concert voor een goed doel. Voor veel fans natuurlijk een heerlijk moment om te speculeren of de twee zich nog eens tot een album laten verleiden.

 

Stephen Happy Birthday!

Glen Hansard – All That Was East Is West Of Me Now

Volgens sommige fans z'n beste tot nu toe. Zelf kan ik dat niet beoordelen want ik ben nieuw als het om Glen Hansard gaat. Zijn naam viel op toen ik dit weekend keek hoe goed Hackney Diamond het deed in de Album Top 100. De laatste van The Stones gaat als een malle en kwam nieuw binnen op 1 en heel gek staan we daar natuurlijk niet van te kijken.

 

Zo nu en dan speur ik door die Album Top 100 en zoek dan online wat nummers op van albums die mij niks zeggen.

Vrijdag 20 oktober kwam Glen met dit album - dat gelijktijdig met Hackney Diamond verscheen - binnen op plek 50 van de Album Top 100.

Met schaamrood op mijn kaken moet ik bekennen dat ik nog nooit van de beste man gehoord had. Nadat ik een paar nummers op Youtube had geluisterd ben ik gelijk naar de platenwinkel gelopen.

Dit is echt een heel fijn album van een artiest die al sinds 1983 actief is. Glen komt uit Ierland en heeft in diverse bandjes gespeeld en z'n muziekstijl beweegt zich tussen Folk, Rock en Indie.

 

Naast een rij albums met diverse bandjes is dit inmiddels Glen's vijfde solo album. Ik was geïntrigeerd door het feit dat dit album gelijk halverwege de Album Top 100 binnenkwam en dat is geheel terecht. 

All That Was East Is West Of Me Now ligt nu op de draaitafel voor de derde draaibeurt en ik vind het echt een mega fijn album. Verwacht geen spektakel want dit is een singer-songwriter in een pure vorm die op subtiel wijze wat moderne invloeden toepast. Voor zijn stem ben ik gelijk voor gevallen. Warm en overtuigd.

 

Lekker voor de zondagochtend of in de auto als je in het donker met de ruitenwissers naar huis rijdt. Of gewoon als achtergrond als je aan het werk bent maar kan ook prima met een mooi glaasje Ierse Whiskey en de beentjes languit. 

Ik had tot afgelopen weekend nog nooit van Glen Hansard gehoord, maar kan mij nu niet meer voorstellen dat hij in mijn muziekcollectie zou ontbreken. Fijne aanwinst!

 

Dierendag

Om voor deze dag een plaat uit te zoeken is niet zo heel erg moeilijk. De lijst met Bands en artiesten met dieren in hun naam is om te beginnen al een enorm.
In mijn eigen collectie staan - uit het hoofd en dus niet compleet - al de volgende "dieren": Howlin'Wolf, Steppenwolf, Cat Stevens, Black Crowes, Crazy Horse, Buffalo Springfield, Iron Butterfly, The Monkees, Fish, The Byrds, Camel, Hot Tuna, The Yardbirds, Eagles, The Beatles en uiteraard The Animals.

De lijst met liedjes die over dieren gaat is helemaal eindeloos. Toch een paar die de moeite zijn: 

"Black Dog" van Led Zeppelin en Emmylou Harris zingt zelfs over een "Big Black Dog".

Cat Stevens hield het dan weer gewoon bij "I Love My Dog" terwijl de The Monkees er nog een moesten kopen en dus zongen ze "I’m Gonna Buy Me a Dog"

 

Katten doen het dan weer goed bij Al Stewart met "In The Year Of The Cat" terwijl Elton John het houdt bij "Honky Cat"

 

Paarden zijn aan de beurt in "A Horse With No Name" van America en vleermuizen in "Bat out of hell" van Meatloaf,
Johnny Preston zingt in "Running Bear" over beren wat in dit geval geen echte beer is maar het platgewalste thema van twee geliefde uit twee verschillende milieus.

Bij vogels gaat het echter pas echt los. "Free Bird" van Lynyrd Skynyrd met wellicht een van de beste gitaarsolo's is er een die mij gelijk te binnen schiet.

Over vogels zijn het er echter veel, veel, heel veel.

De categorie liedjes over vogels heeft mogelijk maar één winnaar en dat is "Bird on Wire" van Leonard Cohen. Een nummer waar ook schitterende covers van zijn gemaakt zoals door Perla Batalla, Joe Cocker, Tedeschi Trucks Band, Rita Coolidge, Joe Bonamassa en een hele rij artiesten.

Voor vandaag hou ik het op dierendag ook op een nummer over vogels. Namelijk een nummer waar de duif en de adelaar samen vliegen.

Voor mij is dat een nummer wat valt in de categorie gratis recepten tegen de verdeeldheid in onze maatschappij.

Het gaat om het nummer "Love The One Your With" en staat op het debuutalbum van Stephen Stills uit 1970.

"Love The One Your With"..............zo simpel kan het zijn............

"Love The One You're With"

If you're down and confused
And you don't remember who you're talking to
Concentration slip away
Because your baby is so far away

Well there's a rose in a fisted glove
And the eagle flies with the dove
And if you can't be with the one you love, honey
Love the one you're with

Don't be angry - don't be sad
Don't sit crying over good times you've had
There's a girl right next to you
And she's just waiting for something to do

Well there's a rose in a fisted glove
And the eagle flies with the dove
And if you can't be with the one you love honey
Love the one you're with

Turn your heartache right into joy
'Cause she's a girl and you're a boy
Get it together come on make it nice
You ain't gonna need any more advice

Well there's a rose in a fisted glove
And the eagle flies with the dove
And if you can't be with the one you love, honey
Love the one you're with

Chrome Dreams

Dit album van Neil Young had in 1977 moeten verschijnen maar eigenzinnig als hij is bleef dit album op de plank liggen.

In zijn bijna maniakale manier waarop Neil al een aantal jaren zijn archief aan het opruimen is vond hij het nu blijkbaar tijd worden om Chrome Dreams aan het publiek te tonen.

Vandaag was het dan zover en via een pre-order er voor gezorgd dat ik het vandaag dan ook aan de collectie toe kon voegen.

Voor die-hard fans is het album geen verrassing want een grote hoeveelheid bootlegs van dit album zijn in omloop.

Ook de meeste nummers zijn - al of niet in een andere versie - bij een groot deel van de fans bekend omdat deze op andere albums zijn verschenen.

Wie de tracklist (zie onderaan) van dit album bekijkt zal echter toch de conclusie moeten trekken dat dit wel een van Neil's beste albums is geworden.

Nu vele jaren later voelt de tracklist als een soort van greatest hits album, maar Chrome Dreams was in die tijd wel degelijk zo samengesteld. De masters lagen al klaar maar het feest ging toen - om wat voor reden dan ook - niet door.

 

Dit dozijn pareltjes had in die jaren overigens zomaar het album Harvest van de troon kunnen stoten.

Dat is natuurlijk een beetje in de achteruitkijkspiegel gluren, maar dit album gaat heel hoog komen in mijn persoonlijke Neil Young album top 10.

Op vinyl is het album uitgevoerd als dubbel lp omwille van de geluidskwaliteit. Goed 50 minuten is immers best veel voor een enkele plaat dus de muziek is over drie kanten verspreidt.

Kant 4 is uitgevoerd als een ets.

 

De twee platen zitten in een klaphoes die op de voorzijde een afbeelding heeft welke gemaakt is door Ron Wood. Op de achterzijde vinden we de tracklist en aan de binnenzijde een foto van Neil en informatie over de twaalf nummers op dit album. 

Het geheel wordt compleet gemaakt met een vel met songteksten.

Alles is weer keurig afgewerkt maar mij bekruipt toch vooral het gevoel waarom dit briljante album in 1977 op de plank is blijven liggen. 

Voor mij persoonlijk een van Neil's beste albums en na vandaag  moet ik zeker mijn album top 10 van hem gaan herzien.

Tracklist Chrome Dreams

Kant1

Pocahontas (3:18)

Will To Love (7:11)

Star Of Bethlehem (2:40)

 

Kant 2

Like A Hurricane (8:13)

Too Far Gone (2:37)

Hold Back The Tears (5:13)

Homegrown (2:18)

 

Kant 3

Captain Kennedy (2:49)

Stringman (3:27)

Sedan Delivery (5:12)

Powderfinger (3:16)

Look Out For My Love (3:57)

Open All Night

"De Hele Nacht Open" lijkt de soundtrack te worden van deze fase van de Coronacrisis. Een paar maanden geleden leek er nog een groot verschil te zijn tussen de verschillende kampen als het over open gaan ging. 

De laatste weken lijkt iedereen er echter wel klaar mee te zijn. Begrijpelijk.

Toch eens een passend nummer gezocht en "Open All Night" van Bruce Springsteen past voor mijn gevoel hier heerlijk bij.

Het nummer staat op het album "Nebraska" uit 1982. Springsteen speelt op dit pure solo album alles zelf en het nummer "Open All Night" is tevens het enige nummer waar hij een elektrische gitaar gebruikt.

Het is een van de songs op dit album die als een soort van intense roadmovie aan je voorbij gaan. Springsteen als de verhalenverteller!

Het album was op het moment dat het verscheen een wat vreemde eend in de bijt. Even ter referentie: het album Nebraska zit qua chronologie tussen The River (1980) en Born In The USA (1984).

Vanuit dat perspectief is Nebraska een wat opvallend en misschien niet erg vanzelfsprekend album.

Door The River had Springsteen zich een onafhankelijke status verworven en die leverde hem veel creatieve ruimte op. Creatieve ruimte die hij met Nebraska gelukkige ook is gaan gebruiken. Er hoefde geen tweede The River gemaakt te worden, er hoefde geen tweede Born To Run gemaakt te worden. Die waren er al! Nebraska is zelfs nu nog een parel van een album en in mijn bescheiden ogen een mijlpaal in de indrukwekkende carrière van Springsteen.

Ik heb mij altijd wel verbaasd hoe de nummers op dit album zijn verdeeld. Kant A heeft een veel langere speelduur dan Kant B. Dat had eenvoudig opgelost kunnen worden door nummer 6 van Kant A op Kant B te zetten. Omdat bij de muziekcassette dezelfde keuze is gemaakt lijkt het dat artistieke afwegingen voor deze verdeling hebben gezorgd. Zelf heb ik echter nooit iets kunnen vinden waarom dat zo gedaan is. 

Wie het weet mag het zeggen!

Voor mij is Nebraska dus een van mijn favoriete albums van The Boss en als je na vijf stevige Rock albums zo uit de logica durft te stappen ben je ook een baas!

"Open All Night".................wie droomt er niet van.........

Drie Koningen

Vandaag 6 januari is het Drie Koningen. Eigenlijk ging het om wijzen die uit het oosten kwamen en het aantal van drie komt in het oorspronkelijke verhaal ook niet voor. Of het nu wijzen of koningen waren die op de babyshower kwamen doet er niet toe. Het was wel een echte shower want dit feest wordt ook wel de openbaring van de heer genoemd.

Hoewel ik niet gelovig ben kom ik wel uit een Katholiek nest en bij ons thuis werd vroeger Drie Koningen thuis vrij uitbundig gevierd.
M’n oma bakte een grote ronde cake met drie bonen erin. Wie een boon had mocht een gouden kroon op die we eerder die middag gefröbeld hadden.
Het waren twee witte en één bruine boon. Dat zou tegenwoordig vast als een racistische daad worden uitgelegd.
Op 6 januari werden de drie koningen definitief bij de Kerststal geplaatst die nog minimaal een week bleef staan. De Kerstperiode en sfeer duurde toen gewoon tot half januari.
Nu is het doorgaans 2 januari wel klaar. Gek en jammer.
Mensen gebruiken het woord “traditie” te pas en te onpas om hun gelijk te krijgen. Hier is er eentje! Waar is de traditie van “zoeken naar de boon voor een kroon”.

Eén traditie hebben we er in Nederland wel bij: Bij het minste of geringste poepen we het woord traditie eruit.
Op 6 januari werd er dan ook gezongen. Ik kan dat natuurlijk even zingen en daar natuurlijk een filmpje van maken, maar daar ga ik echt niemand een plezier mee doen.

Dus voor het zingen roep ik de hulp in van drie anderen KINGs.
En natuurlijk twee witte en één gekleurde KING genomen want op tradities moet je zuinig zijn.

B.B. King (blues)
Dit debuut album I Love You So verscheen in 1959 onder een ander titel (B.B. King Wails). In 1966 verscheen een heruitgave waarbij kant A en B zijn omgewisseld. Nadien is het album gelukkig meermaals opnieuw uitgebracht en het exemplaar op de foto is uit 2017.

B.B. is natuurlijk een briljant gitarist maar luister op dit album eens naar z’n zang. Wat zingt hij King hier geweldig. Smullen dit album en wat een goede blazers.

Carole King (soft-rock)
Tapestry uit 1971 is een magistraal album dat bomvol staat met pareltjes die één voor één klassiekers zijn geworden. Op dit album oa "It's To Late", "So Far Away" en het legendarische " You Got A Friend". Dat laatste nummer is veelvuldig gecoverd en werd door James Taylor een wereldhit.

King Crimson (prog-rock)
Wat een droomdebuut maakte deze jongens met dit album in 1969. Het album is dan ook uitgegroeid tot een fenomenale klassieker. Ruim 50 jaar oud en zo levendig als wat, want de muziek wordt nog regelmatig gebruikt in zowel een TV reclames van Ford als van Paco Rabanne. Daarnaast wordt muziek van dit album ook regelmatig gebruikt in documentaires. Dit album blijft dan ook nog steeds een mijlpaal in de Progressieve Rock. Briljant!

3 x King:

50 jaar American Pie

De tijd vliegt zeggen we dan. Precies vijftig jaar geleden verscheen dit tweede album van Don McLean. De titel song "American Pie" werd net als het album wereldwijd een grote hit. Het nummer "American Pie" verwijst met de tekst The day the music died naar het tragische vliegtuigongeluk op 3 februari 1959 waarbij Buddy Holly, Ritchie Valens en The Big Bopper om het leven komen.

Het is nog steeds een schitterend album en mag gerust beschouwd worden als een klassieker. Voor mij persoonlijk hangen er aan dit album ook de nodige sentimenten. Een jaar nadat Mclean met "American Pie" een hit had verscheen het prachtige nummer "Vincent" op single. Beide nummers staan al vanaf het begin vrij hoog in de Top2000 en het is bijna ondenkbaar dat iemand die nummers niet kent.

Het nummer "Vincent" was voor mijn oma voldoende reden om voor mij de LP te kopen. Ik zat nog op school en een LP koste net zoveel als een hele dag werken in de supermarkt.

M'n oma ving mij vaak op als ik uit school kwam. Toen dit nummer op de radio was wist ze op haar eigen zeer directe wijze te vertellen dat ze DIT WEL mooie muziek vond. Toen ik vertelde dat het over Vincent van Gogh ging was mijn oma om.

Een week later kreeg ik het album van haar. Dat gebeurde tussen de middag toen ik even een boterham thuis was wezen eten. Ik wilde gelijk niet meer naar school. De middelbare school was toch een klein (eigenlijk groot) drama. Een school waar ik meermaals door een leraar geslagen ben. Meer hoef je dan eigenlijk niet te zeggen. Vreselijke tijd maar de vlucht naar de racefiets en de muziek hebben mij dan weer de rest van m'n leven zeer veel voldoening gegeven.

Toen ik die middag terug naar school liep zong ik in mijn hoofd keer op keer "American Pie" en terug naar huis heb ik vast alle records gebroken.
Tot we aan tafel moesten voor het avondeten draaide ik keer op keer dit album. Ik had zo'n eenvoudige koffergrammofoon met zeer matige kwaliteit maar ik smulde van dit album van kop tot staart.

Dit was niet de dag dat de muziek dood ging. De muziek was nog meer gaan leven!

 

Gemiste Kansen #006

Eind jaren 60 waren The Rolling Stones al een gearriveerde band die het ene na het andere succes op elkaar stapelde. 

Ry Cooder had zich als solo artiest nog nauwelijks gepresenteerd en was vooral actief als sessiemuzikant.

Wel een sessiemuzikant die door alle groten der aarde werd gevraagd zo ook door The Rolling Stones.

Cooder speelt mee op de albums Let It Bleed en Sticky Fingers. Let It Bleed is het laatste album wat de Stones in 1969 voor Decca maken. Sticky Fingers het eerste album wat The Stones maken voor hun eigen label en verschijnt in 1971.

De Stones zaten duidelijk in een transitie van een band naar een product. Dat is ook de periode dat de bekende tong om de hoek kwam kijken en een van de krachtigste logo's is geworden. . De Stones zijn nu nog steeds een heel sterk merk met een grote naamsbekendheid en een enorme omzet in zowel muziek als merchandise.

In die transitie zochten The Stones naar versterking en Ry Cooder is een serieuze kandidaat geweest om toe te treden tot het Britse gezelschap.

Keith Richards heeft veel gitaartrucjes van Cooder geleerd en dat schuurde op enig moment. Cooder is toch iemand die zelf altijd op zoek was naar erkenning en kan er slecht tegen als een ander met de eer gaat strijken.

Richards heeft later meermaals toegegeven dat Cooder een belangrijke rol heeft gespeeld in zijn ontwikkeling als gitarist.

 

Zelfs als Cooder de erkenning had gekregen die hij wilde is het maar de vraag of het bij The Stones was gelukt.

The Stones spelen toch vooral van Blues tot (Hard) Rock terwijl het palet van Cooder door de jaren heen veel en veel breder is geworden.

The Stones zijn heel erg bij hun roots gebleven, terwijl Cooder z'n hele carrière op zoek is gegaan naar andere roots.

Verder zou het perfectionisme van Cooder ook in de weg hebben gezeten. Cooder is maniakaal als het gaat om het resultaat. De opnametechniek van zijn album Bop Till You Drop is daar een prachtig voorbeeld van. Perfectie bijna als doel en muziek is maar het middel zou je haast denken. Uiteraard gaat het Cooder ook om de muziek, maar de diverse interviews en documentaires roepen toch een beeld op dat goed niet goed genoeg is.

Voor een Rock & Roll band is perfectie nooit een doel. Lekker ongecomplexeerd muziek maken. Het liefst een stadion vol of een kleine rokerige venue en een mislukte rif wordt gecompenseerd met een extra refrein. 

Toch heeft Cooder met drie Rolling Stones-leden (Mick Jagger, Charlie Watts en Bill Wyman) een album gemaakt. Het album is in 1969 opgenomen maar verscheen pas in 1972 met als titel Jamming With Edward. Bekend sessiemuzikant Nicky Hopkins speelt ook mee op dit album.

Wellicht moeten we het album zelfs wel zien als een solo album van Hopkins, want zijn bijnaam in de studio was........ Edward! 

De opnames zijn gemaakt tijdens de studiosessies voor het album Let It Bleed. De vijf mannen gingen een potje staan jammen toen ze zaten te wachten op Keith Richards.

Het is geen wereldschokkend album en veel fanatieke Stones fans hebben het niet eens in hun verzameling zitten.

Jamming With Edward is Rock met wat Blues en wel duidelijk is dat Cooder een top gitarist is. Je moet echter wel een heel erg in zowel The Stones als Cooder geïnteresseerd zijn om veel tijd aan dit album te besteden. 

Vanuit het oogpunt dat Cooder kandidaat is geweest om bij The Stones te komen is uiteraard een boeiende mijlpaal. Dat vooral omdat Jagger, Watts en Wyman wel op dit album spelen en Richards juist niet...........

Cooder bij The Stones was vast en zeker een mislukt project geworden, wat niet wegneemt dat het mogelijk ook een gemiste kans is geweest.

Ik sluit dan ook niet uit dat er een parallel universum is waar Cooder op dit moment z'n 50 jarig jubileum bij The Stones viert met een optreden in het Kurhaus in Scheveningen...........

50 jarige albums

Dit keer geen jarige artiest waar ik de aandacht op wil vestigen maar op twee jarige albums. Zowel het album Every Picture Tells a Story van Rod Stewart als Songs for Beginners van Graham Nash werden vandaag precies 50 jaar geleden uitgebracht.

 

Twee heerlijke albums die nauwelijks met elkaar te vergelijken zijn. Op Every Picture Tells a Story horen we een heerlijk authentieke Stewart met hits als Maggie May maar ook mijn favoriet Madoline Wind.

 

Het album Songs for Beginners van Nash zit dan weer meer in de Folk hoek met de mega hit en nog immer actuele "Military Madness".

 

Twee top albums maar in het gevecht voor het album van het jaar 1971 was de strijd toch te heftig. We hebben het wel eens over een goed wijnjaar maar 1971 was een goed muziekjaar.

Albums uit dat jaar kan je namelijk bijna blind kopen. Ik zat gister toevallig voor een heel ander doel een lijstje te maken en 1971 daar even uitgefilterd. Wat te denken van:

• Led Zeppelin IV - Led Zeppelin
• At Fillmore East - The Allman Brothers Band
• Sticky Fingers - The Rolling Stones
• 4 Way Street - Crosby, Stills, Nash & Young
• Meddle - Pink Floyd
• Who's Next - The Who
• Tupelo Honey - Van Morrison
• Pearl - Janis Joplin
• Tapestry - Carole King
• What's Going On - Marvin Gaye
• Imagine - John Lennon
• The Concert for Bangla Desh - Various Artists
• L.A. Woman - The Doors
• Hunky Dory - David Bowie
• Aqualung - Jethro Tull
• Fragile - Yes
• Master Of Reality - Black Sabbath
• If I Could Only Remember My Name - David Crosby
• Santana III - Santana
• Nursery Cryme - Genesis
• Madman Across the Water - Elton John
• The Cry of Love - Jimi Hendrix
• Islands - King Crimson
• Deuce - Rory Gallagher
• Black Moses - Isaac Hayes
• Tarkus - Emerson, Lake & Palmer
• American Pie - Don McLean
• Fireball - Deep Purple

Iedere vinyl liefhebber wil dat rijtje toch wel in de kast hebben staan? Al die topalbums zijn echt allemaal in 1971 verschenen!

Het beloofd - als ik naar buiten kijk - een mooie dag te worden en als je de dag de koffie met Rod en Graham begint kan deze eigenlijk niet meer stuk.

Dylan's debuut

Morgen wordt dit fenomeen 80 jaar en op radio, TV en krant kan je er ook nauwelijks omheen.

Vandaag het eerste album van Dylan maar eens op de draaier gelegd. Op dit debuut uit 1962 maakte de wereld vooral kennis met de zanger Dylan, want slechts twee van de dertien nummers zijn eigen composities.

Hoewel het beslist geen slecht album is voelt het - zeker als je de opvolgers erbij pakt - toch een beetje als warm lopen.

Op de opvolger The Freewheelin' Bob Dylan gaat Dylan helemaal los als liedjestovenaar met maar liefst dozijn briljante composities.

Op dit debuut kiest Dylan vooral voor traditionals die hij in een aantal gevallen van een eigen sausje heeft voorzien.

Toch kreeg in die vroege zestiger jaren de luisteraar al een "sneak preview" wat Dylan als componist in z'n mars had.

Met het nummer "Talkin' New York" neemt Dylan de luisteraar mee in de beleving van de plattelands jongen die naar de grote stad trekt.

Het zou een liedje van een puber kunnen zijn, maar de compositie getuigd al van grote maturiteit. Het tweede nummer op dit debuut wat Dylan zelf heeft geschreven is "Song To Woody".

Een ode aan een van Dylan's inspiratiebronnen en het is een start van een eindeloze rij songs waar Dylan - al of niet direct - naar andere artiesten verwijst.

Het is een interessant geldachtenexperiment om je eens te verplaatsen naar het moment dat dit album verscheen: Maart 1962 dus.

Hoe zag de wereld er toen uit en..............hoe zou je dan zo'n album van Dylan beoordelen?

 

John Glen was kort ervoor met een Mercury MA6 de ruimte ingeschoten en er waren enorme overstromingen aan de Noordzeekust van Duitsland.

In Birma was er een staatsgreep die - als we eerlijk zijn - het land nog steeds in een wurggreep heeft.

De VN spreekt sancties uit tegen Cuba en West Samoa wordt onafhankelijk. 

In Noord Nederland is een vreselijk treinongeluk met bijna 100 doden. Een militaire coupe in de Dominicaanse Republiek en de Nederlandse marine krijgt het aan de stok met die van Indonesië. De Gaul geeft toestemming dat Algerije onafhankelijk wordt. De eerste drie maanden van 1962 in vogelvlucht...........

Op de een of andere manier kan ik het niet laten mij voor te stellen hoe het zou zijn als ik in het voorjaar van 1962 voor het eerst met Dylan zou worden geconfronteerd.

Zou het liefde op het eerste gezicht zijn? Zou ik toen al vallen voor zijn opmerkelijk stem? Zou ik de kat nog even uit de boom kijken? 

Lastig om je dat voor te stellen maar het geeft niet alleen inzicht hoe Dylan zich ontwikkelend heeft maar ook hoe je eigen muzieksmaak zich heeft ontplooid.

Van het debuutalbum van Dylan zijn een enorme berg heruitgave (CD en LP) gemaakt met de meest uiteenlopende hoesontwerpen, gekleurd vinyl en picture discs. Audiofiele edities op 45 toeren, edities met zowel de mono als de stereo uitvoering.

Zelf heb ik een versie van paars vinyl van het Spaanse WaxTime. Kwaliteit valt alles mee waarbij het met dit soort platen wel de vraag is of dit zuurstok vinyl 50 draaibeurten gaat overleven.

Dylan heeft na dit album een groot aantal veel betere albums gemaakt, maar wie geïnteresseerd is hoe de woordentovenaar zich ontwikkeld heeft is dit album toch een must.

"Song To Woody"

I'm out here a thousand miles from my home
Walking a road other men have gone down
I'm seeing a new world of people and things
Hear paupers and peasants and princes and kings

Hey hey Woody Guthrie I wrote you a song
About a funny old world that's coming along
Seems sick and it's hungry, it's tired and it's torn
It looks like it's dying and it's hardly been born

Hey Woody Guthrie but I know that you know
All the things that I'm saying and a many times more
I'm singing you the song but I can't sing enough
'Cause there's not many men that've done the things that you've done

Here's to Cisco and Sonny and Leadbelly too
And to all the good people that travelled with you
Here's to the hearts and the hands of the men
That come with the dust and are gone with the wind

I'm leaving tomorrow but I could leave today
Somewhere down the road someday
The very last thing that I'd want to do
Is to say I've been hitting some hard travelling too

Lowell George

Het is vandaag de geboortedag van dit multitalent wat helaas veel te vroeg van ons is heengegaan. Lowell is slechts 34 jaar geworden, maar hij heeft wel een fenomenale muzikale erfenis voor ons achtergelaten.

Het beste kennen we George als een van de oprichters van Little Feat. Daarvoor heeft hij in diverse andere bands gespeeld zoals The Factory, The Standells en zelfs bij The Mother Of Inventions. 

 

In 1969 richtte George samen met Roy Estrada (bas), Bill Payne (keyboard) en Richie Hayward (drums) de band Little Feat op. George zelf was leadzanger en speelde gitaar en slidegitaar.

Jimmy Carl Black van de Mothers Of Invention was de bedenker van de naam Little Feat en het verhaal gaat dat het een verwijzing was naar de voeten van Lowell.

Little Feat heeft tussen 1969 en 1979 op rij zes meesterwerkje uit de studio opgeleverd. Liefhebbers van Southern Rock, Country Rock, Folk Rock kunnen dit blind opzetten. Laten we het voor het gemak Americana noemen, maar Lowell zorgde met zijn geweldige stem voor de nodige Blue Eyed Soul.

Een band die een enorme rij aan muziekstijlen beheerste en die eerste zes album zijn smullen, smullen en nog een smullen. Heb ik al gezegd dat het smullen is?

Smullen is het!

Het album Down on the Farm uit 1979 was dan ook een teleurstelling voor vele fans. Geen slecht album, maar wel in relatie wat Little Feat 10 jaar lang had geleverd.

De spirit was er duidelijk uit en Lowell verliet de band en dat betekende ook het einde van de band. George heeft nog een tweetal jaar een aantal soloprojecten gedaan, maar kwam op 29 juni 1979 te overlijden aan gevolg van een heel ongezonde levensstijl. 

 

Little Feat maakte in 1987 een doorstart en bestaat officieel nog steeds. Van de oorspronkelijke leden maakt alleen Bill Payne nog deel uit van de band. 

Ook drummer Richie Hayward is overleden (2010) en met bassist Estrada is het echt niet best afgelopen. Estrada zit een zeer lange straf uit wegens zedenmisdrijf. Gezien z'n leeftijd en de lengte van de straf is dat kans erg klein dat Estrada nog op vrije voeten komt.

De albums die Little Feat na de doorstart in 1987 heeft gemaakt zijn niet slecht, maar halen het niet bij de geweldige albums uit de begin periode toen Lowell George nog deel uitmaakte van de band.

Neil Young - The Times

Met een speelduur van nog geen 27 minuten is dit geen volledig album noemen en wordt zo'n album een EP genoemd.

Aanvankelijk alleen verschenen op CD kort voor de presidentverkiezingen in de VS. Als een soort van protest, een statement van Neil die na vele jaren alsnog Amerikaans staatsburger was geworden en z'n bezorgdheid wilde tonen.

Veel fans wilde echter ook een versie op vinyl waar gelukkig ook gehoor aan is gegeven. 

De CD verscheen in september 2020 terwijl de vinyl liefhebbers tot februari 2021 hebben moeten wachten.

Prijs viel even tegen want een vinyl EP hoeft wat mij betreft geen 22 Euro te kosten. Ik kwam echter van de week een aanbieding tegen waar ik maar gebruik van heb gemaakt.

 

Alle nummers kennen we van eerdere albums maar zijn speciaal voor deze EP opnieuw opgenomen. Deze opnames vonden plaats tijdens de zogenaamde Fireside Sessions welke plaatsvonden bij Young thuis in de zomer van 2020.

Young is niet zo jong meer wat hoorbaar is in z'n stem maar die broosheid is met deze kritische boodschap juist een kracht. De EP bevat zes composities van de Young zelf en één nummer van Dylan namelijk The Times They Are A-Changin.

Heerlijke aanklacht tegen de vele misstanden in de VS maar een aantal nummers zijn eigenlijk heel universeel.

Van mij had deze EP een LP mogen zijn want het is zeven nummers lang heerlijke kleine maar enorm beklijvende muziek. Muziek die ook ruimte geeft tot nadenken.

 

Setlist EP The Times

1. Alabama
2. Campaigner
3. Ohio
4. The Times They Are A-Changin’
5. Lookin’ for a Leader
6. Southern Man
7. Little Wing

En wat een mooie hoes.................

Richard Manuel

In 1967 was Richard Manuel een van de oprichters van de fameuze groep The Band. Beslist een van de beste bands als het gaat om genres zoals Folk Rock, Countryrock en Americana.

The Band was in het begin vooral bekend als begeleidingsband van Bob Dylan. Daar deden ze beslist erg goed werk, maar toch verdient The Band vooral waardering voor een aantal van hun eigen albums.

Vooral de albums Music from Big Pink, The Band, Stage Freight en The Last Waltz zijn allemaal om vingers en duimen bij af te likken.

The Band besloot eind jaren 70 er een punt achter te zetten om na een pauze vanaf 1983 weer actief te worden. Helaas heeft Richard Manuel van die herstart maar zeer kort genoten. 

Op 4 maart 1986 pleegde Richard na een optreden met The Band in Florida zelfmoord. Los van het enorme persoonlijke drama was dit een enorm verlies voor The Band.

The Band werkte met meerdere zangers, maar het was juist Richard Manuel die met zijn Soulfull stem een unieke bijdrage wist te leveren.

Richard zou vandaag z'n verjaardag vieren en het kan niet anders dat deze datum bij vele de nodige trieste gevoelens op zal leveren.

De beste manier om hier even bij stil te staan is toch gewoon een album van The Band op te zetten.

De keuze is gevallen op het tweede album wat in 1969 verscheen met de simpele titel The Band.

Zelden was de muziekpers het zo met elkaar eens. Het regende vijf sterren. Nog meer opmerkelijk dat het album zelf vrij recent (oa 2009 en 2017) nog diverse prijzen heeft gekregen.

 

Het album mag gerust gezien worden als een van de beste Americana albums en is binnen dit genre voor velen nog steeds een bron van inspiratie.

De versie die nu opstaat is een remaster uitgebracht als dubbel LP waardoor het toerental naar 45 kan.

Zuiver, prima dynamiek, stil wat stil moet zijn. Prima geluidskwaliteit waardoor het nog meer genieten is van deze heerlijke muziek.

Er is ook nauwelijks een betere manier om even stil te staan bij de geboortedag van Richard Manuel.

Outlaw John Wesley Hardin

Hardin is geen typefout maar het is wel een afwijking op de hoes van achtste studio-album van Bob Dylan dat in 1967 verscheen. Dit album is immers vernoemd naar een outlaw uit het tweede deel van de 18de eeuw.

Bob wordt dit jaar 80 en zoals eerder beloofd ga ik regelmatig aan Dylan de nodige aandacht besteden.

Op deze blog heb ik al een paar keer een poging gedaan om een Dylan Top 5 te maken. Eigenlijk is dat een kansloos traject want in een Dylan album top 5 horen zomaar een dozijn platen thuis.

Zelf merk ik dat ik op de een of andere manier het album John Wesley Harding stelselmatig oversla als het om Dylan's beste albums gaat.

Het album zit bij mij toch een beetje in een blind spot en daarmee doe ik dit album zwaar onrecht aan.

Vandaag zetten we dat even recht!

 

Dylan was nog aan het herstellen van een zwaar motorongeluk en met dit album schoof hij wat op naar de hoek van de Country. Iets wat op de opvolger Nashville Skyline nog verder zou worden doorgetrokken.

John Wesley Harding bevat een dozijn pareltjes waarbij het nummer "All Along the Watchtower" dat dankzij Jimi Hendrix een legendarische status heeft gekregen. Laten we toch de versie van Dylan niet te kort doen want zijn versie is een juweeltje:
Het is ook een van de vele songs waar analisten hun tanden op stuk hebben gebeten. Voor mij is het toch simpel: Moeten we iedere keer Dylan snappen of haalt ieder uit een nummer waar hij/zij op dat moment behoefte aan heeft?

Dat laatste lijkt mij geen slechte manier om van muziek te genieten. Zeker als we luisteren naar deze woordentovenaar.

Soms kan je jaren op een tekst van Dylan kauwen zoals "The Ballad Of Frankie Lee And Judas Priest". Hoewel Dylan ons aan het eind mee probeert te geven wat de moraal is van deze song, kan iedere luisterbeurt weer een nieuw inzicht geven.

Zelf kan ik erg genieten van de nummers "Drifter's Escape" en "As I Went Out One Morning" omdat beide nummers een - voor mij dan toch - een speels muzikale insteek hebben.

Ondanks de nodige tekstlabyrinten zorgt Dylan dat we op dit album eenvoudig eindigen want uitsmijter "I'll Be Your Baby Tonight" is lekker concreet. Een song dat zorgt voor geruststelling, comfort, gemak, je thuis voelen. Dylan als zorgzame romanticus:

Close your eyes, close your door
You don't have to worry any more
I'll be your baby tonight.

Shut the light, shut the shade
You don't have to be afraid
I'll be your baby tonight.

Well, that mockingbird's gonna sail away
We're gonna forget it
That big, fat moon is gonna shine like a spoon
But we're gonna let it
You won't regret it.

Kick your shoes off, do not fear
Bring that bottle over here
I'll be your baby tonight. 

 

Ry Cooder

Deze eigenzinnige perfectionist wordt vandaag 74 en alleen al over de enorme diversiteit aan muziek die Cooder heeft gemaakt kan je wel een paar boeken vullen.

Het is echt uniek hoe Cooder 50 jaar door een enorme waaier aan muziekstijlen is gewandeld.

Roots-Rock, Blues, Folk, Country,Jazz, Dixieland, Raggtime, Americana, Rythm & Blues, Bluegrass, Honky Tonk, Latin, Gospel en ik ga er vast nog een paar vergeten.

 

Cooder heeft slechts een 16-tal officiële albums gemaakt, maar dat is exclusief de enorme rij soundtracks met pareltjes als The Border, Paris Texas, The Long Riders, Alamo Bay en uiteraard de kraker Crossroads.

Daarnaast heeft Cooder een groot aantal albums gemaakt in samenwerking met anderen. Onder het grote publiek is vooral z'n samenwerking met de Buena Vista Social Club bekend. 

Bijzonder was ook de supergroep Little Village waar Cooder samen met John Hiatt, Nike Lowe en Jim Keltner een puik, maar wat ondergewaardeerd album heeft neergezet.

Verder heeft Cooder op een gigantisch aantal albums van anderen als sessiemuzikant gespeeld.

Zo speelde Cooder bij The Rolling Stones, Neil Young, Judy Collins, Taj Mahal, Marianne Faithfull, The Monkees, Randy Newman, Rita Collidge, John Lee Hooker, James Taylor, John Hiatt, The Cieftains, The Everly Brothers, Gordon Lightfoot, Arlo Guthrie, The Doobie Brothers, Eric Clapton, Van Morrison en vele vele anderen.

Als je door een dergelijke keur aan artiesten wordt gevraagd om mee te spelen op een album dan hoeven we niet uit te leggen dat we met een meesterlijke gitarist te maken hebben.

Overigens durf ik de stelling wel aan: een album waar Ry Cooder op meespeelt zal zelden een miskoop zijn.

Door de enorme diversiteit aan muziek die Cooder maakt valt het niet mee een tip te geven voor wie nog met Cooder aan de gang wil gaan.

Om een beetje overzicht te hebben van de carrière van Cooder kan je niet uit de voeten met een "the best of".

Mijn persoonlijke Ry Cooder top 5:

1. Paradise And Lunch - Heerlijke Roots Rock en Americana. 

2. Chicken Skin Music - Tex Mex en wat Blues en Country invloeden

3. Bop till You Drop - Swingende Rythm & Blues en Blues Rock

4. Into the Purple Valley - Blues, Folk, Americana

5. Ry Cooder (debuut) - Country Blues, Folk, Americana

Daarnaast is de soundtrack Crossroads voor iedere Blues liefhebber toch wel een must. Plak je aan dat rijtje nog het album Buena Vista Social Club heb je in zeven albums toch al een heerlijk overzicht wat deze alleskunner in z'n mars heeft.

Ry Happy Birthday!