In Memory of Elizabeth Reed - deel 2

Gister blogde ik over het overlijden van Dickey Betts. Door dit nieuws ben ik best nog even van de leg. Dus ik doe gewoon nog een blog met aandacht voor al dat moois wat Dickey Betts gemaakt heeft.

 

Geboren als Forrest Richard Betts en het werd pas in de loop van 1974 Dickey. 

Bij de oprichting van The Allman Brothers Band en het eerste album (1969) was het overigens nog gewoon Dick Betts.

Op de albums Idlewild South (1970), At Fillmore East (1971) en  Eat a Peach (1972) werd het Dicky Betts om bij het album Brothers and Sisters (1973) onverwacht Richard Betts te gaan gebruiken.

Alle albums die volgde staat Betts gewoon als Dickey op de hoes.

 

Een van meest complexe nummers die Betts heeft geschreven is natuurlijk "In Memory of Elizabeth Reed". In 2021 heb ik al eens eerder aandacht aan dit nummer besteed, maar dit is zo'n stuk muziek dat kan ik iedere dag wel een keer horen. Omdat er veel verschillende versies zijn kan je makkelijk een maand vullen.

 

Zelf heb ik van deze briljante Jazz en Rock blend negen verschillende versies. De studioversie die verscheen op het album Idlewild South (1970) heb ik zelfs drie keer.......

Over het nummer zijn tientallen hoofdstukken geschreven. 

Wie was Elisabeth?  De verhalen rond de grafsteen die voor inspiratie zorgde? Wat heeft dit alles met Boz Scaggs te maken? Ga ik allemaal niet doen want ik ga vandaag vooral lekker negen verschillende versie draaien..........

Ik zeg net nog maar een keer: Briljant, Briljant, Briljant!

 

Overigens is de muzikale erfenis van Betts groter dan de nummers die hij heeft geschreven en gespeeld. Duane een van de kinderen van Betts is namelijk muzikant geworden. Met zo'n naam en vader kan je bijna niet anders dan gitaar gaan spelen en dat doet hij.

Duane heeft met z'n vader gespeeld en in diverse andere bandjes, maar is sinds 2018 stevig aan de weg aan het timmeren met The Allman Betts Band.

 

In deze tweede generatie Allman Brothers spelen ook de Devon Allman (zoon van Greg Allman) en Berry Duane Oakley (zoon van Berry Oakley)

Deze jongens (inmiddels echte mannen) hebben inmiddels een tweetal uitstekende albums opgeleverd. Uiteraard Southern Rock en misschien wel in z'n meest pure vorm zonder hun vaders geforceerd te imiteren en juist met een heel eigen inbreng.

Minder Jazz en iets meer Americana............lekker hoor!

 

The Allman Brothers imiteren heeft natuurlijk ook geen zin want een beetje - met name op het podium - buitenaards waren ze wel. Helaas geldt dat inmiddels van vijf van de zes oprichters en na het overlijden van Dickey is alleen Jaimoe (Jai Johanny Johanson) nog in ons midden.

Gene & Jeff

Gister vierde we de verjaardag van twee geweldige zangeressen (Chi Coltrane en Diana Krall) die beide nog actief zijn. Vandaag is het de geboortedag van twee van de beste zangers die er beide helaas niet meer zijn.

 

Gene Clark kennen we natuurlijk vooral als een van de medeoprichters van de legendarische band The Byrds. Clark heeft echter ook een aantal fantastische solo albums gemaakt zoals deze No Other uit 1974.

Clark had misschien wel een van de mooiste stemmen maar overleed jammerlijk genoeg in 1991. Hij was toen slechts 46 jaar. Het ongezonde bestaan als rockartiest en wat pech brachten hem veel te vroeg naar de hemel van de rockartiesten.

De muzikale erfenis die Gene heeft achtergelaten is echter om vingers en duimen bij af te likken. Een drietal reguliere albums met The Byrds, zeven solo albums, drie live albums en diverse albums in samenwerking met onder meer Chris Hillman, Doug Dillard en Carla Olson. Daarboven op soundtracks en een hele rij compilatiealbums.

 

Jeff Buckley die vandaag ook jarig zou zijn heeft helaas een veel kleinere catalogus. Jammer want net als Gene Clark is Jeff Buckley een geweldige zanger.

Buckley was vooral sessiemuzikant maar zijn debuut album Grace uit 1994 maakte direct duidelijk dat Buckley een heel succesvolle solo artiest ging worden. 

Het heeft helaas niet zo mogen zijn want in het voorjaar van 1997 verdronk hij op wat mysterieuze wijze. Grace is daardoor het enige studio album dat van Buckley tijdens zijn leven is verschenen. Wel had hij een tweetal live EP's uitgebracht.

 

Inmiddels zijn er postuum een tiental officiële albums verschenen van Buckley. Daar heb ik altijd een beetje dubbel gevoel bij. Als fan wil je graag weten wat er nog meer voor moois door Buckley is gemaakt, maar de hijgerigheid van de platenmaatschappij klinkt dor in het achtergrondkoor.

 

Twee fenomenale zangers en twee meesterwerken die in iedere album Top 500 staan. Verplichte kost en een traktatie voor de oren.

 

50 jaar Countdown to Ecstasy

Naast muziekliefhebber ben ik ook een enorme fan van de wielersport. Gister heb ik ook enorm genoten hoe de Franse renner Pinot tienduizenden fans in extase wist te brengen. Hij rijdt zijn laatste Tour en de etappe van gisteren was bij hem "om de hoek". Hele dorpen waren op de een na laatste berg gaan staan om hun held aan te moedigen. Hij reed op dat moment solo op kop wat er voor zorgde dat de extase bij de fans tot een ongekende hoogte opliep. Mooi!

Ik hou het vandaag even bij een andere extase en wel die van Steely Dan. Opnieuw een opvallend titel van dit album dat deze maand haar 50e verjaardag viert. De titel is vooral opvallen in relatie tot de titel van de voorganger Can't Buy a Thrill.

 

Countdown to Ecstasy is het tweede album van Steely Dan en na het briljante debuut kon je nauwelijks geloven dat ze dat gingen evenaren. 

Countdown to Ecstasy is opgenomen in het boek 1001 Albums You Must Hear Before You Die en in de Top 500 albums van Rolling Stone magazine en dat zijn toch een aardige kwaliteitsstempels.

 

Het album begint met het bijna religieuze en fascinerende "Bodhisattva". Het wezen uit het Boeddhisme dat verlichting zoekt. In deze schitterende opener wordt als het waren gevraagd om de weg te wijzen. Beetje crue als we zien welke landen in deze briljante song langs komen want helemaal goed gaat het daar niet.

Het nummer laat ook gelijk horen dat Steely Dan niet even makkelijk een kopie van hun eerste album hebben gemaakt. De opener "Bodhisattva" laat wel gelijk horen dat de knipoog met Jazz een stevige zal zijn.

Hoewel de heren het hele album op heerlijke wijze Pop, Rock en Jazz door de blender gooien is dit album misschien niet het meest geschikte album om met Steely Dan aan de gang te gaan. Een album als Aja is dan gewoon wel een heel lekker begin.

Toch hoort deze Countdown to Ecstasy tot mijn favoriete drie albums van Steely Dan en wel omdat je als luisteraar wat meer moeite moet doen met dit album. Aja lepel je vanaf de eerste keer zo naar binnen., Deze Countdown to Ecstasy is op een aantal plaatsen wat steviger qua Rock maar ook de vele complexe muzieklijnen zorgen voor een heerlijke uitdaging als luisteraar. Zelfs na vele luisterbeurten.

Fraai is hoe een nummer als "The Boston Rag" seconden voor seconden verder aanzwelt. Het vijf en half minuten lange nummer had van mij wel 15 minuten mogen duren.

De acht nummers op dit album gaan overigens bijna allemaal over de vijf minuten en daarmee niet het standaard radiowerk van die tijd. Toch werden er twee singles ("Show Biz Kids" en "My Old School") van het album getrokken die bij beide geen hit werden.

 

Naast de mix van de verschillende muziekstijlen en complexe melodieën laat Steely Dan ook op dit album weer horen dat perfectie hun natuurlijk DNA is. Geen krampachtige muzikanten die foutloos proberen te spelen, maar een stel gasten die heel relax waanzinnige muziek maken zonder ook maar één enkel foutje te maken.

Naast de briljante muziek zijn ook de teksten de moeite want ma de spirituele starter komen een aantal onderwerpen langs die pijnlijk actueel zijn zoals overconsumptie. Eigenlijk is het album voor een groot deel een aanklacht tegen oppervlakkigheid

Echt beangstigd wordt het overigens met de afsluiter "King of the World" waarin de luisteraar een sfeer wordt ingetrokken die zal ontstaan na een grootschalig nucleair conflict:

If you come around
No more pain and no regrets
Watch the sun go brown
Smoking cobalt cigarettes
There's no need to hide
Taking things the easy way
If I stay inside
I might live til Saturday

Als dat geen extase op gaat leveren?

Sea Level

Vorig jaar met de verjaardag van Chuck Leavell al een serieus aandacht besteed aan deze briljante toetsenist. Chuck speelt al sinds 1983 bij The Stones en het begin van zijn carrière bij The Allman Brothers.

Daarnaast deed Chuck veel studiowerk maar had ook nog tijd voor een aantal briljante eigen projecten zoals de band Sea Level.

 

Met Sea Level speelt Chuck vooral een mix van Rock en Jazz waarbij het meer tegen Jazz aanleunt dan tegen Rock. Geen zorgen dat het van die nerveuze Jazz wordt want het is allemaal vrij goed te verteren.

Relax maar toch enorm muzikaal. Sea Level is nauwelijks bekend bij het grote publiek en dat is toch net zoiets als iemand gaat vertellen dat hij nooit panforte heeft gegeten. Panforte is ook wel een fraaie metafoor om Sea Level te duiden. Stevig maar zoetig en vooral een blend van verschillende smaken.
 

Als je de albums van The Allman Brothers en The Stones luistert waar Chuck op meespeelt en je zet daar z'n werk bij Sea Level tegenaan dan weet je dat we met een hele grote meneer te maken hebben.

Je snapt dan ook gelijk waarom artiesten als Eric Clapton, Aretha Franklin, George Harrison en Chuck Berry hem graag achter de toetsen wilde hebben.

Voor bij de koffie heb ik het album On The Edge van de jarige uit de kast gehaald. On The Edge van de band Sea Level.............je zou zomaar kunnen denken dat het materiaal van dit jaar is.......

Heerlijke Jazzrock met hier en daar een funky lijntje en paar heerlijke solo's van Chuck zonder dan hij z'n maatjes tekort doet. 

Chuck Happy Birthday!

 

Carlos Santana 75 jaar

In 1966 richtte Carlos de band Santana op en ze zijn nog steeds actief. In al die jaren heeft de band een groot aantal wisselingen ondergaan en er zijn zomaar 75 muzikanten die officieel lid zijn geweest van Santana.

 

 

Verbindende factor was uiteraard steeds de vandaag jarige frontman Carlos. Een gepassioneerd gitaarvirtuoos die muziek wil maken, muziek wil maken en nog eens muziek wil maken.

In het voorjaar van 1969 verscheen het eerste album van de band en dat stormde gelijk de hitlijsten in. Daarnaast bezorgde dit album de band een plaatsje op het podium van het legendarische Woodstock festival. Santana maakte daar grote indruk en de band brak met dit energieke optreden definitief door.

De band speelt vooral Rock met stevige Latin en Jazz invloeden. De manier waarop de band de diverse muziekstijlen weet te combineren zorgt al jaren voor een grote en trouwe aanhang. De vandaag jarige Carlos speelt op gitaar regelmatig een grote hoofdrol. De kracht van Carlos zit erin dat hij echt noten speelt en niet zomaar een brei aan geluiden. Carlos hoort dan ook zeker tot de betere gitaristen en dat is ook de gitaarindustrie niet ontgaan. 

Zo heeft high end gitaarfabrikant PRS Guitars al zeker een 10 tal modellen op de markt gebracht onder de naam van Carlos Santana. Daar zitten nog heel betaalbare modellen bij, maar van de signature jubileum modellen ga je toch een half jaar droog brood eten.

De band Santana heeft er goed 55 jaar opzitten maar is door frontman Carlos nog niet aan pensioen toe. Dat bewees het album Blessings and Miracles dat vorig jaar verscheen. Niet van het ongekende niveau als het album Abraxas uit 1970, maar voor een beetje Santana fan nog steeds een heel erg geslaagd album vol met heerlijke Latin Rock.

Santana heeft inmiddels 26 officiële studio-albums gemaakt waarvan er maar liefst negen in de VS de status platina wisten te behalen.

Opvallend is vooral het succes van het album Corazón uit 2014. Het album haalde in de VS zelfs tweemaal de status platina in de categorie Latin. Daarnaast kwam het in de VS op nummer 1 in de Billboard album hitlijsten Pop, Rock en Latin! 

Er zijn maar heel weinig Rock bands uit eind jaren zestig en begin jaren zeventig die in deze eeuw nog zo'n daverend succes hebben weten neer te zetten. Corazón is een heerlijk album en na zoveel jaar zo'n album maken getuigd van zeer grote klasse!

Op een lekker warme zomeravond maar eens een paar plaatjes van Santana die ik wat minder vaak draai uit de kast gehaald.

Carlos Happy Birthday!

Chicago V - 50 jaar

Heel goed kan ik mij nog goed herinneren dat het nummer "Saturday In The Park" een hitje was. Een nummer waar ik nog steeds mega vrolijk van wordt. Het album waar we dit nummer op vinden viert vandaag haar 50e verjaardag. Het is het vijfde album van Chicago en opmerkelijk is dat het het eerste enkelvoudige album van de band is. Alle voorgaande albums van de band waren namelijk dubbelalbums.

 

Nog veel opmerkelijker is het onwaarschijnlijke commerciële succes van dit album. Het album haalde namelijk niet alleen de eerste plaats op de gewone albumhitlijst, maar ook de eerste plaats op de Jazz hitlijst.

Daarmee verraden we gelijk dat we hier te maken hebben met een Jazz Rock album. Een stijl die Chicago in de eerste 10 jaar van haar bestaan als geen ander wist te omarmen. Daarna zijn ze de Pop hoek op gaan zoeken. Dat leverde vast veel nieuwe fans op maar zelf ben ik vooral een liefhebber van het vroege Chicago.

 

Het album werd een megasucces en haalde in een paar dagen goud. Daarna bleef het album een bestseller en de heeft in de VS tweemaal platina gehaald. 

 

Het album Chicago V is uit de catalogus van de band misschien wel het meest ideale album om te snuffelen aan Jazz Rock en aan de begin periode van de band. Vind je het te Jazz dan kan met je verkenning beter naar de latere albums gaan. Als het iets progressiever mag dan is het zeker de moeite om voorgangers van V te verkennen.

 

50 jaar oud maar het lepelt nog steeds heerlijk de oren in!

Allman Brothers Live at Omni

Al vaker heb ik de stelling gedropt dat je eigenlijk nooit teveel live-albums van The Allman Brothers Band kan hebben.

Het is ook eigenlijk een van de weinige dingen op vinyl die ik echt vrij enthousiast verzamel. Niet dat ik tegen iedere prijs maar een album toevoeg aan de collectie.

Dat is ook nergens voor nodig. Gewoon een beetje rondkijken (zoeken is een deel van de lol) en dan kom je regelmatig wat tegen voor een heel schappelijke prijs zoals deze Live At Omni, Atlanta.

Nieuw in seal voor minder dan 20 Euro is voor mij een heel acceptabel financieel offer.

Want bij de Allman Brothers weet je als het om een live-album gaat bijna zeker dat het geen miskoop is. Daarnaast vind ik het heerlijk om verschillende versies te vergelijken van Allman Brothers klassiekers zoals "One Way Out", "Ramblin Man" en vooral "In Memory Of Elizabeth Reed".

Live At Omni is opgenomen in Atlanta op 2 juni 1973. Dat is dus nadat Duane Allman en Berry Oakley al naar de Southern Rock hemel waren vertrokken. Het optreden is dus in een periode dat de band zich als het ware opnieuw moest uitvinden.

Hoewel het hier om een bootleg gaat is de kwaliteit van meer dan behoorlijk tot goed. Wat echter belangrijker is dat we hier een line-up van The Allmans horen die het verlies werkelijk van zich af staan te spelen.

Het concert is gehouden kort voor het verschijnen van het studio-album Brothers & Sisters. Een aantal van de nummers die we vinden op deze liveset staan op Brothers & Sisters en waren op die tweede juni in 1973 voor het publiek dus nieuw materiaal.

 

De mannen geven in het Omni Coliseum het beste van zichzelf. Heerlijk is het hoe er bij "One Way Out" er maar drie noten gespeeld hoeven te worden om het publiek massaal enthousiast te laten reageren.

Het Omni Coliseum bestaat overigens niet meer. De hal werd vooral gebruikt voor basketbal wedstrijden maar werd ook ingezet voor andere evenementen zoals zaalvoetbal en heel veel Rock concerten.

In totaal zijn er in de Omni honderden concerten gegeven met The Grateful Dead als koploper met maar liefst 24 optredens. 

 

In 1997 ging het gebouw met het kenmerkende "eierdoosdak" tegen de vlakte.

Dan zal er vast iemand zijn die dan zegt: "Gelukkig hebben we de foto's nog". Ik maak daar liever van: "Gelukkig hebben we de tapes nog".

Van die tapes hebben van de 13 nummers die de Allmans die dag speelde slechts zes dit album gehaald. Hopelijk gaat iemand met de resterende tapes nog eens wat leuks doen. Dan het liefst op een officieel label....

Bij dit album gaat het om de eerste uitgave van het vage platenlabel DBQP dat de afgelopen drie jaar zo'n 50 bootlegs heeft uitgebracht. 

Het album verscheen in 2018 en DBQP heeft onder meer live-albums van Led Zeppelin, Jimi Hendrix, Can, Soft Machine, Eric Clapton en Deep Purple in haar collectie zitten.

Blijft een vage business dit soort labels wat niet wegneemt dat ik blij ben met deze aanvulling van de collectie.

 

Filmpje Omni Coliseum Implosion

50 jaar The Allman Brothers At Fillmore East

Aan dit album heb ik eigenlijk al buitensporig veel aandacht besteed (zie onderaan deze blog). Het is dan ook een buitengewoon album. Vandaag een goede reden om het album nog eens aan te halen.

Het is vandaag op de kop af 50 jaar geleden dat deze geweldige dubbelaar het levenslicht zag. Bizar detail: de legendarische Fillmore East was een kleine twee weken eerder gesloten.

 

Het waren wel The Allman Brothers die de laatste set in de bijzondere Rock tempel mochten spelen.

At Fillmore East wordt door velen als een van de beste live albums gezien. Iedere keer verbaas ik mijn over de geweldige kwaliteit van zowel de muziek, de opnames als de persing.

 

Dat neemt niet weg dat ik van dit album nog wel eens te porren zou zijn voor een audiofiele versie. M'n oude oren hebben daar natuurlijk maar beperkt voordeel van maar..............dit is zo'n album dat gilt om de max!

Even sparen dan maar..............

Zie ook:

Fillmore Closing Night, 27.6.1971

The Allman Brothers - Live In The Fillmore East

50 jaar Allmans in de Fillmore East 

Stormy Monday

Boz Scaggs

Vandaag wordt Scaggs 77 jaar. In Nederland is hij een van de slachtoffers van in eerste instantie de opkomst van de Punk gevolgd door niemendalletjes Top 40 muziek.

De laatste 20 jaar gaat het er toch vooral om dat je met een liedje in de kroeg lekker mee kan blerren. Een volledig album is voor veel consumenten al helemaal niet meer interessant.

De moderne muziekconsument doet aan cherry picking en muziek die in het oor iets moet rijpen krijgt nauwelijks nog een kans.

Het moet laagdrempelig en vooral niet te complex zijn. Veel nummers van Scaggs liggen heerlijk in het gehoor, maar meestal pas na een paar luisterbeurten. De zappende consument van tegenwoordig heeft daar geen tijd voor en gaat in Spotify snel door naar de volgende artiest.

Scaggs begon zijn carrière begin jaren 60 en speelde in verschillende bandjes waarvan The Steve Miller Band verreweg de meest bekendste is.

Met de Steve Miller Band maakte hij twee albums: Children of the Future en Sailor. Beide albums zagen in 1968 het levenslicht en behoren tot de beste Psychedelische Rock.

Scaggs had toen al een solo plaat gemaakt maar het ging pas echt los toen hij in 1969 met het album Boz Scaggs kwam. In vergelijk met zijn debuut Boz uit 1965 was Scaggs duidelijk nog wat aan het zoeken.

Dat neemt niet weg dat dit tweede album een pareltje is met een unieke mix aan diverse muziekstijlen waarbij wel duidelijk werd dat Scaggs graag mag flirten met Blues, Rock, Soul en zelfs een beetje Jazz.

Tussen 1971 en 1980 zouden gestaag een zevental albums komen met het album Silk Degrees als fenomenaal hoogtepunt. Vijfmaal platina in de VS en het album leverde diverse hitsingles op.

In de periode 1980 en 2008 kwam Scaggs met een achttal albums. Prima werk maar buiten de VS  nauwelijks in beeld terwijl het in veel gevallen gewoon om 4-5 sterren albums gaat.

In het laatste decennium maakte Scaggs een drietal albums. Deze albums zijn duidelijk gemaakt onder het motto: "in doe alleen nog wat ik leuk vind".

Dat heeft drie meesterwerkjes opgeleverd, waarvan ik er toch minimaal één van op vinyl wil hebben:

2013 Memphis

2015 A Fool To Care

2018 Out Of The Blues

 

Alle drie deze albums kregen in de VS onwaarschijnlijk lovende kritiek. Het is allemaal iets minder gepolijst dan megasucces Silk Degrees en dat is eigenlijk een groot compliment.

Silk Degrees is beslist een tijdloos album, maar de drie laatste albums van Scaggs zijn zo ongekend authentiek. Een grootse puurheid en een heerlijk mix van Rock, R&B, Blues en een scheutje Soul. 

Diverse keren deze albums beluisterd en het album  Out Of The Blues staat beslist op m'n wensenlijstje maar dan wel op vinyl!

 

Wel opletten wie dit album wil scoren want van dit album zijn diverse uitvoeringen. Overigens prijzig en lastig (op vinyl niet dus) te bemachtigen.

De standaard CD kost overigens al 19 euro! (21 ook al gezien!) De liefhebber wil natuurlijk de CD met extra's of nog liever de Japan (daar blijft Scaggs ongekend populair) editie met nog eens twee extra nummers.

Ook de vinyl liefhebbers moeten opletten. De standaard versie is gelijk aan de standaard CD, maar er is ook een editie in omloop met een extra 7 inch met daar de extra nummers op.

 

Happy shopping!

Boz Happy Birthday!

50 jaar Allmans in de Fillmore East

Gister en vandaag is het 50 jaar geleden dat The Allman Brothers de legendarische optredens in de Fillmore East hebben gegeven.

Een paar maanden later kwam er een schitterende dubbelaar uit van deze optredens. Een dubbelalbum met uiteraard een paar heerlijke lange jams. Zo wordt kant B volledige in beslag genomen door het 19 minuten lange You Don't Love Me. Een Blues nummer van Willie Cobbs maar dan extreem uitgesmeerd.

Ook kant D bevat slechts één enkel nummer. Tweeëntwintig minuten en veertig seconden mag de luisteraar genieten van Whipping Post. De studioversie van dit nummer staat op het debuut album van The Allmans en duurt dan slechts 5:17.

 

Door de extreem lange nummers bevat dit dubbelalbum slechts zeven nummers. De band heeft in het betreffende weekend in de Fillmore East vier optredens gedaan. Dat heeft natuurlijk veel en veel meer materiaal opgeleverd en de laatste 10 jaar is veel van dat materiaal alsnog los gekomen. 

Van het album zijn inmiddels dan ook de nodige luxe boxen en speciale edities verschenen. De meest uitgebreide bevat nagenoeg alle nummers van alle vier de setlists.

Een groot aantal nummers wat de Allmans op 12 en 13 maart 1971 speelde zijn echte live klassiekers geworden. Nummers als Statesboro Blues, In Memory Of Elizabeth Reed en het eerder genoemde Whipping Post kwamen jaren lang bijna standaard op de setlist.

 

Het oorspronkelijke album van deze optredens in maart 1971 mag ook wel gezien worden als de definitieve doorbraak van de Allman Brothers in met name de VS.

Het album haalde in de VS dan ook platina en wordt zelfs 50 jaar nadat de opnames zijn gemaakt nog steeds beschouwd als een van de beste live albums.

Als groot fan van deze gasten is dat altijd wat lastig om het predicaat beste live album op te eisen. Er zijn nog wel en paar steen en steengoede live albums: Unplugged van Nirvana, Live At Leeds van The Who, Live Rust van Neil Young, de gevangenisplaten van Johnny Cash en Get Yer Ya-Ya’s Out van The Stones om er - zonder iemand te kort te doen - gewoon even een paar op te noemen.

Dat neemt niet weg dat At Fillmore East beslist tot de kopgroep hoort.

 

Aja

Dit is het zesde album van Steely Dan en verscheen in 1977. Ik zat bij het verschijnen van het album in militaire dienst en had nauwelijks geld.

Dus LP’s die ik wel kocht moest ik heel kritisch op zijn. AJA zat daar niet bij. Simpel omdat ik Steely Dan nog niet zo goed kende!

Ik kon de LP lenen en heb deze op tape (open reel) gezet.

Op zo’n goedkope Realistic tape. Ik had een eenvoudig tweedehands Akai deck geschikt voor 18cm spoelen. Die Realistic tapes koste geen flikker en op een 540meter (1800 ft) tape kon je vier albums kwijt als je opnam met 9,5cm p/s.

Ja ik weet het…….. 19 cm p/s is beter maar die 9,5 was altijd nog veel beter dan de 4,75 van de cassettedecks die populair aan het worden waren. Daarnaast is de tape in een open reel configuratie tweemaal zo breed als de tape in een cassette.

Dus de resolutie was viermaal zo groot! 

 

Toch verdient zo'n album als Aja beter. De muziek is van ongelooflijk hoog niveau en dit album kreeg zelfs van de meest zure recensisten een 10 of 5 sterren.

Wat is dit een heerlijke muziek. Smooth, relax en een unieke eeuwigheidswaarde.

Naast de fraaie muziek valt ook op hoe geweldig dit album geluidstechnisch in elkaar zit.

Onwaarschijnlijk. Het album wordt dan ook nog steeds gebruikt als referentie om High End installaties met een draaitafel te beoordelen.

Dit album is ook onderscheiden met een Grammy voor de geluidstechniek.

De diepte en de detaillering is echt uniek. Stil is stil, instrumenten klinken los van elkaar zonder dat er een of ander raar stereobeeld ontstaat. 

 

Toen ik budgettair wat meer lucht had heb ik van dit album een MFSL (Original Master Recording) gehad. Die platen kosten (1983?) 50 gulden terwijl gewone LP’s tussen de 15 en 21 gulden zaten.

Een of andere gek gaf er op enig moment een vermogen voor. Prima!

Ik heb nu een geremasterde versie die bizar goed klinkt. Schoon, uitstekende dynamiek, keurig stereobeeld en enorme detaillering.

Juist met deze geweldige muziek voegt goede (zit tegen perfect aan) opnametechniek, mastering, persing en verpakking iets toe.

Wat een plaat is dit toch. Gaat zeker mee als ik met 50 albums naar een onbewoond eiland wordt verbannen.

Je zou haast zegen Donald en Walter op hun best…………..maar echt mindere dingen hebben ze nooit gemaakt.

 

Genieten!