50 jaar Silk Degrees

Vanaf het moment dat dit album verscheen, staat het in mijn lijstje met favorieten. In nul en geen tijd kende ik alle teksten uit mijn hoofd, wat overigens niet wil zeggen dat ik iemand een plezier doe als ik mee ga zingen.

Precies een jaar na de release van dit album moest ik in militaire dienst. Silk Degrees was toen nog steeds ongekend populair. Het album stond dan ook op een van de cassettebandjes die bij ons op de kamer werden gedraaid. Samen met albums als Year of the Cat (Al Stewart), Hotel California (Eagles), No Reason To Cry (Eric Clapton), The Pretender (Jackson Browne), Desire (Bob Dylan), Amigos (Santana), Rumours (Fleetwood Mac) en Black & Blue (The Rolling Stones) behoorde Silk Degrees tot de vaste playlist.

Allemaal redelijk laagdrempelige muziek, vooral bedoeld om de vrede op een kamer met tien testosteronbommen te bewaren. Vrede bewaren was officieel ook onze taak, maar eigenlijk interesseerde ons dat destijds geen ene moer. De kamer lag vol gasten uit alle hoeken van het land, maar we waren allemaal met hetzelfde bezig: welke sport, welke vrouwen, welke uitgaansgelegenheden, welke vakantie en vooral: welke baan na de diensttijd?

Omdat we vaak aan de kamer gebonden waren, vormde muziek een belangrijke rode draad. Zo er werd heel wat luchtgitaar gespeeld, waarbij regelmatig een FAL (aanvalsgeweer) als surrogaat-Fender Stratocaster diende. Helmen en lege bierblikjes zorgden voor de percussie en een nummer als "Lowdown" werd fanatiek meegezongen. Hoewel de context niet helemaal klopte, werd het nummer regelmatig ingezet om in tijgersluipgang over de vloer te gaan. Vooral als Boz ons het commando "Lowdown" gaf, staken we - vaak na het nodige bier - de draak met onze pelotonsergeant.

Velen zagen de dienstplicht destijds als een zinloze bezigheid. Toch vinden veel van die gasten van toen het nu een goed idee om jongeren iets mee te geven en ze een maatschappelijke bijdrage te laten leveren. Mocht de dienstplicht ooit terugkeren en jongeren weer avonden achter elkaar samen op een kamer zitten, dan is het wel te hopen dat de oortjes uitblijven.
Want samen een playlist maken om de avonden aangenaam te maken, is misschien wel een van de mooiste vormen van teambuilding.

Deze Silk Degrees - die de derde vrijdag van februari 1976 verscheen - heeft daar destijds zeker bij geholpen!

50 jaar Station to Station

Het tiende album van Bowie, waarop hij maar weer eens liet horen hoe veelzijdig hij was. De op voorganger Young Americans (1975) ingeslagen weg wordt verder uitgediept met heerlijke r&b en blue-eyed soul, zonder de artrock helemaal los te laten.

Van het album zijn diverse singles getrokken, waarvan "Golden Years" de grootste hit werd. Dit nummer kan ook worden gezien als de brug naar voorganger Young Americans.

Hoewel Station to Station absoluut 4 of 5 sterren verdient, kunnen we een deel van dit album ook beschouwen als de opstap naar de fenomenale Berlijnse Trilogie (Low, “Heroes” en Lodger).

Hoewel ik maar een beperkte Bowie-collectie heb, beschouw ik hem toch als een van de grootste - zo niet dé grootste - rockartiesten die we hebben gehad. Meermaals heb ik op deze blog zijn diversiteit binnen, maar ook buiten de muziek geprezen. 
Een creatieve visionair die helaas veel te vroeg van ons is heengegaan.

Soms is een station ook gewoon een eindstation...

The Teskey Brothers – Live At The Hammersmith Apollo

Eerder deze maand verscheen van The Teskey Brothers het derde live album en ook nu is het weer smullen.

Zoals we van deze broertjes gewend zijn klikt het weer als een klok. Toch begin ik met een minpuntje te noemen. Van de acht nummers op dit album komen er zes van het album The Winding Way uit 2023.

Allemaal heerlijke nummers maar iets meer spreiding over de catalogus was welkom geweest. 

 

Het album begint echter met "Man Of The Universe" van het album Run Home Slow (2019). De setlist wordt compleet gemaakt met "Forever You And Me" wat nog niet eerder op een album was verschenen.

Ondanks de grote overlap met het album The Winding Way kon ik mij gister toch niet beheersen. 

Als het The Teskey Brothers betreft heb ik namelijk behoorlijk last van het compleetheids-syndroom.

Dus toen in gister met m'n lief door de stad liep stond ik "ineens" in een platenwinkel.............en geen spijt. 

 

Nu bij de koffie met draaibeurt twee bezig en wat zijn deze gasten live toch goed. Van deze gasten kan ik gewoon bij het eerste album beginnen en als ik de laatste gedraaid heb weer bij de eerste beginnen.

Het is voor mij ook een schitterend voorbeeld dat er tegenwoordig nog steeds fenomenaal goede muziek wordt gemaakt.

Dat dit nauwelijks (eigenlijk niet) te horen is op de populaire radiostations is triest maar het grote publiek  wil tegenwoordig vooral PPP muziek. PPP staat voor pizza, patat en pannenkoeken. Als het maar makkelijk naar binnen glijdt.

Best een keer lekker maar fijnproevers kunnen niet meer terecht bij populaire radiostations.

 

Ik had pas een Top 40 van 1970 in m'n handen. In die lijst: George Harrison, Jimi Hendrix, Deep Purple, Led Zeppelin, The Who, Neil Young, Black Sabatth...............moet ik nog verder gaan?

Ja er stond ook muziek in die de tand des tijds wat minder goed heeft overleefd, maar de diversiteit was veel groter dan de huidige PPP lijstjes. 

 

Gelukkig zijn er andere manieren om nieuwe muziek te ontdekken en dat ik tegen The Teskey Brothers ben aangelopen is een geweldig muzikaal cadeautje.

 

Steve Winwood 77 jaar

Vandaag jarig en wat heeft deze gast een meer dan indrukwekkende CV bij elkaar gespeeld. Songwriter, multi instrumentalist en wat mij betreft een geweldige zanger.
Winwood heeft gespeeld in de Spencer Davis Group, Traffic, Blind Faith en Ginger Baker's Air Force. Daarnaast is hij door zijn multi-inzetbaarheid altijd een zeer gevraagd sessiemuzikant geweest en mocht hij met veel grote namen op het podium staan.

Winwood speelde onder meer met The Who, Eric Clapton, Muddy Waters, John Lee Hooker, Tina Turner, Marianne Faithfull, David Gilmour, Talk Talk en Jimi Hendrix...........Dat is toch wel een heel, heel indrukwekkend lijstje. 

Toch zijn het vooral de solo albums van Winwood waar ik heel warm voor loop. Winwoods eerste vier solo albums deden het erg goed bij het grote publiek.
Vooral Arc of a Diver (1980) en Back in the High Life (1986) werden erg goed ontvangen. Toch mogen latere albums niet aan de aandacht ontsnappen. Zo vind ik het album Nine Lives uit 2009 een van Winwoods beste albums. Heb ik alleen digitaal maar dat album is het wel waard om toch eens op vinyl te kopen. Aanstaande zaterdag platenbeurs in Schiedam.......... eens kijken.....

Niet alleen ik vind Winwood een heerlijke zanger want in de lijstjes van het gerenommeerde tijdschrift Rolling Stone staat hij steevast bij de beste zangers.

Ik moet werken vandaag maar een paar van zijn albums ga ik lekker als arbeidsvitamine gebruiken!

Happy Birthday Steve!

 

The Teskey Brothers - The Winding Way

Van de week blogde ik nog of er nog wel goede muziek wordt gemaakt. Wellicht zijn The Teskey Brothers wel het beste voorbeeld dat er nog steeds geweldige muziek wordt gemaakt. De eerste twee studio albums (2017 en 2019) heb ik ook gelijk gekocht omdat deze beslist over eeuwigheidswaarde beschikken.

Vorig jaar zomer verscheen - nadat er inmiddels ook al twee live albums waren verschenen - het derde studio album. 

 

Op dat moment was er echt een lawine aan fijne albums die verschenen of heruitgave van meesterwerkjes. Een hobby mag geld kosten maar ik wil ook de tijd hebben om van nieuwe albums te genieten. Als ik wil kan ik gerust naar de platenzaak lopen en gelijk 40 albums kopen............en dan?

Gewoon per keer een paar (of zoals vandaag gewoon één)  platen en daar echt van genieten. Deze The Winding Way begon een beetje aan mijn aandacht te ontsnappen en dat heb ik vanmiddag toch even recht gezet.

 

Ik had het album al gehoord maar het verdict is simpel: smullen, smullen en nog eens smullen! Blue Eyed Soul van de bovenste plank!

In thuisland Australië kwam het album dan ook direct op de eerste plaats van de hitlijsten. The Teskey Brothers doen het ook erg goed in Nederland en het album kwam op een knappe zesde plaats in de album top 100.

Het album heeft eveneens een groot aantal nominaties (sommige lopen nog) en prijzen in de macht gesleept.

 

Na een tweede draaibeurten van de vinyl versie durf ik nog geen favorieten aan te wijzen. Nagenoeg alle nummers zijn overigens door de broertjes Josh en Sam zelf geschreven. 

Toch paar favorieten: "Carry Me Home" lijkt een wat ingetogen nummer maar hoe het aanzwelt met de achtergrondzang is toch wel heel erg fijn.

Kant B begint niet zoals je zou verwachten met "This Will Be Our Year". Dit nummer vinden we wel op de CD, maar is omwille van de speelduur op vinyl weggelaten. Eigenlijk is dat ook het enige minpuntje van kritiek die je op deze vinyl versie van dit album kan geven.

 

Kant B begint nu met hartverscheurende "Blind Without You":

 

I'm blind without you
Without you in my arms
Blind without you
Without you in my arms

 

Heerlijk...............tenminste als je op dit moment geen liefdesverdriet hebt. Gelukkig wordt met het daarop volgende "Rich Man" een mooie knipoog gemaakt dat je naast de liefde niet veel nodig hebt.

Liefde en liefde die er niet meer is vormt de rode draad van dit album en juist dat is zo'n thema dat het zo lekker doet als er soulfull gezongen wordt. Als er iemand soulfull kan zingen dan is het Josh Teskey wel!

Wat mij betreft een jaar te laat in de collectie maar wat een meesterwerk!

The Teskey Brothers - The Circle Session

Nog geen 27 minuten duurt de registratie van dit optreden van de broertjes, maar het is champagne voor de oren. Met een dergelijke speelduur mag het niet een volwaardig album genoemd worden en staat deze The Circle Session dan ook als een EP te boek. 

Het album was al even digitaal beschikbaar en sinds afgelopen vrijdag ook op vinyl beschikbaar. Korte speelduur maar wel vijf pareltjes. De setlist bestaat  uit vier nummers van het vorig jaar verschenen album  The Winding Way. De set wordt compleet gemaakt met "Drown in My Own Tears". Met dat nummer gaan ze overigens wel in hele grote schoenen staan. 

Deze klassieker is geschreven door Henry Glover, maar het was vooral Ray Charles die het nummer op de kaart heeft gezet. Later is het nummer veelvuldig door andere artiesten opgenomen.
Zelf vind ik de versie van Joe Cocker op Mad Dogs & Englishmen (1970) helemaal geweldig,  Grote namen zoals Jeff Buckley, Etta James, Gregg Allman, Norah Jones, Janis Joplin en Percy Sledge hebben het nummer inmiddels vertolkt. Wie naar deze namen kijkt weet dan gelijk dat een beetje Soulfull kunnen zingen wel een voorwaarde is.

Dat is echter geen probleem voor Josh Teskey die het begrip Blue Eyed Soul altijd weer een extra dimensie weet mee te geven. Zo ook op deze heerlijke live registratie van The Circle Sessions.

The Circle Sessions is een YouTube kanaal dat op een Unplugged-achtige wijze een enorme diversiteit aan muziek wil presenteren. Ze doen die optredens op uiteenlopende locaties en geven de uitvoerende artiesten alle ruimte om tot een authentiek resultaat te komen.

We horen The Teskey Brothers op een zeer minimalistische wijze, maar wel met een maximale impact. Schitterend gedaan en naast de twee broertje die voor zang, harmonica en gitaar zorgen horen we alleen nog toetsenist Olaf Scott. 

Dit optreden is mooi klein en toch groots. Knap!

Deze EP had van mij dan ook een volwaardig album mogen zijn. Zeker als je kijkt welk bedrag je neer moet leggen. Voor dat geld koop je van een andere top-act makkelijk een volwaardige LP.
Los van de ongemakkelijke prijsstelling is de aanschaf voor liefhebbers van dit genre dik de moeite waard.

Rod Stewart

Vandaag doet Rod er een jaartje bij. Rod is heel vaak in het nieuws geweest door zijn escapades met de ene na de andere dame. Journalisten die daar wat verwijtend over schrijven zullen dat toch vooral uit jaloezie denk ik dan maar.

Als een popartiest een nummer opdraagt aan een geliefde is dat binnen de context nog wel boeiend en het vermelden waard.
Verder moeten artiesten vooral lekker zelf weten wat ze uitspoken en laten we het vooral over de muziek van Rod hebben.
De carrière van Rod begon in 1961 en hij is nog actief. In 2018 bracht hij zelfs nog een nieuw album uit.

Voor Rod definitief solo ging maakte hij deel uit van diverse bandjes. Ik ga er vast een paar vergeten maar met behulp van Wiki komen we een eind:

• Jimmy Powell and the Five Dimensions (1963)
• The Hoochie Coochie Men (1964–1965)
• Steampacket (1965–1966)
• Soul Agents (1965–1966)
• Shotgun Express (1966)
• The Jeff Beck Group (1967–1969)
• Faces (1969–1975)

Diverse muzikanten uit deze bandjes zien we later in de carrière van Rod meermaals meewerken op albums en bij concerten.

Als solo artiest heeft Rod Stewart een imposante catalogus bij elkaar gezongen met maar liefst 30 studioalbums.
De eerste albums kenmerken zich sterk door authentieke Rock, hier en daar wat Folkrock en beslist wat Blue Eyed Soul. 

Voor mij persoonlijk steken de eerste vier solo albums ook ver boven de rest uit. Vanaf Smiler werd het gepolijster, toegankelijker en vooral iets minder authentiek.
Niet slecht. Integendeel! De meeste van de 30 studio albums die Rod gemaakt heeft zijn prima binnen te houden, maar voor mij steken die eerste vier er toch bovenuit vanwege het authentieke karakter.
Het is al een paar jaar geleden dus even een opfrisser:

- An Old Raincoat Won't Ever Let You Down -1969
- Gasoline Alley - 1970
- Every Picture Tells a Story - 1971    
- Never a Dull Moment - 1972

De laatste twee heb ik even uit de kast gehaald en zo aan het eind van de werkdag met een glaasje wijn  even vier kantjes de rauwe maar ook soulfulle Rod Stewart!

Mijn favoriete nummers op Every Picture Tells a Story zijn "Madolin Wind", "I Know I'm Loosing You" en "Reason To Believe". Smullen!

Op Never a Dull Moment val ik nog steeds voor de geweldige uitvoering van Dylan's "Mama You Been On My Mind" en de heerlijke Blues klassieker "I'd Rather Go Blind". Knap, heel kanp hoe hij die laatste doet. Daar waren toen toch al heel wat prima versies van gemaakt en dat waren best wel grote schoenen waar hij in ging staan. Geweldige versie!

Zelfs al ben je geen uitgesproken Rod Stewart fan dan zijn dit toch twee albums die niet in een vinyl collectie mogen ontbreken. Toch?

Rod Happy Birthday!

Frankie Miller

De hoeveelheid nieuwe muziek die de laatste 20 jaar is uitgekomen is bizar. Veel crap maar ik ben  niet die oude man die moderne muziek niks vind.
Een groot deel van m'n collectie bestaat uit albums van bands die in de eeuw zijn opgericht. Alleen met die bands heb ik niet eenzelfde emotionele band als met The Rolling Stones, The Who, Led Zeppelin, CSN&Y, Cream, Buffalo Springfield, The Byrds, Pink Floyd en Jethro Tull om er eens een paar te noemen.

Over veel van die oude bands kan ik een spreekbeurt houden als ik dat al eens niet gedaan heb. Over bands en artiesten uit deze eeuw zoals War On Drugs, The Teskey Brothers, Ally Venable, Great van Fleet, Kingfish, Stromae, Ghalia Volt, The Marcus King Band, Nathaniel Rateliff en Ina Forsman heb ik niet zoveel te melden. Allemaal prima muziek maar qua achtergrond weet ik hier niet zoveel van.

Dat terwijl ik van bands en artiesten die in de jaren 60-70 zijn begonnen alles las wat ik maar kon vinden. Ik lees nog muziektijdschriften maar het is inmiddels zoveel dat het lastig is om keuzes te maken.

Vroeger was het echter ook lastig om keuze's te maken kwam ik pas achter. Een artiest als Frankie Miller is namelijk volledig aan mij voorbij gegaan. Gezien mijn muzieksmaak mag dat wel als een doodzonde worden beschouwd.

Frankie was actief tussen 1966 en 1994. In 1994 kreeg Frankie een herseninfarct en lag bijna een half jaar in coma. Hoewel hij voor een groot deel is gerevalideerd betekende het wel het einde van zijn carrière als zanger.

Zowel dit nare nieuws als het dozijn heerlijke albums van Frankie zijn volledig aan mij voorbij gegaan. Gek want ik ben een groot fan van artiesten die Rock, Blues en Soul in de mixer gooien.

Als iemand deze muziekstijlen in de mixer kon gooien was het blijkbaar deze Frankie. Een vriend wees mij een paar maanden geleden op deze Schotse zanger en ik heb gelijk een plaat gekocht.
Op de draaitafel nu het album Full House. Ik heb het album nu een paar weken in huis en ben aan de vierde draaibeurt bezig. Rauw, puur, intens en waarom ontdek ik deze geweldige artiest nu pas?
Gelijk gevolgd door de vraag: "wat heb ik nog meer gemist?"

Wat mijn smoes is dat ik Frankie niet kende weet ik niet, maar jullie kunnen je er niet meer achter verschuilen! Heerlijke mix van Otis Redding en een vroege Rod Stewart en het gaat volgens mij nooit vervelen.

Dit album zorgt dan ook voor een heel nare hebberigheid want het gilt het uit voor meer, meer.........

Op de volgend platenbeurs weet ik wat mij te doen staat! Meer Frankie!

 

50 jaar nooit saai

Vandaag viert dit legendarische Rock album haar 50e verjaardag. Het was het vierde album van Rod Stewart en daarmee maakte hij een briljant kwartet compleet. Vier meesterwerken op een rij met heerlijk pure, authentieke Rock met een rauw randje.

Helaas werd het vanaf het vijfde album allemaal wat gepolijster. Vaak wat overgeproduceerd en toch veel meer op het grote publiek gericht.

Die eerste vier albums zijn echter een must voor wie van een wat ruwer randje houdt. Hier als opfrisser voor het geheugen een opsomming van die vier pareltjes:

• An Old Raincoat Won't Ever Let You Down (1969)
• Gasoline Alley (1970)
• Every Picture Tells a Story (1971)
• Never a Dull Moment (1972)

Ik zou zelf niet gelijk een voorkeur uit kunnen spreken. Op Every Picture Tells a Story vinden we naast klassiekers als "Maggie May", "(I Know) I'm Losing You", "(Find a) Reason to Believe" een van mijn favoriete nummers van Rod: "Mandolin Wind".

Ook de twee eerste albums staan vol met juweeltjes.

Van het vandaag jarige Never a Dull Moment moeten we natuurlijk zeker even "Angel" van Jimi Hendrix noemen. Dit gitaarwonder schreef dit nummer voor zijn moeder die overleed toen Jimi nog een puber was.

Tragisch genoeg was Jimi zelf ook overleden voor het nummer op het alsbum The Cry Of Love (1971) verscheen. Stewart brengt het op intense wijze en Ron Wood zorgt voor een magnifieke gitaar intro.

Of het persoonlijk is weet ik niet maar Rod komt op dit album meermaals bij zijn moeder terecht. Het begint al met de opener "True Blue" waarbij hij zich bij z'n moeder verontschuldigd dat hij wel nooit een miljonair zal worden:

Never been a millionaire
And I tell you, mama, I don't care
Never gonna own a race-horse
Or a fast back mid-engine Porsche

Dat miljonair zou uiteindelijk ruimschoots goed komen, maar Rod was er toen duidelijk door gefixeerd want ook in het nummer "You Wear It Well" geeft hij aan hoe fijn de zes nullen status is.

Meer moeder dan weer in de heerlijke vertolking van ."Mama, You Been on My Mind" wat we dan weer kennen van Bob Dylan.

Of wat te denken van "Twistin' the Night Away" van Sam Cooke? Uiteraard is deze laatste een betere zanger maar Rod laat de luisteraar even als geen ander voelen hoe je de nacht moet weg dansen.

Naast een vijftal covers bevat het album ook een viertal nummers geschreven Stewart samen met Wood of Quittenton.

 

Toch is het een cover wat ik op dit album het beste nummer vind en dat is  "I'd Rather Go Blind" geschreven door Ellington Jordan. Ook Etta James en Billy Foster worden voor een bijdrage vermeld.

Het was ook Etta James die het nummer in 1967 voor het eerst in de hitlijsten zong. 

Daarna is het nummer tientallen keren gecoverd en een van de bekendste versies is die van Chicken Shack. Deze Blues en R&B formatie had er in 1969 een grote hit mee. 

Joe Bonamassa en Beth Hart, Elkie Brooks, Paolo Nutini, The Allman Brothers speelde het nummer allemaal wel een keer. Tedeschi en Allman Bros gitaristen Derek Trucks en Warren Haynes speelde het nummer zelfs in het Witte Huis voor de Obama's. 

Het nummer mag gezien worden als een klassieker onder de klassiekers en de versie van Stewart behoort zonder meer tot een van de beste uitvoeringen.

 

De album titel is perfect gekozen want dit album is geen moment saai. Heerlijke pure Rock met een stevig wolkje Blue Eyed Soul. Rod's rauwe stem wordt begeleid door een uitmuntende band met als resultaat een authentiek en tijdloos album.

 

The Teskey Brothers - Live at the Forum

In 2008 werd deze band door broertjes Sam (gitaar) en Josh (zang) opgericht. De band werd compleet gemaakt met Brendon Love op basgitaar en Liam Gough achter de drumkit. Aanvankelijk speelde The Teskey Brothers vooral in kleine zalen en het duurde dus even voor ze opvielen door een platenmaatschappij.

Zo brachten ze pas in 2012 hun eerste EP uit welke helaas alleen op CD is verschenen. Een eerste volwaardig album kwam pas in 2017. Dit debuutalbum heeft de titel Half Mile Harvest en in 2019 zag opvolger Run Home Slow het levenslicht.

Vorig voorjaar kwamen The Teskey Brothers met Live At The Forum 2019. Hier gaat het dus om een live album. Prima album maar fans zitten stiekem toch te wachten op een derde studio album.

De lockdown vanwege de Corona is in Australië - waar The Teskey Brothers vandaan komen - een stuk strenger. Samenwerken in studio's zal dus wel lastig zijn als het überhaupt al is/was toegestaan.

Gitarist Sam Teskey heeft het daar niet bij laten zitten en heeft - al of niet opgesloten - een solo album bij elkaar gespeeld dat een deze dagen gaat verschijnen.

De clip "Love" heeft Sam alvast de wereld in geslingerd. Relax nummer en een tikje Psychedelische Rock. Hier en daar een gitaarrifje dat we ook van The Teskey Brothers kennen. Toch mis ik diepe warme Soulfull stem van Jos.

Niet een eerlijke vergelijking want het gaat hier nu eenmaal om een solo album. Toch moet ik wel iets meer horen voor ik overtuigd ben dat ik van dit album een vinyl versie ga aanschaffen.

Hopelijk kan Sam snel met de rest van de band de studio in en weer samen een plaat maken want wat  de mannen tot nu toe hebben gemaakt smaakt beslist naar meer.,

Deze Aussies maken immers toch een van de beste Blue Eyed Soul met een lekker mix van Bluesrock.

Om het wachten te verzachten dit live album op de draaitafel. Het gaat hier om een enkel LP en in Australië is van dit optreden een dubbel LP uitgebracht. Dit dubbelalbum is in Nederland slecht te krijgen en als het al wordt aangeboden is dat tegen absurde prijzen. 

Dus hier in de kast staat de enkele LP maar met een stevige bak koffie is dit album wel een heerlijke start van de dag. Blue Eyed Soul van de allerhoogste plank!

Boz Scaggs

Vandaag wordt Scaggs 77 jaar. In Nederland is hij een van de slachtoffers van in eerste instantie de opkomst van de Punk gevolgd door niemendalletjes Top 40 muziek.

De laatste 20 jaar gaat het er toch vooral om dat je met een liedje in de kroeg lekker mee kan blerren. Een volledig album is voor veel consumenten al helemaal niet meer interessant.

De moderne muziekconsument doet aan cherry picking en muziek die in het oor iets moet rijpen krijgt nauwelijks nog een kans.

Het moet laagdrempelig en vooral niet te complex zijn. Veel nummers van Scaggs liggen heerlijk in het gehoor, maar meestal pas na een paar luisterbeurten. De zappende consument van tegenwoordig heeft daar geen tijd voor en gaat in Spotify snel door naar de volgende artiest.

Scaggs begon zijn carrière begin jaren 60 en speelde in verschillende bandjes waarvan The Steve Miller Band verreweg de meest bekendste is.

Met de Steve Miller Band maakte hij twee albums: Children of the Future en Sailor. Beide albums zagen in 1968 het levenslicht en behoren tot de beste Psychedelische Rock.

Scaggs had toen al een solo plaat gemaakt maar het ging pas echt los toen hij in 1969 met het album Boz Scaggs kwam. In vergelijk met zijn debuut Boz uit 1965 was Scaggs duidelijk nog wat aan het zoeken.

Dat neemt niet weg dat dit tweede album een pareltje is met een unieke mix aan diverse muziekstijlen waarbij wel duidelijk werd dat Scaggs graag mag flirten met Blues, Rock, Soul en zelfs een beetje Jazz.

Tussen 1971 en 1980 zouden gestaag een zevental albums komen met het album Silk Degrees als fenomenaal hoogtepunt. Vijfmaal platina in de VS en het album leverde diverse hitsingles op.

In de periode 1980 en 2008 kwam Scaggs met een achttal albums. Prima werk maar buiten de VS  nauwelijks in beeld terwijl het in veel gevallen gewoon om 4-5 sterren albums gaat.

In het laatste decennium maakte Scaggs een drietal albums. Deze albums zijn duidelijk gemaakt onder het motto: "in doe alleen nog wat ik leuk vind".

Dat heeft drie meesterwerkjes opgeleverd, waarvan ik er toch minimaal één van op vinyl wil hebben:

2013 Memphis

2015 A Fool To Care

2018 Out Of The Blues

 

Alle drie deze albums kregen in de VS onwaarschijnlijk lovende kritiek. Het is allemaal iets minder gepolijst dan megasucces Silk Degrees en dat is eigenlijk een groot compliment.

Silk Degrees is beslist een tijdloos album, maar de drie laatste albums van Scaggs zijn zo ongekend authentiek. Een grootse puurheid en een heerlijk mix van Rock, R&B, Blues en een scheutje Soul. 

Diverse keren deze albums beluisterd en het album  Out Of The Blues staat beslist op m'n wensenlijstje maar dan wel op vinyl!

 

Wel opletten wie dit album wil scoren want van dit album zijn diverse uitvoeringen. Overigens prijzig en lastig (op vinyl niet dus) te bemachtigen.

De standaard CD kost overigens al 19 euro! (21 ook al gezien!) De liefhebber wil natuurlijk de CD met extra's of nog liever de Japan (daar blijft Scaggs ongekend populair) editie met nog eens twee extra nummers.

Ook de vinyl liefhebbers moeten opletten. De standaard versie is gelijk aan de standaard CD, maar er is ook een editie in omloop met een extra 7 inch met daar de extra nummers op.

 

Happy shopping!

Boz Happy Birthday!

Gemiste Kansen #005

Wie de twee albums op de foto ziet staan zal niet direct een verband kunnen leggen maar dat is er wel zeker. Het het is ook nog eens een grote gemiste kans.

Een gemiste kans voor Bonnie Lynn O'Farrell die in 1965 haar carrière als zangers was begonnen. Een paar jaar later ontmoet Bonnie Rock muzikant Delaney Bramlett. Nog geen maand later was het stel getrouwd. Vanaf dat moment gaat Bonnie ook door het leven als Bonnie Bramlett.

Een kleine zes jaar trok het stel als muzikaal duo op en werden daarbij geflankeerd door de beste muzikanten die er op dat moment waren.

Omdat de samenstelling van de band rond het tweetal veel weg had van een duiventil ging de band door het leven als Delaney & Bonnie and Friends.

Friends kon een ieder zijn maar het waren nooit prusters.

Het is meer dan een indrukwekkend rijtje muzikanten dat tussen 1967 en 1972 deel uitmaakte van dit bonte gezelschap: Duane en Gregg Allman, Leon Russell , Carl Radle, Jim Gordon, Jim Price, Dave Mason, Rita Coolidge, King Curtis, Eric Clapton, Bobby Whitlock, Jim Keltner, Bobby Keys, Gram Parsons en George Harrison en nog vele anderen.

Opvallende lezers zullen zien dat deze pool aan muzikanten ook de basis vormde voor bands als Derek & The Domino's. Ook de band waar Joe Cocker de Mad Dogs & Engishmen toer mee heeft gedaan komt - op initiatief van Leon Russell bijna volledig uit deze Friends band.

 

De band speelde vooral Bluesrock wat gezien de samenstelling niemand zal verbazen. De blonde Bonnie zorgde met haar Soulfull stem echter dat een flink portie Blue Eyed Soul werd ingebracht.

De jaren gaan tellen dus de stem van Bonnie is niet meer wat het geweest is, maar haar stem was altijd zeer indrukwekkend.

Dat was ook Mick Jagger opgevallen en Bonnie werd door de Stones gevraagd om op het nummer "Gimme Shelter" mee te zingen. Het nummer is de opener van album Let It Bleed wat het laatste album van de Stones is wat ze voor Decca opnemen. 

Was het een ultieme oproep naar Decca? De liefde tussen de Stones en Decca waren echter definitief voorbij dus de Stones sluiten dit album af met "You Can't Always Get What You Want".

Blijft toch de vraag hoe was het nummer "Gimme Shelter" de geschiedenisboeken ingaan als niet Merry Clayton maar Bonnie Bramlett naast Jagger de tweede vocals voor haar rekening had genomen?

Laat duidelijk zijn dat Merry een zeer indrukwekkende prestatie neerzet die we niet hadden willen missen. Toch blijft het een boeiende gedachte hoe Bonnie het eraf had gebracht.

Een gemiste kans waar Bonnie best wel een kater van zal hebben. Het was immers niet Bonnie die van het aanbod van Jagger afzag. Het was haar man Delaney die ervoor ging liggen.

Bonnie was als jonge vrouw uit huis gevlucht voor haar vader en stiefvader. De relatie met Delaney was echter een even zo niet nog groter drama. Muzikaal maakte het stel echt het beste in elkaar los, maar als stel was het vooral voor Bonnie een lijdensweg.

Delaney weerhield Bonnie dus op alle manier van "Gimme Shelter".

Toch kwam uit dit huwelijk een kind en dochter Bekka beschikt over een zeer muzikale DNA. Bekka heeft onder andere een tijdje bij Fleetwood Mac gezongen.

Nadat Delaney en Bonnie uit elkaar waren hebben beide een niet onverdienstelijk solocarrière gehad. Beide hebben ook diverse solo-albums gemaakt die dik de moeite waard zijn. Delaney bleef wat meer in de Bluesrock hoek hangen, terwijl Bonnie naar mate ze ouder werd meer en meer met wat Jazz aan het flirten ging.

Delaney kwam in 2009 te overlijden aan een leverkwaal en Bonnie stond vrij recent nog wel eens op een podium, maar zal na een carrière van 56 jaar het ook wel een keer genoeg vinden.

Bonnie mag dan niet hebben meegezongen op Gimme Shelter maar in de jaren daarna is Bonnie onder andere te horen op albums van Joe Cocker, Eric Clapton, Emmylou Harris, The Allman Brothers, Rita Coolidge en Carly Simon.

 

Mooie prestaties maar "Gimme Shelter" zal voor Bonnie toch altijd als een gemiste kans voelen.

 

Lowell George

Het is vandaag de geboortedag van dit multitalent wat helaas veel te vroeg van ons is heengegaan. Lowell is slechts 34 jaar geworden, maar hij heeft wel een fenomenale muzikale erfenis voor ons achtergelaten.

Het beste kennen we George als een van de oprichters van Little Feat. Daarvoor heeft hij in diverse andere bands gespeeld zoals The Factory, The Standells en zelfs bij The Mother Of Inventions. 

 

In 1969 richtte George samen met Roy Estrada (bas), Bill Payne (keyboard) en Richie Hayward (drums) de band Little Feat op. George zelf was leadzanger en speelde gitaar en slidegitaar.

Jimmy Carl Black van de Mothers Of Invention was de bedenker van de naam Little Feat en het verhaal gaat dat het een verwijzing was naar de voeten van Lowell.

Little Feat heeft tussen 1969 en 1979 op rij zes meesterwerkje uit de studio opgeleverd. Liefhebbers van Southern Rock, Country Rock, Folk Rock kunnen dit blind opzetten. Laten we het voor het gemak Americana noemen, maar Lowell zorgde met zijn geweldige stem voor de nodige Blue Eyed Soul.

Een band die een enorme rij aan muziekstijlen beheerste en die eerste zes album zijn smullen, smullen en nog een smullen. Heb ik al gezegd dat het smullen is?

Smullen is het!

Het album Down on the Farm uit 1979 was dan ook een teleurstelling voor vele fans. Geen slecht album, maar wel in relatie wat Little Feat 10 jaar lang had geleverd.

De spirit was er duidelijk uit en Lowell verliet de band en dat betekende ook het einde van de band. George heeft nog een tweetal jaar een aantal soloprojecten gedaan, maar kwam op 29 juni 1979 te overlijden aan gevolg van een heel ongezonde levensstijl. 

 

Little Feat maakte in 1987 een doorstart en bestaat officieel nog steeds. Van de oorspronkelijke leden maakt alleen Bill Payne nog deel uit van de band. 

Ook drummer Richie Hayward is overleden (2010) en met bassist Estrada is het echt niet best afgelopen. Estrada zit een zeer lange straf uit wegens zedenmisdrijf. Gezien z'n leeftijd en de lengte van de straf is dat kans erg klein dat Estrada nog op vrije voeten komt.

De albums die Little Feat na de doorstart in 1987 heeft gemaakt zijn niet slecht, maar halen het niet bij de geweldige albums uit de begin periode toen Lowell George nog deel uitmaakte van de band.

Michael McDonald

Het regent. Goed voor het mileu, goed voor de plantjes.
Dus mij hoor je niet klagen.
Ook goed om binnen een plaatjes te draaien.
Dat komt dan wel fijn uit als net op zo'n dag een fijn pakje wordt bezorgd.

Blue Eyed Soul van de bovenste plank.
Dubbel album uit 2017 op transparant vinyl.
Wat een heerlijke muziek.

Briljante plaat maar van welke twee legendarische bands kennen we Michael.

En niet stiekem googelen!

De jeugd

Greta van Fleet en The Teskey Brothers zijn twee jonge bandjes met beide nog een beperkte discografie.
Van beide jonge bandjes heb ik inmiddels alles wat op vinyl is verschenen. Het zijn twee muziekstijlen die wat uit elkaar liggen maar beide wel raakvlakken hebben met de Blues
Bij Greta van Fleet ligt de nadruk op Hardrock en Bluesrock terwijl bij The Teskey Brothers vooral de (blue-eyed) soul omarmen maar ook flirten met de Bluesrock.
Greta gaat doorgaans voor wat hoger tempo en Teskey gaat wat meer voor slow.

Onmiskenbaar moet je aan Led Zeppelin denken als je sommige nummers van Greta van Fleet hoort.
Zo moet je ook beslist aan Otis Redding denken als je The Teskey Brothers hoort.
Is dat goed?
Is dat slecht?
Ik vind het prima want iedere band heeft zich door een ander laten inspireren en wat voor stem iemand heeft kan hij al helemaal niks aan doen.
En als ik een lijstje ga maken waar de Beatles alles vandaan hebben gehaald van Berry tot Bach dan blijft er van de vier van Liverpool ook niet veel over als vernieuwers.

Sowieso handig als de Led Zeppelin fans hun mond houden want als er één band is die graag wat leende waren zij het wel.
En verder is het heel simpel: Led Zeppelin bestaat niet meer en Otis Redding is al een tijdje dood.
Overigens van beide ben ik een groot fan maar hoe er soms in zowel de pers als media wordt gereageerd doet wel eens de wenkbrauwen fronzen.

Vreemd is aan het geheel de inconsistentie bij de muziekpers en de oude garde.
The Teskey Brothers worden geroemd om hun mooie soul die aan Otis moet denken en Greta van Fleet krijgt best veel kritiek dat het teveel op Led Zeppelin zou lijken.
Sterker regelmatig wordt de ene echt de hemel ingeprezen en de ander verketterd.
Raar.

Voor mij geven beide bands mij het gevoel of ik weer twintig ben. Pure muziek met grote eeuwigheidswaarde.
Het is beide recht voor z’n raap. Het is allebei puur. Beide met geweldige zangers. Beide met uitstekende muzikanten.
Bij Greta van Fleet kunnen ze allemaal het hoge tempo aan als dat moet en bij The Teskey Brothers zijn ze allen meester in slow al dat gewenst is.
Ik lees best veel albumrecensies maar vooral als kennisgeving dat er iets nieuws is. Wat ik van een album vind bepaal ik graag zelf.
Net zoals jullie een plaat niet goed hoeven te vinden die ik wel geweldig vind. Maar als ik zo nu en dan iemand een tip geef is dat leuk! Een tip voor iets nieuws of een tip voor iets ouds om dat weer eens op te pakken.

Nou genoeg geleuter bij de koffie.

Het woord is aan de jeugd:

Aussie Soul

Met het kopen van platen uit deze eeuw ben ik wat spaarzaam. Simpel: zowel de fysieke als de budgettaire ruimte is beperkt en tweedehands aanbod van platen uit deze eeuw te verwaarlozen.
Daarnaast koop ik alleen platen met een bepaalde eeuwigheidswaarde. Alle andere muziek kan ik via radio, youtube en spotify horen.
Maar soms heb je geen keus. Met dit album van The Teskey Brothers had ik geen keus.
Album al een paar keer in m’n handen gehad en toen ik van de week “Pain and Misery” weer een keer hoorde ben ik even stil in een hoekje gaan zitten.
 
De prikkel om naar de platenzaak te gaan wilde echter maar niet zakken!
Nog een keer koffie en een koekje. Even een half uurtje onder de zonnebank. Glaasje single malt. Niks hielp.

Ouwe echte soul (niet te verwarren met die disco troep) door een stel bleke aussies! Vleugje Blues-Rock.
Is het Blue Eyed Soul? Ja maar niet zoals Hall & Oates dat maken.
Dit is doorleefd en minder gepolijst.
Als Joe Cocker? Nee dit is net wat minder rauw en iets meer soulfull.
Eigenlijk doen een hoop nummers je vooral aan Otis Redding denken.
Wat ik als liefhebber van Otis wel weet te waarderen.
Vooral de echte soul nummers. Een aantal nummers (zoals Shinny Moon) waar ze iets meer de blues kant opgaan zullen liefhebbers van J.J. Cale en Clapton zich bedient voelen.
Maar wat een achterlijk goed album. Dit debuut album komt uit 2017 en een paar maanden geleden hebben ze opvolger gemaakt die ik recent in de trein heb zitten luisteren. Ook bizar goed!
Ik vond de keuze lastig maar “Pain and Misery” heeft de doorslag gegeven.
Maar opvolger “Run Home Slow” gaat er zeker komen.
Dit is muziek met eeuwigheidswaarde die een plekje in de kast verdient!

Brrrrrrrrr wat goed!