Mike Oldfield 72 jaar

In één klap werd Mike Oldfield in 1973 wereldberoemd met het album Tubular Bells. Een muziekstuk in de categorie Progressieve Rock en het beslaat beide kanten van een LP.

Oldfield die vandaag 72 wordt speelt een groot aantal van de instrumenten zelf en dat zijn er op dit album een enorme hoeveelheid. Enkele instrumenten worden aangekondigd en zo had ineens de hele wereld gehoord van "Glockenspiel".

Hoewel Tubular Bells altijd het top album van Oldfield zal blijven, heeft hij daarna nog een aantal prima albums gemaakt. Vooral opvolgers Hergest Ridge en Ommadawn zijn uitstekende albums geworden en nog steeds dikke aanraders.

Van Mike Oldfield zijn 26 studio-albums verschenen en één live-album. Opmerkelijk zijn de 21 (!!!) officiële verzamelalbums/boxen die op zijn naam staan.

Toch is Tubular Bells altijd zijn belangrijkste kindje gebleven gezien de groot aantal opvolgers. Alle Bells even op een rijtje:

• Tubular Bells (1973)
• The Orchestral Tubular Bells (1975)
• Tubular Bells II (1992)
• Tubular Bells III (1998)
• The Millennium Bell (1999)
• The Best of Tubular Bells (2001)
• The Complete Tubular Bells (2003)
• Tubular Bells 2003 (2003)

Het ziet er een beetje raar uit dat na The Complete Tubular Bells en toch nog - zelfs in datzelfde jaar - een nieuwe Tubular Bells verschijnt. Met zeven voorgangers zou je verwachten dat Tubular Bells 2003 een volledig overbodig albums is. Dat is het dus niet!

 

Om 30 jaar Tubular Bells te vieren besloot Oldfield om de moederversie uit 1973 opnieuw op te nemen maar dan met volledig digitale techniek. De opnames uit 1973 werden als een soort van dirigent en checklist gebruikt.

Het resultaat is verbluffend en eigenlijk is het misschien wel de beste Tubular Bells van allemaal. Voorwaarde is dan wel dat je de CD draait, want dan is het effect van de digitale opnames dan het grootst.

Het klikt bizar schoon, fris en modern, maar uiteraard minder vertrouwd dan de eerste versie.

Aardig detail aan deze 2003 versie is dat niemand minder dan John Cleese de ceremoniemeester is.

De latere versies van Tubular Bells hebben nooit de aandacht gekregen als de eerste editie. Dat is ook logische omdat het effect van "iets heel nieuws" weg was.

Toch weet nagenoeg iedereen wie Mike Oldfield is en dat met een paar klappen op een paar buizen.

Tubular Bells is zelf inmiddels over de kaap van de 50 jaar en dat is uitereaard gevierde met diverse fraaie jubileum edities. 

Even zag het er naar uit dat er een Tubular Bells 4 zou komen om het 50 jarige jubileum te vieren. Oldfield besloot echter te stoppen met dat project en dat 50 jaar Tubular Bells een mooi moment was om met pensioen te gaan. 

Rond Tubular Bells kan je een hele collectie aanleggen maar Oldfield is echter maar Oldfield is meer dan dat en het blijft nog steeds de moeite om ook zijn andere albums te draaien.

Mike Happy Birthday!

Dennis DeYoung 78 jaar

Paradise Theatre? Zou ook een mooie naam zijn voor Facebook. Veel berichten lijken of mensen alleen maar in het paradijs zijn, maar het is eigenlijk één groot theater………. 

Het leven is niet alleen maar glimmende racefietsen, eten in restaurants, kattenfilmpjes, nieuwe auto’s, bling, glim en slim. Dat laatste vooral in de vorm van die veel TE makkelijke rekentestjes………….
Krijgen mensen een goed gevoel als ze het goed hebben, maar het doet mij altijd denken aan die Romeinse Legionair uit Astrix die een kiezelsteentje optilt en roept: "Het werkt!"
Daarmee verwijzend naar de toverdrank die het denkt te hebben genomen.

Zo heb ik toch wat tekst want over Styx kan ik niet zoveel melden. Ja ik weet dat DeYoung één van de oprichters is.
Ik weet dat de band zoals zoveel bands uit eind jaren 60 begin jaren 70 tweemaal een adempauze hebben gehad.
Ik weet dat de band zoals al die bands met die ontwikkeling meerdere wisselingen heeft ondergaan.
En dat de kwaliteit daardoor in de loop van de jaren toch wat afnam. Ik weet ook dat ze een aantal heerlijke albums hebben gemaakt zoals deze Paradise Theatre.

Styx maakt doorgaans wat brave Pop. Het klinkt zuiver, netjes, afgewogen. Ik kan er twee kantjes enorm van genieten maar het is geen muziek die ik de hele dag kan verdragen.
Neil Young, Led Zeppelin, Allman Brothers, Pink Floyd kan ik gewoon 24/7 draaien maar Styx is mij voor een hele dag te zoetjes.

Toch is een collectie zonder een paar platen van Styx in mijn ogen niet compleet. Styx was begin jaren 80 dan ook al in mijn collectie aanwezig zonder dat het vaak op de draaitafel ligt. Het lijkt mij teveel op Kayak en dan heb ik aan twee kantjes ook echt genoeg.

Overigens is Styx een van de redenen waarom Kayak in Amerika is mislukt. Styx was al enorm populair in de VS toen Kayak daar voet aan de grond probeerde te krijgen. Ja wat moet je als Amerikaan van Kayak vinden als je al een paar albums van Styx hebt gehoord?
Zeg het maar!

 

Genoeg analyses en laten we even van Paradise Theatre genieten. Het album verscheen in 1981 en was toen het tiende (!!) album van deze Amerikaanse formatie. Het album ging er bij het grote publiek in als zoete koek en kwam in veel hitlijsten op nummer 1. In de VS haalde het album driemaal de status platina

Nog steeds een prima plaat voor bij de koffie. De vinyl versie heeft overigens nog een heel fraai detail.
Op kant B is het vinyl geëtst wat voor die tijd heel bijzonder was.

Nog even genieten van koffie en nog een kantje Styx voor ik het nieuws ga kijken, want de echte wereld is immers meer een theater dan een paradijs!

Happy Birthday Dennis!

Autumn Leaves

Hoewel het vandaag in de loop van de dag bijna zomer werd zitten we echt wel midden in de herfst. Daar even een mooi nummer bij uitgezocht namelijk het nummer "Autumn Leaves" in de uitvoering van Bob Dylan.

Het nummer is uit 1945 en had als oorspronkelijk titel "Les Feuilles mortes" (wat een schitterende titel!) en is geschreven door Jacques Prévert (tekst) en Joseph Kosma (muziek). Later is door Johnny Mercer een Engelse tekst voor het nummer gemaakt.
Het nummer is door heel veel artiesten opgenomen maar de versie van Sinatra is waarschijnlijk het meest bekend.
Het nummer gaat echter verder dan wat vallende blaadjes: 

Since you went away
The days grow long
And soon I'll hear
Old winter's song

But I miss you most of all
My darling
When autumn leaves
Start to fall

De versie van Dylan vinden we op het album Shadows In The Night dat in 2014 verscheen. Wat direct opvalt is dat alle nummers op dit album niet door Dylan zijn geschreven. Het zijn allemaal nummers die eerder door Frank Sinatra zijn opgenomen!

Dylan heeft bij dit album duidelijk gekozen voor de rol van zanger in plaats van de allesomvattende tekst-tovernaar. Dylan als bewonderaar van Frank Sinatra. Mooi toch?
Niet 10 makkelijke covers en zeker geen poging om de grote Sinatra na te doen.
Dat zou ook niet heel erg Dylan zijn want Dylan doet dingen zoals Dylan ze doet. Album kreeg - ondanks dat Dylan zelf geen regel had geschreven - van nagenoeg de hele vakpers 5 sterren!

Lekkere plaat na een dag hard werken. Beetje gefrustreerd zat ik vanmiddag wel naar buiten te kijken. Heel mooi weer om te wandelen, fietsen en fotograferen.............. Gelukkig zit mijn werkweek erop en krijgen we - ondanks dat de herfst echt wel begonnen is - nog een paar heel mooie dagen.

En wat is er mooier in de herfst dan door de gevallen bladeren te fietsen en te wandelen?

Groene Thee

Het verzamelen van allerlei persingen van een specifiek album laat ik vooral aan mij voorbij gaan. Ook zes kleuren vinyl van een album en dan in de seal in de kast zetten is niet mijn kopje thee.

Van een paar albums heb ik meerdere versies omdat de hoes heel erg anders is. Dat gaat dan om Sticky Fingers en Beggars Banquet, Deja Vu en een paar verzamelaars van The Allman Brothers.

 

Toch is er een album waar ik het niet van kan laten om varianten in de collectie op te nemen en dat is het album Tea For The Tillerman. Begin 2018 blogde ik hier dat het min of meer per ongeluk mijn eerste album is. Bizar want duizenden albums verder is dit album nog steeds een van mijn favoriete LP om te draaien.

Prachtige muziek en de teksten zijn voor mij nog steeds een soort van richtingwijzers. Niet dat ze concreet aan geven waar het heen moet, maar het prikkelt mij wel na te denken waarom een bepaalde kant de juiste is.

 

 Foto: Tea For The Tillerman in mintgroen - releasedatum 14 juni 2024

 

Als ik het album op een beurs voor een leuk prijsje tegenkom neem ik het mee. Niet alleen om op te stapelen want ik geef ze ook weg. Ieder die met de vinyl hobby bezig is en hier een keer platen komt draaien krijgt een exemplaar. Ook als ik bij iemand platen ga draaien gaat er standaard een Tillerman mee.

Bijzondere versies hou ik zelf en dat leverde vijf jaar geleden (zie blog mei 2019) al een mooie collectie op. 

 

 

Foto: Unofficial Release Taiwan - in 1972 gemaakt voor US soldaten die in Azië gestationeerd waren.

 

Sindsdien zijn er de nodige bijzondere items aan de collectie toegevoegd. Zo verscheen eind van de zomer van 2020 een heruitgave onder de naam Tea For The Tillerman 2. Cat Stevens was opnieuw de studio ingedoken en alle nummers van een nieuw arrangement voorzien. Dat ter gelegenheid van het 50 jarig jubileum. Mooi is vooral het duet "Father Ann Son" die hij samen zingt met zijn 50 jaar jongere versie.

Om dat jubileum extra in het zonnetje te zetten verschenen er later dat jaar een remaster en diverse jubileum boxen. Deze kwam op een mooi moment want ik was zelf met een koerswijziging bezig zoals te lezen valt in het blogje "On The Road To Find Out".

 

Gelukkig werd het toen even stil, maar vorige maand verscheen er dan een mintgroene versie van het album. Normaal vind ik het flauwekul om van een album een kleuren versie te kopen als je het al op gewoon zwart in de kast staat. In dit geval kon ik het echter niet laten...........

Een zinloze aanschaf maar wel van een album dat mij al veel zinvolle overpeinzingen heeft gegeven............

 

 Foto: Van links naar rechts:  2CD Deluxe Edition (EU 2008), standaard CD (EU 1987), 

2CD 50th Anniversary Edition (EU 2020), Compact Cassette (Canada 1970)

 

Geluidskwaliteit valt niet tegen maar als er iets is waar dit album om bekend staat is dat sowieso de uitmuntende geluidskwaliteit. Album doet het ook erg goed bij demonstraties voor audiofielen.
Wie daar in is geïnteresseerd doet zichzelf wel een plezier met een remaster. Heb je heel diepe zakken kan je op zoek gaan naar een Original Master Recording of nog beter een UHQR versie. Die laatste doet tegenwoordig in de seal 750 Euro!

Op Discogs staan er inmiddels 399(!!!) versies van Tea For The Tillerman. Ik heb geen enkele behoefte om ook maar in de buurt te komen van dat aantal. Soms loop ik echter tegen een versie aan die ik niet kan laten liggen zoals deze Groene Thee............. 

 

 

Foto: Box Set Deluxe Edition, 50th Anniversary Edition - releasedatum 4 december 2020

50 Jaar Waterloo

Zelf ben ik geen echte fan van ABBA en al helemaal niet van het songfestival. Dat laatste omdat het meer en meer om de act gaat en steeds minder om het liedje.

Dat neemt niet weg dat ABBA een mega belangrijke rol heeft gespeeld in de moderne muziek en dat met de revival nog steeds doet.

M'n lief was als jong meisje een fan van ABBA en had zodoende een flinke collectie albums en singletjes van deze Zweedse hitmachine. Als je in gemeenschap van goederen bent getrouwd komen ook muziekcollecties bij elkaar en zodoende stond er ineens een rij ABBA platen in mijn (lees onze) collectie.

 

De Stones en Bowie platen die mijn lief inbracht was ik uiteraard meer enthousiast over, maar al die ABBA platen toch een keer gedraaid. Geen muziek die ik dagelijks of zelfs wekelijks ga draaien maar het toenmalig laatste album The Visitors vind ik toch wel heel erg goed. Net wat minder makkelijk dan de eerdere albums.

Opvallend was dat de eerste twee albums niet in de collectie van mijn lief zaten. Toen die albums verschenen was ze net nog te jong en had ze waarschijnlijk ook te weinig zakgeld!

Zelf vond ik het wel een leuk idee om de collectie officiële studioalbums compleet te maken en op zoek naar de albums Ring Ring en Waterloo. Beide inmiddels in de collectie.
Opvallend is dat bij het album Waterloo pas voor het eerste de naam ABBA werd gebruikt.

 

Uiteraard zoek ik dan naar tweedehands. Niet eens vanwege de prijs maar ik ben een groot voorstander van hergebruik. Leuk detail dat op het album Waterloo nog een prijssticker zit. In 1974 koste dit album fl 18,50.

 

Als we die 18,50 omrekenen met de inflatiecalculator dan komen we uit op bijna 38 Euro. Om precies te zijn 37,72! Met dat inzicht valt de huidige prijs van een LP wel weer mee. Dat neemt niet weg dat de huidige prijzen toch wat ongemakkelijk voelen en de platenindustrie moet toch een beetje uitkijken anders worden die prijzen nog eens hun Waterloo.

Deze week dit album toch eens draaien want ik ben van mening dat een beetje knappe muziekcollectie - en dan citeer ik een groot muziekliefhebber - alles omvat van ABBA tot Zappa.......

Billie Eilish

Vandaag jarig en pas 22 en wat een catalogus heeft deze dame al bij elkaar gezongen. In 2015 als jong meisje kwam ze met het minialbum Don't Smile at Me.

Daarna twee volwaardige albums die beide 4-5 sterren waard zijn, een live album en een enorme rij singles. Daarbovenop speelt ze mee in films en TV series.

 

Of dat nog niet genoeg was voor deze singer-songwriter zorgde ze voor de titelsong van de James Bond film No Time To Die ui 2021.

Voor dit nummer ontving Billie een Grammy en dat was niet haar eerste en de teller staat inmiddels op zeven!

Het TV debuut van deze film is overigens morgen om 20:30 te zien op RTL 7.

Billie heeft inmiddels een CV waar menig artiest van 40-50 jaloers op zal zijn!

 

Als arbeidsvitamine haar album When We All Fall Asleep, Where Do We Go? dat in 2019 verscheen.

Dit album haalde in tientallen landen een meervoudige platina status!

Billie Happy Birthday!

 

Dolly Parton - Rockstar

Zelf ben ik geen uitgesproken fan van Dolly, maar heb wel enorme bewondering voor deze vrouw 

Dolly heeft een onwaarschijnlijke reeks songs geschreven, zelf zo'n 50 solo albums opgenomen en een groot aantal samenwerkingen zoals met Emmylou Harris en Linda Ronstadt. 

Verder heeft Dolly rond en naast de muziek een heel imperium opgebouwd. Of dat allemaal nog niet genoeg is zet ze zich ook nog eens in voor een aantal maatschappelijke doelen.

Ondanks dat alles is het haar gelukt haar privéleven gescheiden te houden van haar bestaan als artiest.

Enorm knap allemaal en voor dit soort mensen maak ik een diepe buiging. Bij mij in de platenkast staan een aantal albums van Dolly en dat was eigenlijk meer dan genoeg.

Tot het album Rockstar vorige vrijdag in de bakken verscheen! Klassieke rocknummers die Dolly in een aantal gevallen uitvoert als een duet met de oorspronkelijke artiest.

Voor Dolly en de betreffende artiesten moet dit echt een geweldig project zijn geweest en het resultaat mag er zijn. Misschien geen album wat ik vaak in m'n cave zal draaien, maar wel heel lekkere muziek voor in de auto.

Daarom heb ik dit keer voor de CD versie gekozen. In dit geval budgettair niet onverstandig want de vinyl versie bestaat maar liefst uit vier platen! Altijd weer mooi zo'n box maar met de Kerst aan de horizon even op de rem.

Bij de CD versie gaat het om twee schijfjes en de meeste nummers zijn dikke meezingers.

Artiesten die langskomen zijn Sting, Warren Haynes, Kid Rock, Elton John, John Fogerty, Paul McCartney, Ringo Star, Melissa Etheridge, Debbie Harry en nog een hele rij wereldsterren.

Met 30 nummers is een album doorgaans wel een zit. De diversiteit aan artiesten zorgt echter voor voldoende afwisseling en daardoor zal het album niet snel gaan vervelen. 

 

Een paar nummers steken er wat mij betreft bovenuit. De versie van "Long As I Can See the Light" samen met John Fogerty krijg ik zelfs wel een beetje kippenvel van. Echt heel goed.

Verwacht op dit album ook geen mierzoete Dolly want met Rockstar geeft ze dit album echt wel een heel legitieme titel.

Ook "I Want You Back" samen met Steven Tyler is echt lekker brute Rock. Let bij dit nummer ook even op het geweldige gitaarspel van Warren Haynes (vorige week nog in Tivoli gezien).

Ook op "Heartbreaker" gaat Dolly met haar collega's lekker los en uiteraard krijgt het ruim 10 minuten lange "Freebird" van Lynyrd Skynyrd een dikke eervolle vermelding. 

Het gaat te ver alle nummers te behandelen maar het is gewoon een heel lekker rockalbum en een heel, heel gaaf project.

Gewoon een erg geschikt album om in de auto (of onder de douche) mee te bleren. Het album behoort vast niet tot Dolly's beste werk, want de jaren gaan tellen. Toch ben ik wel onder de indruk van haar stem. Natuurlijk is dit een album waar productie en mixen tot de max is gegaan. Toch als niet megafan kan ik maar één oordeel geven: TOP!

Het is - mede door de samenwerking met vele wereldsterren - vooral een geweldig inspirerend en energiek album geworden. Rockstar? Reken maar!

 

Overigens lang geen slechte tip voor onder de kerstboom. Integendeel! 

(en stiekem ga ik misschien toch wel de vinylbox kopen)

50 jaar Countdown to Ecstasy

Naast muziekliefhebber ben ik ook een enorme fan van de wielersport. Gister heb ik ook enorm genoten hoe de Franse renner Pinot tienduizenden fans in extase wist te brengen. Hij rijdt zijn laatste Tour en de etappe van gisteren was bij hem "om de hoek". Hele dorpen waren op de een na laatste berg gaan staan om hun held aan te moedigen. Hij reed op dat moment solo op kop wat er voor zorgde dat de extase bij de fans tot een ongekende hoogte opliep. Mooi!

Ik hou het vandaag even bij een andere extase en wel die van Steely Dan. Opnieuw een opvallend titel van dit album dat deze maand haar 50e verjaardag viert. De titel is vooral opvallen in relatie tot de titel van de voorganger Can't Buy a Thrill.

 

Countdown to Ecstasy is het tweede album van Steely Dan en na het briljante debuut kon je nauwelijks geloven dat ze dat gingen evenaren. 

Countdown to Ecstasy is opgenomen in het boek 1001 Albums You Must Hear Before You Die en in de Top 500 albums van Rolling Stone magazine en dat zijn toch een aardige kwaliteitsstempels.

 

Het album begint met het bijna religieuze en fascinerende "Bodhisattva". Het wezen uit het Boeddhisme dat verlichting zoekt. In deze schitterende opener wordt als het waren gevraagd om de weg te wijzen. Beetje crue als we zien welke landen in deze briljante song langs komen want helemaal goed gaat het daar niet.

Het nummer laat ook gelijk horen dat Steely Dan niet even makkelijk een kopie van hun eerste album hebben gemaakt. De opener "Bodhisattva" laat wel gelijk horen dat de knipoog met Jazz een stevige zal zijn.

Hoewel de heren het hele album op heerlijke wijze Pop, Rock en Jazz door de blender gooien is dit album misschien niet het meest geschikte album om met Steely Dan aan de gang te gaan. Een album als Aja is dan gewoon wel een heel lekker begin.

Toch hoort deze Countdown to Ecstasy tot mijn favoriete drie albums van Steely Dan en wel omdat je als luisteraar wat meer moeite moet doen met dit album. Aja lepel je vanaf de eerste keer zo naar binnen., Deze Countdown to Ecstasy is op een aantal plaatsen wat steviger qua Rock maar ook de vele complexe muzieklijnen zorgen voor een heerlijke uitdaging als luisteraar. Zelfs na vele luisterbeurten.

Fraai is hoe een nummer als "The Boston Rag" seconden voor seconden verder aanzwelt. Het vijf en half minuten lange nummer had van mij wel 15 minuten mogen duren.

De acht nummers op dit album gaan overigens bijna allemaal over de vijf minuten en daarmee niet het standaard radiowerk van die tijd. Toch werden er twee singles ("Show Biz Kids" en "My Old School") van het album getrokken die bij beide geen hit werden.

 

Naast de mix van de verschillende muziekstijlen en complexe melodieën laat Steely Dan ook op dit album weer horen dat perfectie hun natuurlijk DNA is. Geen krampachtige muzikanten die foutloos proberen te spelen, maar een stel gasten die heel relax waanzinnige muziek maken zonder ook maar één enkel foutje te maken.

Naast de briljante muziek zijn ook de teksten de moeite want ma de spirituele starter komen een aantal onderwerpen langs die pijnlijk actueel zijn zoals overconsumptie. Eigenlijk is het album voor een groot deel een aanklacht tegen oppervlakkigheid

Echt beangstigd wordt het overigens met de afsluiter "King of the World" waarin de luisteraar een sfeer wordt ingetrokken die zal ontstaan na een grootschalig nucleair conflict:

If you come around
No more pain and no regrets
Watch the sun go brown
Smoking cobalt cigarettes
There's no need to hide
Taking things the easy way
If I stay inside
I might live til Saturday

Als dat geen extase op gaat leveren?

Taylo Swift - Evermore

Een belangrijke fout die je als ouder kan maken is dat je denkt dat het bij inspiratie een one way street is. Natuurlijk wil je als ouder je kind veel meegeven waar jezelf veel plezier aan beleeft. Dat neemt niet weg dat je kinderen dingen ontdekken die jij ook leuk zou kunnen vinden.

 

Met mijn dochter wissel ik veel kooktips uit en we hebben het ook regelmatig over muziek. Net als ik heeft ze een brede muzieksmaak en als je bij haar in de auto zit kan je op mooie luisterliedjes worden getrakteerd, maar sta ook niet te kijken dat er een flink portie Hardstyle uit de speakers knalt.

 

Hoewel 40% van mijn platencollectie zich concentreert rond de jaren 1968-1975 sta ik altijd open voor nieuwe artiesten. Ik ben daar zelfs wel heel actief mee bezig en ruim 10% van m'n collectie bestaat uit albums van artiesten die pas deze eeuw zijn begonnen.

In mijn zoektocht kwam ik uiteraard ook Taylor Swift tegen........

 

Tijdje geleden zat ik met m'n dochter koffie te drinken en ik liet vallen dat ik van een paar albums (Folklore en Evermore) wat nummers had gehoord en behoorlijk onder de indruk was. Ik wist dat ze fan was van Taylor en een leuke babbel over muziek volgde.

Dat onderonsje tijdens de koffie had dochterlief goed in haar oren geknoopt, want op mijn verjaardag afgelopen weekend kwam Evermore uit de cadeauverpakking.

 

Dit album verscheen in 2020 en ben met luisterbeurt twee bezig en verklaar mijzelf formeel fan van Taylor Swift. Schitterende mix van Folk, Pop en Indie. Smullen, smullen.

Mooie luisterliedjes en perfecte muziek om te ontstressen. Relax maar als je je tanden in de teksten zet is het soms zeer stevige kost. Dan kom je tot de ontdekking dat dit niet zomaar een mooie vrouw is die ook nog eens schitterend kan zingen. Taylor heeft veel, veel meer te bieden zoals uit haar teksten blijkt. Teksten waarbij liefdesverdriet niet een onbelangrijk thema is.

 

Verdriet en pijn door liefde wordt al eeuwen in muziek als inspiratie gebruikt, maar Taylor weet er op een heel eigen en persoonlijke wijze kleur en diepte aan te geven.

Zelf heb ik in het eerste deel van mijn leven ook flink liefdesverdriet gehad en vanuit die ervaring is van dit album het nummer "Happiness" mijn absolute persoonlijke favoriet.

 

De schitterende liedjes zijn allemaal door Taylor zelf geschreven en de meeste in samenwerking met Aaron Dessner die we kennen van de van de indieband The National.

 

Bij Evermore gaat het in de vinyl (groen in dit geval) uitvoering om een dubbelalbum dat wordt geleverd in een schitterende klaphoes met songteksten. Dat laatste vind ik altijd een sterk punt. Sterker: eigenlijk vind ik het een zwaar minpunt als je als artiest de songteksten niet mee durft te leveren. Heb je vast niet veel te melden!

Taylor heeft echter genoeg te melden en iedereen die van de liefde houdt gaat deze collectie schitterende luisterliedjes zeker waarderen.

 

Was getekend: een nieuwe Taylor Swift fan!

50 Jaar Ring, Ring

Vandaag viert het debuut album van ABBA haar 50e verjaardag. Je kan het je nauwelijks voorstellen. 50 jaar............time flies...........

Dit album zorgde nog niet gelijk voor de grote doorbraak van ABBA en toch werden er al zeven singles van dit album getrokken en voor de Japanse markt zelfs een achtste!
De definitieve doorbraak van ABBA naar de absolute wereldtop zou een jaar later plaatsvinden met het album Waterloo en de gelijknamige wereldhit.

Toch mag het album Ring, Ring beschouwd worden van een belangrijke mijlpaal in de geschiedenis van de popmuziek. Het is immers toch het geboortekaartje van een van de succesvolste popgroepen.

Het album Ring, Ring werd in eerste instantie buiten Scandinavië maar in een beperkt aantal landen uitgeven waaronder Australië en Mexico.

Van de naam ABBA was zelfs nog geen sprake en de hoes van de originele uitgave vermeld de artiesten bij de volledige voornamen: "Björn & Benny, Agnetha & Frida"

Toen ABBA aan populariteit won werd het album meermaals opnieuw uitgebracht en kwam het album wereldwijd in de platenshop te staan. Vanaf begin jaren 90 werd op de hoes ook ABBA vermeld.
Bij de revival van de LP kon het album op een groeiende populariteit rekenen en werd de wens van de verzamelaar vervuld door weer terug te stappen naar het oorspronkelijke hoesontwerp.

Ring, Ring is gewoon een lekkere zondagochtend familieplaat en wie had in 1973 gedacht dat dit viertal zich zou ontwikkelen tot een van de best popgroepen?

Komende weken verschijnen een aantal jubileumedities van Ring, Ring en de enthousiaste ABBA verzamelaar gaat waarschijnlijk een maand droog brood eten.

Zo komt er een half speed mastered dubbel LP en een box met vijf singles op gekleurd vinyl. Alle singles uit de box worden ook los uitgebracht maar dan als picture disc. Van de titelsong wordt zowel een Zweedse als een Engelstalige single als picture disc uitgebracht. 

 

Mooi spul voor de ABBA fan om dit 50 jarig jubileum te vieren Sommige verzamelaars vinden dit soort releases maar niks maar het is heel simpel: je mag het in de winkel laten staan.

Wie zich toch niet kan beheersen: geniet ervan!

 

Vonda Shepard in De Boerderij

Bij het grote publiek werd Vonda vooral bekend door haar optredens en soundtracks voor de TV serie van Ally McBeal. Voor deze serie heeft ze meer dan 500(!!) songs geschreven!

Een tweetal van die soundtracks maken al ruim 20 jaar deel uit van de playlist die we gebruiken als we naar Zuid-Europa rijden. Dat doen we doorgaans minimaal twee keer per jaar. Een keer voor de wintersport en een in de zomer naar een zonnig oord zoals Kroatië, Italië of Spanje.

 

De albums Songs from Ally McBeal (1998) en Heart and Soul (1999) zingt ons gezin dan ook van voor tot achter mee.
Toen bekend werd dat Vonda in De Boerderij zou gaan optreden maar gelijk kaartjes besteld en gisteravond was het zover.

De tournee die Vonda en haar band op dit moment maakt staat in het teken van haar nieuwe album  Red Light, Green Light dat afgelopen herfst verscheen.

Vonda heeft een geweldige stem en meeste nummers die ze zingt zijn door haar zelf geschreven. Daarnaast zingt ze altijd wel een paar covers en door de jaren heen heeft ze ruim 200 verschillende covers live gespeeld.

Ook gisteravond in De Boerderij zong Vonda een zestal covers van een totale setlist van 22 nummers. Vonda wisselt heerlijke luisterliedjes af met zo nu en dan lekker pittige Pop Rock en er kwam zelfs een prima funky nummer voorbij.

De stem van Vonda is fenomenaal en als je dan in de begeleidende band gaat zitten stap je wel in hele grote schoenen. 

De band waar ze mee op tournee is zijn alle drie muzikanten waar Vonda al mee mee samenwerkt en het was echt een geoliede machine die op het podium stond.

Uitstekende muzikanten die naast Vonda hun sporen hebben verdiend bij onder meer Tina Turner en Johnny Cash. 

 

De geweldige stem van Vonda nam het in wat stevigere nummers ook een paar keer op tegen de band met wat mij betreft als rockend hoogtepunt "Sweet Inspiration". De hele setlist was om te smullen maar er staken er wel een paar nummers bovenuit. Zo was de vertolking van "In July" van het album Chinatown (2002) en geweldige traktatie voor de oren.

Als fans van het eerste uur wisten we natuurlijk ook de heerlijke uitvoering van "I Only Want to Be With You" te waarderen.

 

Van haar nieuwe album speelde Vonda zes van de tien nummers en dat klink allemaal weer heerlijk.

Toch ben ik sinds gister van mening dat Vonda live beter is dan in de studio. De albums rond Ally McBeal zijn sowieso wat overgeproduceerd. Dat is logisch want zo'n serie moet natuurlijk als chocolademousse naar binnen schuiven.

Ook de andere albums van Vonda zijn best wel "braaf" geproduceerd. Niks mis mee maar wat ze gister in De Boerderij liet horen was wat mij betreft next level. Als een puber die voor het eerst alleen op vakantie gaat en helemaal los gaat. We waren al fan van Vonda en daar is gister een flinke schep bovenop gekomen.

 

Het smaakte in ieder geval naar meer en als Vonda nog eens in de buurt is zijn we zeker weer van de partij.

 

 

Setlist De Boerderij - 23 februari 2023

Shine Your Light
Red Light, Green Light
Dirty Laundry Line
In July
The Sunset Marquis
I Just Don't Get It
Walk on the Water
The Wildest Times of the World
Like a Hemisphere
Walk Away Renée (The Left Banke cover)
Need Your Love

Pauze:
To the Stars
I Know Better
Respect Yourself (The Staple Singers cover)
Maryland
Disappear
Sweet Inspiration (Dan Penn cover)
Baby, Don't You Break My Heart Slow
Searchin' My Soul

Toegift:
Tell Him (The Exciters cover)
I Only Want to Be With You (Dusty Springfield cover)
You Belong to Me (Joni James cover)

Marianne Faithfull

Vandaag doet Marianne er een jaartje bij. Niet meer de jongste maar nog steeds actief en vorig jaar bracht ze samen met  Warren Ellis een album uit. Echter niet als zangeres maar als voordrager van gedichten. Het roken en andere kwalen heeft een zware tol geëist maar Marianne kan het niet laten om bezig te zijn en dat is een stevig compliment waard.

We kennen Marianne natuurlijk vooral van hits als "As Tears Go By", "Come and Stay with Me" en het beklijvende "The Ballad of Lucy Jordan". Dat laatste nummer werd gek genoeg in thuisland Groot Brittannië niet zo'n grote hit als in de rest van de wereld.

Marianne was voor de problemen met haar gezondheid begonnen een geweldige zangeres, maar daarnaast ook een geweldige verschijning. Ik zal toch niet de enige geweest zijn die slappe knieën van haar kreeg?
Ik geloof dat ik zelfs nu nog het leeftijdsverschil op de koop toe zou nemen. Ze zal niet meer voor mij zingen maar ga er maar vanuit dat iemand die bijna 60 jaar in de muziekscene heeft gezeten een lawine aan mooie verhalen heeft.

Zelf had ik bij de Top 2000 nog op Marianne gestemd en uiteraard op het nummer "The Ballad of Lucy Jordan". Op de Top 2000 wordt meer en meer gestemd door jongeren en dat is goed. Heel goed zelfs want het moet geen oude mannenlijst zijn.
Ik had echter liever gezien dat er een paar flauwe carnavalsnummers uit waren geduveld dan dit schitterende werkje.

Geen nood want ik heb het album Broken English uit 1979 staan en daar is dit heerlijke nummer op te vinden.
Voor ieder die dit album niet heeft en het jammer vindt dat het nummer uit de Top 2000 is hieronder Marianne met een van haar beste werken.

Marianne Happy Birthday!

Gerard Bertelkamp

Buiten zijn eigen ouders heeft waarschijnlijk niemand van Gerard Bertelkamp gehoord. Dat kan kloppen want Gerard ging op een bepaald moment over op de naam Beeb Birtles.

De in 1948 geboren Beep verkaste met zijn ouders in de jaren 50 naar Australië. Z'n ouders waren amateurartiesten en zo was er de eerste kennismaking met muziek.

Beep heeft in diverse Australische bandjes gespeeld zoals  Zoot, Mississippi en Birtles Shorrock Goble. We kennen Beep echter vooral als gitarist en zanger van  de Little River Band.
Bij deze populaire Australische band speelde Beep tussen 1975 en 1984. Hij speelt dus mee op de eerste zeven albums van de Little River Band en dat is ook verreweg de meest succesvolle periode.

Een paar jaar na het verlaten van de Little River Band vertrok Beep met zijn gezin naar de VS. Daar woont hij al geruime tijd in Nashville en heeft hij ondanks dat hij de 70 voorbij is een bestaan als songwriter en producer.

Op de draaitafel het bekendste album van de Little River Band in een alternatieve hoes.

Gewoon lekkere ongecompliceerde Pop. Niks mis mee.

Happy Birthday Beep! 

The Birds, The Bees & The Monkees

Dit is het vijfde album van The Monkees en verscheen in 1968. Het album is samen met voorganger Pisces, Aquarius, Capricorn & Jones Ltd. een enorme stap in de ontwikkeling van de band.

Over The Monkees wordt altijd wat lacherig gedaan en dat hebben ze natuurlijk vooral te danken aan de TV serie. 

Wij mensen blijven vaak bij ons eerste oordeel en de grappenmakers bleven voor het grote publiek de grappenmakers. 

Overigens heb ik als kind ook meermaals dubbel gelegen van het lachen bij dit viertal maar ben ook hun muziek meer en meer gaan waarderen.

 

Dat neemt niet weg dat "de serieuze muziekliefhebber" er vaak zijn neus voor ophaalde. Die doen zichzelf echter te kort want deze The Birds, The Bees & The Monkees en voorganger Pisces, Aquarius, Capricorn & Jones Ltd. zjjn prima albums. 

Ze staan vol met heerlijke Psychedelische Pop en eigenlijk hebben de Monkees die substroom wel heel fraai in weten te vullen.

Daar waar een band als Jefferson Airplane de Psychedelische Rock op de kaart zetten gaven de Monkees daar een laagdrempelige invulling aan door het iets meer naar de Pop te schuiven.

Dat leverde deze twee geweldige albums op en als we soundtrack Head meetellen zelfs wel drie.

 

Deze albums had ik vroeger op tapes die in de wisselingen van huizen en relaties verloren zijn gegaan. Uiteraard zijn  deze albums te beluisteren op allerlei streamingsdiensten, maar................. als liefhebber van Psychedelische Rock en Pop toch op zoek gegaan naar tastbare exemplaren.

Deze The Birds, The Bees & The Monkees voor weinig weten te bemachtigen. Dat viel niet mee want wie naar LP's van The Monkees gaat zoeken komt er achter dat de portemonnee ver open moet.

Op dit album het bekende Daydream Believer, maar ook mijn favorieten "Tapioca Tundra" en "Auntie's Municipal Court"

Beide met een geweldige intro en met name over de tekst van "Auntie's Municipal Court" is enorm veel gespeculeerd wie, wat, waar en waarom?

Naar de beste Dylan traditie komt zowel Auntie, Municipal als Court totaal niet voor in de songtekst. Het nummer barst uit z'n voegen van de metaforen en is dit een verdict over de kortzichtige muziekpers?

Het nummer blijft prikkelen en daardoor is de eeuwigheidswaarde groot.

Ook nummers als "Zor And Zam" en "Writing Wrongs" vallen in die categorie en in "P.O. Box 9847" wordt op grappige wijze de voorloper van Tinder bezongen.

 

Uiteraard ook wat zoete niemendalletjes op dit album zoals "We Were Made For Each Other" maar ik trok toch een hele brede glimlach toen de postbode deze week dit album kwam brengen.

Dan ook nog in zo'n lekker psychedelisch kleurtje.............

Mocht iemand Pisces, Aquarius, Capricorn & Jones Ltd. op zolder hebben liggen hou ik mij aanbevolen.

Elvis Forever

Het is vandaag 45 jaar geleden dat Elvis Presley overleed. Het is niet direct muziek dat ik dagelijks opzet, maar we kunnen onmogelijk negeren welke enorme impact Elvis op de hedendaagse muziek heeft gehad.
Niet alleen als zanger maar ook als performer en in de beginjaren deden TV zenders maar wat hun best om de sexy danspasjes van Elvis buiten beeld te houden.

Er zullen ook maar weinig artiesten zijn waar zoveel imitators van rondlopen. Aan dat laatste is in Las Vegas recent een halt gehouden, want Elvis huwelijken zijn niet meer toegestaan. Toch is het bijna onwerkelijk dat 45 jaar na de dood van een artiest mensen nog willen trouwen als of door Elvis. Dan heb je wel een beetje indruk gemaakt!

De impact die Elvis heeft gemaakt in de muziek en entertainment wereld is bizar. Daarom niet verwonderlijk dat het gerucht dat Elvis nog zou leven jarenlang hardnekkig is rond blijven dolen en werd zelfs recent nog in reclames gebruikt.

Voor veel fans is Elvis dan ook nooit doodgegaan..............Elvis Forever!

Hot August Night

Zelf kan ik er erg goed tegen zowel de kou en tegen de hitte. Gister 90km gefietst en met goed drinken en je inspanning net een paar procent onder wat je normaal zou doen ga je een heel eind komen.
Zelf behoor ik ook niet tot het jammerende deel van de natie. Op mijn werkkamer zijn de temperaturen serieus, maar niemand aan de andere kant van de lijn hoort dat ik in m'n zwembroek zit.

Als je nog kan klagen gaat het doorgaans nog wel goed met je. Toch kan je dan je energie beter stoppen in de kwetsbaren in je omgeving. Want voor ouderen en zwakkeren zijn hoge temperaturen beslist aanleiding om ze wat extra aandacht te geven.
Uit de zon blijven, goed drinken, huis door laten tochten (let op inbrekers!) in de avond en ramen dicht als het buiten warmer is. Ook goed eten al zijn het maar lekker stukjes meloen die in de koelkast hebben gelegen.

Voor deze warme augustus dagen toch even een passende plaat op de draaitafel gelegd. Het gaat om het dubbel live album Hot August Night van Neil Diamond. De opnames zijn gemaakt op 24 augustus 1972 en het album lag dat zelfde jaar enkele weken voor de Kerst in de winkel.
Het album werd een mega succes met twee keer platina in de VS en in Australië werden ze helemaal mal. Bij de Aussies haalde het album maar liefst 10 keer platina!

Op het album een groot aantal hits van Neil zoals "Holy, Holy", "I Am.... I Said", "Red Red Wine", "Solitary Man","Cherry, Cherry" en natuurlijk de meezinger "Sweet Caroline".
Een prima setlist en keurig uitgevoerd voor een zeer enthousiast publiek.

Zelf ben ik verre van een Neil Diamond fan, maar dit album hoort toch wel in een vinyl collectie. Een aantal live albums hebben toch een bepaalde legendarische status verworven dat ze in een beetje collectie niet mogen ontbreken. Woodstock, Concert For Bangla Desh, Simon & Garfunkel - The Concert In Central Park, Nirvana - Unplugged, Johnny Cash - At San Quentin, Allman Brothers - At the Fillmore en Get Yer Ya-Ya's Out! van The Stones om er even een paar te noemen.

Platen van Neil Diamond liggen in kringloopwinkels voor doorgaans een Euro per stuk. Hoewel de man een indrukwekkende carrière bij elkaar heeft gespeeld doet hij het bij het huidige vinyl publiek niet erg goed. Ik ken heel veel mensen die gek zijn op muziek maar niemand die z'n vinger opsteekt en beweert een heel groot fan van Neil Diamond te zijn. Goed vinden is iets anders. Ik vind het ook goed maar een fan heeft 20-25 platen of CD's staan en weet alles over de beste man te vertellen.

Zo kan ik over The Stones, Dylan, The Allman Brothers, Led Zeppelin en Neil Young wel een avondvullend college geven. Over Neil Diamond kan ik werkelijk niks maar dan ook eigenlijk niks vertellen.........

Wat ik dan wel over hem weet is dan weer heel triest nieuws. Een aantal jaar geleden werd immers bekend (kwam echt overal in het nieuws) dat Neil de ziekte van Parkinson heeft. Deze ziekte heeft als gevolg gehad dat Neil geen concerten meer geeft. Voor een ieder is dergelijk nieuws natuurlijk vreselijk.

Op deze hete augustusdag deze dubbelaar weer eens uit de kast getrokken en als het vanavond wat is afgekoeld toch nog maar eens een luisterbeurt geven.

Internationale Dag van het Bier

Deze dag wordt ook wel weer voor de 15e keer gehouden. Al dit soort dagen zijn natuurlijk flauwekul maar ik vind het een heerlijke manier om met paardensprongen door mijn collectie te gaan.

In eerste instantie op een vaste datum, maar na een paar jaar gingen werkgevers blijkbaar klagen en is de dag steevast op de eerste vrijdag van augustus.

Mooi om dan te combineren met de vrijmibo. Toch?

De dag kent zelfs een officiële website met allerlei weetjes over het gouden vocht. Zelf ben ik niet meer zo'n bierdrinker. In m'n militaire dienst dan weer wel. Toen heb ik waarschijnlijk meer bier gedronken dan de alle jaren die volgde.

Als ik in België een tocht heb gefietst mag ik graag één knap Belgisch biertje drinken maar dat is het wel een beetje.

Over bier ga ik geen college geven en dus maar snel naar de muziek. Het viel mij bij het zoeken zwaar tegen. In mijn collectie slechts een paar nummers met bier (beer) in de titel. Echt maar een paar.

Whisk(e)y doet het een stuk beter in mijn collectie en dat komt goed uit want daar spuug ik echt niet in.

Toch een pareltje met bier gevonden en wel het nummer "One More Glass of Beer" van Steve Forbert. We vinden het op het album Little Stevie Orbit uit 1980. Het is het derde album van Steve en het bleef een beetje achter bij de twee eerdere uitstekende albums. Hier zien we duidelijk de druk van de platenmaatschappij die realiseren goud in handen te hebben en proberen dan de productie op te voeren.

Als het om creatieve processen gaat is druk opvoeren echt een slecht idee.

Dat neemt niet weg dat het album Little Stevie Orbit een prima traktatie voor de oren is, alleen ik denk dat de meeste liefhebbers de voorgangers beter zullen vinden. 

Steve werd al snel door de pers betiteld als de nieuwe Bob Dylan. Dat zijn wel hele grote schoenen om in te gaan staan. Ook is Steve wel eens betiteld als de kleine Spingsteen die op zijn buurt in het begin van z'n carrière ook al voor de nieuwe Dylan was uitgemaakt.

 

Het is gewoon een goed idee om Bob, Bruce en Steve gewoon te waarderen voor wie ze zelf zijn en wat ze zelf maken. De eerste twee hebben wereldwijd een megastatus verworven terwijl Steve - zeker hier in Nederland - in de schaduw is blijven staan.

Dat is toch een beetje onbegrijpelijk en ook wel jammer. Steve speelt Folk, Rock, Pop en Americana en ook nog op een heel toegankelijke wijze zonder dat het overgeproduceerd is.

Sinds zijn start als muzikant heeft Steve ruim 20 prima albums gemaakt. Om de paar jaar komt Steve met een album en dat deed hij zelfs in de periode dat hij zwaar ziek was. In 2017 werd er bij Steve kanker ontdekt. Een zware operatie, chemo gaven hem echter niet alleen heel veel hoop maar ook uitzicht om een volledige genezing. De schijnbaar altijd opgewekte Steve vierde dat in 2018 met een juweel van een album The Magic Tree. 

Alleen de schitterende hoes is al de moeite waar!. Een album dat het verdient om heel veel aandacht te krijgen. Om de een of andere duistere reden krijgt Steve niet de aandacht die hij op basis van zijn muzikale kwaliteiten zou verdienen.

Gelukkig wat platen van Steve staan en als ik dit zo zit in te tikken met het album Little Stevie Orbit op de achtergrond popt er maar één vraag op:

"One More Glass of Beer or One More Album of Steve?"

Het antwoord is inmiddels bekend!

Elton John 75 jaar

Vandaag wordt deze opvallende zanger, pianist en componist 75 jaar. Zelf ben ik vooral fan van de albums die Elton in het begin van z'n carrière heeft gemaakt.

Vooral de albums uit het begin van de jaren 70 mag ik graag horen. Toen de DDD z'n intreden deed is Elton aan mijn aandacht ontsnapt. Met DDD bedoel ik in dit geval niet de codering op CD's maar bedoel ik Drank, Drugs en Disco. Dat heeft hem geen goed gedaan!

Het is ook lastig om je voor te stellen dat Elton wel met plezier aan die periode terug zal denken. Gelukkig heeft deze briljante liedjesmaker zich herpakt en naast zelf muziek maken zet hij zich graag in voor anderen.

Elton is dan ook tot ridder geslagen omwille van zijn enorme inzet voor liefdadigheidswerk. Hij zou wat mij betreft ook een lintje mogen krijgen hoe hij jong muziektalent helpt om in het zadel te geraken.

Als er een docu over Elton is kan ik daar echt van smullen omdat het beslist een opmerkelijke en invloedrijke artiest is. Een beetje gek en vooral over de top. Prima want we hebben al genoeg keurslijven in deze maatschappij.

Genoeg gepraat, tijd voor een plaat. Mijn Elton John Top 5 albums:

• Elton John (1970)
• Tumbleweed Connection (1970)
• Don't Shoot Me I'm Only the Piano Player (1973)
• Madman Across the Water (1971)
• Honky Château (1972)

Het album Elton John bewaar ik voor het laatst. Op dat album een van de fraaiste love-songs: "Your Song" waarvan Elton zegt dat het nog steeds z'n beste liefdesliedje is. Wat mij betreft heeft hij gelijk!

Elton Happy Birthday! 

 

 

 

"Your Song"

It's a little bit funny, this feeling inside
I'm not one of those who can easily hide
I don't have much money, but, boy, if I did
I'd buy a big house where we both could live

If I was a sculptor, heh, but then again, no
Or a man who makes potions in a traveling show
I know it's not much, but it's the best I can do
My gift is my song, and this one's for you

And you can tell everybody this is your song
It may be quite simple, but now that it's done
I hope you don't mind, I hope you don't mind that I put down in words
How wonderful life is while you're in the world

I sat on the roof and kicked off the moss
Well, a few of the verses, well, they've got me quite cross
But the sun's been quite kind while I wrote this song
It's for people like you that keep it turned on

So excuse me forgetting, but these things I do
You see, I've forgotten if they're green or they're blue
Anyway, the thing is, what I really mean
Yours are the sweetest eyes I've ever seen

And you can tell everybody this is your song
It may be quite simple, but now that it's done
I hope you don't mind, I hope you don't mind that I put down in words
How wonderful life is while you're in the world

I hope you don't mind, I hope you don't mind that I put down in words
How wonderful life is while you're in the world  

 

#####

Nigel Olsson

Deze allround drummer doet er vandaag een jaartje bij. Hoewel Nigel als drummer van Pop tot Hard Rock z'n bijdrages heeft geleverd is hij vooral bekend als de vaste drummer van Elton John.

Nigel speelt op zo'n 20 albums van Elton en heeft meer dan 2000 optredens met deze opvallende Rockster gedaan.

Zelf ben ik niet zo'n fan van het latere werk van Elton John. Ik vind het vaak te disco en latere albums missen de verfijningen die ik in zijn eerste albums zo weet te waarderen.

Het album Elton John is gewoon een topplaat, maar toevallig zit daar iemand anders achter de drumkit. Wel drumt Nigel op mijn andere favoriete albums van Elton John:

Tumbleweed Connection (1970)
Madman Across the Water (1971)
Honky Château (1972)
Don't Shoot Me I'm Only the Piano Player (1973)

Ik heb ook wat later werk van Elton John staan waarop Nigel de drums verzorgd, maar die komen maar hoogst zelden op de draaitafel. Het zijn toch vooral de albums van Elton John van begin jaren 70 die ik graag mag luisteren.

Dat kwartet van hierboven maar eens klaar gezet om vanmiddag lekker met een goeie koffie languit van te gaan genieten.

Dit keer zal ik extra goed op de drums letten maar ook op de achtergrond zang want ook daar is Nigel veelvuldig te horen. 

Naast zijn enorme berg werk bij Elton John heeft Nigel ook gedrumd bij Rod Stewart, Linda Ronstadt, Leo Sayer, Neil Sedaka, B.B. King en vele anderen. Eind jaren 60 is Nigel even lid geweest van de Spencer Davis Group en begin jaren 70 speelde hij een blauwe maandag bij Uriah Heep. Een veelzijdig baasje die zich blijkbaar toch het meest thuis voelt in de Elton John Band.

Nigel Happy Birthday!

Bradley Cooper

Vandaag doet deze acteur er een jaartje bij. Een tijdje terug heb ik de remake van de film A Star Is Born zitten kijken en ik was gelijk onder de indruk van de muzikale bijdrage van Bradley. 

De chemie tussen Bradley en Lady Gaga in deze film is ook echt geweldig en je zou niet verbaasd zijn als die twee na de opnames in een huwelijksbootje waren gestapt.

Na deze film ben ik ook gelijk fan van Lady Gaga, maar dan wel in de scenes waarin ze zo min mogelijk is opgesmukt. Uitstekende zangeres, mooie vrouw maar ik ben zelf niet zo van de glitters.

 

We kennen Bradley natuurlijk vooral van de The Hangover Trilogy, The A Team (de film) en American Sniper om er uit het hoofd een paar te noemen. Ik zal best wel een paar relevante film missen maar deze blog gaat nu eenmaal vooral over muziek.

Voor zijn werk als acteur heeft Bradley een onwaarschijnlijk rij prijzen ontvangen. Ook met de film de film A Start is Born en bijbehorende soundtrack viel hij fors in de prijzen.

Film en muziekprijzen voor A Star Is Born:

Academy Awards : 3 nominaties 

BAFTA Film Awards : 5 nominaties, 1 gewonnen

Golden Globe Awards : 3 nominaties

Grammy Awards : 3 nominaties, 2 gewonnen

Directors Guild Awards : 2 nominaties

Screen Actors Guild Awards : 1 nominatie

Writers Guild of America Awards ; 1 nominatie

Palm Springs International Film Festival : 2 gewonnen

Venice Film Festival : 1 gewonnen

American Film Institute Awards : 1 gewonnen

American Music Awards : 2 gewonnen

AACTA Awards : 3 nominaties

AARP's Movies for Grownups Awards : 2 nominaties, 1 gewonnen

Billboard Music Awards : 3 nominaties

Bodil Awards : 1 nominatie

Danish Music Awards : 1 gewonnen

Dorian Awards : 3 nominaties

etc, etc, etc

Er komt geen eind aan de lijst van prijzen die deze film en soundtrack hebben mogen ontvangen. De soundtrack kwam in een zeer groot aantal landen op nummer 1 van de albumhitlijsten. 

In een groot aantal landen haalde het album één of meermaals de status van platina.

Ik was gelijk in het begin van de film enthousiast over de Blues/Southern/Country Rock nummers die Bradley met zijn band ten gehore brengt. De oplettende kijker ziet in die band ook Lukas Nelson en dat is inderdaad de zoon van.

Lukas kennen we natuurlijk vooral van de van de band Promise of the Real. Deze band is meermaals de begeleidingsband van Neil Young geweest. Zowel bij optredens als bij albums zoals The Visitor en The Monsanto Years. 

Lukas Nelson schijnt de belangrijkste inspiratie voor Bradley geweest te zijn om in A Star Is Born te spelen en vooral om zelf ook te zingen!

Dan zeggen we: Lukas dank!

 

Van het album zijn een drietal singles getrokken waarbij het nummer "Shallow" een megahit werd. 

Uitstekende soundtrack die op vinyl naar mijn zin toch een beetje te prijzig was. CDtje dus een keer...............

Bradley Happy Birthday!