50 jaar In The Pocket

Dit is weer typisch zo'n album waar de arrogante en zelfingenomen muziekpers destijds zo nodig tegenaan moest plassen. Kijk, als dit je genre niet is, dan wordt het natuurlijk nooit wat. Maar wat mij betreft hoort dit album probleemloos thuis in de ultieme 'zondagochtend top 25'.

Croissantjes in de oven, eitjes koken, verse jus persen, een goede kop koffie erbij en James met zijn enorme muzikale gevolg als omlijsting. Beter gaan de zondagochtenden niet worden. Dat enorme gevolg op In The Pocket behoeft trouwens wel wat uitleg, want op dit album zijn grootheden te horen als Stevie Wonder, Carly Simon, Art Garfunkel, David Lindley, David Crosby, Graham Nash en Bonnie Raitt. Verder hoor je een keur aan gerespecteerde sessiemuzikanten zoals Craig Doerge, Danny Kortchmar, Russ Kunkel, Jim Keltner en vele anderen.

James Taylor is nooit een grote vernieuwer geweest, en dat hoeft ook helemaal niet. Toch flirt hij op dit album een paar keer subtiel met de r&b, zoals op het nummer "Money Machine". Verder kent het album vooral de bekende, heerlijk voortkabbelende James Taylor-nummers. Een track als "Slow Burning Love" is voor mij echt een pareltje. Het klinkt niet alleen fantastisch, de tekst is ook prima en met een groot gevoel voor sfeer gebracht.

Op het daaropvolgende "Everybody Has The Blues" klinkt James misschien net een tikkeltje te vrolijk voor de titel. Wellicht was hij stiekem toch opgelucht dat een bepaalde liefde voorbij was.

In The Pocket, dat vandaag op de dag af 50 jaar geleden verscheen, is gewoon een prima plaat. Ook ik moest destijds aan die wat meer r&b-achtige invloeden wennen. Van het dozijn nummers kun je er een drietal als zodanig benoemen: het eerder genoemde "Money Machine", "Family Man" en een cover van "Woman's Gotta Have It". Die laatste vind ik persoonlijk wat minder geslaagd; het is zeker niet slecht, maar het strijkorkestje is mij net even te zoet.

Onderaan de streep blijft In The Pocket vooral een album dat na een halve eeuw nog steeds absoluut de moeite waard is om op de platenspeler te leggen. En dan bij voorkeur op de zondagochtend, met een lekker ontbijtje binnen handbereik...

Skip James

Een groot aantal bluesmuzikanten dat met name begin vorige eeuw in de Mississippidelta aan de weg timmerde, heeft inmiddels een legendarische status verworven. Rijk zullen de meesten er destijds echter niet van zijn geworden. Toch zijn namen als Robert Johnson, Lead Belly, Charley Patton, Sonny Boy Williamson II en Son House onmiskenbaar verankerd in de ontwikkeling van de blues.

Helaas zijn heel veel bluesartiesten uit die beginperiode ten onrechte minder bekend geworden bij het grote publiek. Vandaag is de geboortedag van Skip James, en dat is een mooi moment om hem eens in de spotlights te zetten. Hij werd op 9 juni 1902 geboren als Nehemiah Curtis James in het plaatsje Bentonia (Mississippi). Dat bleek vruchtbare bluesgrond, want ook artiesten als Jimmy "Duck" Holmes (bekend van het Blue Front Cafe) en Jack Owens hadden hun wieg in dit minidorpje staan.

Hoewel het Blue Front Cafe absoluut een eigen blog waard is, gaat vandaag alle aandacht naar 'Skip' zoals hij al snel door iedereen werd genoemd. Tussen de twee wereldoorlogen nam Skip een aantal waanzinnig knappe nummers op, alleen werden deze destijds door het grote publiek niet omarmd. De concurrentie was in die jaren natuurlijk enorm, maar Skip verdient het beslist om met zijn heerlijke, authentieke blues in het iconische rijtje van de Deltablues genoemd te worden.

Door het uitblijven van succes liet Skip het bestaan als bluesmuzikant eind jaren '30 voor wat het was. Hij trad nog wel een heel enkele keer op, maar het duurde tot begin jaren '60 voor we weer echt wat van hem hoorden. Skip werd door een aantal bluesliefhebbers letterlijk in een ziekenhuisbed ontdekt en voor hij het wist, stond hij weer in de studio.

De oude schellakplaten hadden inmiddels plaatsgemaakt voor de moderne 33-toerenlp, en Skip zal in de studio wel even zijn ogen hebben uitgekeken. In de jaren '30 had hij een negental 78-toerenplaten gemaakt. Die bevatten aan weerszijden maar één nummer, wat je destijds natuurlijk geen volwaardige albums kon noemen. Dat echte album kwam er pas in 1965 onder de titel Greatest of the Delta Blues Singers. Wellicht een wat theatrale naam, maar het is onmiskenbaar een vijfsterrenalbum. Met de opvolgers Today! en Devil Got My Woman trakteerde Skip ons op nog een aantal heerlijke, authentieke bluesalbums.

Helaas overleed Skip kort na de release van Devil Got My Woman. Hoewel hij nog steeds geen mega-bekende naam is bij het grote publiek, kan hij onder bluesaficionados en professionele muzikanten rekenen op enorme waardering. Niet voor niets wordt er voor zijn originele schellakplaten uit de jaren '30 tegenwoordig een vermogen neergelegd, en is zijn muziek destijds veelvuldig gecoverd door moderne rockbands als Deep Purple en Cream (denk aan hun iconische versie van "I'm So Glad").

Zijn oude werk is inmiddels ook op modern vinyl verschenen. Als je een plaat van Skip James koopt, moet je dan ook goed opletten of je met zijn werk uit de jaren '30 of de jaren '60 te maken hebt. Daar zit een enorm verschil tussen. De opnames uit de zestiger jaren zijn technisch serieus beter, maar ook wat minder rauw en authentiek.

Wie voor die pure, vroege bezieling gaat, doet zichzelf een groot plezier met de verzamelaar van zijn vroege werk. Hierop staan de 18 nummers die in de jaren '30 op de negen 78-toerenschellakplaten verschenen. Een fascinerende bloemlezing van het eerste deel van zijn carrière. De hoes is direct een knipoog naar de matige geluidskwaliteit, want het ontwerp wekt de suggestie dat we hier met een oude, versleten 78-toerenplaat te maken hebben.

Dit zijn geen platen die je elke maand opzet. Het is echter wel een heerlijke collectie die je rechtstreeks meeneemt naar de kleutertijd van de blues.

Stones in DDR museum

Afgelopen week waren we in de Harz, een regio die in de voormalige DDR ligt. Naast de prachtige natuur vind je er leuke stadjes met eindeloze rijen vakwerkhuisjes. Tijdens zo'n vakantie snuiven we ook altijd wat cultuur en historie op, en we bezoeken dan ook steevast een paar musea. Zo ook deze trip en in het stadje Thale bezochten we het DDR-museum. Zo'n bezoek is een soort tijdreizen en verzamelaars van oude draaitafels lopen hier waarschijnlijk kwijlend rond tussen alle Oost-Duitse merken waar wij in het Westen natuurlijk nooit van gehoord hebben.

Zelf kreeg ik bij een bak met platen een kleine hartverzakking toen ik daar ineens een lp van The Rolling Stones zag staan. Ik vond het een vreemde gewaarwording en vroeg me meteen af of het om een illegale persing ging. In de DDR waren ze destijds immers wars van alles wat westers was. Daarnaast stonden de Stones nou niet bepaald bekend als het braafste bandje, met teksten die doorgaans slecht vallen binnen een dictatuur.

Eind jaren '60 ging in Berlijn het hardnekkige gerucht rond dat de Stones op het dak van een westerse uitgeverij een concert zouden geven, dat te zien en te horen zou zijn aan de DDR-kant van de Muur. Massaal kwamen er jongeren op af, die vervolgens stelselmatig door de politie werden verhoord. Iedereen ontkende natuurlijk stijf dat ze voor de Stones kwamen, maar ruim honderd mensen werden gearresteerd en iemand verdween destijds zelfs voor lange tijd achter de tralies. De Stones waren simpelweg te anarchistisch en een te krachtig symbool van vrijheid. Alles waar de leiding van de DDR fel tegen was, vonden ze terug in deze rockband.

Toch kon het regime de opkomst van moderne muziek uiteindelijk niet tegenhouden. De hoeveelheid illegaal binnengesmokkelde platen en tapes nam hand over hand toe. Met tegenzin besloot de leiding van de DDR begin jaren '80 om op gedoseerde wijze dán maar zelf westerse muziek beschikbaar te stellen. Van een groot aantal artiesten verscheen destijds een album op het Oost-Duitse staatslabel AMIGA. Van de Stones verscheen in 1982 dit titelloze verzamelalbum.

Als hoesontwerp werd de iconische foto gebruikt die we kennen van hun tweede Britse album, The Rolling Stones No. 2 uit 1965. Diezelfde foto was een jaar eerder in de Verenigde Staten al gebruikt voor het album 12 × 5. In die vroege jaren liepen de albumreleases tussen de UK en de US flink uiteen en bij de Stones verschenen er in die periode in Amerika zelfs twee albums meer dan in Groot-Brittannië.

Voor veel Stones-fans heeft deze DDR-plaat dus een zeer herkenbare foto op de cover, al is de tracklist wel degelijk een unieke compilatie van hun vroege hits. Het is beslist een prachtig, historisch verzamelobject.
Het kostte mij dan ook de nodige moeite om het album na afloop netjes in het museum achter te laten...

Melissa Etheridge

Vandaag wordt deze geweldige artieste 65 jaar. Dat wil gelukkig niet zeggen dat Melissa met pensioen gaat, want dit voorjaar bracht ze nog het album Rise uit. Het was inmiddels haar zeventiende studioalbum en ook deze plaat kreeg overwegend goede recensies.

Zelf begin ik op de verjaardag van Melissa met haar fenomenale debuut uit 1988. Het album kreeg simpelweg de titel Melissa Etheridge en haalde in de VS maar liefst tweemaal platina. Dat is pas een visitekaartje afgeven. Het is heerlijke rock en Melissa bewijst hierop meteen dat ze een uitstekende liedjesschrijver is. Haar teksten zijn doorgaans van een hoog niveau, maar je kunt ook prima van puur de muziek genieten.

Dat dit debuutalbum geen lucky shot was, bewees Melissa in de jaren daarna haarfijn met het ene na het andere uitstekende album. Soms kreeg ze wat vreemde waarderingen van de zure muziekpers, zoals het gerenommeerde tijdschrift Rolling Stone. Dat was in die beginjaren natuurlijk best een mannenbolwerk, en dan is een vrouw die stevig op de deur bonst wel even schrikken. Zeker als zo'n vrouw ook nog eens op vrouwen valt en lastige thema's in haar songs verwerkt.

Melissa heeft zich er nooit door laten afleiden. Ik weet nog goed dat ik de opvolger Brave and Crazy (1989) direct ben gaan halen toen deze verscheen. Zelf zat ik destijds net in een megadal wat relaties betreft, en dan staan er op die plaat wel een paar liedjes die extra hard binnenkomen. De single "You Can Sleep While I Drive", die van dit album kwam, is typisch zo'n nummer dat het bij liefdesverdriet extra 'goed' doet. Waar is toch die vrouw die zo voor mij zou zingen...

Op dit moment zit het debuutalbum Melissa Etheridge in de cd-speler, maar ik weet zeker dat de opvolger vandaag ook nog wel even de speler gaat halen. 

Happy Birthday, Melissa!

50 jaar The Royal Scam

Als critici het unaniem met elkaar eens zijn, kan een album doorgaans best heel goed zijn. Toch blijf ik dan juist extra alert. Vaak hebben we in zo'n geval namelijk te maken met een 'PPP-album': Pizza, Patat en Pannenkoeken! Iedereen lust het wel, maar echt spannend is het zelden.

Juist de albums waar de meningen en waarderingen wat verder uit elkaar liggen, zijn een stuk interessanter. Vaak zijn dat platen met een iets hogere opstapdrempel, die niet zelden flink afwijken van het andere werk van de betreffende artiest. Denk maar eens aan Ry Cooder en Neil Young

Deze week viert The Royal Scam haar 50e verjaardag, en dit album past perfect in die categorie van gezonde verdeeldheid. Steely Dan heeft voor deze plaat de vertrouwde mix van rock en jazz flink verschoven: iets meer rock, iets minder jazz, en een flinke portie funk.

Het album kan in de brede publieksopinie misschien net niet op tegen meesterwerken als Can’t Buy A Thrill (1972) of het latere Aja (1977). Toch zijn er genoeg diehard fans die The Royal Scam steevast op de tweede plek van hun Steely Dan-lijstje zetten. Zelf beschouw ik de plaat vooral als een geniale vingeroefening; een opmaat naar het ultieme meesterwerk Aja dat een jaar later zou verschijnen.

Op The Royal Scam horen we dus meer funk, maar op een aantal momenten ook veel gitaar-experimenten (luister eens naar de geweldige solo van Larry Carlton op "Kid Charlemagne"). Wie het album voor het eerst hoort, zal een aantal nummers direct oppakken, maar bij andere tracks wat meer uitdaging ervaren.

Zelf heb ik het album inmiddels zo vaak beluisterd dat alle nummers als thuiskomen voelen. Toch blijft "Haitian Divorce" voor mij echt megabriljant. De fraaie muzikale wendingen en de cynische, grappige tekst zijn onbetaalbaar.

Donald Fagen en Walter Becker op hun best... totdat ze een jaar later met Aja lieten zien dat ze nóg een stapje verder konden groeien.

Pete Townshend

Deze rocker en gitarist van The Who viert vandaag zijn 81e verjaardag. Veel mensen denken bij Pete direct aan Tommy en aan het in elkaar slaan van gitaren. Dat vernielen van die instrumenten zien we maar even als een jeugdzonde in een destructieve, creatieve zoektocht.

Tommy kunnen we daarentegen moeilijk een jeugdzonde noemen. Dit meesterwerk zag in 1969 het levenslicht, is een geniale rockopera en geldt tot op de dag van vandaag als een absolute benchmark. Na het succes van Tommy had Townshend de smaak te pakken en startte hij het ambitieuze project Lifehouse. Dat kwam nooit helemaal van de grond, maar van "de restjes" werd wel het legendarische album Who's Next gemaakt. Nummers van dit album horen we nog dagelijks op tv als intro bij diverse Amerikaanse politieseries. Lifehouse was wellicht ook een succes geworden, maar Townshend is nu eenmaal een perfectionist die zelfs met een perfect resultaat nog niet snel tevreden is.

Toch bleef het concept van de rockopera kriebelen en zo kwam The Who in 1973 met Quadrophenia. Net als bij Tommy is ook hier disfunctioneren weer een belangrijk thema. Deze opera mag absoluut worden gerekend tot de vele absolute hoogtepunten die The Who heeft weten te bereiken.

Formeel bestaat The Who nog steeds, al heeft de band meermaals een flinke adempauze ingelast. Niet zo gek, want als het om creativiteit gaat, is Townshend een zeer veeleisende muzikant. Zeer veeleisend! Logisch dat zijn collega's dan zo nu en dan even een break nodig hadden.

Townshend maakte met The Who twaalf studioalbums en maar liefst zestien live-albums. Uit die laatste categorie is Live at Leeds (1970) een meesterwerk en nog altijd een blauwdruk voor hoe een live-plaat hoort te klinken. Naast zijn gigantische erfenis met The Who maakte Townshend zeven solo-studioalbums en maar liefst tien (!!!!) solo-live-platen.

Zijn solowerk is buitengewoon divers. Zo is de conceptuele musical The Iron Man uit 1989 (met bijdragen van onder anderen John Lee Hooker en Nina Simone) totaal niet te vergelijken met een poprockalbum als White City: A Novel. Het laat echter perfect de reikwijdte van Townshend zien: creatieve grenzen bestaan voor hem simpelweg niet. Een briljante artiest!

Pete Happy Birthday!

Jack Johnson

Naast een geweldige muzikant en liedjesschrijver is de vandaag jarige Jack Johnson ook een enthousiast surfer. Niet zo gek natuurlijk, want Johnson groeide op op Hawaï en dan kom je er als jonge snaak bijna niet omheen om op een surfplank te gaan staan.

Johnson heeft inmiddels twee surffilms (inclusief de bijbehorende soundtracks) op zijn naam staan, maar zijn hart ligt toch net iets meer bij de folkrock. Voor liefhebbers van dit genre is het fijn dat hij daar de nadruk op legt. Dat wil overigens niet zeggen dat Johnson qua muziek een enorm productief baasje is. Zijn debuutalbum Brushfire Fairytales verscheen in 2001 en zijn achtste (en meest recente) album Meet the Moonlight kwam in 2022 uit. Johnson brengt duidelijk pas weer een plaat uit als het echt ergens naar klinkt.

Verwacht van Johnson echter geen vernieuwing op vernieuwing. Er zijn artiesten die vernieuwen om het vernieuwen, maar Johnson blijft dicht bij zichzelf en doet waar hij goed in is: het maken van heerlijke luisterliedjes.

Het is de perfecte muziek na een intensieve werkdag, zo'n dag waarop je het gevoel hebt dat je iedereen vooruit hebt moeten schreeuwen. Schoentjes uit, beentjes languit en laat Johnson maar "Calm Down" zingen. Niet toevallig een van de nummers op dit heerlijke, laid-back album.

Een dikke aanrader voor iedereen die de ratrace even de rug toe wil keren. 

Jack, happy birthday!

In The Stars - The Rolling Stones

In hun rijke historie hebben de Stones vooral Stones-muziek gemaakt, maar er werd door de band ook regelmatig geëxperimenteerd. Denk aan de beginjaren, toen Brian Jones regelmatig met exotische instrumenten kwam aanzetten. In het rijtje experimenten hoort ook zeker het album Their Satanic Majesties Request. Niet alleen ik, maar ook Jagger en Richards vinden dat achteraf niet zo'n geweldige plaat. Het paste in de tijdgeest van 1967, maar heeft in tegenstelling tot veel andere Stones-albums niet zo'n hoge eeuwigheidswaarde. Later volgden er nummers met zelfs stevige reggae-invloeden, en ook een scheutje country werd niet uit de weg gegaan.

Gelukkig is het gister verschenen "In The Stars" gewoon een écht Stones-nummer. Na ruim zestig jaar zit niemand meer te wachten op experimenten. We willen gewoon nog een keer een Stones-nummer zoals alleen de Stones die kunnen maken. "In The Stars" zal mijn persoonlijke Top 25 niet direct stormenderhand veroveren, maar het is gewoon een prima nummer met alles erop en eraan.

Het nummer verscheen op 5 mei jl. al online en is vanaf gisteren (15-5-2026) verkrijgbaar op cd-single, 7-inch en 10-inch vinyl. De CD en het 10-inch vinyl heb ik uiteraard direct aan de collectie toegevoegd. 

Het nieuwe album Foreign Tongues, waar "In The Stars" op te vinden zal zijn, verschijnt komende 10 juli. Daarna zijn deze singles vooral verzamelobjecten. Hoewel ik in de eerste plaats een muziekliefhebber ben die graag platen en CD's draait, heb ik voor een heel kort rijtje artiesten als verzamelaar een zwak. In dat rijtje uiteraard The Rolling Stones.

Om Foreign Tongues stap voor stap op geraffineerde wijze te promoten, werd eerder al de single "Rough And Twisted" uitgebracht onder het pseudoniem The Cockroaches. Die single (7 inch) was zwaar gelimiteerd en is inmiddels een peperduur verzamelobject geworden. 
Die heb ik helaas moeten laten lopen, maar geen nood voor wie vooral interesse in de muziek heeft, want het nummer is als b-kant toegevoegd aan deze "In The Stars". Ook op de cd-single is het nummer als extra toegevoegd. 

Persoonlijk spreekt "Rough And Twisted" mij zelfs iets meer dan "In The Stars" omdat het net wat rauwer is. Brute elektrische blues. Lekker hoor!

Uiteraard nu op de schijvendraaier en wat mij betreft beide heerlijke Stones-nummers!

50 jaar Fly Like an Eagle - Steve Miller

Zelfs voor die jaren was het een wat saaie hoes, ondanks de prima foto. De muziek waar het uiteindelijk om gaat, maakt echter alles goed. Het was Millers negende studioalbum en veel artiesten hebben tegen die tijd hun kruit wel verschoten. Dat leek bij Miller ook even het geval toen hij in 1973 het iets minder sterke album The Joker uitbracht.

Voor Fly Like an Eagle nam hij echter wat meer tijd en het resultaat is een meesterwerk. Het is een heerlijke mix van rock, bluesrock en poprock, met zelfs een vleugje psychedelica (wat in dit geval ook wel spacerock werd genoemd). En het nummer "Dance, Dance, Dance" heeft dan weer de nodige country-invloeden!

Het album kent eigenlijk geen zwakke nummers. Er werden dan ook maar liefst vier (!!!) singles van getrokken, waarvan de titelsong de grootste hit werd. Deze single behaalde in de VS zelfs de platina-status. 
Het album zelf deed het nog veel beter en hengelde in de VS maar liefst viermaal !!) platina binnen. Mede door de blues- en psychedelische invloeden voelde de plaat bij verschijnen al direct als een klassieker.

De meeste nummers zijn, zoals gebruikelijk, van Miller zelf, maar luister nog eens goed naar "You Send Me". Het origineel is van stemkunstenaar Sam Cooke, maar Miller geeft er een heerlijk eigen invulling aan. Grappig is ook de sample na het eerste couplet. Samples waren in die jaren nog geen gemeengoed, wat nogmaals bewijst dat Miller de titel 'Space Cowboy' dubbel en dwars verdient!

Van Steve Miller kun je niet snel te veel albums hebben, toch? Zelfs voor wie geen uitgesproken fan is, is Fly Like an Eagle een vette aanrader. Het is een klassieker die alle nieuwe muziekstijlen heeft overleefd en nog steeds meer dan de moeite waard is om op de draaitafel te leggen. 

50 jaar Illegal Stills - Stephen Stills

Geen idee hoe lang het geleden is dat ik dit album voor het laatst heb gedraaid, en dat zegt eigenlijk al genoeg. Ondanks dat ik een groot fan van Stills ben, verliest Illegal Stills het glansrijk van zijn eerste twee soloalbums en de twee Manassas-platen. Stills 2 en het debuut van Manassas mogen wat mij betreft zelfs als meesterwerken worden beschouwd.

We kennen Stills natuurlijk als een begenadigd gitarist. Die erkenning kreeg hij al vrij snel want hij is immers de enige artiest die het voor elkaar kreeg dat gitaargoden Clapton én Hendrix beiden op een album (zijn debuut) meespeelden. Voordat Stills aan zijn solocarrière begon, was hij al een gearriveerde naam door zijn bijdragen aan Buffalo Springfield en Crosby, Stills & Nash (later aangevuld met Neil Young).

Vergeleken met wat er gemiddeld wordt gemaakt, is Illegal Stills geen slechte plaat, maar voor Stills-begrippen is het simpelweg onder de maat. Een lekker orgeltje in de opener, typische Stills-riffjes, prima zang... maar het is allemaal net wat te tam. Ik wil de Stills horen van "49 Bye-Byes", waar het liefdesverdriet uit je luidsprekers rolt. Of de overtuiging waarmee hij een duif en een adelaar samen laat vliegen bij gebrek aan beter.

Echt sterke eigen composities zijn op Illegal Stills schaars. Er staan veel nummers op van (of met hulp van) anderen. Stills waagt zich zelfs aan "The Loner" van zijn maatje (soms wel, soms niet) Neil Young, maar dat is ronduit een slechte uitvoering. Het heeft bijna een disco-dreun en is, zoals het hele album, flink overgeproduceerd. Het is te veel "pop met de paplepel" in plaats van "rock om te rollen".

Helaas is Illegal Stills de eerste in een drieluik dat Stills beter niet had kunnen maken; ook de opvolgers Thoroughfare Gap (1978) en Right by You (1984) zijn wat mij betreft zwaar onder de maat. 

Was het dan muzikaal dan afgelopen met Stills? Zeker niet. De platen die hij met The Rides maakte in 2013 en 2016, vind ik echt geweldig, en ook het album Everybody Knows dat hij in 2017 met Judy Collins opnam, kan ik prima waarderen.

Ter ere van het 50-jarig jubileum heb ik Illegal Stills toch nog eens aan de draaitafel toevertrouwd, maar het zal waarschijnlijk weer even duren voor hij daarna nog een keer uit de hoes uitkomt.

The Rolling Stones - Foreign Tongues

Zelf ben ik meermaals naar concerten van de Stones geweest met het idee dat dit wel hun laatste tournee zou zijn. Toen in 2016 het album Blue & Lonesome verscheen, ging ik er vanuit dat dit hun laatste album zou zijn.

Ook het verdrietige overlijden van Charlie Watts (hij zou begin dit jaar 85 zijn geworden) had een moment kunnen zijn om de boeken te sluiten. Niets is minder waar; in de herfst van 2023 kwamen ze met het ijzersterke album Hackney Diamonds. Voor mij was dit album zelfs reden om mijn top 10 van Stones-albums te herzien.

Toen Hackney Diamonds uitkwam, gonsde het al van de geruchten dat er wellicht nog een album zou komen, omdat er nog wat materiaal en ideeën op de plank lagen. De geruchten werden de afgelopen maanden steeds concreter en 10 juli kwam als mogelijke releasedatum steeds meer in beeld.

Die datum is sinds begin deze week bevestigd en bij de meeste online platenwinkels kun je het album en de eerste single al bestellen. 
Dat heb ik uiteraard direct gedaan en het album op groen vinyl besteld. In Duitsland heb ik zelfs een versie op zilver vinyl en een met een alternatieve hoes besteld. De single heb ik zowel 10"geel vinyl als cd-single besteld.

Met de gewone cd wacht ik nog even, want ik sluit niet uit dat er, net als bij Hackney Diamonds, over een paar maanden een dubbel-cd verschijnt met het album en een registratie van een optreden tijdens de officiële introductie.

Nog 65 nachtjes slapen! Om het wachten dragelijk te maken, zet ik vandaag nog een keertje Hackney Diamonds op.

50 jaar Rose of Cimarron - Poco

Toen dit album verscheen, was het alweer het negende (!!) studioalbum van deze countryrockers. Dat zijn er meer dan de Eagles ooit zouden maken, en toch heeft Poco in Nederland nooit de aandacht gekregen die de Eagles wel ten deel viel.

Hoewel ik het al vaker op deze blog heb benoemd, blijf ik het echt heel jammer vinden dat veel Eagles-fans nauwelijks bekend zijn met de heerlijke albums van Poco. Het deze maand jarige Rose of Cimarron is misschien niet Poco's beste album, maar kan wat mij betreft prima concurreren met een aantal albums van de Eagles.

Gewoon heerlijke countryrock. Geen gedoe en misschien iets meer rock dan country, maar het album luistert heerlijk weg. De titelsong "Rose of Cimarron" had wat mij betreft ook een grote hit kunnen worden, maar de marketeers achter Poco waren duidelijk een stuk minder handig dan hun collega's bij de Eagles.

Iedereen die de albums van de Eagles probleemloos meezingt, zou dit Poco-album toch eens een kans moeten geven. Gewoon lekker. Zelfs na 50 jaar!

50 jaar Black and Blue - The Rolling Stones

Van de Stones koop ik ieder nieuw studio album. Meestal op de dag dat het verschijnt en op 10 juli aanstaande is het weer zover als het nieuwe verschijnt. De meeste vrienden kennen mij dan ook als een groot Stones fan, maar mijn enthousiasme voor deze Black and Blue heeft zich toch moeten ontwikkelen.

Dat heeft vooral te maken met de opener "Hot Stuff". Dat nummer vind ik echt helemaal niks. Dat neemt niet weg dit album voldoende pareltjes bevat waardoor ik het album toch regelmatig draai.
Want na "Hot Stuff" pakken de Stones die lekkere rauwe draad op met "Hand of Fate".  Smullen!

Het reggae  experiment "Cherry Oh Baby" had net als "Hot Stuff" dan weer bij de outtakes mogen belanden. Het is niet slecht maar jojojojo....en yehheheyeeh.......... Niet mijn glaasje whisky.

Gelukkig wordt het direct helemaal goed gemaakt met het briljante "Memory Motel". Een van de hoogtepunten van dit album. Het motel bestaat echt en goed zeven (!!) minuten nemen de Stones je mee in een one night stand, die wel heel veel indruk heeft gemaakt. Meeslepend, muzikaal en wat een heerlijke tekst.

Kant B begint met  "Hey Negrita". Ook stevige reggae invloeden, maar bevalt een stuk beter dan "Cherry Oh Baby". In deze "Hey Negrita" zit wat mij betreft de rauwe Stones sound prima verpakt. 
Op het daarop volgende "Melody" laat Billy Preston nadrukkelijk zijn signature horen. Lekker hoor! "Fool To Cry" wat volgt staat zelfs in mijn Stones Top 25. Heerlijk die doorhalen.
Black and Blue sluit op waardige wijze af met een puur Stones nummer in de vorm van "Crazy Mama".

Black and Blue is het eerste Stones album zonder Mick Taylor en Ron Wood vult zijn plek op. Nog niet op alle nummers, maar vanaf dit album is Ron Wood een terechte vaste kracht bij de Stones.

Zoals bij veel albums die het 50 jarig jubileum vieren, is ook van Black and Blue een rij aan speciale edities verschenen. Zonder "Hot Stuff" en "Cherry Oh Baby" had ik mij zeker laten verleiden, maar nu bewaar ik mijn Stones-budget voor 10 juli als Foreign Tongues het levenslicht zal zien.

Nu nog even genieten van deze Black and Blue. De nummers "Memory Motel" en "Fool To Cry" doe ik vast een keertje extra nu het album toch op de schijvendraaier ligt!

Turntable - Unplugged

Twee gouden woorden voor de vinyl-aficionado. Vroeger kochten we gewoon platen. Zeker ik, als eenvoudige Rotterdamse jongen. Soms hadden we het over een lp, maar het woord 'vinyl' lag toch vooral op de grond. Ik speel het spel tegenwoordig gewoon mee, want als ik tegen iemand zeg dat ik een uitvoerige platencollectie heb, krijg je steevast "Vinyl?" als respons.

Hoe we het beestje ook noemen: het gaat natuurlijk om de muziek. Daarnaast is het altijd leuk om wat hebbedingetjes rond de hobby te verzamelen. Zo liggen er in mijn cave onderzetters in de vorm van een plaatje, een kurk met een lp op de bovenzijde, posters, een miniatuur van een oude bluesmuzikant en meer van dat soort zaken die lekker stoffig kunnen worden. Er staat zelfs een fles AC/DC-whisky. Bij die fles gaat het om de standaard Ballantine's, maar het zijn gewoon grappige dingen om de boel mee op te leuken.

 
Zo kon ik ook deze Turntable - Unplugged niet laten staan. Geweldige merknaam, en van de verschillende uitvoeringen die er waren, vond ik 'Unplugged' natuurlijk het best passen. De whisky is 46% en daar schuilt direct het gevaar. Vooral omdat het door het zoetige, fruitige karakter een whisky is die makkelijk weg-lebbert.

Het is geen hoogvlieger en voor 34 euro zijn er technisch gezien betere whisky's te koop, maar het is simpelweg een leuke fles om bij je platencollectie te zetten. Verder gewoon een prima glaasje voor aan het eind van de dag, met een een verzamelaar van Steely Dan.............Priuma!

Neil Young & The Chrome Hearts - As Time Explodes

Zelf heb ik een enorme schurft aan Record Store Day (RSD). Gister was het weer zover. In de basis is het een leuk idee, maar er zitten teveel weeffouten in het concept. Het begint al met het enorm gespeculeer op een groot aantal titels wat die dag verschijnen.

In de beginjaren ben ik op RSD nog wel eens een platenwinkel ingelopen, maar ik mijd het inmiddels al jaren alsof het melaatse lama's zijn. Tot... voor de RSD van gister stond een 2 lp-set van Neil Young aangekondigd en daar moet ik dan wat mee. Iedereen die op deze blog wel eens ronddoolt, weet dat ik een zeldzame maar ernstige vorm van een compleetheidssyndroom heb als het om Neil Young gaat.

Stevige schoenen, rugzak, flesjes drinken, noodrantsoen en een slimme route lagen al klaar. Een route die langs alle deelnemende platenwinkels in Rotterdam zou voeren om de kans op dit album te vergroten. Door mijn lief werd ik gister op RSD echter ingezet als chauffeur voor het vrijgezellenfeest van onze dochter. Een goede vriend bracht gelukkig de redding en heeft een exemplaar gescoord.
Mijn dank is groot! 

Het gaat dus om een 2 lp-set met daarop live-opnames van Neil samen met The Chrome Hearts. Uiteraard is de verpakking voorzien van een RSD-sticker en de klaphoes is vrij donker, maar zoals we gewend zijn keurig uitgevoerd. In de hoes vind je naast de twee platen een vel met songteksten. De platen zijn in transparant vinyl uitgevoerd.

Het album bevat 13 nummers met klassiekers als "Harvest Moon", "Ohio" en "Like A Hurricane". Ook worden we getrakteerd op parels als "Vampire Blues" en "Cortez The Killer" van bijna 15 (!!) minuten.
Deze twee laatste nummers zijn gelijk mijn favoriete nummers op dit album. 
De opnames zijn gemaakt toen Trump al even bezig was de wereld overhoop te halen, dus een aanklacht tegen MAGA ontbeert niet op dit album.

De geluidskwaliteit is geweldig en de verhouding zang en muziek is uitstekend gemixt. Neil is voor zo'n oude knar nog erg goed bij stem, hoewel hij op een enkele plaats toch wat moeite heeft. Zo voel je dat hij bij het nummer "Long Walk Home" op z'n tenen gaat staan om "America, America" te zingen. De broosheid geeft echter ook een bepaalde schoonheid en dit is sowieso een album voor de fijnproever. Dat neemt niet weg dat dit album de komende weken regelmatig de draaitafel gaat zien.

Fijne setlist, prima uitgevoerd, maar 62 euro voor twee plaatjes is wel een beetje ridicuul!