Massada in The Cube

Gisteravond zijn we naar een optreden van de Molukse band Massada geweest, en het was in één woord geweldig. Sterker nog: ik werd er zelfs een beetje emotioneel van. De pure gedrevenheid van de band en het diepe respect dat de bandleden voor elkaar hebben, spatten echt van het podium af. 

Energie! Eigenlijk: ENERGIE!

Ik kon na afloop eigenlijk maar aan één ding denken: waarom staat deze fantastische band niet veel vaker op een véél groter podium?

Het was niet de eerste keer dat ik Massada zag spelen. Ik heb ze door de jaren heen al vaker gezien; de allereerste keer was in Eksit (Exit) in Rotterdam, op 25 oktober 1975! Daarna heb ik ze nog regelmatig op verschillende kleinere festivals bewonderd.

Vooral de loodzware bezetting van de percussiesectie heeft mij altijd ontzettend aangesproken. Liefhebbers van slagwerk werden gisteravond in The Cube dan ook royaal getrakteerd op een daverende show. De percussiemannen maakten op mij de meeste indruk. Wat die gasten doen is wat mij betreft absolute topsport!

Dat neemt niet weg dat de gitaristen, de bassist, de toetsenist en de achtergrondzang er maar een beetje voor spek en bonen bij stonden. Zeker niet. Frontman en oprichter Johnny Manuhutu zorgde er persoonlijk voor dat iedereen volop in de spotlights kwam te staan, en het was prachtig om te zien hoe intens hij daar zelf van stond te genieten.

Niet alleen zijn bandmaatjes wist hij optimaal bij de show te betrekken, maar ook de zaal. Of het nu ging om een jarige in het publiek of om vrienden die al vanaf de prille begindagen bij de band betrokken zijn: iedereen deed mee.
Tussen de nummers door nam Johnny ons mee in de indrukwekkende historie van Massada en de maatschappelijke ontwikkelingen waarin die zich afspeelde. Dat werd op een prachtige wijze ondersteund met historische beelden.

Een band met het muzikale vakmanschap van Massada verdient uiteraard een gigantisch podium. Toch was juist door deze persoonlijke en warme benadering The Cube de perfecte zaal. Intiem en intens.

DANK!

50 jaar Songs in the Key of Life

Over sommige artiesten kan ik uit mijn blote hoofd tientallen blogjes schrijven vol leuke en correcte feitjes. Maar verwacht in deze post niet dat ik een blik met nieuwe weetjes over Stevie Wonder ga opentrekken; eerlijk is eerlijk, zoveel weet ik eigenlijk niet van de man. Wel weet ik één ding heel zeker: hij heeft een aantal weergaloze albums gemaakt, met Songs in the Key of Life als absoluut kroonjuweel.

Er is natuurlijk altijd wel iemand te vinden die wat te zeuren of te zeiken heeft, maar dit dubbelalbum is van A tot Z een meesterwerk dat vol staat met pareltjes. Om alvast in de stemming te komen voor deze blog, heb ik deze vandaag jarige plaat natuurlijk even op de schijvendraaier gelegd.

Ik heb de plaat in de nazomer van 1976 meteen gekocht en volgens mij had zo'n beetje elke vriend van mij dit wonder destijds in de kast staan. Dat is fantastisch nieuws als je het album nu nog zoekt, want het is toen in serieuze aantallen over de toonbank gegaan. In de VS behhaalde het album maar liefst vijfmaal de platinastatus. Dat is voor een dubbel-lp natuurlijk een gigantische prestatie.

Mocht je dit meesterwerk nog missen en op zoek gaan naar een mooie vinylversie: let er dan goed op dat het originele songbook én het extra 7"-singletje er nog bij zitten! Er circuleren in het tweedehands circuit helaas heel wat afgeleefde en incomplete exemplaren, maar deze plaat is het meer dan waard om net even wat langer door te zoeken naar een net exemplaar.

Als je een cd handiger vindt: prima hoor, maar de prachtige klaphoes, het grote songbook en dat fijne extra singletje zijn voor mij precies die details waarom het vinyl het wat mij betreft hier wint.

Een absoluut meesterwerk dat niet het laatste pareltje van Stevie zou zijn!

 

 

 

Stuart Tosh

Als je de drie albums op de foto naast elkaar ziet liggen, zou het zomaar een fantastische vraag voor een pubquiz kunnen zijn. Wel eentje voor de échte kenners, want eerlijk is eerlijk: zelf had ik het antwoord tot voor kort ook niet geweten.

Ik wist natuurlijk dat Stuart Tosh drummer is geweest bij 10cc, maar dat hij ook de drums voor zijn rekening nam op de eerste twee albums van The Alan Parsons Project? Dat wist ik dus niet. En bij wat verder spitwerk bleek hij ook te hebben gespeeld op werk van onder anderen Roger Daltrey.

De in Aberdeen geboren Schot begon zijn muzikale carrière echter bij de band Pilot. Deze poprockformatie is indertijd grotendeels aan mij voorbijgegaan. Pilot scoorde in Nederland hits met nummers als "Magic" en "January". Wie die liedjes even voor de geest haalt én mijn blog wat vaker leest, snapt meteen dat Pilot nou niet direct mijn kopje thee is...

De bijdragen van Tosh aan Alan Parsons, 10cc en Daltrey weet ik dan ook heel wat meer te waarderen. Stuart hoort misschien niet in het rijtje van de meest virtuoze drumgoden op aarde, maar hij doet precies wat je van een uitstekende muzikant mag verwachten: strak en dienend spelen. Naast zijn plek achter de drumkit leverde hij ook regelmatig vocale bijdragen én schreef hij mee aan diverse nummers.

Van het kaliber Stuart Tosh zijn er zo honderden muzikanten te bedenken. Gasten die zelden in de spotlights staan, maar wél de onmisbare ruggengraat vormen van de pop- en rockgeschiedenis. Precies daarom is het een mooi moment om zo'n artiest op zijn verjaardag eens het podium te geven dat hij verdient.

Happy Birthday, Stuart!

Wereld Droomdag

Er zijn natuurlijk veel manier van dromen, maar er zijn nog veel meer liedjes met dromen. Veel meer dan ik had gedacht. Een snelle check bij Discogs kwam ik er achter dat ik 101 nummer heb met dream in een of andere vorm in de titel:

 

• Abba - I Have A Dream
• The Alan Parson Project - A Dream Within A Dream
• The Allman Betts Band - Savannah's Dream 
• The Allman Brothers - Dreams
• Tony Banks - Somebody Else's Dream 
• Barrelhouse - Every Night There's Another Dream
• Joe Bonamassa - Woke Up Dreaming
• Elkie Brooks - Dreamdealer
• Elkie Brooks - Hold The Dream
• Jeff Buckley -  Dream Brother
• Kate Bush - Army Dreamers 
• Albert Collins &  Robert Cray - The Dream
• Ry Cooder - The Dream
• Ry Cooder - Great Dreams From Heaven 
• Cream - Dreaming
• David Crosby - Dreams
• David Crosby - In My Dreams 
• Crosby & Nash - Cowboy Of Dreams
• Crosby, Stills & Nash - In My Dreams 
• Crosby, Stills, Nash & Young - American Dream
• Crosby, Stills, Nash & Young - House Of Broken Dreams 
• Al Di Meola -  Soaring Through A Dream
• The Ducks -  I Am A Dreamer
• Bob Dylan - Bob Dylan's Dream
• Bob Dylan - Bob Dylan's 115th Dream
• Bob Dylan - I Dreamed I Saw St. Augustine
• Bob Dylan - Series Of Dreams 
• Eagles - I Dreamed There Was No War
• The Everly Brothers - All I Have To Do Is Dream 
• Fleetwoond Mac - Dreams
• Aretha Franklin - Don't Let Me Lose This Dream
• Genesis - Scenes From A Night's Dream 
• Astrud Gilberto - Dreamer
• Gruppo Sportivo - Dreamin' 
• Emmylou Harris - When I Stop Dreaming
• Emmylou Harris - In My Dreams 
• Emmylou Harris - Sweet Dreams
• Roger Hodgson - Had A Dream (Sleeping With The Enemy) 
• John Lee Hooker - Dreamin' Blues
• Hot Tuna - Serpent Of Dreams
• Etta James - Dream
• Bert Jansch - Dreams Of Love 
• Jethro Tull - Sweet Dream 
• King Crimson - Moonchild (Including (A) The Dream (B) The Illusion) 
• Ilse De Lange - You Are The Dream 
• Leif de Leeuw Band - Dreams
• John Lennon - #9 Dream 
• Little Feat - Wake Up Dreaming
• Little Feat - All That You Dream 
• Nils Lofgren - Dreams Die Hard 
• Nils Lofgren - To Be A Dreamer
• Lynyrd Skynyrd - I Never Dreamed
• Makaya McCraven – Dream Another
• Amy McDonalds - Dream On
• Don McLean - No Reason For Your Dreams 
• The Mama's & The Papa's - California Dreamin' 
• The Marshall Tucker Band - Dream Lover 
• The Monkees - Dream World
• The Monkees - Daydream Believer
• The Moody Blues - The Dream
• The Moody Blues - I Got A Dream 
• The Moody Blues - Gemini Dream 
• Van Morrison - These Dreams Of You 
• Trijntje Oosterhuis - I'm Dreaming Of A White Christmas 
• Roy Orbison -  In Dreams
• Roy Orbison -  Dream Baby (How Long Must I Dream)
• Outlaws -  If Dreams Came True 
• Dolly Parton - I Dreamed About Elvis
• Dolly Parton - Send Me The Pillow You Dream On 
• Pink Floyd - Julia Dream
• Pink Floyd - The Post War Dream
• Pink Floyd - The Gunner's Dream  
• The Platters -  My Dream
• Elvis Presley - Follow That Dream 
• The Rolling Stones - Dreamy Skies
• Linda Ronstadt - Simple Man, Simple Dream
• Linda Ronstadt - December Dream 
• Linda Ronstadt - All That You Dream 
• Leon & Mary Russell -  Like A Dream Come True
• Joe Satriani - Flying In A Blue Dream
• Grave Slick -  Dreams
• Bruce Springsteen -  Land Of Hope And Dreams
• Bruce Springsteen - Book Of Dreams 
• The Souther-Hillman-Furay Band - Deep, Dark And Dreamless
• Cat Stevens - 100 I Dream
• Stephen Stills - House Of Broken Dreams 
• Stiing - The Dream Of The Blue Turtles 
• Joss Stone -  I Had A Dream
• Supertramp - Dreamer
• James Taylor - Captain Jim's Drunken Dream 
• Traffic -  Dream Gerrard
• Ghalia Volt -  Meet Me In My Dreams
• The War On Drugs - Harmonia's Dream
• Lucinda Williams -  Runnin' Down A Dream
• Neil Young - Dreamin' Man
• Neil Young - A Dream That Can Last 
• Neil Young - To Follow One's Own Dream (Days That Used To Be) 
• Jesse Colin Young - Reveal Your Dreams
• Jesse Colin Young - Can We Carry On The Dream
• The Youngbloods - Dreamboat 
• The Youngbloods - Dreamer's Dream

Die ga ik natuurlijk niet allemaal behandelen................Voor mij is de mooiste Dreams van The Allman Brohers. Voor vanmiddag kies ik even voor dat geweldige compilatie album van Duane Allman.

Het geeft een fraai inzicht wat een gewedlige sessiemuzikant hij was. Drie van de vier plaatkanten worden besteed aan nummers van anderen artiesten waar hij meespeelt. Kant 4 is volledig met werk van The Allman Brothers met daarop uiteraard dat schitterende "Dreams". 

 

50 jaar One More from the Road

Het allereerste live-album van Lynyrd Skynyrd viert deze maand zijn vijftigste verjaardag. Het zou helaas ook het enige live-album worden voor het fatale vliegtuigongeluk op 20 oktober 1977. Daarmee is deze dubbele elpee een waar monument geworden in de roemruchte historie van de band.

Het album werd in juli 1976 opgenomen in het iconische Fox Theatre in Atlanta. Dat is een zaal voor zo'n 4.000 tot 5.000 toeschouwers en dus relatief intiem, want de band speelde in die tijd al regelmatig voor massa's van meer dan 100.000 man. Die wat kleinere setting heeft echter een ontzettend positief effect gehad op de geluidsopnames.

De muziekpers was aanvankelijk wat lauw en bleef in de recensies vaak steken op drie sterren. De fans dachten daar gelukkig heel anders over en gaven de plaat probleemloos vier, met de nodige uitschieters naar vijf sterren.

Zelf ben ik geen uitgesproken Lynyrd Skynyrd-diehard en je zult me niet snel in een band-T-shirt zien lopen. Ik heb zes albums van ze in de kast en dat mogen er best tien worden, maar ik heb hier geen last van de verzamelneurose die ik wel voel bij Neil Young, The Rolling Stones of The Allman Brothers Band.

Dat neemt niet weg dat ik het een fenomenale band vind, waarbij ik dan wel doel op de oorspronkelijke bezetting. Min of meer de club zoals die op One More From the Road te horen is. Op de hoes staat trouwens een leuke woordspeling op het bekende café-gezegde: One More FOR the Road.

De plaat bevat een aantal van mijn absolute favorieten, zoals "Tuesday's Gone", "Saturday Night Special" en natuurlijk "Free Bird". "Tuesday's Gone" is wat mij betreft een van de mooiste country-soul nummers ooit geschreven, en deze live-versie is heerlijk intens. Dat geldt evengoed voor het stevige, strakke en lekker uptempo "Saturday Night Special". En "Free Bird" is met dat weergaloze gitaarwerk uiteraard een absolute no-brainer.

De band speelt op de plaat vooral eigen werk, maar trakteert ook op een paar geweldige covers. Zo is er een heerlijke interpretatie van het nummer "Call Me the Breeze" van J.J. Cale. Ook brengen ze een ruim acht minuten lange versie van "T for Texas". Dat nummer komt oorspronkelijk uit de legendarische Blue Yodel-reeks van Jimmie Rodgers, die daar begin vorige eeuw furore mee maakte. 
De band gebruikt het nummer even om op een heel fijne manier gitaarles te geven. Smullen!
Lynyrd Skynyrd was overigens niet de enige die het werk van Rodgers oppakte: ook Johnny Cash, John Fogerty, The Everly Brothers en Wanda Jackson wisten zijn repertoire enorm te waarderen.

Verder spelen ze een eigen versie van "Crossroads", van blueslegende Robert Johnson die het nummer in de jaren 30 opnam. Het nummer werd later natuurlijk gigantisch beroemd door Eric Clapton met Cream, maar is inmiddels door talloze artiesten vertolkt en mag met recht gezien worden als een van de allergrootste bluesklassiekers. Lynyrd Skynyrd gooit er tijdens dit optreden een heerlijk, eigen zompig sausje overheen.

Als je een zwak hebt voor Southern rock, dan is dit album wat mij betreft een absolute verplichte kost. Lynyrd Skynyrd zoals we ze na die zwarte dag in oktober 1977 helaas nooit meer zouden horen!

Vier sterren? Voor mij toch zeker een halfje extra!

50 jaar Long May You Run

Het is vandaag precies vijftig jaar geleden dat Long May You Run verscheen. Stephen Stills en Neil Young zijn natuurlijk allebei geweldige muzikanten, liedjesschrijvers en performers. Het zijn echter ook twee enorme ego's, en samen in één studio of op één podium: dat moest simpelweg nooit te lang duren.

Dat begon al bij Buffalo Springfield, toen het tweetal voor het eerst serieus samen muziek maakte. Het leverde drie puike albums op, maar de laatste plaat kreeg niet voor niets de veelzeggende titel Last Time Around. Buffalo Springfield was nog op tournee, maar Neil had het wel gezien en werd voor de resterende optredens vervangen door David Crosby.

Crosby zou daarna verder optrekken met Stephen en vormde samen met Graham Nash het supertrio Crosby, Stills & Nash. Hoewel hun close harmony geweldig was, wilde Stills toch meer power in de band. Namen als Jimi Hendrix en Steve Winwood kwamen voorbij, maar uiteindelijk was de muzikale liefde voor Neil Young toch te groot.

Crosby, Stills, Nash & Young was geboren, maar ook dat hield niet lang stand. Na het fenomenale meesterwerk Déjà Vu (1970) lag het viertal elkaar alweer digitaal en fysiek in de haren. Wel verscheen in 1971 nog het fantastische livealbum 4 Way Street. Ook die naam was ongetwijfeld niet zomaar gekozen. Hoewel het viertal later nog een paar keer samenkwam voor optredens en wat albums, haalden ze nooit meer het magische niveau van Déjà Vu en 4 Way Street.

Crosby en Nash zochten elkaar wel wat vaker op, wat een aantal erg leuke albums opleverde. Of Stills en Young zich daardoor lieten inspireren weet ik niet, maar een echte hoogvlieger is dit eenmalige tussendoortje van The Stills-Young Band niet geworden.

Is de plaat dan slecht? Nee, zeker niet. Drie sterren is het album gerust waard, maar voor dit immens getalenteerde duo is het simpelweg onder de maat. Stills zat destijds ook niet in de allerbeste periode van zijn carrière; de solo-albums van vlak voor en na deze samenwerking waren niet echt denderend. Young had daarentegen net zijn geweldige Ditch Trilogy afgeleverd. Het is lastig om er een wedstrijd van te maken, maar de twee zaten simpelweg niet op eenzelfde piek. Neil maakte de bijbehorende tournee dan ook niet af (hij stapte halverwege op en liet Stills achter met een telegram), waardoor Stephen wel een héél nare déjà vu gehad zal hebben...

De titelsong van Long May You Run is overigens verre van een slecht begin. Ook de andere nummers van Young, zoals "Midnight on the Bay", "Ocean Girl" en "Fontainebleau", kan ik uitstekend hebben. Van Stills vind ik vooral "Guardian Angel" een fijne bijdrage, maar zijn overige tracks zijn wat mager. Daar waar de twee elkaar in het verleden meermaals wisten te inspireren tot magische hoogtes, lukte dat dit keer simpelweg niet. Dat voelden ze zelf blijkbaar ook, en het is bij dit ene album gebleven.

Leuk detail: in april 2023 stonden de twee nog samen in het Greek Theatre in Los Angeles tijdens het 'Light Up the Blues'-benefietconcert. Een jaar later op 5 oktober 2024 deelden ze opnieuw het podium tijdens het Harvest Moon Benefit Concert. Ze speelden toen een geweldige set van een uur met nummers van Buffalo Springfield en CSNY. Als uitsmijter speelden ze "Rockin' in the Free World", waarbij ze gezelschap kregen van John Mayer.

Neil Young - Second Song

Volgens sommige tellingen zou dit het vijftigste studioalbum van Neil Young zijn. En het album is het meer dan waard om die bijzondere titel te dragen.

Neil is natuurlijk nooit een gepolijste zanger geweest en bij de meeste 80-jarigen is het beste er qua stem sowieso wel vanaf. Maar zijn zangkwaliteiten zijn voor mij ook nooit de reden geweest waarom ik zo’n groot fan van de man ben. Het is de unieke sfeer die Neil met zijn muziek weet neer te zetten. Bij het ene album lukt dat wat beter dan bij het andere, want tussen die vijftig platen zitten eerlijk is eerlijk ook wel een paar miskleunen.

Die bijna klagerige zang met regelmatig ongekende, vurige oplevingen... Soms brengt hij het alleen met zijn akoestische Martin-gitaar of achter de piano, en dan weer met een rammelende 'plank' en een stevige band. Soms zelfs heel stevig, zoals in zijn tijd met Pearl Jam. Welke muzikale weg hij voor een album ook kiest, het maakt eigenlijk niet uit. Neil is vooral op zoek naar een sfeer die beklijft en dat wordt doorgaans versterkt door ijzersterke teksten.

Voor Second Song heeft Neil gekozen voor een ingetogen, semi-akoestische aanpak, samen met zijn begeleidingsband The Chrome Hearts. Het resultaat is een van zijn meest relaxte albums van de afgelopen jaren. Het kabbelt heerlijk voort, maar wordt nergens achteloos. Zeker niet als je na een paar draaibeurten de teksten goed op je in laat dalen.

Gisteren verscheen het album en ik ben inmiddels bezig met draaibeurt vier. Aan de teksten heb je nog wel even een kluif, maar gelukkig staan ze netjes aan de binnenzijde van de prachtige hoes afgedrukt. Liefde, zelfreflectie, verleidingen (alcohol), misleidingen (Trump) en vergankelijkheid. Het komt allemaal voorbij. Doorleefd en intens gebracht, zonder dat Neil het ook maar ergens uit hoeft te schreeuwen. Nee, op melancholische wijze brengt hij zeven nummers met de duidelijke boodschap dat we zuinig op elkaar moeten zijn.

Zelf heb ik nog geen uitgesproken favoriete track, maar de 11 minuten lange titelsong is een grote kandidaat om als winnaar uit de bus te komen. Dat nummer had van mij gerust een hele plaatkant mogen bestrijken!

The Chrome Hearts laten ook nu weer horen dat ze uitstekend aansluiten bij de sound van Neil, maar het is uiteraard de meester zelf die de show steelt.

Wie muziek en perfectie in dezelfde fruitmand heeft liggen, kan deze plaat beter in de schappen laten staan. Ligt muziek bij jou in de fruitmand samen mét het rauwe leven zelf, dan is dit album een cadeautje om vingers en duimen bij af te likken.

The Stones Compleet!

Zo'n titel is eigenlijk een pure clickbait, want wat is 'compleet'? In mijn ogen ben je dat als je alle officiële studio-albums van een artiest of band in de kast hebt staan. Verzamelalbums vormen doorgaans een onoverzichtelijke jungle, waarbij veel releases niet eens door de artiest zijn goedgekeurd. Met live-albums is het meestal niet veel beter.

Van The Rolling Stones bestaat er een schier oneindige reeks verzamel- en live-platen, maar voor mij is het simpel: het studio-album is de weergave zoals die destijds echt bedacht en bedoeld was. Zowel qua uitvoering per nummer als qua samenstelling van de tracklist per album.

In de beginjaren van de moderne popmuziek was het overigens wel gebruikelijk dat er in de VS een andere tracklist werd gehanteerd dan in de UK en Europa. In een eerdere blog (The Rolling Stones: De rommelige Decca-jaren) ben ik daar al eens wat dieper op ingegaan.

Vanaf het einde van de lagere school was ik al veel meer een Stones-fan dan een Beatles-liefhebber. Voor mij waren de Stones net wat ondeugender. Zowel in hun doen en laten als in de muziek die ze maakten. Eenmaal op de middelbare school nam ik een bijbaantje om mijn muziekhobby te bekostigen. Het allereerste album van de Stones dat in mijn collectie belandde, was Exile on Main St.. Die plaat heeft destijds dagenlang op repeat gestaan; ik was op slag verslaafd.

Nog steeds gaat er wekelijks wel een plaat van de Stones op de draaitafel, maar de laatste paar albums hebben het vuur naar ongekende hoogte opgestookt. Wat mij betreft zijn die platen ook meteen een masterclass "omgaan met ouder worden". Is het allemaal perfect? Welnee, het gaat om dóén en lol hebben in wat je maakt!

Dat hernieuwde enthousiasme zorgde er ook voor dat ik mijn Stones-collectie definitief compleet wilde maken. Daarbij beperkte ik me dus tot de studio-albums, maar ik wilde wél zowel de UK- als de US-varianten hebben. Dan kom je in totaal uit op 32 albums. Prima te overzien, en een hobby mag ten slotte geld kosten.

Dat laatste is waar, maar ik probeer natuurlijk wel een beetje slim te shoppen. Zo kon het gebeuren dat de Amerikaanse versie van Between the Buttons als allerlaatste de gelederen kwam versterken.

Het album kwam dinsdag al binnen, maar helaas lag ik op dat moment hoestend en proestend in bed... Het is me werkelijk nog nooit overkomen dat een pakketje met een elpee erin drie volle dagen heeft liggen wachten voordat het werd opengemaakt!

Voor een verzamelaar is niets zo frustrerend als het niet wil lukken om een verzameling compleet te krijgen. Aan de andere kant: er is bijna niets zo beangstigend als wanneer een verzameling wél compleet is! Het zwarte gat waar je dan in belandt, is eindeloos diep... Je merkt het al, de koorts is nog niet helemaal verdwenen!

Ga ik nu alsnog jagen op alle live- of verzamelalbums van de Stones? Nee, zeker niet. In de kast staan al een stuk of twintig live-platen en een tiental verzamelaars, en zo vind ik het mooi geweest. Als ik nog eens een leuk live-album voor een prikkie tegenkom neem ik 'm mee. Voorwaarde is wel dat dan de setlist heel afwijkend moet zijn of het een registratie van een concert waar ik zelf bij ben geweest.

Voor nu: eerst maar eens kop-staart de héle studio-collectie afstoffen en op de draaitafel leggen!

50 jaar Troubadour

Samen met Naturally vormt dit album de absolute top twee in mijn lijstje favoriete J.J. Cale-platen. Troubadour is een van die albums waarbij je het gevoel krijgt dat je een stoere houten vloer in je cave moet laten leggen. Beetje zand eroverheen en een schommelstoel in de hoek. In de stiltes van de muziek hoor je het zand onder de schommelende stoel heel even knarsen. Dit is geen muziek voor perfectionisten die alles gladgestreken willen hebben; dit is een heel andere divisie. Cale, die met recht gezien mag worden als de grondlegger van de Tulsa Sound, gaf deze plaat dan ook de enig juiste titel: Troubadour.

Iedereen je cave uit, lampen gedimd, glaasje whisky erbij... Dit is het gedroomde album om na een lange dag werken in de ontspanningsmodus te komen.

Op Troubadour staat een dozijn pareltjes die op "I'm a Gypsy Man" na allemaal door Cale zelf zijn geschreven. Een uitgesproken voorkeur voor één specifieke track heb ik niet, maar met het nummer "Cocaine" ben ik eerlijk gezegd wel een beetje klaar.

Daar kan J.J. Cale zelf overigens niet zoveel aan doen; dat komt vooral door zijn goede vriend Eric Clapton, die er een gigantische hit mee scoorde. Dat nummer werd bij de optredens van Clapton naar mijn smaak iets té enthousiast meegezongen.
De waarschuwende intentie van het nummer is overduidelijk, zonder dat het een moraliserend vingertje wordt. Helaas heeft het live bij concerten bijna een carnavalesk karakter gekregen.

Het gaat wat te ver voor een blog als deze, maar zoek voor de grap de cijfers eens op van hoeveel mensen er jaarlijks overlijden aan cocaïne én het geweld rondom de handel erin. Dan praten we over de omvang van een stad als Rotterdam! Ik krijg het daarom niet over mijn hart om van zo'n nummer een soort volkslied te maken dat het gebruik ervan bagatelliseert.

Dat alles doet gelukkig helemaal niets af aan het meesterwerk waarop de track te vinden is. Dit album viert deze maand (de exacte releasedatum in 1976 is lastig te achterhalen) z'n 50e verjaardag. 
En het is nog altijd meer dan dik de moeite waard om deze Troubadour op de draaitafel te leggen!

Energiewonder Ron Wood in Paradiso

Toen de aankondiging kwam dat Ron Wood een concert zou geven in Paradiso, liet ik die in eerste instantie aan mij voorbijgaan. Het optreden stond immers precies gepland direct na onze vakantie naar Sri Lanka. Onhandig qua planning, en zo'n reis haalt toch een flinke hap uit het vakantiebudget.

Maar met nog een week te gaan op onze vakantie, kreeg ik een appje van dochterlief. Haar buurman bleek kaarten te hebben voor het concert van Ron Wood, maar kon zelf niet gaan. Hij had bij mijn dochter aangebeld omdat zij en haar man grote muziekliefhebbers zijn en regelmatig festivals afstruinen. Hoewel de buurman er niks aan hoefde te verdienen, waren de kaartjes voor het jonge stel toch nét wat te prijzig voor een optreden van twee uur.

Mijn dochter sprong er echter meteen bovenop en liet haar buurman weten dat haar vader (ik dus) een gigantische Stones-fan is. Zo kon het gebeuren dat ik, vlak na de klim van de Pidurangala-rots, op mijn hotelkamer zat te appen om de concertkaarten over te nemen!

In Sri Lanka had ik tot dat moment nauwelijks geld uitgegeven, want we aten vaak op plekken waar de locals komen en dan ben je voor onder een tientje klaar. Het is ergens wel confronterend dat ik in drie weken tijd aan lunch en diner in Sri Lanka minder heb uitgegeven dan aan twee kaartjes voor Ron Wood! Maar goed: het eerste maakte het tweede wel weer mogelijk, en we hebben er achteraf absoluut geen spijt van.

Ik zag Wood voor het eerst spelen tijdens het legendarische Stones-concert in het Zuiderpark in 1976. Dat is inmiddels precies 50 jaar geleden! Wood was toen officieel nog geen vast bandlid, maar eigenlijk was het destijds al een gelopen race: niet veel later dat jaar werd hij formeel gedoopt tot Rolling Stone.

Zijn reputatie maakte hij gisteravond meer dan waar. Wood is misschien geen geweldige zanger, maar gitaarles hoef je hem absoluut niet meer te geven. Om zijn zang wat te ondersteunen, had hij twee fantastische zangeressen meegenomen. De avond werd een grote ode aan de historie van de rock-'n-roll, waarbij ook invloeden uit de blues, r&b en country ruimschoots de ruimte

Wood is nog steeds een energiewonder en dit concert bevatten integraal een kuurtje tegen de ouderdom. Ergens te oud voor zijn zit in je hoofd en niet in dat van een ander!

Nummers van de Stones, Dylan, The Faces, Chuck Berry werd met zeer groot enthousiasme aan elkaar gespeeld. Geen lange intropraatjes. Wood komt prima uit zijn woorden, maar deze gast wil maar één ding: lekker muziek maken.

Als ik naar een concert ga hoef ik geen perfectie. Als ik dat wil zet ik de plaat wel op. Bij een concert wil ik muzikanten zien die lol hebben in wat ze doen. Gisteravond was Wood daar de overtreffende trap van! Hulde!

50 jaar No Reason To Cry

De vakpers had van Eric Clapton destijds blijkbaar een stevige bluesplaat verwacht, en dat is No Reason To Cry simpelweg niet. Clapton had in 1976 gewoon zin om met een flinke groep muzikale vrienden een tiental lekkere nummers op te nemen. Volgens mij is dat meer dan prima gelukt, en ook de hoes straalt die sfeer uit van een hechte club muzikanten die heerlijk samen muziek heeft gemaakt.

Zelf vind ik het een heerlijk relaxed album met een grote diversiteit aan nummers. De vakpers noemde die diversiteit destijds een "gebrek aan consistentie", maar het is juist die afwisseling die bij veel fans voor waardering zorgt.

Als Dylan-fan ben ik natuurlijk mega-enthousiast over "Sign Language". Het nummer had zó op Dylans album Desire - dat iets eerder dat jaar was verschenen - kunnen staan.

Muzikale vrienden zijn het duidelijk op dit album, want velen van hen hebben onwaarschijnlijk vaak met elkaar samengewerkt. Het nummer "Hello Old Friend" zal daarin zonder twijfel de nodige inspiratie hebben gevonden. Geen ingewikkelde, krankzinnige hoogvlieger, maar gewoon een lekker nummer met een paar prima muzikale loopjes.

Met de bluesklassieker "Double Trouble" (oorspronkelijk van Otis Rush) is wat mij betreft ook helemaal niks mis. Nee, ga het vooral niet vergelijken met het origineel van velen jaren daarvoor. Waar Otis bij zijn eigen versie koos voor een meer orkestrale aanpak, flirt Clapton hier op een toffe manier met de sound zoals hij die met zijn maatjes van Cream neergezet zou hebben.
Op deze "Double Trouble" kwam destijds natuurlijk ook de nodige kritiek, maar Otis Rush lag er zelf niet wakker van: tien jaar later stond hij samen met Clapton op het podium in Montreux om misschien wel de lekkerste versie ooit te spelen!

Het nummer "Innocent Times" is dan weer een heel ander verhaal. De fantastische vocale bijdrage van Marcy Levy maakt dit voor mij misschien wel de favoriet van het album. Op het lekkere uptempo nummer "Hungry" horen we dat Marcy nog meer dan genoeg adem over had. Heerlijk tegen Clapton in zingen. Weer eens wat anders dan een gitaarbattle!

"Black Summer Rain" is de afsluiter van dit album en wat mij betreft een absolute parel. Clapton die in die jaren zijn lichaam helaas flink aan het verwoesten was, zingt hier toch wel heel erg lekker.

No Reason To Cry heeft een enorm hoog laidback-gehalte, en dat is precies de reden waarom ik dit album elk jaar wel een paar keer met veel plezier uit de kast trek.

Internationale dag van de leeuw

Vandaag is het Internationale Dag van de Leeuw. Bij leeuwen en muziek denken de meesten van ons natuurlijk gelijk aan The Lion King uit 1994. Een Disney-productie met een opbrengst van meer dan miljard dollar! Bij zo'n film vind ik die muziek prima, maar het is niet echt een genre dat ik zelf snel op zal zetten. Zeker niet op maandagochtend, wanneer ik zoals dit keer wat moeite heb met opstarten.

Dus dook ik voor deze thema-ochtend maar eens in mijn eigen platencollectie. Qua albumhoezen heb ik sowieso de nodige leeuwen staan, zoals op het album Bridges to Babylon van The Rolling Stones uit 1997. Helaas heb ik die alleen op cd en het is het enige studioalbum van de Stones dat ik nog niet op vinyl heb. Daar moet ik toch echt eens heel snel wat aan gaan doen! 

Maar voor vandaag even geen Stones, want die hebben de afgelopen maanden al genoeg aandacht gekregen. Gelukkig zitten er nog meer leeuwen in m'n verzameling. Uiteraard het album Lionheart van Kate Bush uit 1978. Ik weet nog goed dat die plaat verscheen. Ik had net mijn allereerste baan in de automatisering en kocht van mijn eerste ICT-salaris dit album. Uiteraard nog een paar andere platen, want de winter kwam er immers aan.

Het was overigens niet de eerste 'leeuw' in de kast, want het nummer "Mama Lion" van Crosby & Nash had ik toen al een poosje. Dat staat op het album Wind on the Water uit 1975. Een leuk album voor verzamelaars trouwens, want het is verschenen met een groot aantal verschillende hoesvarianten. Als we alle cd-versies meerekenen, zijn dat er wel meer dan tien!

Voor vandaag valt mijn definitieve keuze op het album Plays The Allman Brothers Band van de Leif de Leeuw Band. Ik heb deze Nederlandse southern rockformatie al meerdere keren live zien spelen. Zowel bij shows waarin de hele set uit werk van The Allman Brothers bestaat, als tijdens optredens met hun eigen materiaal. Het is een uitstekende band, en ik ben sowieso een groot liefhebber van bands met een dubbele bezetting qua gitaar en slagwerk.

Echt smullen is hun uitvoering van het instrumentale "In Memory of Elizabeth Reed". Dat is een van mijn absolute favoriete nummers van The Allmans en ik heb er inmiddels wel tien verschillende versies van in de kast staan. Ook de Leif de Leeuw Band weet er een schitterende versie van te maken. Het begint mooi klein en ingetogen, en bouwt langzaam op naar de briljante complexiteit die zo herkenbaar is voor dit muzikale diamantje. Bijna 18 minuten champagne voor de oren!

Een heerlijk begin van de week!

Rinus Gerritsen 80 jaar

Geen band heb ik zo vaak live zien spelen als de Earring. Echte fans hebben het namelijk nooit over 'Golden Earring', maar gewoon over 'de Earring'. Iedereen snapt immers dat er maar één Earring is!

Vandaag mag medeoprichter Rinus Gerritsen een extra kaarsje uitblazen. Over de Earring is natuurlijk al zo ontzettend veel geschreven dat ik me daar niet aan ga branden, maar zo op zijn verjaardag staan we er toch graag even bij stil.

Na het intens verdrietige nieuws over het overlijden van George Kooymans was het stoppen van de band het enig juiste besluit. Afgelopen jaar zagen we de resterende drie leden regelmatig in talkshows aanschuiven om uit te leggen dat genoeg nu ook echt genoeg is.

Stilzitten doen ze trouwens niet: Rinus Gerritsen en Cesar Zuiderwijk doen hier en daar met andere muzikanten nog wel mooie projectjes. Begin dit jaar werd het definitieve afscheid van de Earring gemarkeerd met een reeks indrukwekkende concerten onder de noemer One Last Night. De drie overgebleven leden van de Earring werden daarbij bijgestaan door een keur aan Nederlandse top-acts, zoals Maan, DI-RECT, Son Mieux, Danny Vera, DeWolff en Davina Michelle.

Van deze concertserie is een fantastische tv-registratie gemaakt. Voor veel fans zal het kijken daarvan een dubbel gevoel hebben gegeven, maar wat een waardig eerbetoon was het. In april verscheen er van deze afscheidsserie ook een prachtig album op rood vinyl, in een gelimiteerde oplage van 2000 stuks.

Een geweldig souvenir voor de fanatieke Earring-fan natuurlijk, maar zelf hou ik het vandaag op de verjaardag van Rinus bij de klassieker The Naked Truth uit 1992.

Dit album was echt een Gerritsen-project. Hij was destijds ontzettend enthousiast geworden door de bekende Unplugged-serie van MTV. Het idee van Rinus om zelf ook zoiets te gaan doen pakte verbazingwekkend goed uit: het akoestische album haalde in Nederland maar liefst driemaal de platinastatus!

Gerritsen mag als bassist op het podium dan wel vaak een beetje op de achtergrond hebben gestaan, zijn bijdrage achter de schermen was ronduit indrukwekkend. En wat speelde hij toch heerlijk op die grote contrabas! Ik ben zelf ooit naar een show uit deze akoestische reeks geweest, en dat was echt smullen, smullen, smullen en nog eens smullen.

Rinus, Happy Birthday!

Internationale kattendag

Ik heb nagenoeg mijn hele leven katten gehad. Alleen in de periode tussen mijn eerste en tweede vrouw had ik geen katten. Dat was achteraf maar beter ook, want in die jaren was ik zelf een echte stray cat.
Tussen mijn katten en mijn muziek heeft altijd een sterke verbinding gezeten. De allereerste kat waar ik als jonge knul mee thuiskwam, kreeg de naam Timmie. Deze zwarte liefhebber van kip had ik vernoemd naar het nummer "Timothy" (van The Buoys). Dat was nét even een te lastige naam op de kaart bij de dierenarts, dus werd het Timmie.

Nog in diezelfde middelbareschoolperiode kwam ik met nummer twee thuis. Die kreeg de naam Bobbie, vernoemd naar Bob Dylan. Het was overigens ooit Cat Stevens die mij er als tiener toe aanzette om platen te gaan kopen, maar ja... noem je kat maar eens 'Cat'!

De katten die we nu hebben, heten Kiwi en Mango. Ze hadden die namen al toen ze bij ons kwamen. Ze waren van een mevrouw die naar het buitenland verhuisde en door haar nieuwe baan niet meer voor ze kon zorgen. Ze wonen inmiddels alweer een paar jaar bij ons en we sturen maandelijks foto's en filmpjes naar de vorige eigenaresse, wat enorm wordt gewaardeerd.
Kiwi en Mango hebben het hier beslist goed, en als ik in mijn cave platen zit te draaien, zijn ze er altijd bij. Het is ontzettend grappig om te zien hoe ze reageren op live-albums zodra een artiest de band of een nummer introduceert en het publiek begint te klappen. Ze zitten dan met hun oortjes naar voren gefascineerd naar de boxen te kijken!

Naast muziek zijn het enorme tv-liefhebbers. Ook vinden ze het geweldig als er bezoek over de vloer komt, of wanneer je thuiskomt met een gek of groot object. Ze kunnen je dan echt zo aankijken van: "Wat heb jij nou weer meegebracht?"

De Engelstaligen hebben daar een prachtig gezegde voor: "Look what the cat dragged in!" The Rolling Stones maakten daar zelfs een heerlijk nummer van, te vinden op het album A Bigger Bang uit 2005.

A Bigger Bang werd destijds niet door iedereen even enthousiast ontvangen. Toonaangevende bladen als Uncut en Rolling Stone gaven het album destijds vier tot vijf sterren, maar de critici die in het verleden bleven hangen, vonden het natuurlijk weer niks. Zelf vind ik het een prima album. Geen buitencategorie meesterwerk zoals Exile on Main St. of Sticky Fingers, maar in de VS haalde de plaat simpelweg de platinastatus. In die tijd betekende dat nog dat er gewoon een miljoen fysieke exemplaren over de toonbank moesten gaan! Toch wel stoer!

Voor ons is het eigenlijk elke dag Kattendag, maar er is helemaal niks mis mee om deze specifieke dag met dit Stones-album op de draaitafel te beginnen.

The Rolling Stones: De rommelige Decca jaren

Mede door het album Foreign Tongues had ik ineens heel sterk de behoefte mijn Stones collectie een upgrade te geven. Ik beperk mij dan wel tot de studioalbums, want verzamelalbums en live albums is echt niet te doen. Van de studio albums heb ik alles wat op hun eigen label is verschenen. Dus alles vanaf Sticky Fingers (1971). Helaas niet alles op vinyl, want Bridges to Babylon (1997) heb ik alleen op cd.

 

Van de beginjaren toen de Stones ondergebracht waren bij Decca miste ik aanvankelijk nog een paar albums. Dat heeft ook alles te maken met de verschillen tussen de albums voor de Britse en Amerikaanse markt  

 

Het verschil tussen de Britse (Decca) en Amerikaanse (London Records) studioalbums van The Rolling Stones uit de periode 1964–1969 ontstaat door een fundamenteel verschil in de muziekindustrie van destijds.

Bij het Britse model (Decca) was het gebruikelijk dat losse singles (en EP's) niet op een studioalbum werden geplaatst. Fans moesten immers niet twee keer voor hetzelfde nummer betalen. UK-albums telden meestal 12 tot 14 nummers.  

Het Amerikaanse model (London Records) was er op gericht dat elpees beter verkochten als er bekende hitsingles op stonden. Amerikaanse albums waren korter (11 tot 12 nummers). London Records knipte de Britse albums op, voegde hitsingles toe en bracht zo tussen 1964 en 1967 extra 'Amerikaanse' albums uit.  Vanaf eind 1967 werd dit beleid losgelaten en werden de studioalbums wereldwijd identiek uitgebracht. Om het voor mezelf duidelijk te maken maar eens een overzicht gemaakt van de officiële studio albums van de Stones tijdens de Decca jaren:  

1964 - UK: The Rolling Stones | US: England's Newest Hit Makers 

Op de Amerikaanse versie is "I Need You Baby" vervangen door de Amerikaanse doorbraaksingle "Not Fade Away". 

  

1964 - UK: Geen | US: 12 X 5

Deze US versie tracks van de Britse EP Five by Five, de single "It's All Over Now" en overgebleven studio-opnames. 

1965 UK: The Rolling Stones No. 2 | US: Geen

Een voornamelijk op R&B-covers gericht Britse album. De nummers werden in de VS verdeeld over 12 X 5 en The Rolling Stones, Now!. 

 

1965 UK: Geen | US: The Rolling Stones, Now! 

Exclusieve VS-release met tracks van No. 2, de hit "Heart of Stone" en niet eerder op elpee verschenen nummers. 

1965 UK: Out of Our Heads | US: Out of Our Heads

Andere tracklist en hoes. De UK-versie heeft meer R&B-covers. De US-versie bevat de megahits "(I Can't Get No) Satisfaction" en "The Last Time". 

 

1965 UK: Geen | US: December's Children (And Everybody's) 

Samengesteld voor de US met de hit "Get Off of My Cloud", nummers van de live-EP Got Live If You Want It! en restmateriaal. 

De afbeelding die voor deze hoes gebruikt is is gelijk aan de hoes van de UK versie van het album Out Of Our Heads. 

 

1966 UK: Aftermath | US: Aftermath 

Andere tracklist en hoes. De US-versie telt 14 nummers (met o.a. "Out of Time" en "Mother's Little Helper"). De US-versie schrapt 4 nummers en voegt de hit "Paint It Black" toe (11 nummers). 

 

1967 UK: Between the Buttons | US: Between the Buttons

De UK-versie bevat "Back Street Girl" en "Please Go Home". De US-versie vervangt deze door de dubbele A-kant "Let's Spend the Night Together" / "Ruby Tuesday".

 

 

1967 UK: Their Satanic Majesties Request | US: Their Satanic Majesties Request

Eerste wereldwijd identieke album: Vanaf dit punt hebben de albums in de UK en US dezelfde tracklist en hoes. 

 

1968 UK: Beggars Banquet | US: Beggars Banquet 

Identieke releases

 

1969 UK: Let It Bleed | US: Let It Bleed 

Identieke releases 

Een rommelige maar boeiende periode en voor veel verzamelaars een uitdaging. Zeker als je originele US versies wilt hebben. 

Overigens was Decca niet de enige grote platenmaatschappij die dit typische beleid voerde. Ook van bands zoals The Beatles en The Kinks werden er in die jaren voor de US andere versies van albums samengesteld en soms extra albums uitgebracht. Voor The Beatles werden er voor de Amerikaanse markt maar liefst vijf extra officiële studio albums uitgebracht.

 

Interessant fenomeen, maar voor het spaarvarken van de verzamelaar een ramp...........