50 jaar No Reason To Cry

De vakpers had van Eric Clapton destijds blijkbaar een stevige bluesplaat verwacht, en dat is No Reason To Cry simpelweg niet. Clapton had in 1976 gewoon zin om met een flinke groep muzikale vrienden een tiental lekkere nummers op te nemen. Volgens mij is dat meer dan prima gelukt, en ook de hoes straalt die sfeer uit van een hechte club muzikanten die heerlijk samen muziek heeft gemaakt.

Zelf vind ik het een heerlijk relaxed album met een grote diversiteit aan nummers. De vakpers noemde die diversiteit destijds een "gebrek aan consistentie", maar het is juist die afwisseling die bij veel fans voor waardering zorgt.

Als Dylan-fan ben ik natuurlijk mega-enthousiast over "Sign Language". Het nummer had zó op Dylans album Desire - dat iets eerder dat jaar was verschenen - kunnen staan.

Muzikale vrienden zijn het duidelijk op dit album, want velen van hen hebben onwaarschijnlijk vaak met elkaar samengewerkt. Het nummer "Hello Old Friend" zal daarin zonder twijfel de nodige inspiratie hebben gevonden. Geen ingewikkelde, krankzinnige hoogvlieger, maar gewoon een lekker nummer met een paar prima muzikale loopjes.

Met de bluesklassieker "Double Trouble" (oorspronkelijk van Otis Rush) is wat mij betreft ook helemaal niks mis. Nee, ga het vooral niet vergelijken met het origineel van velen jaren daarvoor. Waar Otis bij zijn eigen versie koos voor een meer orkestrale aanpak, flirt Clapton hier op een toffe manier met de sound zoals hij die met zijn maatjes van Cream neergezet zou hebben.
Op deze "Double Trouble" kwam destijds natuurlijk ook de nodige kritiek, maar Otis Rush lag er zelf niet wakker van: tien jaar later stond hij samen met Clapton op het podium in Montreux om misschien wel de lekkerste versie ooit te spelen!

Het nummer "Innocent Times" is dan weer een heel ander verhaal. De fantastische vocale bijdrage van Marcy Levy maakt dit voor mij misschien wel de favoriet van het album. Op het lekkere uptempo nummer "Hungry" horen we dat Marcy nog meer dan genoeg adem over had. Heerlijk tegen Clapton in zingen. Weer eens wat anders dan een gitaarbattle!

"Black Summer Rain" is de afsluiter van dit album en wat mij betreft een absolute parel. Clapton die in die jaren zijn lichaam helaas flink aan het verwoesten was, zingt hier toch wel heel erg lekker.

No Reason To Cry heeft een enorm hoog laidback-gehalte, en dat is precies de reden waarom ik dit album elk jaar wel een paar keer met veel plezier uit de kast trek.

Internationale dag van de leeuw

Vandaag is het Internationale Dag van de Leeuw. Bij leeuwen en muziek denken de meesten van ons natuurlijk gelijk aan The Lion King uit 1994. Een Disney-productie met een opbrengst van meer dan miljard dollar! Bij zo'n film vind ik die muziek prima, maar het is niet echt een genre dat ik zelf snel op zal zetten. Zeker niet op maandagochtend, wanneer ik zoals dit keer wat moeite heb met opstarten.

Dus dook ik voor deze thema-ochtend maar eens in mijn eigen platencollectie. Qua albumhoezen heb ik sowieso de nodige leeuwen staan, zoals op het album Bridges to Babylon van The Rolling Stones uit 1997. Helaas heb ik die alleen op cd en het is het enige studioalbum van de Stones dat ik nog niet op vinyl heb. Daar moet ik toch echt eens heel snel wat aan gaan doen! 

Maar voor vandaag even geen Stones, want die hebben de afgelopen maanden al genoeg aandacht gekregen. Gelukkig zitten er nog meer leeuwen in m'n verzameling. Uiteraard het album Lionheart van Kate Bush uit 1978. Ik weet nog goed dat die plaat verscheen. Ik had net mijn allereerste baan in de automatisering en kocht van mijn eerste ICT-salaris dit album. Uiteraard nog een paar andere platen, want de winter kwam er immers aan.

Het was overigens niet de eerste 'leeuw' in de kast, want het nummer "Mama Lion" van Crosby & Nash had ik toen al een poosje. Dat staat op het album Wind on the Water uit 1975. Een leuk album voor verzamelaars trouwens, want het is verschenen met een groot aantal verschillende hoesvarianten. Als we alle cd-versies meerekenen, zijn dat er wel meer dan tien!

Voor vandaag valt mijn definitieve keuze op het album Plays The Allman Brothers Band van de Leif de Leeuw Band. Ik heb deze Nederlandse southern rockformatie al meerdere keren live zien spelen. Zowel bij shows waarin de hele set uit werk van The Allman Brothers bestaat, als tijdens optredens met hun eigen materiaal. Het is een uitstekende band, en ik ben sowieso een groot liefhebber van bands met een dubbele bezetting qua gitaar en slagwerk.

Echt smullen is hun uitvoering van het instrumentale "In Memory of Elizabeth Reed". Dat is een van mijn absolute favoriete nummers van The Allmans en ik heb er inmiddels wel tien verschillende versies van in de kast staan. Ook de Leif de Leeuw Band weet er een schitterende versie van te maken. Het begint mooi klein en ingetogen, en bouwt langzaam op naar de briljante complexiteit die zo herkenbaar is voor dit muzikale diamantje. Bijna 18 minuten champagne voor de oren!

Een heerlijk begin van de week!

Rinus Gerritsen 80 jaar

Geen band heb ik zo vaak live zien spelen als de Earring. Echte fans hebben het namelijk nooit over 'Golden Earring', maar gewoon over 'de Earring'. Iedereen snapt immers dat er maar één Earring is!

Vandaag mag medeoprichter Rinus Gerritsen een extra kaarsje uitblazen. Over de Earring is natuurlijk al zo ontzettend veel geschreven dat ik me daar niet aan ga branden, maar zo op zijn verjaardag staan we er toch graag even bij stil.

Na het intens verdrietige nieuws over het overlijden van George Kooymans was het stoppen van de band het enig juiste besluit. Afgelopen jaar zagen we de resterende drie leden regelmatig in talkshows aanschuiven om uit te leggen dat genoeg nu ook echt genoeg is.

Stilzitten doen ze trouwens niet: Rinus Gerritsen en Cesar Zuiderwijk doen hier en daar met andere muzikanten nog wel mooie projectjes. Begin dit jaar werd het definitieve afscheid van de Earring gemarkeerd met een reeks indrukwekkende concerten onder de noemer One Last Night. De drie overgebleven leden van de Earring werden daarbij bijgestaan door een keur aan Nederlandse top-acts, zoals Maan, DI-RECT, Son Mieux, Danny Vera, DeWolff en Davina Michelle.

Van deze concertserie is een fantastische tv-registratie gemaakt. Voor veel fans zal het kijken daarvan een dubbel gevoel hebben gegeven, maar wat een waardig eerbetoon was het. In april verscheen er van deze afscheidsserie ook een prachtig album op rood vinyl, in een gelimiteerde oplage van 2000 stuks.

Een geweldig souvenir voor de fanatieke Earring-fan natuurlijk, maar zelf hou ik het vandaag op de verjaardag van Rinus bij de klassieker The Naked Truth uit 1992.

Dit album was echt een Gerritsen-project. Hij was destijds ontzettend enthousiast geworden door de bekende Unplugged-serie van MTV. Het idee van Rinus om zelf ook zoiets te gaan doen pakte verbazingwekkend goed uit: het akoestische album haalde in Nederland maar liefst driemaal de platinastatus!

Gerritsen mag als bassist op het podium dan wel vaak een beetje op de achtergrond hebben gestaan, zijn bijdrage achter de schermen was ronduit indrukwekkend. En wat speelde hij toch heerlijk op die grote contrabas! Ik ben zelf ooit naar een show uit deze akoestische reeks geweest, en dat was echt smullen, smullen, smullen en nog eens smullen.

Rinus, Happy Birthday!

Internationale kattendag

Ik heb nagenoeg mijn hele leven katten gehad. Alleen in de periode tussen mijn eerste en tweede vrouw had ik geen katten. Dat was achteraf maar beter ook, want in die jaren was ik zelf een echte stray cat.
Tussen mijn katten en mijn muziek heeft altijd een sterke verbinding gezeten. De allereerste kat waar ik als jonge knul mee thuiskwam, kreeg de naam Timmie. Deze zwarte liefhebber van kip had ik vernoemd naar het nummer "Timothy" (van The Buoys). Dat was nét even een te lastige naam op de kaart bij de dierenarts, dus werd het Timmie.

Nog in diezelfde middelbareschoolperiode kwam ik met nummer twee thuis. Die kreeg de naam Bobbie, vernoemd naar Bob Dylan. Het was overigens ooit Cat Stevens die mij er als tiener toe aanzette om platen te gaan kopen, maar ja... noem je kat maar eens 'Cat'!

De katten die we nu hebben, heten Kiwi en Mango. Ze hadden die namen al toen ze bij ons kwamen. Ze waren van een mevrouw die naar het buitenland verhuisde en door haar nieuwe baan niet meer voor ze kon zorgen. Ze wonen inmiddels alweer een paar jaar bij ons en we sturen maandelijks foto's en filmpjes naar de vorige eigenaresse, wat enorm wordt gewaardeerd.
Kiwi en Mango hebben het hier beslist goed, en als ik in mijn cave platen zit te draaien, zijn ze er altijd bij. Het is ontzettend grappig om te zien hoe ze reageren op live-albums zodra een artiest de band of een nummer introduceert en het publiek begint te klappen. Ze zitten dan met hun oortjes naar voren gefascineerd naar de boxen te kijken!

Naast muziek zijn het enorme tv-liefhebbers. Ook vinden ze het geweldig als er bezoek over de vloer komt, of wanneer je thuiskomt met een gek of groot object. Ze kunnen je dan echt zo aankijken van: "Wat heb jij nou weer meegebracht?"

De Engelstaligen hebben daar een prachtig gezegde voor: "Look what the cat dragged in!" The Rolling Stones maakten daar zelfs een heerlijk nummer van, te vinden op het album A Bigger Bang uit 2005.

A Bigger Bang werd destijds niet door iedereen even enthousiast ontvangen. Toonaangevende bladen als Uncut en Rolling Stone gaven het album destijds vier tot vijf sterren, maar de critici die in het verleden bleven hangen, vonden het natuurlijk weer niks. Zelf vind ik het een prima album. Geen buitencategorie meesterwerk zoals Exile on Main St. of Sticky Fingers, maar in de VS haalde de plaat simpelweg de platinastatus. In die tijd betekende dat nog dat er gewoon een miljoen fysieke exemplaren over de toonbank moesten gaan! Toch wel stoer!

Voor ons is het eigenlijk elke dag Kattendag, maar er is helemaal niks mis mee om deze specifieke dag met dit Stones-album op de draaitafel te beginnen.

The Rolling Stones: De rommelige Decca jaren

Mede door het album Foreign Tongues had ik ineens heel sterk de behoefte mijn Stones collectie een upgrade te geven. Ik beperk mij dan wel tot de studioalbums, want verzamelalbums en live albums is echt niet te doen. Van de studio albums heb ik alles wat op hun eigen label is verschenen. Dus alles vanaf Sticky Fingers (1971). Helaas niet alles op vinyl, want Bridges to Babylon (1997) heb ik alleen op cd.

 

Van de beginjaren toen de Stones ondergebracht waren bij Decca miste ik aanvankelijk nog een paar albums. Dat heeft ook alles te maken met de verschillen tussen de albums voor de Britse en Amerikaanse markt  

 

Het verschil tussen de Britse (Decca) en Amerikaanse (London Records) studioalbums van The Rolling Stones uit de periode 1964–1969 ontstaat door een fundamenteel verschil in de muziekindustrie van destijds.

Bij het Britse model (Decca) was het gebruikelijk dat losse singles (en EP's) niet op een studioalbum werden geplaatst. Fans moesten immers niet twee keer voor hetzelfde nummer betalen. UK-albums telden meestal 12 tot 14 nummers.  

Het Amerikaanse model (London Records) was er op gericht dat elpees beter verkochten als er bekende hitsingles op stonden. Amerikaanse albums waren korter (11 tot 12 nummers). London Records knipte de Britse albums op, voegde hitsingles toe en bracht zo tussen 1964 en 1967 extra 'Amerikaanse' albums uit.  Vanaf eind 1967 werd dit beleid losgelaten en werden de studioalbums wereldwijd identiek uitgebracht. Om het voor mezelf duidelijk te maken maar eens een overzicht gemaakt van de officiële studio albums van de Stones tijdens de Decca jaren:  

1964 - UK: The Rolling Stones | US: England's Newest Hit Makers 

Op de Amerikaanse versie is "I Need You Baby" vervangen door de Amerikaanse doorbraaksingle "Not Fade Away". 

  

1964 - UK: Geen | US: 12 X 5

Deze US versie tracks van de Britse EP Five by Five, de single "It's All Over Now" en overgebleven studio-opnames. 

1965 UK: The Rolling Stones No. 2 | US: Geen

Een voornamelijk op R&B-covers gericht Britse album. De nummers werden in de VS verdeeld over 12 X 5 en The Rolling Stones, Now!. 

 

1965 UK: Geen | US: The Rolling Stones, Now! 

Exclusieve VS-release met tracks van No. 2, de hit "Heart of Stone" en niet eerder op elpee verschenen nummers. 

1965 UK: Out of Our Heads | US: Out of Our Heads

Andere tracklist en hoes. De UK-versie heeft meer R&B-covers. De US-versie bevat de megahits "(I Can't Get No) Satisfaction" en "The Last Time". 

 

1965 UK: Geen | US: December's Children (And Everybody's) 

Samengesteld voor de US met de hit "Get Off of My Cloud", nummers van de live-EP Got Live If You Want It! en restmateriaal. 

De afbeelding die voor deze hoes gebruikt is is gelijk aan de hoes van de UK versie van het album Out Of Our Heads. 

 

1966 UK: Aftermath | US: Aftermath 

Andere tracklist en hoes. De US-versie telt 14 nummers (met o.a. "Out of Time" en "Mother's Little Helper"). De US-versie schrapt 4 nummers en voegt de hit "Paint It Black" toe (11 nummers). 

 

1967 UK: Between the Buttons | US: Between the Buttons

De UK-versie bevat "Back Street Girl" en "Please Go Home". De US-versie vervangt deze door de dubbele A-kant "Let's Spend the Night Together" / "Ruby Tuesday".

 

 

1967 UK: Their Satanic Majesties Request | US: Their Satanic Majesties Request

Eerste wereldwijd identieke album: Vanaf dit punt hebben de albums in de UK en US dezelfde tracklist en hoes. 

 

1968 UK: Beggars Banquet | US: Beggars Banquet 

Identieke releases

 

1969 UK: Let It Bleed | US: Let It Bleed 

Identieke releases 

Een rommelige maar boeiende periode en voor veel verzamelaars een uitdaging. Zeker als je originele US versies wilt hebben. 

Overigens was Decca niet de enige grote platenmaatschappij die dit typische beleid voerde. Ook van bands zoals The Beatles en The Kinks werden er in die jaren voor de US andere versies van albums samengesteld en soms extra albums uitgebracht. Voor The Beatles werden er voor de Amerikaanse markt maar liefst vijf extra officiële studio albums uitgebracht.

 

Interessant fenomeen, maar voor het spaarvarken van de verzamelaar een ramp...........

Georg Albert Ruthenberg

Geboren en :Los Angeles en al snel kreeg George de bijnaam Smear. De artiestennaam 'Pat Smear' is een knipoog naar pap smear (uitstrijkje). Smear hoorde die term op de middelbare school en vond het het smerigste wat hij ooit had gehoord

Pat Smear groeide op in Californië en richtte in 1976 de punkband The Germs op (met onder anderen Belinda Carlisle op drums). Hun album GI uit 1979 geldt als een absolute punkklassieker. Later speelde hij bij Nina Hagen, bracht hij twee solo-albums uit en doken er wat gastrolletjes op in films als Blade Runner.

Via Courtney Love kwam Pat in 1993 in contact met Kurt Cobain. Smear zei meteen 'ja' op de vraag om bij Nirvana te spelen en toerde met hen tot aan Cobains dood.
Toen Dave Grohl (drummer bij Nirvana) daarna Foo Fighters begon, sloot Smear zich aan. Na een pauze vanaf 1997 is hij sinds 2007 weer helemaal terug en inmiddels niet meer weg te denken uit de band.

De laatste van de Foo Fighters dan maar. Album verscheen dit voorjaar en kreeg unaniem vier sterren van de vakpers. Lekker wakker worden! 

Happy Birthday Pat! 

Swinging Soul Machine

Het album Through The Eye is het debuut van The Machine, zoals de band later door het leven zou gaan. Bij dit debuut uit 1969 werd echter nog de naam Swinging Soul Machine gebruikt. Dat wekt wellicht de indruk dat we hier met een pure soulband te maken hebben, maar dat is beslist niet het geval.

Als je muziek verwacht in de stijl van The Temptations, The Isley Brothers of Earth, Wind & Fire, kom je bedrogen uit. Dit album laat zich namelijk heel moeilijk vastpinnen op één specifieke muziekstijl. De plaat die nu opstaat is een heerlijke mix waarbij soul een belangrijk ingrediënt is, maar je hoeft niet heel scherp te luisteren om er de nodige psychedelica in te herkennen.

In die tijd vonden veel bands (zelfs The Beatles en The Rolling Stones konden het niet laten) dat er flink geëxperimenteerd moest worden. Experimenteren met exotische instrumenten, of juist alledaagse attributen gebruiken als instrument. Maar ook songteksten die grenzen opzochten en veel verder gingen dan de standaard lovesongs en protestliedjes die we tot dan toe gewend waren. Teksten die niet zelden tot stand kwamen na het uitproberen van de nodige genotmiddelen of die er subtiel naar verwezen.

Veel muziekliefhebbers weten niet precies wat psychedelische rock of pop inhoudt. Omdat ik over Swinging Soul Machine zelf niet héél veel te melden heb even een kleine eyeopener. 
Denk bij dit genre aan klassiekers als "Strawberry Fields Forever" (The Beatles), "Light My Fire" (The Doors), "In-A-Gadda-Da-Vida" (Iron Butterfly), "White Room" (Cream), "Hush" (Deep Purple) en uiteraard "White Rabbit" (Jefferson Airplane).

Natuurlijk voldoet lang niet elk nummer aan ál die kenmerken, maar bij het beluisteren van dit debuut van Swinging Soul Machine kun je er niet omheen dat veel van die psychedelische elementen doorschemeren.

Maar waarom nu ineens aandacht voor deze plaat? Eerder deze maand was ik jarig en van een goede vriend kreeg ik dit album cadeau. Ik ken hem al vanaf m'n 17e. We waren elkaar een tijdje uit het oog verloren, maar we wonen nu alweer een hele poos in hetzelfde dorp en drinken samen met onze vrouwen graag een goed glas wijn. 
In de jaren dat we elkaar leerden kennen, inspireerden we elkaar met de meest uiteenlopende muziekstijlen. We gingen naar optredens in kleine, intieme zalen zoals de oude Jaminfabriek, Exit en De Lantaarn.

Deze vriend had bedacht dat een elpee wel een leuk verjaardagscadeau zou zijn. Hij wist echter ook dat een album van The Stones, Neil Young, Pink Floyd, Eric Clapton of Bob Dylan een kansloze missie zou worden voor mijn verzameling. Ook durfde hij zijn handen niet te branden aan een album van Led Zeppelin, terwijl hij juist degene is geweest die mij destijds enthousiast maakte voor Robert Plant en z'n mannen!

Nee... het moest en zou een Rotterdamse band worden die in de jaren 60 en 70 in de regio veel furore maakte met hun live-optredens. De periode dat we samen op pad gingen naar uiteenlopende optredens. Een leuke knipoog naar die tijd. Zo gezegd, zo gedaan! Mijn collectie is er niet alleen in kwantiteit, maar zeker ook in kwaliteit door gegroeid.

Als ik er goed over nadenk, heb ik Swinging Soul Machine ooit zelfs een keer live zien optreden. Dat moet rond Koninginnedag geweest zijn. Was dat nou in het Zuiderpark of het Vroesenpark? Als iemand van de lezers het weet: laat gerust een reactie achter!

Een fantastische aanwinst. En eerlijk is eerlijk: ik ben vooral helemaal verliefd op dat typische, scheurende orgelgeluid uit die jaren... Heerlijk!

60 jaar Dylan's motordrama

Het is vandaag op de kop af 60 jaar geleden dat Bob Dylan vlak bij zijn huis in Woodstock verongelukte met zijn Triumph T100 S/R. Dylan was altijd al in de nodige mysterie gehuld, en dit motorongeluk versterkte dat alleen maar.

De wildste geruchten deden de ronde, zoals zwaar nek- en rugletsel. Het kwam Dylan echter maar wát goed uit dat het ongeluk door de media en zijn fans als zeer ernstig werd ervaren. In welke mate hij zelf invloed heeft uitgeoefend om dat beeld te versterken zal nooit helemaal duidelijk worden. Dylan is natuurlijk niet het type om iets te doen of juist te laten zonder een goede reden.

En die goede reden wás er. Dylan had namelijk behoefte om afstand te nemen van de ratrace die het bestaan van een grote rockartiest met zich meebrengt. Platen opnemen, hits schrijven, interviews geven en continue optreden: het werd Dylan simpelweg even te veel.

Helaas wordt er in onze maatschappij nog altijd makkelijker omgegaan met een pauze vanwege ernstig lichamelijk letsel dan met mentale overbelasting. In 60 jaar tijd is er op dat vlak helaas weinig veranderd. Bij een burn-out wordt er nog te vaak argwanend naar je gekeken, maar voor een snee in je vinger krijg je een fruitmand en 500 likes op Facebook en Instagram. Beetje zielig kijken en je gaat over de 1000!

Dylan maakte dus handig gebruik van die schuiver met zijn fraaie Triumph. Het zou bijna een jaar duren voordat hij weer een serieus aantal opnames ging maken. Dat gebeurde aan het eind van de lente van 1967, samen met The Band in het legendarische roze huis 'Big Pink'.

Even geen harde rock, maar Americana, folkrock en alternatieve country. Honderden opnames werden er gemaakt, en in deze veilige omgeving was Dylan productiever dan ooit tevoren. Van deze sessies verschenen al snel de nodige bootlegs, zoals Troubled Troubadour op het bekende bootleglabel Trade Mark Of Quality. 
Zelf heb ik ook zo'n bootleg in m'n bezit gehad, maar ik was wat blij toen er in 1975 eindelijk een officieel album verscheen. Mijn bootleg heb ik goed verkocht voor een veelvoud van wat hij me ooit had gekost!

Dat officiële album werd een dubbel-lp die de titel The Basement Tapes meekreeg. In het jaar van Dylans bezinning wilde platenmaatschappij CBS/Columbia overigens wel geld aan hem blijven verdienen en zij brachten in maart 1967 de eerste verzamelaar Bob Dylan's Greatest Hits uit.

Een zomer muziek maken met The Band had Dylan enorm goed gedaan, en in de herfst die volgde nam hij het album John Wesley Harding op. Op 27 december 1967 en dus net te laat voor de kerststress, lag de plaat al in de winkels. Na het meesterwerk Blonde on Blonde hadden de fans dus 555 dagen moeten wachten. Niet eerder hadden de fans zo lang op een volgend album van Dylan moeten wachten.

Muzikaal gezien is John Wesley Harding eerder een logisch vervolg op The Basement Tapes dan op Blonde on Blonde. Voor veel fans duurde het echter tot 1975 om die link echt te leggen. Met de officiële release van The Basement Tapes werd toen immers voor iedereen duidelijk hoe waardevol het is geweest dat Dylan dat motorongeluk heeft gebruikt om even een stevige stap terug te doen.

Een mooie les in hoe je een tegenslag volledig in je voordeel kunt draaien!

Foto:Hoes van de bootleg die rond 1970 hier en daar opdoken. GWW is de afkorting van Great White Wonder. 

Deze term werd door TMOQ op de eerste bootleg van Dylan gebruikt en zou daarna bij iedere 

volgende bootleg van Dy;an gebruikt worden. Zo ook op deze bootleg van de 

opnames met The Band in het Big Pink huis.

Sunday's Blues - Fabio Treves

Veel wind, een beetje grijs buiten... Tijd om zo direct sinaasappels te persen en broodjes te bakken, maar eerst is er nog even tijd voor Sunday's Blues. Dit is het tweede solo-album van de Italiaanse bluesartiest Fabio Treves.

Ik ben Treves op het spoor gekomen via Chuck Leavell. Uiteraard ken ik Leavell van The Allman Brothers Band en The Rolling Stones, maar ik ben eens verder gaan zoeken naar waar deze geweldige toetsenist nog meer op heeft meegespeeld.
Eigenlijk kan ik alles waar Leavell zijn medewerking aan verleent wel waarderen. Hij duikt dan ook veelvuldig op in mijn platenkast; je vindt hem onder andere op albums van Eric Clapton, Aretha Franklin, George Harrison, The Black Crowes, Chuck Berry en natuurlijk op het werk van zijn eigen band, Sea Level.

Zo kwam ik Leavell dus ook tegen op dit album van Fabio Treves. Deze in Milaan geboren Italiaan is een echte multi-instrumentalist en speelt op deze plaat op een traditional na allemaal eigen werk.

Sunday's Blues begint met een lekkere jazzy blues en bevat een paar heerlijke slow-nummers, maar ook een paar snellere bluestracks die flink worden aangejaagd door enthousiast harmonicaspel. Een tweetal nummers is mij net iets te veel richting de popkant, maar het leeuwendeel is heerlijke Italiaanse blues. Geen idee of dat officieel een muziekstroming is, maar het is in elk geval een prima album om lekker bij wakker te worden!

Fijne dag allemaal!

Foreign Tongues: Verzamelneurose

Woensdag plaatste ik een blog met mijn persoonlijke luisterervaring van dit nieuwe album van de Stones. Prima album als je een fan van ze bent, maar als verzamelaar ben je ook aan de beurt.
Het album is namelijk in een zeer groot aantal varianten uitgebracht. Het gaat uiteraard steeds om dezelfde muziek, maar er zijn varianten in kleur van het vinyl, uitvoering van de hoes en er zijn zelfs heel speciale edities.

Zelf heb ik mijn laten verleiden tot één extra variant van de vinylversie en ik heb de gewone cd versie gekocht. Deze om te rippen en in de auto te luisteren.

VINYL VERSIES
Het album is uitgebracht als een dubbel-LP (2LP) in verschillende persingen:

 

• Standard Black Vinyl: De reguliere zwarte dubbel-LP.

• Limited Edition Green Vinyl: Een speciale groene vinyl-editie (vaak als Indie Only of platenzaak-exclusief).

• Limited Edition Blue Vinyl (Baby Blue): Een helderblauwe variant. 

• Limited Edition White Viny. Variant met wit vinyl

•  Picture Disc

• Carnaby Street Edition (Red Vinyl): De felrode editie, traditioneel exclusief voor de officiële RS No. 9 Carnaby-winkel.

• Exclusive Berlin Edition (Red Marbled / Oxblood Red Vinyl): Een exclusieve Duitsland-editie op gemarmerd donkerrood vinyl. Ook voor Keulen, München en Hamburg zijn er speciale versie en er is tevens een box met alle vier deze edities.

• Limited Edition Blue Vinyl (Baby Blue): Een helderblauwe variant.  

• Een transparante vinyl-editie die geleverd wordt met speciale Panini verzamelkaarten. 

• Alternatieve hoes (achtergrond portret heeft grijze kleur) met zilverkleurig vinyl. Speciaal voor de Duitse markt.

• Alternatieve hoes (achtergrond portret heeft gele kleur) met roze kleurig vinyl.

• Ultra Clear Vinyl + Prizm Trading Cards: Een transparante vinyl-editie die geleverd wordt met speciale verzamelkaarten.

• Twee verschikkende FIFA edities

CD-VERSIES

• Standaard CD: CD in een kartonnen digisleeve met een songtekstenboekje van 16 pagina's.

• Store Exclusive Red CD: Een exclusieve cd-variant met afwijkend rood artwork.

• Japan Import (SHM-CD): De bekende Japanse SHM-cd-persing (Super High Material CD) voor een superieure geluidskwaliteit.

BOXSETS & DELUXE-EDITIES
Voor de liefhebber en verzamelaar met diepe zakken zijn er luxe boxsets die een Blu-ray audio-disc bevatten met hoge resolutie stereo, 5.1 Surround en Dolby Atmos-mixen:

• Vinyl Boxset (2LP / Blu-ray): Bevat het album op zwaar 180g geel vinyl (2LP), een Blu-ray met de audiomixen, een slipmat voor je platenspeler, een poster en een 12" artprint.

• CD Boxset (CD + Blu-ray): Bevat de standaard cd in digisleeve, de Blu-ray met de audiomixen, een poster en een 7" artprint.

• Japan Limited Box Set: Een speciale Japanse importversie van de boxset met SHM-cd's

NASCAR & THE ROLLING STONES EDITIES
Ter viering van "life on the road" (en in samenwerking met bandenfabrikant Goodyear) is er een officiële NASCAR-collectie gelanceerd. Naast vette merchandise (zoals een echt co-branded racerecyclejack) zijn er twee speciale NASCAR-vinyledities uitgebracht

• Foreign Tongues X NASCAR Stock Car Edition (2LP): Deze limited edition vinyl is voorzien van exclusief artwork in racestijl en een hoes met NASCAR-stockcars erop.

• Tweede NASCAR Collector’s Edition: Een alternatieve persing die speciaal via de NASCAR- en Stones-webshops (en trackside tijdens de race-weekenden) werd verkocht.

 

MARVEL COLECTOR’S SERIES (Comic Book Editions)

• The Rolling Stones zijn een officiële samenwerking aangegaan met Marvel Comics. Dit heeft geresulteerd in 5 verschillende gelimiteerde edities.

  Elke Marvel-editie bestaat uit:

• De dubbel-LP (2LP) op rood vinyl.

• Exclusief cover-artwork getekend door Marvel-illustratoren, waarbij het iconische Rolling Stones-tonglogo is verwerkt in de wereld van de desbetreffende superheld.

• Een exclusieve, gelimiteerde "What If...?" Marvel-comic waarin de Stones en hun logo een rol spelen. 

De 5 verschillende superhelden-varianten die je kunt verzamelen zijn:

• Spider-Man Edition: Waarbij Spider-Man de beroemde lippen van spinnenwebben spint.

• Wolverine Edition: Met Wolverine die met zijn klauwen langs de lippen snijdt.

• Thor Edition: Waarop Thor bliksem en elektriciteit rondom de tong laat cirkelen.

• Captain America Edition: Waarbij Captain America door een muur van Stones-logo's heen breekt.

• Hulk Edition: Getekend in de klassieke Steranko-stijl, waarin de Hulk de tourbus van de Rolling Stones optilt aan de oever van de Theems. 

OVERIGE FYSIEKE FORMATEN EN SINGLES

• Cassette: Er is ook een gelimiteerde release op cassettebandje verschenen.

• Singles: Voorafgaand aan het album zijn er diverse singles uitgebracht:

• In The Stars (10 inch geel vinyl, 7 inch rood vinyl en cd-single)

• Jealous Lover (10 inch groen vinyl, 7 inch roze vinyl en cd-single)

• Gelimiteerde white label vinyl-promosingle van Rough and Twisted onder de oude schuilnaam The Cockroaches.

Note: ik sluit niet uit dat ik een versie over het hoofd heb gezien. Voel je vrij een reactie te geven!

Foreign Tongues: De luistersessie

Gisteravond heb ik met een paar vrienden eens extra de tijd genomen om de nieuwe Stones flink aan de tand te voelen. Voor we mijn cave indoken eerst een goede espresso om scherp te zijn. Bij het beoordelen zelf uiteraard een goed glas whisky en wat lekkere hapjes. Een van m'n maatjes had een sheet gemaakt met een resumé van de nummers, en zelf had ik beoordelingsformulieren geprint om de scores op bij te houden.

Voor zover ik mijn eigen aantekeningen na die gezellige avond nog kan lezen, deel ik mijn bevindingen graag met jullie:

Kant A

• Rough and Twisted (4:40)

  Dit nummer was natuurlijk al bekend als single. De Stones zoals ik de Stones het liefst hoor. Brutaal & rauw. Pak de leuning maar vast!

  Cijfer: 8,5

• In the Stars (4:13)

  Ook deze kenden we al, en wat een ontzettende oorwurm is dit. Heerlijk melodieus, al had het van mij her en der net een tikkeltje minder gepolijst mogen zijn.

  Cijfer: 7,5

• Jealous Lover (3:50)

  Begint met een soort Motown-achtige start en heeft een geweldig meeslepend ritme. Als Mick hier net een paar millimeter lager was begonnen met zingen, had ik het nummer zeker een vol punt hoger gegeven.

  Cijfer: 8,5

Kant B

• Mr. Charm (4:34)

  Toen de intro begon dacht ik heel even: dit is niks voor mij. Maar gedurende het nummer ging mijn score telkens met een half punt omhoog. Typisch zo'n groeinummer waar je even in moet komen.

  Cijfer: 7,5

• Divine Intervention (4:46)

  Ja, van dit soort tracks word ik nou echt helemaal blij. Net als "Rough and Twisted" zijn dit precies de nummers waarom ik zo'n ontzettend grote fan van de Stones ben.

  Cijfer: 8,5

• Ringing Hollow (5:18)

  Yes! Country Honk-vibes! Ik hoef echt geen heel album vol Stones in de country-modus, maar ik hou ervan als ze een plaat vullen met diverse muziekstijlen. Dit lekkere zwijmelnummer had zomaar een single kunnen zijn.

  Cijfer: 8,5

Kant C

• Never Wanna Lose You (4:31)

  Gewoon een prima track die meteen flink uit de startblokken schiet. Lekker rauw ook, en dat bevalt mij wel.

  Cijfer: 8

• Hit Me in the Head (2:57)

  Voor mijn gevoel een echte Hackney Diamonds-track. Niemand minder dan Charlie Watts speelt hier nog op mee. Het leunt stevig aan tegen de punkrock en had zomaar het brutale zusje van "Bite My Head Off" kunnen zijn.

  Cijfer: 7,5

• You Know I'm No Good (4:54)

  Amy Winehouse blijft voor mij simpelweg Amy, en zelfs voor Mick Jagger zijn dat wel heel grote schoenen om te vullen. Begrijp me niet verkeerd: het is goed, en muzikaal zelfs zeer sterk. Een van m'n vrienden gaf dit nummer zelfs een 9,5. Dit was dan ook een van de weinige songs waar we als hobbyjury flink over van mening verschilden.

  Cijfer: 7

• Some of Us (4:01)

  Klinkt eigenlijk precies zoals alle nummers waar Keith Richards de leadzang voor zijn rekening neemt. Goed, maar geen absoluut hoogtepunt. Wel erg lekker hoe Jagger hier de backing vocals verzorgt.

  Cijfer: 7,5

Kant D

• Covered in You (4:32)

  Heerlijk begin. Dit is typisch zo'n nummer dat op de lange termijn heel veel luisterplezier gaat opleveren. De coupletten dagen de luisteraar echt uit, terwijl het refrein juist heel laagdrempelig is. Misschien wel het knapste nummer op dit album.

  Cijfer: 8

• Side Effects (4:35)

  Bij de intro kreeg ik heel even een lichte "Gimme Shelter"-vibe. Zodra Jagger begint te zingen ontwikkelt het nummer zich echter op een geheel eigen wijze. Stones-energie anno 2026! Prima track.

  Cijfer: 8 (met potentie naar een 8,5)

• Back in Your Life (6:13)

  Een masterclass in ballads. Zo schrijf je als oude rockers dus een moderne ballad. Lekker lang ook, zonder het snel af te raffelen. Genieten!

  Cijfer: 8,5

• Beautiful Delilah (3:29)

  Net als op hun vorige album sluiten de Stones ook nu af met een cover van een van de artiesten door wie ze ooit geïnspireerd zijn (Chuck Berry). Het valt daardoor muzikaal een klein beetje uit de toon, maar als er één band is die zich dat kan veroorloven, zijn het de Stones wel.

  Cijfer: 7,5

Het Artwork
De hoes kreeg hier en daar in de media al wat kritiek, maar wij waren het er unaniem over eens: dit is een geweldig ontwerp. Heerlijke zelfspot van deze oude rockers, die met dit album laten zien dat ze nog lang niet versleten zijn.
De binnenhoezen zijn voorzien van de songteksten, en die zijn zeker de moeite waard om er eens bij te pakken. Van politiek tot pure liefde! Omdat er van de hoes een groot aantal varianten en speciale edities is verschenen, zal ik daar in een apart blogje later nog eens dieper op ingaan.

Het Verdict
Hoewel het album misschien een échte megaklapper mist (zoals "Sweet Sounds of Heaven" dat op de vorige plaat wel was), is het in de hele breedte toch een streepje beter.

Het jonge megatalent Andrew Watt speelt niet alleen mee, maar nam ook de productie weer voor zijn rekening. Het is een schitterend voorbeeld van hoe ervaren rotten en jong talent, gecombineerd met de nieuwste technieken, tot een groots resultaat kunnen komen.

Ja... de Stones hebben in hun rijke geschiedenis natuurlijk betere albums gemaakt, maar er zijn vandaag de dag weinig bands die nog zo'n pareltje als Foreign Tongues kunnen afleveren.

Espresso en nog maar een keer opzetten! Toch?

Tour de France

Zelf zit ik al vanaf m’n 13e op de racefiets en ik mag nog altijd dolgraag naar wielrennen op tv kijken. Daarnaast - en deze blog is daar natuurlijk het levende bewijs van - ben ik een enorm groot muziekliefhebber. Een van mijn vrienden was dan ook met stomheid geslagen toen hij ontdekte dat Tour de France van Kraftwerk nog altijd niet in mijn collectie zat. Vorige week werd ik 70 werd en was voor hem de ultieme aanleiding om dat probleem voor eens en altijd op te lossen.

Tour de France is het elfde en laatste studioalbum van de Duitse formatie Kraftwerk. De band werd in 1970 opgericht en geldt wereldwijd als een van de absolute pioniers en trendsetters op het gebied van elektronische muziek. Al in 1983 bracht de groep, ter gelegenheid van de 80e verjaardag van de Tour de France, de gelijknamige single uit.

Die iconische single stond twintig jaar later model om het 100-jarig bestaan van de Franse wielerronde muzikaal te vieren. Onder de naam Tour de France Soundtracks verscheen dit volledige album in 2003 als cd en als dubbel-lp. In 2009 volgde er een geremasterde versie, waarbij de toevoeging 'Soundtracks' uit de titel werd weggelaten. Naast de standaard uitvoering op zwart vinyl kwam er toen ook een schitterende editie beschikbaar met één blauwe en één rode plaat. Deze laatste ligt nu op de draaitafel.

Elektronische muziek is in mijn platenkast altijd zwaar ondervertegenwoordigd geweest. Niet uit desinteresse, maar simpelweg omdat je keuzes moet maken als je een brede muzieksmaak hebt. Wat dat betreft is het heerlijk om vrienden te hebben die je collectie af en toe een beetje bijsturen.

Vandaag is het rustdag in de Tour, en dan is dit minimalistische, hypnotiserende meesterwerk toch het perfecte album om de dag mee door te komen?