Neil Young: Austin City Limits 1984

De afspraak die ik met mijzelf heb om niet teveel unoffical releases van Neil Young te kopen stond gisteren even onder druk.

Zodanig onder druk dat ik deze niet kon weerstaan. Van de week kreeg ik van een vriend een tip dat bij de Lidl dit album te koop staat. 

14,95 is niet een bedrag om overstuur van te raken, dus gisteren de biefstuk in het schap laten liggen en deze LP ging de boodschappenkar in.

 

De opnames zijn van 25 september 1984 en Neil wordt bij dit optreden begeleid door de International Harvesters. Hoewel een er lekker stevige versie van "Down By The River" wordt gespeeld is de setlist heel fors doorspekt met Country en Country Rock. Niks mis mee want ook dat is een kant die ik van Neil enorm weet te waarderen.

 

Lekker live album met een niet alledaagse setlist uit een periode waar ik van Neil nog niet veel live materiaal heb. Dat is natuurlijk ook een beetje goedpraten dat het dit weekend geen biefstuk wordt...........

Geluidskwaliteit valt mij niet tegen, maar de info op de hoes had wel iets uitvoeriger mogen zijn. 

De plaat zelf is uitgevoerd in oranje vinyl.

 

Het album was zo kakelvers dat ik hem zelf moest toevoegen aan Discogs!

Setlist Kant A

Comes A Time (3:04)

Helpless (4:44)

Old Man (3:39)

Down By The River (9:24)

 

Setlist Kant B

Hawks And Doves (4:00)

Bound For Glory (5:58)

Heart Of Gold (3:40)

Amber Jean (4:00)

The Needle And The Damage Done (2.20)

Neil Young – The Unofficials

Neil Young is een van de artiesten waar bizar veel bootlegs en unofficials van zijn verschenen. Neil is in de herfst van 2021 begonnen om albums die als bootleg waren verschenen zelf als officiële release uit te brengen. De albums worden gecodeerd als OBS (Official Bootleg Series) en deze serie heeft al een mooi rijtje opgeleverd:

• Carnegie Hall 1970 - OBS01
• High Flyin’ (The Ducks) - OBS02
• Royce Hall 1971 - OBS03
• Dorothy Chandler Pavilion, 1971 - OBS04
• Citizen Kane Jr. Blues (Live at The Bottom Line) - OBS05
• Under The Rainbow - OBS06

Voor Neil was begonnen met het uitbrengen van officiële bootlegs was hij al even bezig om concertregistraties uit te brengen die nog nooit eerder waren verschenen.
Ook dat is een indrukwekkend rijtje. Op CD zijn het er een paar meer maar ik beperk mij met het verzamelen van Neil tot vinyl anders wordt ik echt helemaal gek.
Deze serie niet eerder uitgebrachte concertregistraties vallen buiten de gewone live albums zoals Time Fades Away en Live Rust en worden genummerd als PS (Performance Series).
Ook dat is al een heel fijn rijtje:

• Sugar Mountain/Live at Canterbury House 1968 - PS00
• Live at the Cellar Door - PS02.5
• Live at Massey Hall 1971 - PS03
• Young Shakespeare - PS03.5
• Tuscaloosa - PS04
• Roxy: Tonight's the Night Live - PS05
• Songs for Judy - PS07
• A Treasure - PS09
• Bluenote Café - PS11
• Way Down in the Rust Bucket - PS11.5
• Dreamin' Man Live '92 - PS12
• Return to Greendale - PS16
• Noise & Flowers - PS21

En zelfs dan is bij sommige (met enige schaamte schaar ik mij daaronder) fans de honger naar live materiaal van ome Neel nog niet over. Geen nood want er is echt een onwaarschijnlijk rijtje bootlegs en unofficials van onze eigenzinnige Canadees (en Amerikaan) in de afgelopen 50 jaar uitgebracht. Menig blogger is begonnen met een compleet overzicht te maken maar dat is gewoon een kansloos traject.

Niet alles wat ik tegenkom neem ik mee naar huis, maar zo nu en dan kan ik het niet laten staan. Zoals Live at Superdome, New Orleans 1994. Ik kwam deze vorige week tegen toen ik in Delft met een vriend was wezen lunchen.
De meeste nummers op dit album heb ik in een enorme hoeveelheid. In de kast staat zeker een dozijn verschillende versies van "A Heart Of Gold". Op dit album echter een uitvoering van Dylan's "All Along The Watchtower".
Diverse uitvoeringen heb ik van "De Wachttoren" maar van Neil nog niet. Prima argument om dan zo'n album mee te nemen.
De versie van Hendrix blijft op nummer 1 staan en Dylan blijft de beste runner up. Toch weet Neil - zonder dat hij een van deze twee giganten probeert te imiteren en te verbeteren- er weer zijn eigen draai aan te geven. Heerlijk!

Het tweede album wat ik deze week niet kon laten staan is Live At Farm Aid. De opnames zijn van een drietal verschillende Farm Aid concerten van begin jaren 90. Ook hier veel nummers die ik in meerdere versies in de kast heb staan. Van het nummer "Harvest Moon" had ik nog geen live versie en toen dit album bij de Lidl in de actie voor Vaderdag stond heb ik er maar een meegenomen. Op zo'n tas boodschappen valt dat toch niet op maak ik mijzelf dan wijs.

Twee leuke aanwinsten voor de Neil fan die denkt dat hij alles al heeft...............

Waylon Jennings

Het is vandaag de geboortedag van deze in 2002 overleden countrylegende. Jennings had overigens zomaar goed 40 jaar eerder aan de hemelpoort kunnen staan. Het was immers Jennings die op 3 februari 1959 zijn plaats in het vliegtuig beschikbaar stelde aan de zieke Richardson (The Big Bopper). Het vliegtuig verongelukt met daarin tevens Buddy Holly en Ritchie Valens en het gruwelijke ongeluk ging de geschiedenis in als The Day The Music Died.

 

Dat moet toch een raar gevoel zijn als je je stoeltje beschikbaar stelt en het vliegtuig kort daarna verongelukt. Het is overigens niet de enige keer in de pop- en rockgeschiedenis dat zoiets is gebeurd. Bekend is natuurlijk Clapton die zijn stoeltje in de heli beschikbaar stelde aan Ray Vaughan. Een andere tragische gebeurtenis is die rond Randy Rhoads (Ozzy Osbourne), Randy had vliegangst en wilde beslist niet vliegen en werd toch een keer overgehaald en het ging ook gelijk mis.

 

Genoeg over vliegtuigongelukken en terug naar Waylon Jennings die toch beschouwd mag worden als een van de toonaangevende countryartiesten. Binnen de Country was Jennings een groot ambassadeur van de Outlaw Country en sommige fans zullen hem zelfs als een van de uitvinders beschouwen.

 

Jennings heeft een zeer indrukwekkende catalogus bij elkaar gespeeld met 45 studio albums, 5 live albums en een 30 tal verzamelalbums. Totaal bracht Jennings zo'n 100 (!!!) singles uit die nagenoeg allemaal in de bovenste regionen van de country charts terecht kwamen.

Naast zijn indrukwekkende lijst aan solo werk mocht Jennings graag samenwerken met anderen zoal met Willie Nelson waarmee hij een vijftal albums maakte.

 

Persoonlijk vind ik de meest aantrekkelijke samenwerking die met The Highwaymen. Deze supergroep bestond naast Jennings uit Johnny Cash, Kris Kristofferson en Willie Nelson.
Alleen voor die affiche maak je al een hele, hele diepe buiging en een dergelijke samenstelling noemen we dan ook een supergroup.

The Highwaymen maakte drie officiële albums en er verschenen maar liefst vijf verzamelalbums. Naast deze officiële albums - en dat zie je bij alle supergroepen - verschenen er de nodig bootlegs en unofficial releases zoals dat zo mooi heet.

Zo ook deze Aberdeen Fm 1992. Duidelijke titel en jaar. Voor wie het allemaal echt wil weten: Aberdeen Exhibition and Conference Centre op 13 april 1992.

Het getalenteerde kwartet speelt die avond voor een live publiek een setlist van 17 nummers waarvan er 15 op dit album zijn verschenen. Omwille van de speelduur van een LP moesten twee nummers sneuvelen.

Dat terwijl de platenmaatschappij Cult Legends toch haar best gedaan heeft om de speelduur te optimaliseren want op de hoes worden beide kanten aangeduid met Side A.

Dit soort foutjes zie je vaak bij dit soort schimmige maatschappijen. Dat doet echter niets af van het enorme luisterplezier dat dit album geeft.

 

Waylon Jennings...........met nog drie toppers! 

Foo Fighters – Retroactive

Van de week moest ik even snel een paar boodschappen hebben en een Aldi zit op loopafstand. Beter dan de auto om een heleboel redenen. Zolang het in een rugzak past loop ik wel.

Staat er een schap met wat LP's. Niet heel veel keus maar met 14,99 wel een heel scherpe prijs. Tien Euro meer is tegenwoordig heel gewoon. In de meeste gevallen ging het wel om onofficiële albums maar ook daar vliegen de prijzen de hoogte van in.

Tussen de melk en champignons toch maar eentje meegenomen en het werd een live-album van de Foo Fighters. 

Het gaat om opnames uit 2000 in Sydney Australië. Het volledige optreden bestond uit 15 nummers en een tiental zijn op dit album verschenen.

Voor een onofficiële live plaat klinkt het niet slecht. Nu gaat het hier om stevige Grunge en dan is een dingetje als geluidskwaliteit toch al lastig te beoordelen.

Wel Grunge waar de energie werkelijk vanaf spettert. Het is stevig en voor veel luisteraars zal het te stevig zijn. 

Eigenlijk is dit ook muziek waar je bij het optreden moet zijn. Mee doen met de massa en je laten overdonderen door Dave Grohl en z'n maatjes.

Ik heb overigens een enorme bewondering voor Dave Grohl. Oorspronkelijk drummer bij Nirvana en na de dood van Kurt Cobain stond hij min of meer op straat.

Dave maakte een bizarre carrièreswitch en ruilde de drumkit in voor een gitaar en richtte de Foo Fighters op die inmiddels een kleine 30 jaar aan de weg timmeren.

Naast de Foo Fighters is Dave bij veel andere projecten betrokken van sessiemuzikant tot filmproducer, acteur, documentaire maker, schrijver, tekenaar en diverse maatschappelijke projecten.

Een gast met een enorme berg energie en dat is op dit optreden in Sydney ook goed te horen.

 

Liefst draaien op standje 10 als de buren een dagje weg zijn.................

 

Syracuse University April 4, 1972

Als ik een album van The Allman Brothers tegenkom wat ik nog niet heb kan ik dat niet laten staan. Eigenlijk vind ik dat soort hebberigheid een heel naar gevoel, maar niet menselijks is mij vreemd.

Van de Allmans zijn een oneindige rij live albums gemaakt. Een groot aantal zijn door de band/maatschappij zelf uitgebracht en er zijn een enorme rij onofficiële releases.

Zo ook deze Syracuse University April 4, 1972. Het betreffende concert is via de radio (WNEW-FM) uitgezonden en zo zijn er diverse CD's en LP's van dit optreden verschenen.

Een aantal 2CD sets en een dubbel LP die zo te zien het volledige optreden bevatten. Uitgegeven door vage labels als Air Cuts (de verwijzing is duidelijk) en Darkside Production.

Deze releases verschenen in de periode 1994 t/m 2018 en dit jaar verscheen een enkele LP met een daarop een beperkte setlist van het betreffende optreden.

De recente versie is uitgebracht door het label Radio Loop.

Mijn niet te stille honger naar live materiaal van de Allmans zorgde ervoor dat een zondags bezoekje aan de platenwinkel een geslaagde operatie was.

Op de setlist klassiekers als "Statesboro Blues", "Midnight Rider", "Stormy Monday" en een van mijn favoriete Allmans nummers "One Way Out".

Het concert is van 4 april 1972. Dat is dus na het tragische ongeval van Duane Allman, maar nog voor het al even tragische ongeluk van Berry Oakley. Een samenstelling van de band die bizar genoeg dus maar een jaar heeft bestaan.

Leuke aanwinst. Geluidskwaliteit is niet slecht maar de handen gaan niet de lucht is. Wel een duim omhoog hoe Gregg een paar keer op het orgel tekeer gaat. De jams doen wat mager hoe Dicky Betts ook z'n best doet. Betts is een geweldige gitarist maar een tweede gitarist duidelijk gemist.

Atomic Bom Day

6 augustus 1945 om 8:15 plaatselijke tijd ontplofte de uraniumbom Little Boy boven Hiroshima. Het resultaat waren en zijn nog steeds misselijkmakende cijfers. Direct bij de explosie kwamen zo'n 80 duizend Japanners om het leven. Het aantal dodelijk slachtoffers zou nog verdubbelen door de vele gewonden die aan hun verwondingen overleden of als gevolg van stralingsziekte.

Deze vreselijke aanval was voor de Japanse regering nog geen aanleiding om te capituleren. Daarop besloten de Amerikanen om een paar dagen later een twee aanval te doen. Dit keer ging het om een plutoniumbom welke op Nagasaki werd afgeworpen. Hoewel minder slachtoffers dan bij Hiroshima ging het hier ook om horror aantallen. Gruwelijk detail is dat Nagasaki eigenlijk helemaal niet het doel was. De misselijkmakende aanval was immers gepland op de stad Kokura.

In Kokura bevond zich een deel van de Japanse oorlogsindustrie. De vele burgerslachtoffers die met de inzet van een dergelijk bom zouden vallen kan je natuurlijk nooit stelen dat het dan om een strategisch doel ging.

Amerika wilde maar één ding en dat was de Japanse regering met veel slachtoffers onder druk zetten. Na de tweede bom wisten de Japanners zich gelukkig over hun trotst te zetten, anders waren er zeker nog meer gruwelijke aanvallen gekomen.

Over bovenstaande gebeurtenissen en de dreiging van nucleaire oorlogsvoering zijn honderden zo niet duizenden songs gemaakt.
Of het helpt zal de geschiedenis gaan leren. Begin dit jaar bij het uitbreken van de oorlog in Oekraïne blogde ik mijn zorg over een mogelijke inzet van kernwapens door Rusland.

Dat was toen aanleiding om "A Hard Rain's Gonna Fall" van Bob Dylan tevoorschijn te halen. Vandaag bij Atomic Bom Day kies ik voor "Let Me Die In My Footsteps" eveneens van Dylan.
Zeker net zo indrukwekkend en de nummers hebben alles met elkaar te maken. "Let Me Die In My Footsteps" was aanvankelijk bedoeld om op de Freewheelin' Bob Dylan (1962) te komen maar werd op het laatst vervangen door "A Hard Rain's Gonna Fall".

Beide een meesterwerkje en fans moesten het tav "Let Me Die In My Footsteps" met matige bootlegs doen. TMOQ bracht zelfs een bootleg uit met die titel.
Gelukkig kwam in 1991 een officiële versie op The Bootleg Series Volumes 1–3 (Rare & Unreleased) 1961–1991. Een latere - maar veel kortere - versie van deze aangrijpende song vinden we op de Witmark Demos die in 2020 verschenen.

Voor een dag waar we terugdenken aan een van meest gruwelijke gebeurtenissen kies ik voor de versie welke te vinden is op de bootleg Finjan Club.

Laat het nooit meer gebeuren............

Austin City Limits 1995

Ik voel mijzelf niet echt een verzamelaar maar van de week kwam de postbode een twaalfde live album van The Allman Brothers brengen. Dat begint toch al verdacht veel op verzamelen te lijken.....
Omdat het om live albums gaat komen veel nummers op meerdere albums voor, want een aantal nummers stonden nu eenmaal vast op het programma. Ik blijf het toch boeiend vinden om te luisteren naar verschillende uitvoeringen van een nummer. 
Zo'n opmerking is natuurlijk ook niet veel meer dan een smoes om weer zo'n live album in de kast te zetten....

De opnames van deze Austin City Limits stammen uit 1995 en zijn gemaakt tijdens (via broadcast) het gelijknamige festival. Het is de periode dat Warren Haynes de band was komen versterken en ik blijf het razend knap vinden hoe deze band - ondanks de vele tegenslagen - zichzelf steeds opnieuw heeft weten uit te vinden.

Het album valt in het zogenaamde onofficiële domein en is uitgebracht door het vage label Parachute. Voor een live album van The Allman Brothers is het wel wat aan de korte kant. Dat heeft waarschijnlijk te maken dat op een dergelijk festival iedere act precies één uur krijgt om hun kunstjes te tonen.
Voor The Allmans een wat onnatuurlijke situatie, want na een uur zijn ze doorgaans pas echt op dreef om vervolgens nog minimaal twee uur helemaal los te gaan.

Dit is een setlist die net niet past op één LP past en voor twee is het net een beetje te schraal. Dat betekend dat kant C en D slechts 10 minuten muziek bevatten.

Toch heeft - zeker voor een ABB fan - dit album wel toegevoegde waarde want de setlist is zeker bijzonder te noemen. Nummers als "Whipping Post", "In Memory of Elizabeth Reed" en "Statesboro Blues" ga je op dit album niet vinden. Logisch als je bedenkt dat de band maar een uur de tijd kreeg. Dan ga je geen 25 minuten lange jams staan spelen. Toch is het razend knap dat ze in een uur acht nummers spelen die toch wel als een representatief voor de band gezien mogen worden.

Zo spelen ze klassiekers als "Ramblin'Man" en "Midnight Rider" maar is er ook ruimte voor toendertijd nieuw werk zoals "Where It All Begins". Die laatste wordt samen met "One Way Out" gebruikt om te laten zien wat The Allmans als jamband in huis hebben. Knap hoe ze in de beperkte tijd zichzelf weten te presenteren.

Voor de enthousiaste (fanatiek is zo'n onhandig woord) fans zal dit een fijne aanvulling zijn. Wie echter met één a twee live albums van de band gelukkig kan zijn laat deze echter beter in de winkel staan. Dan gaan officiële live albums als At Filmore East en At Ludlow Garage 1970 waarschijnlijk meer plezier geven.

Bruce Birthday

Springsteen doet er vandaag een jaartje bij. Aan Bruce heb ik al meermaals aandacht besteed op deze blog dus na een dag hard werken hou ik het kort.

Zoals ik al eens eerder heb geschreven ben ik vooral fan van de Springsteen van de eerste jaren. Daarna nog steeds mega goed, maar toen hij de grote stadions introk zakte bij mij toch de belangstelling.

 

Ondertussen heb ik ongemerkt toch wel een meer dan behoorlijke Springsteen collectie bij elkaar gescharreld. Dat neemt niet weg dat het vooral de albums Greetings From Asbury Park, N.J., Born to Run en Darkness on the Edge of Town die bij mij de draaitafel zien.

Uiteraard realiseer ik mij dat ik daar zowel Bruce als mijzelf tekort mee doe. Om de verjaardag van The Boss te vieren daarom maar eens een wat vaag dubbel live album uit de kast getrokken.

Een unoffcial zoals dat zo mooi heet met de titel Dress Rehearsal Broadcast 1992. Het gaat om een dubbelalbum en is uitgebracht door het vage label Parachute Recording Company.

De opnames zijn dus uit 1992, maar deze vinyl set zag pas in 2017 het levenslicht. Drie kantjes Bruce op het podium en kant vier is ingeruimd voor een interview.

Dat laatste boeit mij nooit zo heel veel. Een echt goede documentaire wil ik nog wel eens m'n tijd verbranden maar een plaat opzetten met een interview?

Gelukkig zijn de eerste drie kantjes gewoon gevuld met een Springsteen die bezig is om het publiek het naar de zin te maken. Naar de zin aan het maken? Zoals we van Spingsteen gewend zijn is hij het publiek gewoon aan het verwennen.

Die houding mis ik wel eens bij andere artiesten, maar ik mis het vooral in heel veel andere beroepen. Hoe moeilijk is het in vredesnaam om je best te doen om het een klant naar de zin te maken er daar zelf ook nog lol in te hebben? Lukt dat niet? 9 op 10 dat je een verkeerde baan hebt!

Springsteen heeft zeker geen verkeerde baan en de energie die hij eindeloos weet te genereren blijft toch een geweldig voorbeeld voor een ieder. 

Bruce Happy Birthday!

Allman Bros At Nassau Coliseum

Het lukt nog steeds om ergens een live album van The Allman Brothers te vinden. Het gaat hier om een registratie van een optreden in de Nassau Coliseum, Uniondale, NY op 30 december 1979.

Het concert is uitgezonden op WLIR-FM en - zeker in die jaren - zat ieder klaar met het tapedeck om concerten op te nemen.

Het legendarisch station heeft door de jaren een transitie gemaakt van licht klassiek naar Progressieve Rock naar Alternatieve Rock en zelfs Underground muziek. 

Vorig jaar is WLIR opgegaan in WABC maar de muziekkeuze is nog steeds alternatief en verre van middle of the road.

Van de enorme set die de Allmans op 30 december 1979 speelde zijn aanvankelijk in het grijze (zeg maar bootlegs) circuit twee CD sets uitgebracht. 

In 2015 bracht Silver Dollar Recordings een drie CD set uit onder de naam Nassau Coliseum, Uniondale, NY, 30th December 1979, WLIR - FM Broadcast.

 

Een jaar later in 2016 kwam het al even vage label Leftfield Media met een twee CD set met als titel Almost The Eighties: Nassau Coliseum, NY, 30th December 1979. 

Vinyl liefhebbers moesten niet lang wachten want Parachute Recording Company kwam met twee dubbelalbums met als titel Almost The Eighties Vol. 1 en Vol 2.

Almost The Eighties Vol. 2 heb ik aan de collectie toe mogen voegen en het maakt alleen maar hongerig om ook Vol.1 aan de collectie toe te voegen.

Op de totale set vinden we toch een aantal nummers die niet op andere live albums voorkomen wat het geheel tot een extra interessant optreden maakt. 

Nummers als "Blind Love", "Pegasus" en "Crazy Love" had ik tot nu toe alleen in een studio versie op het album Enlightened Rogues. Nummers als "Will the Circle Be Unbroken" en "Need Your Love So Bad" kwamen nog in het geheel niet voor in m'n Allman Bros Collectie.

Van de Parachute Recording Company heb ik al de nodige albums staan en de kwaliteit is doorgaans wat wisselend. Ook deze klinkt iets te dof maar een beetje treble (niet te verwarren met die drie Limburgse Songfestival meisjes) op en dan is het toch wel een feestje.

Heerlijke aanwinst maar het blijft wel zoeken naar Vol.1.

Allman Brothers Live at Omni

Al vaker heb ik de stelling gedropt dat je eigenlijk nooit teveel live-albums van The Allman Brothers Band kan hebben.

Het is ook eigenlijk een van de weinige dingen op vinyl die ik echt vrij enthousiast verzamel. Niet dat ik tegen iedere prijs maar een album toevoeg aan de collectie.

Dat is ook nergens voor nodig. Gewoon een beetje rondkijken (zoeken is een deel van de lol) en dan kom je regelmatig wat tegen voor een heel schappelijke prijs zoals deze Live At Omni, Atlanta.

Nieuw in seal voor minder dan 20 Euro is voor mij een heel acceptabel financieel offer.

Want bij de Allman Brothers weet je als het om een live-album gaat bijna zeker dat het geen miskoop is. Daarnaast vind ik het heerlijk om verschillende versies te vergelijken van Allman Brothers klassiekers zoals "One Way Out", "Ramblin Man" en vooral "In Memory Of Elizabeth Reed".

Live At Omni is opgenomen in Atlanta op 2 juni 1973. Dat is dus nadat Duane Allman en Berry Oakley al naar de Southern Rock hemel waren vertrokken. Het optreden is dus in een periode dat de band zich als het ware opnieuw moest uitvinden.

Hoewel het hier om een bootleg gaat is de kwaliteit van meer dan behoorlijk tot goed. Wat echter belangrijker is dat we hier een line-up van The Allmans horen die het verlies werkelijk van zich af staan te spelen.

Het concert is gehouden kort voor het verschijnen van het studio-album Brothers & Sisters. Een aantal van de nummers die we vinden op deze liveset staan op Brothers & Sisters en waren op die tweede juni in 1973 voor het publiek dus nieuw materiaal.

 

De mannen geven in het Omni Coliseum het beste van zichzelf. Heerlijk is het hoe er bij "One Way Out" er maar drie noten gespeeld hoeven te worden om het publiek massaal enthousiast te laten reageren.

Het Omni Coliseum bestaat overigens niet meer. De hal werd vooral gebruikt voor basketbal wedstrijden maar werd ook ingezet voor andere evenementen zoals zaalvoetbal en heel veel Rock concerten.

In totaal zijn er in de Omni honderden concerten gegeven met The Grateful Dead als koploper met maar liefst 24 optredens. 

 

In 1997 ging het gebouw met het kenmerkende "eierdoosdak" tegen de vlakte.

Dan zal er vast iemand zijn die dan zegt: "Gelukkig hebben we de foto's nog". Ik maak daar liever van: "Gelukkig hebben we de tapes nog".

Van die tapes hebben van de 13 nummers die de Allmans die dag speelde slechts zes dit album gehaald. Hopelijk gaat iemand met de resterende tapes nog eens wat leuks doen. Dan het liefst op een officieel label....

Bij dit album gaat het om de eerste uitgave van het vage platenlabel DBQP dat de afgelopen drie jaar zo'n 50 bootlegs heeft uitgebracht. 

Het album verscheen in 2018 en DBQP heeft onder meer live-albums van Led Zeppelin, Jimi Hendrix, Can, Soft Machine, Eric Clapton en Deep Purple in haar collectie zitten.

Blijft een vage business dit soort labels wat niet wegneemt dat ik blij ben met deze aanvulling van de collectie.

 

Filmpje Omni Coliseum Implosion

Fillmore Closing Night, 27.6.1971

Op de hoes staat dat het om de Fillmore West zou gaan maar dat is een foutje want het moet beslist de Fillmore East zijn.

Dit is ook gelijk het eeuwige probleem bij dit soort rommel maatschappijtjes als het Russische DOL.

De datum klopt wel en het was dan ook 27 juni 1971 dat concert promotor Bill Graham - vandaag precies 50 jaar geleden - de deuren sloot van deze legendarische Rocktempel.

Voor het slotconcert stonden drie acts op de affiche: The Allman Brothers Band, The J. Geils Band en Albert King.

Graham had voor de uitverkochte zaal echter nog een paar verrassingen achter de hand. Zo verschenen Edgar Winter's, Mountain, The Beach Boys en Country Joe McDonald tijdens deze slotshows op het podium.

 

Hierbij overspeelde de Beach Boys bijna hun hand toen ze eiste dat ze de laatste nummers mochten spelen. Voor Bill Graham was dat uiteraard niet bespreekbaar want voor hem was er maar één band die met die eer mocht gaan strijken: The Allman Brothers! 

The Allmans stelde niet teleur en speelde de pannen van het dak. Uiteraard speelde ze klassiekers als "Statesboro Blues", "In Memory Of Elizabeth Reed" en "Midnight Rambler".

Zelf ben ik altijd blij als "One Way Out" op een setlist staat, want dat is een van mijn persoonlijke Allman Bros nummers.

 

Van het laatste optreden van The Allman Brothers in de Fillmore East is geen officieel album beschikbaar, maar zijn er wel een zevental versies uit het grijze circuit.

Een viertal daarvan zijn op CD verschenen en een drietal op vinyl. Regelmatig is een andere naam gekozen, maar in alle gevallen gaat het om het laatste concert van The Allman Brothers in de Fillmore East:

The Closing Night Of The Fillmore East ‎/ CD / Scorpio FE-62771-1 / Japan 2008

In Memory Of Duane Allman ‎/ CD / Lost Rose LR05 / Italy 1991

Live In New York 1971 ‎ / CD / ACE  DIR - 32 / Italy 1992

Last Serenade / CD / Super Sonic SS 99001 / Japan 1999

Closing Night Of The Fillmore East ‎/ 2LP / gekleurd vinyl MJ 01-2 / Europe 2015

Live At Fillmore West Closing Night 27th June 1971 ‎/ 2LP /  DOL  DOR2089H / Europe 2016

Live At Fillmore West Closing Night 27th June 1971 ‎ / 2LP / Radio Looploop RLL005 / Europe 2019

 

Ondanks dat het om een onofficiële releases gaat en foutjes zoals de album titel, is dit wel een heel relevant muziekdocument. Het gaat immers om - zeker in de VS - een van de meest invloedrijke bands en een van de meest legendarische Rocktempels.

 

Prima opnames overigens en wat een lekkere setlist.

Zelfs 50 jaar na de sluiting blijft de Fillmore East een begrip. Deze Rocktempel heeft een unieke rij live albums opgeleverd van vele grote acts.

Dat de Allmans de laatste noten mochten spelen was op dat moment beslist een eer. Het album At The Fillmore moest immers nog uitkomen. Het grote publiek had nog maar beperkt kennis gemaakt met de weergaloze prestaties van The Allmans als ze op een podium stonden.

Het was echter de altijd vooruitziende blik van Bill Graham die als geen ander aanvoelde dat er maar één band de laatste noten in deze Rocktempel mochten spelen: The Allman Brothers.

A & R Studios: New York, 26th August 1971

Op de een of andere manier kan ik van The Allman Brothers Band nooit genoeg live albums hebben. Nummers als "Statesboro Blues", "Whipping Post" en "In Memory Of Elizabeth Reed" werden doorgaans als een lange jam gespeeld en iedere jam is nu eenmaal steeds een beetje anders.

Bij dit album gaat het om opnames uit de A & R Studios: New York op  26 augustus 1971. We horen dus de band in de oorspronkelijk samenstelling.
Van deze opnames is in 2012 zowel op CD als op vinyl een officiële release geweest. Er zijn echter ook een achttal onofficiële (eigenlijk gewoon bootlegs) releases in omloop, waarbij het om vijf CD edities gaat en een drietal verschillende LP releases.

Vreemd genoeg is het veel eenvoudiger om aan een onofficiële release te komen dan aan het officiële album dat is uitgebracht door The Allman Brothers Band Recording Company.

Toen ik afgelopen week deze bootleg tegenkwam voor een prikkie kon ik die dus niet laten staan.  Prima setlist en ik maak altijd een vreugde dansje al ik een live album van The Allman Brothers aan de collectie toe kan voegen.

Blij met deze onofficiële maar als ik het officiële album een keer tegen een beetje nette prijs kan scoren zal ik dat niet laten. Bij het officiële album is de albumcover de doos van een Ampex tape en zijn de labels van de platen bedrukt met tape haspels.
Fraaie vormgeving maar je mag van de officiële uitgave vooral prima geluidskwaliteit verwachten omdat de originele tapes zijn gebruikt en niet - zoals bij al die onofficiële releases - de opname van een radio-uitzending.

De kwaliteit van deze versie van het vage label Egg Raid is goed genoeg om echt van de muziek te geniet maar je hoeft geen audiofiel te zijn om te snappen dat het beter kan.

Goed is wel de sfeer waar te nemen dat in de radiostudio het maar om een kleine hoeveelheid publiek gaat. Live deden deze jongens echt nooit wat fout maar ieder zal het met mijn eens zijn dat met name het eerste deel van dit optreden een stuk ruwer is dan we in die jaren doorgaans van ze gewend zijn.

Daar waar ze op - om maar een referentie te noemen - het live-album At Fillmore East meer naar de beschaafde Jazz Fusion aanleunen is bij deze A & R Studios toch wat meer Bluesrock in de blender gegaan.

Daarmee is ook gelijk de vraag beantwoord of je genoeg live albums van The Allman Brothers kan hebben..............

Robert Zimmerman Plays Bob Dylan

Bob Dylan is op afstand de meest gecoverd single-artist. Uiteraard doen de Beatles beter, maar dat gaat niet om één enkele componist.

Dylan was nog maar net als liedjesschrijver begonnen en de covers vlogen hem al rond de oren. Soms hele albums zoals The Hollies sings Dylan.

Voor platenmaatschappij CBS een reden voor een knipoog. Op het album Bob Dylan's Greatest Hits wat speciaal voor de Europeese markt verscheen, stond in de linker bovenkoek in een rood vlak de tekst Nobody Sings Dylan Like Dylan.

Dat is natuurlijk een waarheid als een koe, maar je kan dat ook op twee manieren interpreteren. Dylan heeft immer zeer enthousiaste fans, maar er zijn ook genoeg muziekliefhebbers die zijn stem en zangkwaliteiten juist niet weten te waarderen.

Met de stelling Nobody Sings Dylan Like Dylan kan je nog wat verder spelen zullen ze bij Doxy gedacht hebben. Doxy is een vage Russische platenmaatschappij die in het publieke domein actief is.

Onder de titel  Robert Zimmerman Plays Bob Dylan brachten ze in 2013 een album uit met opnames uit 1962 en 1963.

Op zich een leuke vondst om zo de echte en artiestennaam met elkaar in verbinding te brengen.

 

Het album bevat outakes en demo's die niet gebruikt zijn bij de eerste twee officiële albums van Dylan. Sommige van deze nummers zijn al eens op bootlegs verschenen en op de officiële The Bootleg Series Volumes 1–3 (Rare & Unreleased) zoals in 1991 door CBS is uitgebracht.

Onder liefhebbers vond het album Robert Zimmerman Plays Bob Dylan toch wel zijn weg. Zo verscheen er in 2015 een re-issue door het eveneens Russische DOL. Wellicht is er een relatie tussen Doxy en DOL want in 2017 bracht Doxy nog een heruitgave uit. In 2019 bracht DOL een CD versie van het album uit.

Voor wie z'n geld niet wil uitgeven aan de kostbare officiële bootleg (vreemde tegenspraak) boxen - en toch iets meer van Dylan wil dan het standaard rijtje albums - is Robert Zimmerman Plays Bob Dylan toch wel een boeiend en vooral heel betaalbaar muziekdocument.

Daarnaast maakt de albumtitel het tot een erg leuke aanvulling voor de Dylan collectie in het jaar dat Robert 80 jaar wordt.

Bob & Tom

Zoals ik in eerdere blogjes heb gemeld ga ik in het jaar dat Dylan 80 wordt extra aandacht besteden aan deze woordenkunstenaar.

Niet iedereen heeft zin in dei breiwerken aan teksten van Bob en ik laat ze ook wel eens langs mij heen gaan. Daarnaast zal niet ieder gecharmeerd zijn van de stem van Dylan.

Van de tien Grammy's die Dylan heeft gewonnen zit er toch een bij van beste vocale prestatie. Dat neemt niet weg dat hij een opvallende stem heeft en dat geldt ook voor Tom Petty waarmee hij dit album vult.

Voor de liefhebbers dan ook een interessante en boeiende combi.

De opnames van dit album stammen uit de tournee van 1986 toen Dylan en Petty samen op pad waren.

In 2016 verscheen in het grijze circuit een dubbel CD en in 2019 kwam deze LP op de markt.

De LP is uitgegeven door Cult Legends en de geluidskwaliteit van dit soort LP's is doorgaans onder de maat, maar de historische waarde is dan weer groot.

Van alle opnames die van deze concerten zijn gemaakt is toch wel een aantrekkelijke setlist samengesteld:

 

Kant A;

1 - All Along The Watchtower
2 - Just Like A Woman
3 - I'm Moving On
4 - Positively 4th Street
5 - Rainy Day Women #12 & 35
6 - Lonesome Town

 

Kant B:
1 - Like A Rolling Stone
2 - Blowin' In The Wind
3 - Knockin' On Heaven's Door
4 - When The Night Comes Falling From The Sky

 

Vooral klassiekers uit het eerdere werk van Dylan en acht van de tien nummers zijn composities van de meester zelf.

 

De geluidskwaliteit geeft helaas het gevoel wat ik eind jaren 70 had als ik bootlegs zat te draaien. Onder de naam GWW werden bootlegs van Dylan aangeboden. GWW stond dan voor Great White Wonder. Onder het label Trade Mark Of Quality werd de ene na de andere Dylan bootleg de wereld in geslingerd. Kan zomaar zijn dat TMQ/TMOQ zo'n 50 Dylan titels heeft uitgebracht maar ze brachten ook bootlegs uit van Led Zeppelin, Neil Young, The Stones, Jimi Hendrix en The Beatles.

Meestal op zuurtjes kleurig vinyl in eenvoudige hoezen. De hoezen hadden doorgaans op de voorzijde de titel gestempeld en op de achterzijde een eenvoudig stencil met de lijst met nummers.

Het sentiment wat het album wat nu opstaat oproept komt dicht tegen dat eind jaren 70 gevoel aan. Hoewel sentimenten mooi zijn is het in dit geval beslist geen compliment.

 

De kwaliteit is redelijk en als tussendoortje zal ik hem nog wel eens te draaien, maar dit muziek document schreeuwt toch om een officiële uitgaven waar aandacht is besteed aan de geluidskwaliteit.

Dit mede omdat Tom Petty een kleine vier jaar geleden naar de Rock hemel is verhuisd.

 

Van Dylan komen regelmatig officiële albums uit met oude opnames in wat met een knipoog de Bootleg-Series wordt genoemd. 

De optredens van Bob en Tom tijdens de 1986 tournee verdienen het beslist om met iets meer liefde en aandacht voor kwaliteit te worden behandeld en verdienen dan ook een plek in deze serie.

Allman Brothers: Woodstock '94

The Allman Brothers werden in de loop van 1969 opgericht en daarmee waren ze net te laat om op de eerste editie van Woodstock hun kunsten te vertonen. 

Een eerste album van The Allman Bros zou pas een maand of vier na Woodstock worden uitgebracht. The Allmans waren echt maar net uit de studio toen de eerste klanken op Woodstock klonken. 

 

Als we het over Woodstock hebben denken we automatisch aan het Love & Peace evenement uit 1969. In veel opzichten was die happening een mijlpaal in de geschiedenis. 

Na het succes van 1969 is er nog vijf keer een vervolg gekomen op het oorspronkelijke Woodstock festival uit 1969. 

 

1979: 10th Anniversary 

10 jaar na het hippiefestijn werd onder deze noemer in het Felt theater (Madison Square Garden,NY) een jubileumconcert gegeven. Tijdens dit concert traden een aantal oud deelnemers op van de oorspronkelijke editie. Van dit concert is een VHS en later DVD gemaakt met als titel The Celebration Continues:Woodstock '79.

1989: Woodstock '89

Een spontaan event op exact dezelfde locatie als in 1969 wat toch ineens heel erg uit de hand is gelopen. Er kwamen maar liefst 150.000 mensen op af. Tegenwoordig zouden we zo'n event een Project X noemen. In die jaren waren we wat relaxer en keken we niet hoe we iets konden verbieden, maar hoe we het in goede banen konden leiden.

Het evenement staat ook wel bekend als The Forgotten Woodstock

1994: Woodstock '94

Wellicht het grootste succes van alle vervolg Woodstock events. Een affiche om je vingers bij af te likken. Door de enorme belangstelling bij publiek en artiesten besloot de organisatie om de oorspronkelijke planning van twee dagen op te rekken naar drie.

 

Om een idee te geven even een paar acts waar het 350.000 koppige publiek van mocht genieten: Peter Gabriel, Country Joe McDonald, Bob Dylan, Red Hot Chili Peppers, Trafic, Green Day, Sheryl Crow, Joe Cocker, Crosby Stills & Nash, John Sebastian, Melissa Etheridge, The Band, Metallica, Aerosmith, Zucchero, Santana en meer, en meer waaronder The Allman Brothers. 

Van veel van de optredens tijdens Woodstock '94 zijn albums uitgebracht. Doorgaans in het grijze circuit maar daardoor niet minder interessant. Het aanbod is echt enorm van Dylan tot Metallica en van Green Day tot The Allman Brothers welke nu op de draaitafel ligt. Woodstock '94 heeft in Nederland nauwelijks aandacht gekregen en dat is een gemiste kans, want vanuit muzikaal oogpunt is het een enorm interessant festival.

1999: Woodstock '99

Na het succes van 1994 besloot de organisatie om maar gelijk met vier dagen uit te pakken. Veel ruimte en aandacht voor nieuw talent en jonge bandjes, maar ook een aantal oud gediende zoals Willy Nelson en James Brown.

Muzikaal een indrukwekkende affiche alleen het festival werd ontsiert door vechtpartijen, verkrachtingen, diefstal en veel intimidatie.

2009: Heroes of Woodstock Tour

Bij dit 40 jarige jubileum werd voor een totaal ander concept gekozen namelijk een tournee. Een kleine 20 concerten verdeeld over de VS werden als jubileum gehouden. Als podium acts werd gebruik gemaakt van aantal deelnemers van het oer-festival uit 1969. Zo staan onder anderen Ten Years After, Canned Heat, Jefferson Starship (in '69 nog Airplane) en Copuntry Joe McDonald.

2019: Geannuleerd

In de zomer van 2019 stond een groots 50 jarig jubileum gepland met een knappe rij artiesten maar een maand voor het festival trok de organisatie de stekker eruit. Jammer en een Woodstock 60 jaar zie ik niet meer gebeuren wat misschien ook maar beter is.

Allman Bros op Woodstock 1994

De set die The Allmans speelde op Woodstock 1994 is zoals al hun live werk heerlijke kost. Uiteraard een paar vette klassiekers zoals "Statesboro Blues", "Midnight Rider", "Jessica", "Whipping Post" en mijn favoriet "One Way Out". Brr wat is dat toch een waanzinnig nummer............

Ook spelen ze een tweetal nummers van het album Where It All Begins wat een paar maanden eerder (mei 1994) was uitgebracht. Voor veel toeschouwers was dan dus nog vrij nieuwe kost.Van het album Where It All Begins spelen ze het schitterende "Soulshine" en "No One To Run With".

Dat laatste nummer heeft een heerlijk ritme en kennen we onder meer van de film The Cowboy Way met Kiefer Sutherland. Een film die commercieel trouwens een enorme flop werd maar wie dit nummer hoort zal moeten toegeven dat het niet aan de muziek heeft gelegen!

 

Grateful Dead

Ja wie wil dat niet……………. De band heeft precies 30 jaar bestaan en hield op toen in 1995 frontman Jerry Garcia overleed. Zoals bekend ben ik een enorm fan van The Allman Brothers. Een van de dingen waarom ik de ABB zo goed vind is het schijnbaar eindeloos kunnen jammen. Kan bij mij de hele dag opstaan en de ABB mag gezien worden als een van de beste jam-bands. Maar wie objectief door de muziekgeschiedenis wandelt zal toch moeten toegeven dat Grateful Dead de ultieme wereldkampioen jammen is. Onvermoeibaar maar dat had ook een prijs! 

Daar waar de ABB vooral voor een mix gingen tussen Jazz, Rock en Blues met zo nu en dan een subtiel sausje Country zien we dat laatste element bij Grateful Dead wat nadrukkelijker aanwezig. Luisteren naar een live album van Grateful Dead die in een wat kleinere venue is opgenomen waan je je toch zo in zo’n rokerig hol? Planken op de vloer met wat knarsend zand. Je hebt al lang spijt dat je die stoere laarzen hebt aangedaan want het zweet kan nauwelijks weg. Je schuifelt en wiegt wat met je meisje en zonder dat je je het realiseert tikt de klok vier uur verder. 

Ja want zo lang speelde die gasten gerust! Uitputtingsslagen waren het! Grateful Dead heeft helaas maar 30 jaar bestaan maar weinig bands zullen zo vaak op de planken hebben gestaan. Strikt genomen hebben ze zichzelf ook kapot gespeeld. Veel toeren en extreem lange concerten. Dat houdt niemand vol zeker niet in combinatie met veel drank en drugs. 

Hoewel er tussen de albums een paar missers zitten is de totale erfenis geweldig. Er is dan ook een enorme collectie live-albums van ze uitgebracht die kan rekenen op waardering bij liefhebbers van jammen. Zeker een tiental officiële live-albums maar de rij niet offciele live albums is bizar. Dat komt omdat ze zo bizar vaak hebben opgetreden en zeker in die jaren zat er zo een extra stekkertje ergens in een apparaat. Zo ook op 7 november 1971 in het Harding Theater in San Francisco. Oorspronkelijk een bioscoop een tijdje een kerk en tegenwoordig een bar maar in 1971 dus de uitspan voor een optreden van Garcia en z’n maatjes. Het optreden van die dag heeft een tape opgeleverd. Ik kan mij herinneren dat daar eerst een heel slechte bootleg van gemaakt is. 

Pas in 2015 is door het vage Parachute label er een fatsoenlijke CD box van gemaakt. Maar liefst drie stamp en stampvolle CD’s leverde dat op. In LP (vinyl) vorm is de muziek verdeeld over 3 dubbel LP’s. De kwaliteit is niet slecht. Geen audiofiele hoogvlieger maar goed genoeg. Zeker niet in vergelijk met de slechte bootlegs die in de jaren 70 massaal werden aangeboden. 

De muziek is zoals we van Grateful Dead kennen divers. Ik heb Vol 2 uit de vinyl serie en in vier kantjes komt Psychedelic Rock, gewoon platte Rock, Country (Rock) en Folk voorbij. Maar ook een paar wat langere jams en voor liefhebbers van TOP40 muziek zal dat doorgaans wat te langdradig zijn. Ik kan het de hele dag aanhoren maar wie niet van lange (het valt trouwens wel mee) jams houdt kan beter een studio verzamelalbum van Grateful Dead kopen. 

Na het overlijden van frontman Garcia zijn de overige muzikanten niet op hun kont gaan zitten. Wat die mannen allemaal zijn gaan doen kan je bijna een boek over schrijven. Kom ik nog we een keer op terug. Nu lekker genieten van Grateful Dead in de Harding Theater. Op Netflix staat een docu van Grateful Dead gitarist Bob Weir die dik de moeite is om te bekijken. Of je nu fan van Graftful Dead bent of niet is dit een fraaie muziek docu.

Janis @ Woodstock

Ieder jong mens die dood gaat is per definitie een trieste en verschrikkelijke gebeurtenis. Los of ze domme dingen hebben gedaan of heel veel talent hebben. Jonge mensen horen de kans te krijgen hun weg te zoeken, hun talenten te exploiteren, hun dromen te leven. 

Soms gaat dat fout. In het gewone dagelijks leven, dus ook in Rock & Roll land. In de Rock wereld is er zelfs een speciale club voor ieder die slechts 27 is geworden. 

ZEVENENTWINTIG………...als ik kijk wat een geweldige dingen ik tussen m’n 27 en nu (64) heb gedaan?

Natuurlijk zaten daar tegenslagen tussen zoals scheiding, belazerd worden door een werkgever, te lang in de WW, diverse operaties, maar eigenlijk werd het leven pas echt leuk na m’n 35e. Ik moet er niet aan denken dat het op m’n 27e klaar was geweest......... 

Hoewel de Club van 27 wel eens wordt geromantiseerd is het natuurlijk vooral in en in triest. En die moraalridders die roepen “eigen schuld dikke bult” kan ik zo slecht tegen. Juist mensen die creatief zijn en grenzen zoeken hebben er voor gezorgd dat we niet meer in berevellen lopen. 

Met het zoeken van grenzen gaat het soms fout........ Zo ook bij Janis Joplin. Een geweldige Bluesrock zangeres met een Soulfull stem en met gemak zong ze zonder versterking een middel grote zaal vol. 

Het was deze week al weer 50 jaar geleden dat Janis naar nog hogere sferen ging. Een leegte die eigenlijk nooit echt is opgevuld. Ja er zijn genoeg zangeressen die zich door Janis hebben laten inspireren, maar een echte opvolgster? 

Het zijn ook best hele grote schoenen waar je in gaat staan. Want ondanks dat Janis maar 27 jaar is geworden heeft ze een geweldige erfenis achter gelaten. 

Bekend bij het grote publiek met hits als Me and Bobby McGee en Cry Baby. Janis maakte oa indruk haar optreden op Woodstock. Van Woodstock werd naast een film aanvankelijk een 3lp en een 2lp set gemaakt met daarop een mix van diverse artiesten. 

Bij diverse jubilea verschenen er extra platen tot vorig jaar bij het 50 jarig jubileum de prachtige set “back to the Garden”. De vijf oorspronkelijke platen aangevuld met vijf platen met meer en deels niet eerder uitgegeven nummers. 

Naast de offciele Woodstock uitgaves zijn er de laatste jaren ook meer en meer albums verschenen met de complete set van één specifieke act. Zo ook de set van Janis Joplin. Heerlijke setlist en Janis en haar band beginnen heel Jazzy met hier en daar een hoofdrol voor de blazers. 

Na een aantal nummers vol gas neemt ze met het schitterende Kozmic Blues een beetje gas terug, maar wat is dit bloedstollend mooi: Whoa don't discover it lasts Honey, time keeps a-moving on, hey yeah, yeah yeah. Well, I'm twenty-five years older now So I know it can't be right And I'm no better baby and I can't help you no more Than I did when I was just a girl. Yeah! 

Daarna gaat het gas er weer op en met de uitsmijter Ball And Chain denk je dat er een easy Blues nummer aan zit te komen maar Janis gaat helemaal tot de max. Je hoort tegen het eind van het nummer ook. Helemaal, helemaal, helemaal. Brrrrr…...wat goed. 

Helaas worden van deze speciale series maar beperkte oplages gemaakt. Ik heb er gelijk een gekocht voor weinig, maar de prijzen zijn in 1,5 jaar tijd verdubbeld en verdrievoudigd als je al aan een exemplaar kan komen.

 

Maatklapper

Voor zover ik weet is dit het enige album van Neil Young waar ik op te horen ben.
Het is overigens geen officieel album. Dus Ome Neel heeft niet zijn fiat gegeven op mijn bijdrage.
Het gaat hier om een uitgave van het Russische DOL.
Dit album mag op Discogs ook niet verhandeld worden. Waarom het hier dan wel in de winkel ligt snap ik niet helemaal.
Vroeger was het onderscheid tussen officiële albums en bootlegs voor mijn gevoel veel helderder.
Artiesten brengen zelf inmiddels bootleg opnames uit en bootleg fabrikanten beschikken steeds vaker over materiaal waarvan het lastig is om te verbieden.
Lastige materie maar dit album staat dus niet in de officiële discografie van Ome Neel.

Slechts één nummer op dit album komt van de set die hij in december 1989 in Ahoy heeft gespeeld.
Hij speelde een heerlijke setlis en opende met My My, Hey Hey (Out of the Blue). Dan zit de sfeer er gelijk goed in.
Als oudje voerde hij Don't Let It Bring You Down op maar daar deed hij mij geen plezier, want ik zat net een scheiding weg te kauwen.

Uiteraard nummers als a Heart Of Gold en The Needle and the Damage Done van het album Harvest.
Toen merkte je al dat veel mensen in de Harvest periode bleven hangen. Neil had kort voor deze tournee het album Freedom uitgegeven. Stevige Rock zelfs wel Hard Rock.
Na de matige Geffen periode die vijf toch wat mindere albums had opgeleverd kwam hij met het wat bluesy This Note's for You.
Geen slecht album maar toen hij in de herfst van 1989 met Freedom kwam zaten veel fans ineens weer rechtop.Vooral fans die albums als Every Body Knows This is Nowhere, en Zuma wisten te waarderen.

Op de setlist van Rotterdam dan ook een aantal nummers van dit nieuwe album zoals Crime in The City, Eldorado, No More, Someday en natuurlijk Rockin' in the Free World.
Erg fraai was de uitvoering van Winterlong wat altijd een vreemde eend in de bijt is geweest.
Een vrij oud nummer van Neil wat nooit een echt plekje heeft gekregen.
Verder mochten we in Rotterdam als eerste het nummer Dreamin Man horen. Het zou nog een flink aantal jaar duren voor dat het op een album verscheen.
Hij sluit dit concert af met Powderfinger wat een van m’n favoriete Neil Young nummers is.

Op de setlist ook Come’s a Time en die opname van dat concert is op dit album terecht gekomen.
Als je iemand uit de maat hoort klappen.
That’s ME!

Allman Brother 1986

Ik ben net een paar LP’s bij een vriend op wezen halen. Geen hoogvliegers maar gewoon leuke aanvulling op de collectie.
Ben ik net thuis wordt er een pakje bezorgd met daarin oa dit dubbel live album van The Allman Brothers Band.

Het gaat om live opnames van het Crackdown concert in 1986. Op de cover een nog jonge Gregg en Dickey. Mooi om te zien.
Het gaat hier om een niet officieel album. Of het dan gelijk een bootleg is weet ik niet. Die lijn is de laatste jaren heel erg gaan vervagen.
Maar op het belangrijkste platform (Discogs) om platen te kopen en verkopen mag je deze niet aanbieden.
Dat alles doet niks af aan de heerlijke set die de mannen spelen.

Smullen voor wie van dit genre houdt en de ABB is toch nog steeds een van de beste jam-bands die we hebben gehad. Als iemand vijf betere weet te noemen? Ga je gang!

Ze spelen vrij vertrouwd materiaal zoals "Midnight Rider" en heerlijke versies van "One Way Out" en "Statesboro" Blues.
Uiteraard ontbreken "Southbound" en "Jessica" niet.
Smullen is ook "Key To The Highway". Een Blues klassieker die 80 (!!) jaar geleden voor het eerst werd opgenomen door Charlie Segar.
Die opname klinkt misschien wat knullig maar heel veel latere Bluesrock artiesten hebben zich enorm door deze opname laten inspireren zoals Clapton en The Allman Brothers.

Voor The Allman Brothers is het altijd een bijzonder nummer gebleven omdat het is gespeeld op de uitvaart van Duane Allman………………

Verder rest er na het luisteren van de eerste twee kantjes ( van de vier) de vraag die ik bij ieder live album van de ABB stel: kan je teveel live albums van deze gasten hebben?

 

David Crosby - Live 1989 Upper Darby

We kennen David natuurlijk allemaal van Crosby, Stills & Nash (en Young). Ook alleen met maatje Nash veel als duo gedaan.
Voor CSN periode bekend geworden bij de legendarische Byrds. Zelfs nog een stukje (aantal optredens) bij de Buffalo Springfield.
David heeft een aantal prachtige soloplaten afgeleverd. Zit eigenlijk geen een slechte bij!
Verder een mooi project met CPR (Crosby, Pevar & Raymond) waarmee hij een paar fraaie platen gemaakt met wat jazz invloeden.
Van David heb ik een aantal Unofficial Release zoals deze Upper Darby en ik heb Towering Inferno in de kast staan.
Allebei dubbel-LP's en voor de liefhebber zijn dit gewoon cadeautjes.
Cadeautjes?
Deze Upper Darby is gewoon een pareltje.

David heeft een kleurrijk, maar ook geen makkelijk leven achter de rug. Een broer (ook muzikant) die zelfmoord heeft gepleegd, in de gevangenis en ook op het gebied van relaties en kinderen kan je er een boek over schrijven.
Pikant: hij zou de vader zijn van de kinderen van Melissa Etheridge's en inmiddels gewezen partner Julie Cypher.

Crosby is ook altijd maatschappelijk betrokken geweest hoewel hij door z'n veroordelingen niet altijd heeft mogen stemmen is hij altijd politiek geëngageerd geweest. De man (tegen de 80!) bulkt nog van de energie en heeft zich vorige (!!!!) week als adviseur van de NORML beschikbaar gesteld. Ondanks z'n lichamelijke kwaaltjes bulkt hij nog van de energie! Schitterend figuur met een prachtige bijdrage aan de muziek:

David live: