R.I.P. Christine McVie

Zojuist kwam het trieste nieuws binnen dat Christine McVie op 79 jarige leeftijd is overleden. De meeste mensen kennen Christine vooral als zangers/songwriter van Fleetwood Mac.
Van deze populaire band maakte ze deel uit in de periode 1970–1995, 1997–1998 en 2014–2022.

In de tussenliggende periode maakte Christine een aantal soloalbums maar genoot ook van het niet steeds maar hoeven toeren.

Voordat Christine - die toen nog Perfect heten - deel ging uitmaken van Fleetwood Mac was ze zangeres bij Chicken Shack waar ze en hit had met het schitterende nummer "I'd Rather Go Blind".

Dat nummer is al een beetje een tranenpikker en op een dag als vandaag bezorgt het nummer bij mij toch een extra brok in mijn keel.

 

Rust zacht Christine.....

 

Peter Green

Vandaag is het de geboortedag van deze bluesgigant. We kennen Green - die in 2020 overleed - natuurlijk vooral van de beginperiode van Fleetwood Mac. Met deze band heeft hij slechts een drietal studioalbums gemaakt. 

Ondanks deze korte periode is Green voor mij van "voor en na".

We kennen dat rijtje wel en zonder compleet te willen zijn noem ik er toch een paar:

The Rolling Stones voor en na Brian Jones.

Lynyrd Skynyrd voor en na Ronnie van Zandt

Queen voor en na Freddie Mercury

The Doors voor en na Jim Morrison

....

...

..

.

Het is echter opmerkelijk hoeveel uitgesproken meningen ik door de jaren ben tegengekomen over Fleetwood Mac voor en na Green. 

Natuurlijk transformeerde Fleetwood Mac van een bluesband naar een popband.

Van een straffe Schotse whisky naar een soepel drinkend Californisch wijntje. 

Voordat Peter met Fleetwood Mac uit de startblokken ging had hij al ruime ervaring opgedaan bij The Bluesbreakers. 

Aanvankelijk ging Green na zijn vertrek bij Fleetwood Mac op de solotoer waar hij een zevental album maakte waaronder deze In The Skies die nu op de draaitafel ligt.

Fijn album met heerlijke experimentele passages ingepakt tussen prima Blues.

 

Green speelde daarna in diverse andere bandjes waarvan The Slpliter Group de bekendste is. Met deze band maakte hij een tiental albums in de periode van 1997 t/m 2003.

Het grote publiek kent Green natuurlijk vooral van hits als  "Black Magic Woman" (later een hit door Santana), het instrumentaal meesterwerk "Albatross", "Man of the World", "Oh Well" en "The Green Manalishi".

Een unieke bijdrage aan de moderne muziek en nog steeds een inspiratie voor velen.

Mick Fleetwood 75 jaar

Vandaag doet deze drummer en medeoprichter van de legendarische band Fleetwood Mac er een jaartje bij. Fleetwood Mac werd in 1967 opgericht en bestaat nog steeds. In 1996 werd er een jaartje pauze gehouden maar verder is de band vanaf 1967 onafgebroken actief geweest.. Dit ondanks een aantal relevante wisselingen in de bezetting en de nodige persoonlijke perikelen.

De band heeft in 2018-2019 nog een vrij uitvoerig tournee gegeven. Nieuw studiomateriaal in de vorm van een volledig album laat al even op zich wachten en het is maar de vraag of dat er nog gaat komen.

De jongens en meisjes van Fleetwood Mac worden er natuurlijk ook niet jonger op en Mick wordt vandaag dan ook 75. 

Strikt genomen moet er dan nog wel een studio album inzitten. Muzikanten gaan immers niet met pensioen want die willen hun creatieve ei kwijt.

 

Ambtenaren gaan met pensioen, muzikanten gaan dood.

 

Ik ben al vaker ingegaan om de enorme transitie die Fleetwood Mac heeft doorgemaakt van aanvankelijk een Britse Bluesband naar een Amerikaanse Pop Rockband. 

Liefhebbers van Blues en Bluesrock zoals ik betreuren dat, maar zonder gasten als Peter Green en Danny Kirwan was het denk ik ook moeilijk die Blues lijn vast te houden.

Achteraf zijn dat ook lastige discussies. Zijn Green en Kirwan weggegaan omdat de band een ander kant op aan het bewegen was? Of is de band een andere kant opgegaan omdat twee gezichtsbepalende leden de band hadden verlaten?

 

Dat neemt niet weg dat het onwaarschijnlijk knap is hoe Mick Fleetwood de band door dit proces heeft weten te leiden. Het zorgde uiteindelijk tevens voor de grootste successen met Rumours (1977) als absoluut hoogtepunt.

Verkoopcijfers die we tot dat moment nog nauwelijks hadden gezien en in de VS haalde het album 20 (!!!) keer platina. Het album verkoopt overigens nog steeds erg goed en veel fans zijn na een LP, CD aan een nieuwe LP begonnen.

 

Het was bijna ondenkbaar dat na Rumours er weer zo'n geweldig meesterwerkje zou komen. Het duurde bijna 1000 dagen (980 om precies te zijn) voor de opvolger in de winkel lag. Het heeft dus even geduurd en niet alleen ging er een groot aantal dagen in het album zitten, het was met 1 miljoen dollar productiekosten op dat moment het duurste rockalbum wat er gemaakt was.

 

Het wachten werd ruimschoots beloond want Tusk is niet alleen een meesterwerk het is ook nog eens een dubbelalbum. Dus vier kantjes genieten.

Hoewel het album met "slechts" twee platina platen in de VS achterliep bij het enorme commerciële succes van Rumours doet het muzikaal totaal niet onder voor deze voorganger.

Nu we 40 jaar verder zijn draai ik Tusk zelfs vaker dan de Rumours, waarvan een ieder alle nummers wel mee kan zingen. 

Rumours is wat mij betreft ook een beetje overgeproduceerd. De band barstte toen uit z'n voegen van de relatieproblemen en er moest natuurlijk voorkomen worden dat zoiets in de muziek door zou klinken. 

De teksten mochten wel over de ellende gaan, maar voorkomen moest worden dat de muziekpers kon zeggen dat het wel te horen is dat er problemen zijn.

 

Tusk is voor mij vrijer en iets meer een zoektocht wat binnen het genre Pop Rock nog mogelijk is.

Rumours is voor mij toch vooral een album geworden voor op een feestje en Tusk geeft meer ruimte voor fijnproevers.

Goed plan..............lekker espresso erbij.

Mick Happy Birthday!

Internationale Dag van de Pinguïn

Wie is er niet gek op deze gekke vogels? Koddige beesten die veelvuldig verschijnen in tekenfilms. Eigenlijk is ieder pinguïn wel leuk. Bijna dan toch want de pinguïn uit de Batmanfilms is toch een knap irritante figuur.

Dat boeventuig uit de Batman films hoeft natuurlijk niet beschermd te worden. Het voortbestaan van de pinguïn is echter niet zo vanzelfsprekend. Daarom hebben diverse organisaties die het wel en wee van dieren en hun omgeving hoog in het vaandel hebben staan deze dag in het leven geroepen.

Aandacht voor de pinguïn en dan is een plaat zo gevonden. Wel een plaat die ik niet meer in m'n collectie zit. Het gaat om het album Penguin van Fleetwood Mac uit 1973. We kennen eigenlijk twee Fleetwood Macs. De band met Peter Green waar Blues de boventoon voert en de Californië periode waar vooral Soft Rock wordt gemaakt.

Kort voor het maken van dit album verliet ook gitarist Danny Kirwan de band en daarmee was de hoop dat Fleetwood Mac nog een Blues plaat zou maken definitief voorbij. De twee albums voor Penguin waren wel een prima, maar het is niet zo moeilijk je voor te stellen dat een uitstekende Blues gitarist zich nog wel thuis voelde. Kirwan was niet alleen een geweldige gitarist maar zorgde ook voor de meeste composities. 

De stress van het beroemd zijn, de druk om meer en meer te componeren en de vele optredens werden Kirwan op enig moment ook teveel. Zeker als je daarbij optelt dat hij een creatieve richting werd ingeduwd die niet helemaal de zijne was. Het giftige mengsel van al die aspecten maakte van Kirwan een kruidvat. Kirwan - die in 2018 op 68 jarige leeftijd overleed - was een perfectionist en die eigenschap lag als een vergrootglas over alle frustraties.
Ruzies, nog meer ruzies, gitaren die in kleedkamers kapot werden geslagen, niet het podium opkomen waren trieste resultaten. Het aantal incidenten was talrijk en Kirwan werd uit de band gezet.

In de jaren die volgde maakt Kirwan een drietal zeer goed solo-albums, maar raakte daarna op een zeer trieste manier op de sukkel. Gescheiden, dakloos, drank en drugs.
Hij beland uiteindelijk in een verzorgingstehuis waar hij weliswaar een gitaar had maar maar heeft na zijn derde soloplaat (Hello There Big Boy!) ui 1979 is Kirwan hebben we muzikaal van dit megatalent niks mee mogen vernemen.
Een triest verhaal omdat Kirwan - ondanks zijn persoonlijke liefde voor de Blues - misschien wel de belangrijkste schakel is geweest in de transformatie van Fleetwood Mac.

Het album Penguin is dus zonder de al eerder vertrokken Peter Green en Jeremy Spencer en dus ook zonder Danny Kirwan.
Flinke aderlatingen en het zou een paar albums gaan duren voor Fleetwood Mac haar draai had gevonden in de nieuwe richting (Soft Rock) die was ingeslagen.
Penguin en de twee daarop volgende albums zijn wat mij betreft overbodig in welke Fleetwood Mac collectie dan ook. Een transitie die de band nodig had maar voor de luisteraar niet erg boeiend.

De een zal wat meer gecharmeerd zijn van de Blues periode met het briljante debuut Fleetwood Mac. Anderen weten dan de Soft Rock periode met Rumours meer te waarderen. Zelf weet ik het beide te waarderen waarbij ik wel een voorkeur heb aan de periode met Peter Green.

Het album Penguin is - zelf na jaren proberen - vlees nog vis........... Misschien is de titel achteraf dan ook niet zo gek gekozen.
Het huidige Fleetwood Mac is echter blijkbaar wel happy met de beeltenis van een pinguïn. We zien de pinguïn immers steeds vaker als logo zoals op een paar recent verschenen boxen.

Toch een digitale draaibeurt van Penguin bij de koffie als arbeidsvitaminen!

Stevie Nicks

De meeste mensen die aan de jarige Stevie Nicks denken moeten dan direct aan Fleetwood Mac denken. In nagenoeg al die gevallen denkt een ieder dan ook gelijk aan het album Rumours.

 

Het valt natuurlijk niet te ontkennen dat Rumours uit 1977 een weergaloos topalbum is. Het perfecte Poprock album met ook nog een achtergrondverhaal waarbij Goede Tijden Slechte Tijden wordt gedegradeerd tot een niemendalletje.

Als er één band is waar je wel en jaargang roddelbladen mee kan vullen dan is het Fleetwood Max wel. Op Rumours zijn de dames en heren ook regelmatig heel duidelijk dat de muziek geweldig is, maar in de relationele zin er wel wat anders aan de hand is.

Jammer als dat de overhand krijgt, want het album Rumours is natuurlijk een meesterwerk.

Toch ben ik persoonlijk vooral fan van de Engelse Fleetwood Mac periode waarin Peter Green voor de heerlijke Bluesy inbreng zorgde.

Nadat de band was verkast naar de VS en de samenstelling meermaals wijzigde zag je ook de muziekstijl steeds verder weggaan van de "klassieke" Britse Blues.

In 1975 kwam Stevie Nicks bij de band en ze maakt nog steeds deel uit van deze legendarische band.

 

Mick Fleetwood en John McVie die beide vanaf het eerste uur deel uit maken van de band maken ook nog steeds deel uit van de formele line-up.

Ook Christine McVie maakt weer deel uit van Fleetwood Mac nadat ze begin deze eeuw een aantal jaren een adempauze had genomen.

Met z'n vieren zijn ze de langst zittende leden en vormen ze al jaren de basis voor de sound zoals die vanaf 1975 zo kenmerkende voor deze band is.

Eigenlijk zijn er dus twee Fleetwood Macs. De Britse Blues band die eind jaren 60 en begin jaren 70 briljante Bluesrock maakte en het Fleetwood Mac wat tussen 1972 en 1975 de transformatie maakte naar een van de beste Soft rock bands.

Naast haar bijdrage aan Fleetwood Mac heeft Stevie ook een aantal solo-albums gemaakt. Een achttal studio-albums en tweetal live albums. De solo albums van Stevie zijn wat wisselend van briljant tot aardig. Dat heeft er alles mee te maken dat Stevie zich in haar solo projecten veel meer experimenten permitteert. Iets wat ik overigens in een artiest enorm weet te waarderen alleen het pakt de ene keer nu eenmaal beter uit dan een andere keer.

De solo-albums Bella Donna (1981), The Wild Heart (1983), Trouble in Shangri-La (2001), In Your Dreams (2011) en schitterende 24 Karat Gold: Songs from the Vault (2014) zijn alle albums die meeste muziekliefhebbers wel zullen waarderen.

Op een dag als vandaag komen we natuurlijk niet om Rumours heen. Een van de best verkochte albums en in het genre Softrock zijn er ook maar heel weinig albums die Rumours kunnen overtreffen.

Commercieel al helemaal niet want Rumours ging wereldwijd maar liefst 40 miljoen keer over de toonbank. In de VS haalde het album tweemaal diamant. Bizarre aantallen gaan er dan over de toonbank en er is maar een klein en select groepje albums dat beter doet. Je moet dan denken aan mega successen zoals Thriller van Micheal Jackson, Darkside Of The Moon van Pink Floyd en Back In Black van AC/DC.

 

Rumours gaat overigens nog steeds erg goed over de toonbank. Van het album zijn inmiddels de nodige jubileum edities gemaakt en fans krijgen er geen genoeg van.

Als ik eerlijk ben ik ook niet. Want hoe geweldig ik juist het Fleetwood Mac met Peter Green vind gaat een album als Rumours zelf na vele jaren en draaibeurten nooit vervelen.

Happy Birthday Stevie!