Het is vandaag de geboortedag van misschien wel een van de grootste genieën uit de moderne muziek. In 2006 overleed Syd - die als Roger Keith Barrett werd - aan alvleesklierkanker. Zoals veel aankomende muzikanten in de jaren 60 speelde Syd aanvankelijk vooral blues, bluesrock en R&B. Na de nodige muzikale ervaring te hebben opgedaan, ging hij steeds meer experimenteren en was de geboorte van Pink Floyd een feit.
Syd zorgde in 1967 met nummers als "Arnold Layne" en "See Emily Play" voor de eerste hits van Pink Floyd: heerlijke psychedelische pop/rock. Belangrijker is echter zijn bijdrage aan het debuutalbum van de band. Onder de naam The Piper at the Gates of Dawn verscheen dit album kort na de twee singles. Nagenoeg alle nummers zijn van de hand van Syd en we mogen gerust stellen dat hier de blauwdruk is neergelegd voor Pink Floyd als een van de beste progressieve rockbands ooit.
Helaas heeft Syd de successen die volgden niet bewust mee mogen maken. Hij was - mede door intensief drugsgebruik - niet langer te handhaven binnen de groep. Dit vooral tot grote frustratie van David Gilmour, die een goede vriend van hem was. De bijdrage van Syd aan Pink Floyd was van korte duur, maar zijn inbreng heeft er wel voor gezorgd dat de band niet het zoveelste bluesbandje is geworden.
%20-%20Geschaald%20(79%25).png){kind=tracking}
Syd bracht als geen ander het experiment de groep in. Of het nu een Zippo was die hij over de snaren liet glijden of de diverse geluidsvervormingen die hij wist te genereren; dat alles werd gekoppeld aan uiterst creatieve teksten.
Na zijn definitieve vertrek bij Pink Floyd maakte Syd een tweetal soloalbums. The Madcap Laughs, dat in 1970 verscheen, mag gezien worden als een meesterwerk. Het album kreeg hier en daar zelfs vijf sterren, maar groot commercieel succes bleef uit. Syds tweede en laatste soloalbum kreeg simpelweg de titel Barrett. Hoewel het geen slecht album is, werd het toch gewaardeerd met een ster minder dan zijn debuut.
Het bleef bij deze twee albums, maar Syd hield invloed op de muziekwereld. Voor veel jonge muzikanten bleef hij een bron van inspiratie, maar dat gold zeker ook voor Pink Floyd zelf. Het album Wish You Were Here is een bizarre mix tussen een triest gemis en een fraaie ode aan Syd. Opmerkelijk detail: tijdens de opnames van dit album verscheen Syd plotseling in de studio. Dat moet een heel bijzondere, maar ook pijnlijke ontmoeting zijn geweest.
Na zijn korte solocarrière leidde Syd een teruggetrokken bestaan. Hij koos ervoor zijn geboortenaam Roger weer te gebruiken en vulde zijn tijd met fotografie, museumbezoek, schilderen en wandelen met zijn zus. Over zijn geestestoestand is onnoemelijk veel gespeculeerd. Zelf houd ik het erop - zeker gezien de manier waarop hij de basis voor Pink Floyd legde - dat hij vooral een groot en creatief genie was.
Van Syd zijn diverse compilatiealbums verschenen, waarvan An Introduction to Syd Barrett een absolute aanrader is. Deze prima samengestelde collectie verscheen in 2011 op cd en een jaar later werden ook de vinylliefhebbers op hun wenken bediend.
Syd: wat een genie!
