50 jaar Rose of Cimarron - Poco

Toen dit album verscheen, was het alweer het negende (!!) studioalbum van deze countryrockers. Dat zijn er meer dan de Eagles ooit zouden maken, en toch heeft Poco in Nederland nooit de aandacht gekregen die de Eagles wel ten deel viel.

Hoewel ik het al vaker op deze blog heb benoemd, blijf ik het echt heel jammer vinden dat veel Eagles-fans nauwelijks bekend zijn met de heerlijke albums van Poco. Het deze maand jarige Rose of Cimarron is misschien niet Poco's beste album, maar kan wat mij betreft prima concurreren met een aantal albums van de Eagles.

Gewoon heerlijke countryrock. Geen gedoe en misschien iets meer rock dan country, maar het album luistert heerlijk weg. De titelsong "Rose of Cimarron" had wat mij betreft ook een grote hit kunnen worden, maar de marketeers achter Poco waren duidelijk een stuk minder handig dan hun collega's bij de Eagles.

Iedereen die de albums van de Eagles probleemloos meezingt, zou dit Poco-album toch eens een kans moeten geven. Gewoon lekker. Zelfs na 50 jaar!

50 jaar Hideaway - America

Drie zonen van Amerikaanse militairen die in het Verenigd Koninkrijk gestationeerd waren, vormden begin jaren 70 een band die tot op de dag van vandaag actief is. Dewey Bunnell en Gerry Beckley moeten het echter al sinds 1977 zonder medeoprichter Dan Peek doen. Peek koos destijds voor een solocarrière, tot groot verdriet van de fans die altijd bleven hopen op een terugkeer naar "het nest".

Peek overleed in 2011 na een succesvol eigen pad. Zijn solodebuut All Things Are Possible (1979) stond wekenlang op nummer 1 in de gospellijsten en leverde hem zelfs een Grammy-nominatie op. Hoewel het te ver gaat om Peek de enige drijvende kracht achter America te noemen, verdween bij mij de interesse na zijn vertrek. Alibi (1980)  was de laatste plaat die ik nog kocht.

Gelukkig was Peek nog van de partij op het album dat vandaag haar 50e verjaardag viert. Hideaway is het zevende album van America en bevat een dertiental eigen nummers.
Hideaway is misschien geen hoogvlieger zoals hun indrukwekkende titelloze debuut, en ook platen als Homecoming en Holiday weet ik meer te waarderen. Dat neemt niet weg dat Hideaway lekker weg luistert: prima folk- en poprock met een lage drempel.

"Amber Cascades" werd als single uitgebracht maar werd geen grote hit. Dat begrijp ik wel; het is juist een van de complexere nummers op de plaat, en direct ook een van mijn persoonlijke favorieten.
Ook "Jet Boy Blue" kan ik zeker waarderen. Verder blijft het twee kantjes lang wat braaf en vind ik het album eerlijk gezegd zwaar overgeproduceerd. Het is een prima plaat voor tijdens de afwas, maar geen album waar ik echt voor ga zitten.
Hij mag in de collectie blijven, maar valt voor mij toch in de categorie 'dertien in een dozijn'.

Vier klassiekers voor de zaterdag

Voor veel mensen is de zaterdag de fijnste dag van de week. De zondag zit vaak vol plichtplegingen en de dag erna moet je alweer aan het werk. Daarom heb ik vier klassiekers met de zaterdag als thema opgezocht:

Every Night Is Saturday Night - Barrelhouse

Hoewel Cuby and the Blizzards en Livin' Blues de speerpunten van de Nederlandse blues-scene waren, heeft Barrelhouse verreweg de langste adem. Al 50 jaar maken ze uitstekende blues. Eind jaren 70 heb ik ze voor het eerst zien spelen en was direct fan.
Een aantal leden speelde eveneens in de begeleidingsband van Oscar Benton. Johnny en Guus Laporte heb ik in die context een paar jaar geleden mogen ontmoeten toen ze Oscar begeleidden bij een miniconcert. Helaas is Oscar in 2020 overleden. Barrelhouse houdt de Nederlandse blues voorlopig (vorig jaar gaven ze nog diverse concerten) nog hoog en maakt van iedere nacht een zaterdagnacht, zoals op "Hard To Cover" te horen is.

Saturday Night - Eagles
Wie weleens een concert van de Eagles heeft bezocht, weet dat deze mannen van een doordeweekse dag een feestdag kunnen maken. Ondanks de vele wisselingen in de bezetting, puilden de Eagles altijd uit van het talent. Het puilde echter ook uit van de ego’s met het nodige geduvel.
Op het album Desperado zingen ze "Saturday Night". Het was pas hun tweede album, maar wie goed naar dit nummer luistert, hoort de onderlinge strijd tussen de heren al doorschemeren.

Another Saturday Night - Cat Stevens
Cat Stevens speelt eigenlijk uitsluitend eigen materiaal, maar hij heeft een paar nummers van anderen opgenomen. "Morning Has Broken" (geschreven door Eleanor Farjeon) is verreweg de bekendste. Hoewel ik een groot fan ben van Cat Stevens, vind ik dat eerlijk gezegd een beetje een "zeiknummer". "Schrijf toch lekker je eigen liedjes," schreef ik ergens in 1972 al eens.
Over een andere cover ben ik dan weer wél heel enthousiast. In 1974 bracht Cat het nummer "Another Saturday Night" van Sam Cooke uit. Nu is het qua zang ondoenlijk om met Sam Cooke te concurreren, maar Cat gaf een heerlijk eigen en frisse invulling aan deze schitterende klassieker. Helaas is het nummer nooit op een regulier studioalbum verschenen; je bent dus aangewezen op de single of een verzamelalbum.

Saturday In The Park - Chicago
Misschien wel mijn favoriete zaterdagnummer. In een eerder stuk over multitalent Terry Kath beschreef ik al hoe een mooie zaterdag in Central Park de inspiratie vormde voor dit heerlijke nummer.
"Saturday In The Park" staat op het album Chicago V en is een liedje waar ik altijd megavrolijk van word. Zelfs op deze heel grijze zaterdag.

Fijne zaterdag!

Rusty Young

Vandaag had Rusty Young zijn 80e verjaardag kunnen vieren. Deze getalenteerde multi-instrumentalist overleed in 2021 op 75-jarige leeftijd aan de gevolgen van een hartaanval. Zijn overlijden betekende tevens het einde van Poco, de band waar Rusty de frontman van was.

Poco is een band die vooral countryrock speelde en in de VS een enorme populariteit genoot. Een uitstekende band in dit genre, die echter - in mijn ogen geheel ten onrechte - vooral in de schaduw van de Eagles stond.

In 1968 vormde Rusty Young (steelgitaar, dobro, banjo, zang) samen met Randy Meisner (bas en zang), George Grantham (drums en zang), Richie Furay (gitaar en zang) en Jim Messina (gitaar, bas en zang) de eerste samenstelling van Poco. 
Ook Gregg Allman maakte deel uit van de eerste repetities, maar de lange jams waar Gregg warm voor liep, zou hij bij Poco niet gaan vinden. Gregg vloog na een paar dagen vanaf de West Coast terug naar Macon, Georgia, om zich te voegen bij zijn broer Duane, die op dat moment bezig was The Allman Brothers Band uit de grond te stampen.

Furay en Messina waren op hun beurt vrijgekomen na het uiteenvallen van een andere grote band: Buffalo Springfield. Toch verliep ook bij Poco niet alles zonder slag of stoot; de eigenzinnige Meisner verliet de band al snel om zijn heil bij de Eagles te gaan zoeken. Hij werd in 1969 vervangen door Timothy B. Schmit, die uiteindelijk een paar jaar later óók naar de Eagles zou vertrekken.

Het is niet vreemd dat een band die ruim vijftig jaar aan de weg timmert, het nodige verloop kent. Toch heeft Poco door de jaren heen 'slechts' 22 verschillende bandleden gehad. Dat valt alleszins mee als je het vergelijkt met bands als Chicago en Santana. Rusty wist doorgaans de rust te bewaren, liet zich door vertrekkende bandleden niet van de wijs brengen en gaf tot aan zijn dood op energieke wijze vorm aan Poco.

Met negentien studioalbums en negen livealbums heeft de band een indrukwekkende erfenis achtergelaten. Daarnaast is er een karrenvracht (30 stuks!) aan officiële verzamelalbums uitgebracht. In de VS smullen de liefhebbers daarvan; net als bij Creedence Clearwater Revival krijgen de fans blijkbaar geen genoeg van het zoveelste verzamelalbum.

Voor bij de koffie heb ik een willekeurige stapel Poco-albums gepakt. Uiteraard heeft de band ook mindere platen gemaakt, maar het merendeel is heerlijke muziek die ik de hele dag kan horen.

50 jaar Eagles - Their Greatest Hits (1971–1975)

Het is vandaag precies 50 jaar geleden dat dit verzamelalbum verscheen en het zetten echt een nieuwe norm. Zowel qua muziek als commercieel succes. Uiteraard heb ik het over Their Greatest Hits (1971–1975) van de Eagles. Leg deze plaat op de draaitafel, zet de versterker een streepje harder en reis met me mee terug naar 17 februari 1976.

Het is eigenlijk bizar als je er goed over nadenkt want de band bestond pas vijf jaar. Vier albums hadden de Eagles tot dat moment gemaakt. Toch was er al genoeg materiaal voor een 'Greatest Hits' die decennialang de hitlijsten zou domineren. Sterker nog, het zou in de VS zelfs het album Thriller van Michael Jackson van de troon stoten als bestverkochte album ooit! In de VS haalde deze Their Greatest Hits (1971–1975) viermaal (!) diamant! 

Vanaf de eerste tonen van "Take It Easy" word je direct die lome, zonovergoten sfeer van Californië in getrokken. Het is die herkenbare mix van country, rock en die loepzuivere harmonieën waar Glenn Frey en Don Henley het patent op leken te hebben.

Wat deze verzamelaar zo sterk maakt, is de balans. Je hebt de uptempo nummers als "Already Gone", maar het zijn de ballads die het hart raken. Luister naar de melancholie in "Desperado" of de dromerige sfeer van "Lyin' Eyes". Mijn toenmalige vriendin hield dat nummer iedere keer heel vragen onder m'n neus, maar het bleek achteraf toch andersom!

Op deze sterke verzamelaar nog niet de monsterhit "Hotel California", want het gelijknamige album zou pas in december dat jaar verschijnen. Zelfs zonder deze wereldhit kwam er toch in nagenoeg ieder Amerikaans gezin een exemplaar van deze Their Greatest Hits (1971–1975) terecht............

Voor mij is Their Greatest Hits (1971–1975) meer dan zomaar een verzameling liedjes. Het is een tijdmachine. Het herinnert mij aan een tijd waarin muziek nog de ruimte kreeg om te ademen, waarin gitaren mochten janken en stemmen perfect in elkaar overliepen zonder hulp van computers.

Van de tien pareltjes op dit album kan ik niet gelijk een favoriet aanwijzen. Dat heeft ook best met je bui te maken. Heb ik wat meer energie dan mag "Witchy Woman" op repeat en ben ik in een meer timide bui dan komen andere nummers zoals het reeds genoemde "Desperado" in aanmerking.

Welk nummer ook je keuze is, dit is op afstand de allerbeste en meest succesvolle verzamelaar die er ooit gemaakt is. 

Richie Hayward

Deze mede-oprichter van Little Feat werd geboren in Clear Lake, Iowa (USA) en overleed veel te jong op 12 augustus 2010 in Victoria, British Columbia (Canada).

Hayward bleef bij Little Feat tot zijn dood en was dus ook nauw betrokken bij de doorstart in 1987. Een doorstart zonder Lowell George die in 1979 kort nadat de band was gestopt was overleden. Lowell George speelde een grote rol en de meeste die-hard fans zullen vooral de eerste zeven studio-albums hoog in hun lijstjes hebben staan. 

Hoewel er in "de tweede termijn" nog steeds geweldige muziek door Little Feat werd gemaakt, is de periode 1969–1979 toch wel heel uniek te noemen. Meesterwerk na meesterwerk, al was album nummer zeven een indicatie dat het het heilige vuur op een lager pitje was komen te staan.

Toch zou menig band willen dat ze een album als Down on the Farm (1979) aan hun catalogus konden toevoegen. Voor Little Feat-begrippen was het echter toch net één ster onder de maat.

Naast zijn bijdrage achter de drums, zijn zang en zijn rol als songwriter voor Little Feat, was Hayward een graag geziene sessiemuzikant. Vooral in de jaren dat de band een adempauze hield, drumde hij er bij heel wat grote namen stevig op los. Dat waren niet de minsten en hij was te horen bij: Joan Armatrading, Eric Clapton, Ry Cooder, The Doobie Brothers, Bob Dylan, Robert Plant, Linda Ronstadt, Tom Waits en Warren Zevon, om er maar een paar te noemen. Dat kun je wel een cv noemen!

Hayward was een uitstekende drummer en een prima zanger, maar de ongezonde levensstijl die vaak gepaard ging met het leven van een rockartiest, gaf hem veel te vroeg een ticket tot de rockhemel. 

Vandaag zou Richie Hayward 80 jaar zijn geworden. Daarom heb ik dat - misschien iets mindere - Down on the Farm toch nog eens aan de draaitafel toevertrouwd.

Steve Earle 71 jaar

Wat een heerlijke stem en wat brengt de vandaag jarige Steve toch een prachtige mix van rock, folk en country. Door vaklui wordt hij bestempeld als countryrock, alternative country, outlaw country, contemporary folk en rootsrock.

Hij is zelf overigens een op en top vakman, maar als je hem in een park tegenkomt, geef je hem waarschijnlijk je laatste euro. Steve geeft duidelijk niet veel om zijn uiterlijk; de focus ligt volledig op het maken van muziek.

Dat maken van muziek gaat hem echt geweldig af. Sinds Steve in 1986 zijn debuut maakte, staat de teller inmiddels op 21 studioalbums, ruim 30 singles, 8 verzamelalbums en een handjevol live-albums. Wie Steve wil zien, wordt ook op zijn wenken bediend: er is keuze uit maar liefst 20 officiële muziekvideo's.

Zelf heb ik om de een of andere vage reden Steve pas heel laat leren kennen. Dat terwijl mijn collectie toch ruim voorzien is van countryrock, rootsrock en folk in allerlei varianten. Inmiddels heb ik al een paar jaar de smaak te pakken en groeit mijn waardering voor Steve bij ieder album dat ik beluister. Via streaming heb ik een groot aantal van de albums van Steve inmiddels een keer gehoord, en een paar albums wil ik graag als luistertip meegeven:

• Guitar Town (1986): Wat een debuut! Terecht beloond met twee Grammy-nominaties.

• Copperhead Road (1988): Meer (stevige) rock; Steve laat als geen ander horen hoe je muziekstijlen moet blenden.

• Train a Comin' (1995): Na een pauze van vijf jaar was dit een heerlijk ingetogen doorstart.

• El Corazón (1997): Zoals de titel al zegt: recht uit het hart. Dat is direct een krachtige aanbeveling!

• The Mountain (1999): Samen met de Del McCoury Band brengt Steve een ode aan bluegrass-grondlegger Bill Monroe. Wie deze muziekstijl waardeert, zal zeker genieten van deze "zijstap".

• The Revolution Starts Now (2004): Deze Grammy winnaar staat vol heerlijke muziek, maar zoals de titel al doet vermoeden, bevat het vooral een flinke dosis maatschappelijke betrokkenheid.

Voor bij de koffie houd ik het even op een bijzondere uitgave, namelijk Townes: The Basics. Eigenlijk is dat alleen de tweede plaat van het dubbelalbum Townes uit 2009. 
Ik heb deze plaat ooit ergens uit een bak getrokken toen ik nog totaal geen inzicht had in de discografie van Steve. Het is meer dan een prima plaat, maar ik ben inmiddels natuurlijk gruwelijke benieuwd naar de eerste plaat van dit album.

Snel maar weer een naar eens platenbeurs! 

Steve, Happy Birthday!

R.I.P. Bob Weir

Vanmorgen vroeg kwam het bericht binnen dat Bob Weir gisteren is overleden. Weir was een van de mede-oprichters van de legendarische Grateful Dead. Samen met Jerry Garcia speelde hij een belangrijke rol in het vormgeven van de band. Weir was een uitstekende gitarist en persoonlijk weet ik zijn zang ook enorm te waarderen.

Daarom heb ik het album American Beauty opgezet. Daarop zingt Weir het bijna wat zoete "Sugar Magnolia". Countryrock in een gouden lijstje!

Na het overlijden van Jerry Garcia viel het doek voor de Grateful Dead, maar de band was inmiddels een stamboom geworden voor heel veel andere bands. In een aantal van die bands was Weir actief. Zo heeft hij naast het nodige solowerk albums gemaakt met onder anderen Kingfish, The Midnites, Rob Wasserman, RatDog en Wolf Bros.

Grateful Dead heeft in Nederland nooit het aanzien gekregen dat ze in de VS hadden. In hun thuisland kreeg de band een bijna heilige status. Naast de uitstekende studioalbums met heerlijke folk- en countryrock wist de band op het podium het publiek te amuseren met enorm lange jams. Bij die jams was er voor Weir altijd een belangrijke rol weggelegd.

Wie wat meer over Bob Weir te weten wil komen, doet zichzelf een groot plezier met de documentaire The Other One: The Long Strange Trip of Bob Weir. Deze docu en het album American Beauty zijn twee dikke aanraders als je de Grateful Dead tot nu toe een beetje aan je voorbij hebt laten gaan.

Een iconische band met enorm veel invloed op de ontwikkeling van de moderne muziek, en Bob Weir heeft daar een geweldige bijdrage aan geleverd.

Rust zacht, Bob.

50 jaar The Car Over the Lake Album

Zelfs toen het derde album van The Ozark Mountain Daredevils verscheen was de interesse in Nederland ongeveer gelijk aan nul.

Formeel bestaat de band die in 1972 is opgericht nog. Het is als zoveel bands wel een enorme duiventil maar oprichters Mike "Supe" Granda en John Dillon weten blijkbaar iedere keer nieuwkomers goed bij de les te houden.

Lekkere Countryrock en zo nu en dan wat steviger en leunt het naar Southern Rock. 

 

Als puber had ik geen platen van ze maar de eerste drie albums wel geleend bij de platenuitleenclub (Doelen-Rotterdam).

De totale catalogus van de band is - als we naar het aantal actieve jaren kijken - in aantallen toch wat beperkt. Daarentegen is dat wat ze gemaakt hebben heerlijk voer voor de oren. 

 

De live albums van het gezelschap ken ik niet, maar de studio albums zijn op een enkele misser na helemaal ok. Het self-titeld uit 1980 is mijn ogen wat minder en wat mij betreft iets teveel Pop en te weinig Countryrock.
Sowieso maakte veel goede bands en artiesten uit de jaren 60/70 in de jaren 80 ineens een move om in de jaren 80 mee te doen. Dat heeft toch heel vaak een misser opgeleverd! 

 

Het album uit 1980 moet je maar laten staan, maar deze The Car Over the Lake Album.kan je als je fan bent van bands als de Eagles en Poco gerust kopen.

Als je er al een tegenkomt want The Ozark Mountain Daredevils kom je maar zelden op  een platenbeurs tegen.

 

Voor de Europese markt zijn van de band op een bepaalde moment een reeks verzamelalbums gemaakt. Niet slecht maar als je deze band wilt gaan verkennen kies dan om te beginnen voor de eerste drie studio albums. Ga je geen spijt van krijgen.

 

Countryrock voor fijnproevers! 

 

Rick Roberts

Onder het grote publiek vooral bekend voor de korte periode (1970-1973) als zanger en gitarist van The Flying Burrito Brothers. 

Daarna heeft Roberts tussen  1974–1981 en 1989–1992 bij het minder bekende Firefall gespeeld. Firefall is nog steeds actief en speelt vooral wat zoete Countryrock en Softpop. Niet slecht maar voor mij iets te braaf.

De rol van Robert in de korte periode bij The Flying BVurrito Brothers spreekt mij meer aan. Ook mag ik graag zijn twee solo albums horen zoals She Is A Song die nu op de draaitafel ligt. Ook daar is er wel wat Pop door de Countryrock gemixt, maar deze She Is A Song maag ik toch wel graag horen.

Naast het zelf maken van muziek zijn veel van de nummers van Roberts door andere gebruikt. Linda Ronstadt, Chris Hillman en vele andere in de hoek van de Countryrock/Pop maakt graag gebruik van de nummers van Roberts. 

Dat zorgt voor een prima inkomen maar toch kwam Roberts in de financiële problemen en ook de gezondheid liet lange tijd te wensen over. Een en andere zorgde ervoor dat - ondanks zijn talenten als muzikant en songwriter - in 1992 zijn carrière tot stilstand kwam.

Gelukkig heeft hij sinds 2010 de draad weer opgepakt. Een nieuw album zal een lastig verhaal worden maar fans van Roberts zijn de laatste jaren wel op een aantal interessante boeken getrakteerd. 
Het boek Lame Brain heeft het traumatisch hersenletsel als rode draad terwijl het boek Song Stories and Other Left-Handed Recollections diep ingaat zijn muzikale leven.

Uitstekende artiest die misschien in de weelde waarin hij in het begin van zijn carriere terecht kwam wat onhandige keuzes heeft gemaakt. Hoe hij zich echter heeft teruggevochten na zijn hersenletsel mogen we toch wel onze hoed voor afnemen............

Rick Happy Birthday!

 

 

Hittegolf

Zojuist op de radio het bericht dat het officieel de tweede hittegolf is dit jaar. Hebben mensen weer lekker wat om over te klagen.

Het woord hitte vind ik bij 25 plus al wel wat theatraal gekozen. Laat even duidelijk zijn dat ik geen klimaatontkenner ben. Ik ben er echter wel van overtuigd dat je jezelf kan aanleren om te gaan met kou en warmte. Diverse renners in de recente Tour de France hebben laten zien dat een warmte training echt helpt.

In Nederland gaan we liever zitten klagen als het koud of warm is. Ga er maar vanuit dat klimaatcorrecties voor de meeste van ons te laat komen en leren omgaan met grillig weer geen slechte investering is. Of een extra cursus klagen. Dat kan ook natuurlijk.

 

In mijn muziekcollectie kom ik maar één keer heatwave tegen. Het nummer is geschreven door het beroemde schrijvers drietal Holland–Dozier–Holland. Martha and the Vandellas hadden daar in 1963 een stevige hit mee en in de USA R&B charts haalde ze zelfs een eerste plek en in de gerenommeerde  Billboard Hot 100 kwam het op plek vier. Indrukwekkend resultaat!

 

De versie van Martha and the Vandellas heb ik alleen digitaal en kies voor deze hittegolf voor de versie van Linda Ronstadt. We vinden het op het album Prisoner in Disguise. Dit is het zesde album van Linda en viert volgende maand haar 50e verjaardag.

 

Naast "Heat Wave" vinden we op dit ijzersterke album onder andere nummers als "Love Is A Rose" van Neil Young, "Many Rivers to Cross" van Jimmy Cliff en "I Will Always Love You" van Dolly Parton.

Geweldig is "Roll Um Easy". Dat nummer is geschreven door Lowell George die we kennen van Little Feat. Samen maken ze er een geweldig versie van. Smullen.

 

Het nummer "Heat Wave" heeft natuurlijk niks te maken met de hittegolf waar we nu mee te maken hebben. Het is vooral een prima "smoes" om de geweldige (in de VS platina) album nog eens uit de kast te trekken........

 

50 jaar Head over Heels

Het achtste album van Poco viert deze maand haar 50e verjaardag. Laat ik maar gelijk met mijn kritiek beginnen: ik vind de hoes vreselijk. Nu zijn albumhoezen nooit iets geweest waar Poco gensters mee heeft geslagen. Toch was de hoes van voorganger Cantamos een prima hoes.

De muziek op deze Head over Heels is echter prima. Ik vind dit album meer dan een stevige opleving tov van voorgangers Seven en Cantamos. Seven (eigenlijk het 6e studio album) zou ik niet snel aan iemand adviseren, maar bij Cantamos bewoog het weer naar de eerste vijf (plus die geweldige live plaat) albums.

 

Bij deze Head over Heels laat Poco weer duidelijk horen wat ze echt kunnen. Mede door wisselende bezetting is Rusy Young altijd druk in de weer geweest om het beschikbare muzikale personeel zijn visie op Country Rock uit te laten stralen. Met succes wat mij betreft.

Rusty is dan ook een geweldige multi-instrumentalist, componist, bruggenbouwer en...............op dit album waagt hij het ook om voor het eerst een nummer te zingen.

 

Ook het platenlabel is nieuw want voor dit album verhuisde Poco van Epic naar ABC. Of dit voor de opleving heeft gezorgd is lastig te beoordelen, maar soms kan zo'n wisselen een impuls zijn die een band even nodig heeft.

Ander leuk detail is de aanwezigheid op dit album van het nummer "Dallas" van Steely Dan. Poco speelt met een paar kleine uitzonderingen eigen nummers. Die enkele keer dat ze tot dat moment materiaal van andere hadden gebruikt zat het "in de familie".

 

Zo vinden we op het album Good Feelin' To Know het nummer "Go and Say Goodbye". Dat nummer kennen we van het debuutalbum van Buffalo Springfield uit 1966. 

Voor het album Crazy Eyes (1973) koos Poco voor het nummer "Brass Buttons" van Gram Parsons. Overigens het titelnummer van Crazy Eyes gaat over Gram Parsons. Als je dit leest zal je denken dat het album Crazy Eyes dan een eerbetoon is naar aanleiding van het overlijden van Gram Parsons.............

Helaas is dat een verkeerde conclusie want - hoe cynisch - overleed Parsons vier dagen na het verschijnen van Crazy Eyes!

 

Terug (afdwalen is een hobby van mij) naar het nummer "Dallas" op de 50 jarig Head over Heels. Poco en Steely Dan mogen we beide tot de categorie uitstekende bands rekenen, maar de muziekstijl van beide ligt toch wel een eind uit elkaar.

Beide Rock maar van Poco voorzien van een stevige mix met Country. Steely Dan koos dan weer voor een blend met sterke invloeden van Jazz.

Dus op voorhand misschien niet zo'n logische keuze."Dallas" was de eerste single van Steely Dan en heeft wel degelijk zeer sterke Country invloeden. Het nummer verscheen dan ook niet op het debuutalbum Can't Buy a Thrill wat doorspekt was met Jazz.

Donald Fagen zo later op het album Indian Summer van Poco op een tweetal nummers meespelen. 

Prachtig toch? 

 

Grappig hoe een album als Head over Heels voor een leuke wandeling door muziekland zorgt.

Daarnaast is het een feest om het op de platenspeler te hebben liggen. 

 

Naald ner, koffie met een choco sprits. Lekker!

 

Lefty Wilbury

Het is vandaag de geboortedag van Roy Orbison. Uiteraard staan hier van deze geweldige zanger de nodige platen in de kast. Toch kies ik vandaag niet voor een solo album, maar voor zijn bijdrage aan de supergroep onder de supergroepen namelijk The Traveling Wilburys.

 

De band was een zogenaamd reizend muziekgezelschap van een vijftal muzikale broers en bestond uit:
"Nelson Wilbury" – George Harrison

"Otis Wilbury" – Jeff Lynne

"Lefty Wilbury" – Roy Orbison

"Charlie T. Wilbury, Jr." – Tom Petty

"Lucky Wilbury" – Bob Dylan

 

Het debuut album uit 1988 kreeg overal vijf sterren en behaalde in de VS driemaal (!!) platina. In Australië en Canada kon het gezelschap zelfs zes(!!) platina platen ophalen! Een bizarre prestatie voor vijf van die oude gediende.

 

Kort na het verschijnen van het debuut album "de broers" kwam Roy Orbinson te overlijden. Hij ontbreekt du op het tweede album dat opmerkelijk genoeg Vol. 3 als titel kreeg. Het tweede album van het gezelschap was volgens sommige liefhebbers een tikkie minder. Toch haalde ook dat album de platina status in landen als de VS, Canada en Australië. 

De unieke stem van Orbinson voegt op het eerste album wel degelijk wat toen. Wat een heerlijke stem!

Orbison heeft een enorme catalogus bij elkaar gezongen. 

Totaal maakte hij 24 reguliere studio albums en bracht hij 92(!!!!) singles uit.  "Oh, Pretty Woman" is daarvan zijn grootste hit en die staat in Nederland van het begin ook in de Top 2000.

 

Wat een stem............wat een artiest!

 

Neil Young: Oceanside Countryside

Dit album stond oorspronkelijk gepland voor 1977 maar werd om onbekende redenen uitgesteld en moest plaats maken voor het album Comes a Time.

Gelukkig is het toch van de plank gehaald en stond gepland voor 14 februari maar werd alsnog uitgesteld tot 7 maart jl.

Uiteraard had ik het album in pre-order besteld, maar toen de postbode op de stoep stond zat ik in de auto om een week te gaan skiën. Weer heel thuis en dit album inmiddels een paar keer aan een luisterbeurt onderworpen.

 

Het gaat om het zoveelste album van Ome Neel dat in de jaren 70 op de plank is blijven liggen. Voor gerenommeerde muziekjournalisten een reden om dit album een matige beoordeling te geven. Met als extra argument dat er geen nieuw materiaal opstaat.

Geen andere artiest heeft over een periode van ruim 50 (!!!) jaar zoveel nieuwe muziek uitgebracht. 

Dat Neil daarnaast graag in z'n archief graaft is prima. Veel nummers in andere versies en wie over doublures klaagt snapt blijkbaar niet dat je dit album gewoon in de winkel kan laten staan.

Deze nieuwe Young telg komt uit de periode van Comes A Time en Hawks and Doves. Veel herkenbare nummers en waarom dit album op de plank is blijven liggen heb ik niet goed kunnen achterhalen.

Neil zou niet tevreden zijn geweest. Wie goed luistert naar dit album zal toe moeten geven dat Comes a Time - die hiervoor in de plaats kwam - een stuk meer af is.

 

Comes a Time is - voor Neil Young begrippen - misschien zelfs wel een beetje te glad geproduceerd.

Dat kan je van deze Oceanside Countryside beslist niet zeggen.

Hoewel het album eind jaren 70 gemixed en gemasterd klaar lag voelen sommige nummers misschien minder "af" dan versies die in die jaren wel verschenen.

Het gaat echter wel om de oerversies van deze nummers! 

 

Als we de film omdraaien en je deze Oceanside Countryside versies jaren lang geluisterd zou hebben klinken nummers van met name Comes a Time misschien wel iets te gelikt.

Zelf ben ik van de puurheid van deze Oceanside Countryside enorm gecharmeerd wat niet wegneemt dat je aan sommige versies even zal moeten wennen.

Een heel fijne setlist die gezien mag worden als een signature set van Neil van eind jaren 70.

De plaat zit wederom in een prachtige hoes met inlegvel met songteksten en info over de historie over deze opnames en welke muzikanten op kant twee meespelen.

Verder klinkt het als een klok. Neil is bizar goed bij stem en dit album verdient gewoon dik 4 sterren.

 

Als er al kritiek op deze release gegeven moet worden is het dat het een schande dat dit album bijna 50 jaar op de plank is blijven liggen. Deze Oceanside Countryside zit echt veel evenwichtiger in elkaar dan het succesalbum Harvest.

 

Smullen voor liefhebbers van Neil en in het bijzonder voor hen die liever de wat authentieke Neil aan het werk horen.

Tracklist Oceanside Countryside met album waar het betreffende nummer voor het eerst verscheen:

Kant A (solo)

Sail Away (3:49) - Rust Never Sleeps
Lost in Space (4:20) - Hawks & Doves
Captain Kennedy (2:51) - Hawks & Doves
Goin' Back (5:07) - Comes a Time
Human Highway (3:10) - Comes a Time

 

Kant B (met band)
Field of Opportunity (3:07) - Comes a Time
Dance Dance Dance (2:32) - Early Daze
The Old Homestead (7:09) - Hawks & Doves
It Might Have Been (2:36) - ???(ik weet ook niet alles)
Pocahontas (3:25) - Rust Never Sleeps

 

 

Neil Young Top 10

Laat ik maar gelijk met de deur in huis vallen: Harvest staat niet in mijn Top 10 Neil Young albums. Uiteraard was Harvest een enorm commercieel succes, maar dat maakt Harvest voor mij nog niet het beste album wat Neil heeft gemaakt.
Ik merk dat afhankelijk van m’n bui er wel wat variatie in m’n Top 10 Neil Young albums kan zitten maar dit is toch wel het lijstje met albums die tot mijn absolute favorieten behoren.

 

10 – Freedom (1989)
In de voorliggende Geffen periode had Neil er wat op los geëxperimenteerd met een ontevreden platenbaas als gevolg. David Geffen kreeg maar niet z’n commerciële Rockplaat of nog liever de opvolger van Harvest. Het moet voor Geffen dan ook enorm frustrerend zijn geweest dat kort nadat Young was teruggekeerd naar Reprise hij met dit geweldige Rockalbum op de proppen kwam.
Op dit album het bekende “Rockin’ in the Free World”. Veel gecoverd door oa Pearl Jam, maar ook door niemand minder dan……..Donald Trump! Dat laatste vond Neil uiteraard helemaal niks.

 

9 – Time Fades Away (1973)
Een van de albums waar Young zelf niet zo tevreden over is. Toch verdiend dit live album een plek in mijn top 10. Het is immers niet zomaar een live album met daarop bekende songs. Integendeel! Het album bevat voor toen uitsluitend nieuw materiaal wat er ook nog eens wezen mag.
Het album heeft een enorme puurheid en maling aan perfectie. Young mag dan zelf niet zo tevreden zijn geweest, maar de pers en het publiek waren dat beslist wel.
 

8 – Zuma (1975)
Gewoon pure recht voor z’n raap Rock. Gewoon pats-boom. "Barstool Blues", “Cortez The Killer”, “"Don't Cry No Tears" het album staat vol met meesterwerkjes waarbij dit wel speciaal voor de Young fans is die van het stevige werk houden.
 

7 – Tonight’s The Night (1975)
Een git en gitzwart album. Gitarist Danny Whitten en roadie Bruce Berry waren in de periode voorafgaand aan dit album aan drugs overleden. Nagenoeg alle songs zijn op een of andere manier doorspekt met deze tragische gebeurtenissen.
Vanwege de somberheid besloot Reprise aanvankelijk het album opzij te leggen. Gelukkig zagen ze snel in dat dit mogelijk toch een van Young’s beste kunstjes zou zijn.

6 - Live At Massey Hall (2007)

Dit is niet een regulier album maar verscheen in de Performance Series van de Neil Young Archives. De opnames stammen uit 1971 en het album verscheen in 2007. Een kleine 70 minuten trakteert Neil zijn publiek op pareltjes van albums als After The Gold Rush en Everybody Knows This Is Nowhere. Neil brengt tevens een aantal nummers uit zijn periode met Buffalo Springfield en Crosby, Stills, Nash & Young.

Ook kreeg het publiek als primeur een drietal nummers te horen van het album Harvest wat twee weken na dit optreden in Massey Hall zou verschijnen.

5 – Ragged Glory (1991)
Aan dit album heeft Neil Young definitief de titel "Godfather of Grunge" te danken. Dat geeft gelijk aan dat dit album een unieke positie inneemt in de ontwikkeling van moderne muziek. Samen met Crazy Horse is dit album “live” opgenomen in Young’s Broken Arrow Ranch. Iedere dag een paar uur rammen met als resultaat een heerlijk stevige rockplaat.
 

4 – On The Beach (1974)
Afhankelijk van m’n stemmig zou ik dit zomaar op nummer 1 kunnen zetten. Dit album is – net als Tonight’s The Night - namelijk behoorlijk stemmig en wellicht is deprimerend wel een beter woord. Dat zorgt echter ook voor een bepaalde schoonheid die zelden op een album is getoond.
Alleen de nummers "On The Beach" en "Ambulance Blues" zijn het al waard om dit album vijf sterren te geven.

3 – Everybody Knows This Is Nowhere (1969)
Young’s tweede solo album en na z’n debuut – wat vooral Folk Rock bevat – ging Young nu op een stevige Rock toer. Om lekker te rocken had hij de hulp ingeroepen van Crazy Horse welke uiteindelijk een van de belangrijkste rode draden van Young’s carrière zouden worden.
Stevig, lekker stevig en soms wordt een nummer lekker lang uitgesponnen zoals met "Down by the River" en “Cowgirl in the Sand" die respectievelijk 9 en 10 minuten duren. Voor de liefhebber had dat ook 20 mogen zijn.
Wie elektrisch gitaar wil leren spelen doet zichzelf een groot plezier om eens goed te luisteren naar het openingsnummer van dit album: “Cinnamon Girl”

2 –  Rust Never Sleeps (1979)
Eigenlijk is dit een live album (met latere overdub) maar het publiek is zoveel mogelijk naar de achtergrond gefilterd. Concerten uit die periode waar ik geweest ben speelde Young een akoestische set solo en een elektrische set met Crazy Horse. Dit album volgt dat concept en laat daardoor heel fraai zien wat een alleskunner onze eigenzinnige Rocker is.
In Hey, Hey, My, My refereert Young aan een aantal collega’s, maar doet dat wellicht ook in het prachtige “Trasher”:
So I got bored and left them there,
They were just deadweight to me
Better down the road
without that load So I got bored and left them there,
They were just deadweight to me
Better down the road
without that load

1 – After The Gold Rush (1970)
Schitterende muziek maar daarnaast komen alle thema’s die in die jaren een rol speelde aan bod. Hoewel Young je op enig moment toezingt dat je er niet te down door moet worden, is dit album triest genoeg nog steeds van toepassing.
Ieder snapt dat liefdesverdriet van alle dag is en met “Only Love Can Break Your Heart” onderschrijft Neil dit op schitterende wijze.
Helaas zijn een aantal andere nummers van dit album na 50 jaar  nog steeds van toepassing en is het er niet beter op geworden. Klimaatproblemen zijn alleen maar groter geworden en met racisme en discriminatie het niet veel beter gegaan.  
Dit album is ruim een halve eeuw oud en een briljante klassieker, maar vooral pijnlijk actueel.
Neil heeft dan ook uit de titelsong bij live optredens de regel "In the nineteen seventies" vervangen door "In the twenty first century…………."

 

R.I.P. Garth Hudson

Gister overleed op 87 jarige leeftijd het laatst overgebleven lid van de legendarische Canadese rockgroep The Band. Hudson leverde met zijn herkenbare orgelgeluid een zeer belangrijke bijdrage aan het succes van The Band.

The Band ging aanvankelijk onder de naam The Hawks uit de startblokken maar werd - mede door Dylan's Basement Tapes project - als snel The Band.

 

The Band heeft een rij zeer knappe albums gemaakt en vooral Music from Big Pink (1968) en The Band (1969) mogen als meesterwerkjes worden gezien. Hoewel bandleden zoals Danko, Helm en Robertson doorgaans wat meer op de voorgrond traden, is het wel degelijk Hudson geweest die The Band muzikaal in de lift heeft gezet.

Hudson was geschoold in klassieke muziek en speelde zo ongeveer ieder instrument. Naast orgel speelde hij piano, clavinet, diverse blaasinstrumenten, accordeon en eigenlijk overal waar je maar muziek mee kon maken.

Uiteraard valt zijn fenomenale en karakteristieke orgelwerk - wat The Band een eigen geluid gaf - het meeste op. Een sound die we ook horen op de albums van Bob Dylan waar The Band voor de begeleiding zorgt.

Een enkele draaibeurt van Dylans album The Bassement Tapes en je hoort Hudson werkelijk overal.............

Hudson heeft na het einde van The Band een paar knappe solo albums gemaakt. Verder was Hudson tussen 2002 en 2005 actief als toetsenman bij Burrito Deluxe.

 

Hudson overleed in een verzorgingstehuis in Woodstock op een steenworp afstand van Big Pink waar The Band de aftrap gaf voor een definitieve doorbraak. 

 

Hoewel ik best het nodige van The Band heb staan is er voor nu maar één album denkbaar. 

Het afscheid van The Band is in 1976 met behulp van andere grootheden (oa Neil Young, Muddy Waters, Eric Claptoin) uit de muziek gevierd en verschenen als film en 3LP set onder de naam The Last Waltz.............

 

Rust zacht Garth............

 

50 jaar Cantamos

Dit is het zevende studio album van Amerikaanse band Poco. Voorganger Seven kreeg echter die naam omdat het schitterende live album Deliverin' uit 1971 in de telling was meegenomen.

Seven - dat eerder in 1974 was verschenen - kreeg niet overal heel positieve kritieken en ook deze Cantamos kreeg maar een beperkt aantal sterren. In het geval van Seven begrijp ik dat nog wel en dat album zou ik zeker niet aanschaffen als je het bij een paar albums van Poco wilt laten.
Deze Cantamos valt bij mij echter een heel stuk beter dan de voorganger. 

 

Wat mij betreft hoort Cantamos thuis in de top 10 albums van Poco en Seven beslist niet. Uiteraard is dat ook maar een mening, maar de Cantamos roept bij mij gewoon meer de sfeer op van de eerste albums.

Cantamos is een heerlijk Countryrock album wat nog steeds dik de moeite is om te draaien. Als ik over Poco een blogje maak kan ik het echter niet laten mijn verbazing uit te spreken over het gebrek aan waardering in Nederland.

 

De Eagles brachten in 1974 On The Border uit wat in mijn bescheiden mening toch echt niet beter is dan deze Cantamos. On The Border ziet bij ook eigenlijk nooit meer de draaitafel, terwijl ik deze Cantamos graag mag pakken.

Prima zang en lekker gitaarwerk. Soms wat easy en dan lekker aanzwellen zoals bij "Bitter Blue" en dan weer lekker gelijk uit de startblokken bij nummers als "Another Time Around".

Niet in mijn top 5 Poco albums, maar een heerlijk album met uitstekende Countryrock dat het verdiend om regelmatig aan de schijvendraaier toe te vertrouwen.

Dewey Martin

Het is vandaag de geboortedag van deze in Canada geboren drummer. Martin is in 2009 op 69 jarige leeftijd overleden wat we toch te jong mogen noemen.

Martin heeft in een aantal bandjes gespeeld voor hij gevraagd werd om drummer te worden bij de legendarische Buffalo Springfield. 

Martin drumt op alle drie de albums die deze superformatie heeft uitgebracht, maar op het laatste album Last Time Around is hij slechts op 5 van de 12 tracks te horen.

De titel van het album deed al vermoeden dat het niet erg meer boterde. Voor het derde album in de winkel lag was Buffalo Springfield helaas al ter ziele.

Dewey Martin heeft nog geprobeerd met een aantal andere muzikanten onder de naam Buffalo Springfield een doorstart te maken. Ego's Stephen Stills en Neil Young konden zich daar niet in vinden en wisten dat te blokkeren.

 

Martin wilde het echter niet loslaten en zocht allerlei wegen om toch iets te doen met de naam Buffalo Springfield.

Alle door- en herstarts zoals New Buffalo Springfield, Buffalo Springfield Again (naam van een band dus) en Buffalo Springfield Revisited moeten toch vooral beoordeeld worden als wat geforceerd vast houden aan die "goede oude tijd". 

Geen van die trajecten heeft ook iets opgebracht wat maar in de buurt komt van wat ooit een band was die de potentie had om een van de meest legendarische bands te worden.

Dat alles had overigens niks te maken met de kwaliteiten van Martin als drummer. De Canadees was gewoon een uitstekende drummer en heeft in de periode voor en na Buffalo Springfield veel uitstekend sessiewerk gedaan.

Zo heeft hij gedrumd bij The Everly Brothers,,The Monkeeys, Carl Perkins, Charlie Rich en Roy Orbison. Als je door dat soort artiesten wordt gevraag heb je echt wel wat in je mars

Nog wel een mooi detail zijn een aantal namen van bandjes waar Martin in het begin van z'n carrière heeft gespeeld. Wat te denken van Lucky Lee & The Blue Diamonds? Of van Sir Raleigh & The Coupons?

Heerlijke namen toch?  

Jammer dat Martin een groot deel van z'n carrière bezig is geweest om een plantje water te geven wat al heel lang dood was. Z'n energie op iets nieuws richten had wellicht meer opgeleverd zoals bij de andere ex-leden.

Dat wat Dewey met Buffalo Springfield gemaakt heeft blijft echter een van de mooiste erfenissen in de geschiedenis van de moderne muziek. 

Voor het eten even een schitterend verzamelalbum van deze legendarische band. 

Met achter de drumkit: Dewey Martin!

 

Dennis Locorriere 75 jaar

Eind jaren 60 begon de vandaag jarige Dennis een mooi muzikaal avontuur waar hij op dat moment de impact nog niet van kon overzien. Dennis was een van de initiatiefnemers van Dr. Hook & the Medicine Show. In 1972 verscheen het eerste album met daarop de monsterhit "Sylvia's Mother".

Wereldwijd een grote hit en Dr. Hook stond gelijk overal in de schijnwerpers en ik ben dat singletje toen ook gelijk gaan halen.

 

Een paar jaar later zou het nummer voor mij echter heel autobiografisch worden. 

Mijn eerste grote liefde ging uit en ik heb haar nog meerder malen proberen te bellen maar................jullie raden het al....... ik kreeg steeds haar moeder aan de lijn.

Avonden zat ik muziek te draaien als "49 Bye-Byes", "She's Gone", "It’s All Over Now", "You Don't Have To Cry" en een aantal die ik voor mezelf hou.................In die periode - ik moest toevallig net militaire dienst in - kon ik een nummer als "Sylvia's Mother" niet aanhoren. Dus mijn verdriet deelde ik vooral met andere artiesten.

 

Mijn eigen gedrag zat die eerste weken dat het uit was op het rand van een stalker. Een woord wat we toen volgens mij nog niet kende. Na een paar weken was ik er wel klaar mee om kwartjes in de telefoon te gooien. Gek genoeg ging het een paar maanden later weer aan maar ik was er vrij snel zelf klaar mee. Ze wist niet waarom ze het uitgemaakt had, maar wist ook niet waarom ze verder wilde..........

 

Het heeft echter nog heel lang geduurd voor ik het nummer "Sylvia's Mother" weer ben gaan waarderen. Dat heeft vooral met Jan Rot te maken. Die bracht in 2012 het album De Grote Jan Rotplaat uit met daarop een schitterende en eigentijdse hertaling van "Sylvia's Mother".

Met een glimlach nam ik het nummer in mij op en heb gelijk een verzamelaar van Dr. Hook & the Medicine Show gekocht met daarop ..............? Uiteraard! 

 

De vandaag jarige Dennis is nog steeds de bewaker van de naam Dr. Hook, maar na het uiteenvallen van de band mogen we daar niet teveel waarde aan hechte. Dennis heeft een aantal solo albums gemaakt en heeft het nodige werk als sessiemuzikant gedaan.

Dennis treed nog wel op onder de naam Dr. Hook maar de impact en belangstelling van die optredens zijn niet te vergelijken met het succes van de jaren 70.

Dat neemt niet weg dat Dennis naast de succes met Dr. Hook voor veel grote artiesten liedjes heeft geschreven en toch wel als een zeer succesvolle zanger, songwriter en muzikant mogen beschouwen.

Koffie.........met een verzamelaar en dat met dank aan wijle Jan Rot.

Happy Birthday Dennis!

 

Gemiste Kansen #17

De Traveling Wilbury;s zijn wat mij betreft de koning onder de supergroups. Handig om even vast te stellen wat we met een supergroup bedoelen. 

De definitie is vrij simpel: Een supergroep is een muzikale groep gevormd met leden die al succesvol zijn als soloartiest of als leden van andere succesvolle groepen.

Met de oprichting van de Traveling Wilburys werd daar ruimschoots aan voldaan. Vijf topartiesten die voor deze gelegenheid als een soort van broers andere namen gebruikte. Een soort van muzikaal reizende familie hoewel het vijftal nooit op het podium heeft gestaan.

 

De fictieve familieband voor het eerste album bestond uit:

• Nelson Wilbury - George Harrison
• Otis Wilbury - Jeff Lynne
• Lefty Wilbury - Roy Orbison
• Charlie T. Wilbury jr. - Tom Petty
• Lucky Wilbury - Bob Dylan
  

Met deze meer dan indrukwekkende line-up namen ze in het voorjaar van 1988 een eerste album op dat in de herfst van dat jaar verscheen. Het album kreeg de eenvoudige titel  Traveling Wilburys – Vol. 1. Heerlijke Rock met wat invloeden van Country en Folk.

Roy Orbison heeft niet lang mogen genieten van deze samenwerking want op 6 december in datzelfde jaar overleed deze geweldige zanger.
Het overbleven viertal besloot echter door te gaan en in 1990 verscheen het tweede album. Het viertal nam voor dit album weer andere namen aan. Blijkbaar een heel grote familie....

• Spike Wilbury - George Harrison 
• Clayton Wilbury  - Jeff Lynne 
• Muddy Wilbury. - Tom Petty
• Boo Wilbury - Bob Dylan
  

Dit tweede album kreeg de opmerkelijke titel Traveling Wilburys Vol. 3. Het album is iets meer Rock dan deel 1 maar net als deel 1 is het smullen. 

Deel 1 en deel 3! Dus de fans (waaronder ik) vragen zich al jaren af: Waar is deel 2 gebleven?

Wat mij betreft ook een gemiste kans want dit viertal (liever nog het vijftal) had van mij gerust nog een album mogen maken. Ik kan er zelfs vrede mee hebben als overgebleven nummers zijn want de kwaliteit van dit vijftal zal daar niet heel veel rommel tussen zitten.

In 2007 verscheen dan wel de verzamelbox The Traveling Wilburys Collection met daarin de twee oorspronkelijk albums en een aantal bonustracks, maar daarmee is het "mystery" van Volume 2 nog niet opgelost............

Inmiddels zijn Tom Petty en George Harrison ook overleden dus nieuw materiaal gaat er zeker niet gemaakt worden. De productiviteit van dit gezelschap is hun hele carrière echter heel hoog geweest Het kan niet anders dat er hier en daar nog wat tapes liggen en een Volume 2 moet er toch inzitten?

Zolang die er niet is beschouw ik het als een gemiste kans.............