50 jaar Minstrel in the Gallery

Precies vandaag viert dit album haar 50e verjaardag. Het is het achtste album van deze artistieke progressieve rockband. Het album kreeg wat wisselende recensies en vooral het toonaangevende blad Rolling Stone was niet erg onder de indruk.

Zelf was ik van meet af aan juist wel erg onder de indruk van dit Jethro Tull album. Voorgang War Child vond ik beslist minder dan de meesterwerken die ze daarvoor hadden gemaakt. Wat mij betreft past deze Minstrel in the Gallery keurig in dat rijtje.

Ik weet nog dat ik als jonge snaak alleen al onder de indruk was van titels van songs zoals "Black Satin Dancer", "March The Mad Scientist" en "Black Satin Dancer".

Dat black klopt wel aardig want een groot deel van de teksten zijn wat zwart en soms en treurig. Album is ook geschreven nadat Anderson en zijn vrouw waren gescheiden en met name "Baker Street Muse" is daar een herkenbaar resultaat van.

Vaak wat triestige teksten en afzetten tegen de gevestigde orde. Laten we toch een beetje vrolijk afsluiten met het compacte maar ijzersterke "Grace"

Hello sun.
Hello bird.
Hello my lady.
Hello breakfast. May I
buy you again tomorrow?   

Heerlijk muzikaal album met prima gitaarwerk (zowel elektrisch als akoestisch) , sterke zang van Anderson met hier en daar prachtige achtergrondzang. Dit is ook een van de albums die voor mij reden waren om de muziekmedia niet al te serieus te nemen. 

 

50 jaar War Child

Het zevende album van Jethro Tull viert vandaag haar 50e verjaardag. Helaas is de titelsong van dit album akelig actueel. Brandhaarden over de hele wereld zoals Soedan, Oekraïne, Gaza en Libanon.

Oorlog blijft toch het speeltje van mannen met een te kleine piemel en een een compleet overschatte bijdrage die ze aan deze wereld denken bij te kunnen dragen.
Eigenlijk doorgaans mannetjes met een enorme minderwaardigheidscomplex die met behulp van hun leger wel even op hun borst gaan staan rammen.

 

Muziek als protest tegen oorlog en onderdrukking is bijna zo oud al muziek zelf. Helaas geeft die rijke historie aan songs over en tegen de oorlog ook aan dat we als mensheid maar slecht leren.

Dat machtige heren met elkaar willen matten moeten ze zelf weten, maar het zijn helaas vooral kinderen die er het slachtoffer van zijn. Ook de kinderen die een oorlog overleven. Naast angst hebben ze doorgaans ook een hoop haatgevoelens ontwikkeld omdat de vijand hun familie heeft gedood.

 

Door die haat is een volgende generatie ontstaan die klaar is voor een volgende oorlog.............

Zowel de titel van dit album en de titelsong zijn een wanhopige poging dit onder de aandacht te brengen. Helaas we moeten constateren dat het 50 jaar later eigenlijk alleen maar erger is geworden.

Het album War Child is veel minder een conceptalbum dan voorgangers Aqualung (1971), Thick as a Brick (1972) en A Passion Play (1973).

 

War Child was in eerste instantie bedoeld als een film met daarin John Cleese en het album zelf zou een dubbelalbum gaan worden. Ieder vraagt zich natuurlijk af wat een samenwerking tussen Ian Anderson en John Cleese voor moois op had kunnen leveren. Helaas zullen we het nooit weten. 

Een groot deel van de muziek is echter niet in de vuilbak gegaan. Daarmee is War Child minder een conceptalbum en veel meer een collectie prima nummers waaronder de titelsong.

Niet een hoogvlieger als de drie voorgangers, maar nog steeds een lekker album dat ik ieder jaar wel een keer uit de kast haal.............

 

Internationale Dag van het Theater

Wat is het toch fijn dat na dat Corona-gekloot (of is het gekloot rond Corona) de theaters weer open zijn. Voor het publiek, voor de zaaleigenaren en voor de artiesten. En wat te denken voor de vele mensen die op de achtergrond werken zoals aan het geluid, licht of gewoon het personeel van de garderobe.

Als ik aan theater denk is het album A Passion Play van Jethro Tull wel een van de eerste die in mij opkomt. Dat vooral door de schitterende hoes maar het album is ook een geschenk voor de oren.

A Passion Play verscheen in 1973 en is de opvolger van Thick As A Brick uit 1972. Tussen deze twee albums verscheen nog wel de geweldige dubbelaar Living In The Past, maar deze moet toch gezien worden als een verzamelalbum.

A Passion Play is net als Thick As A Brick één enkel muziekstuk wat dus toen het verscheen over twee kanten van een LP verdeeld moest worden.
Het is Progressieve Rock van de bovenste plank met iets meer speelse en ondeugende elementen dat de conceptuele voorganger.

Met Thick As A Brick daagde voorman Ian Anderson de totale vakpers uit en dat werkte geheel in het voordeel van Jethro Tull. Een jaar later bij A Passion Play was de pers echter behoorlijk verdeeld. Hier en daar werden wel vijf sterren uitgedeeld, maar ook kwam het album soms niet verder dan twee sterren.

Zelf kan ik echt niet met droge ogen beweren dat A Passion Play serieus minder goed is dan Thick As A Brick. Sterker ik denk dat ze puur objectief niet veel voor elkaar onderdoen. Alleen Thick As A Brick was een sensatie op het moment dat deze verscheen en de lat ligt dan voor een opvolger mega hoog.

Naast de heerlijke Progressie Rock waarin ook hier weer Ian Anderson stevig het voortouw neemt is de hoes om te smullen. Een schitterende zwart/wit foto met..............een prachtige afbeelding van een theater!

Kreeg de vakpers met hun gezuurpruim nog een beetje gelijk? Dat niet want het album stormde in de VS in een mum van tijd naar de eerste plek in de Billboard Pop Albums lijst. Het publiek heeft altijd gelijk en met een bak koffie ga ik lekker genieten van dit pareltje van Jethro Tull.

50 jaar Thick as a Brick

Dit meesterwerk viert deze week haar 50e verjaardag. Over dit album is al zo onwaarschijnlijk veel geschreven dat 50 kaarsjes opsteken en de plaat opzetten eigenlijk de beste manier is om hier even bij stil te staan.

 

Thick as a Brick is de opvolger van het eveneens briljante album Aqualung uit 1971. Frontman Ian Anderson kon zich echter niet vinden in de analyse van de muziek deskundigen die het album Aqualung betitelde als een concept album. 

Het kan best zijn dat Aqualung nooit met die intentie is gemaakt, maar er zijn toch heel wat concept albums die op dit aspect nog niet tot de knieën geraken van Aqualung.

De eigenzinnige Anderson broeden een plannetjes uit en bij de productie van Thick as a Brick trok hij alles uit de kast. Hij zou - met een zeer stevige knipoog - de muziekpers wel eens laten zien wat een conceptalbum is.

 

Anderson trok zelfs een co-writer aan in de vorm van de acht jarige geniale Gerald Bostock. De echte genie bleek echter Anderson weer te zijn, want het ging hier om een fictieve co-writer.

Het uiteindelijke muziekstuk werd maar liefst drie kwartier lang waardoor het verdeeld moest worden in Part I en Part II.

Anderson die zich altijd tegen de hippiecultuur heeft verzet en om die reden ook niet op Woodstock wilde optreden, neemt dan ook naast burgers, buitenlui en zakenlui ook de hippies op de hak.

Ook voor de hoes werd alles uit de kast getrokken en deze bestaat uit een dozijn pagina's grote tabloid. 

 

Voor de liefhebbers van Progressieve Rock is Thick as a Brick al 50 jaar een benchmark. Anderson drukt uiteraard weer heel zwaar zijn stempel op dit album. De weg die hij met Aqualung was ingeslagen met Jethro Tull werd op grandioze wijze voortgezet. 

De band is nog steeds actief en wat mij betreft is Anderson de ongekroonde opperbaas onder de minstrelen.

Jethro Tull - Aqualung

Het is vandaag op de kop af 50 jaar geleden dat dit briljante album het levenslicht zag. Het was het vierde album van deze opmerkelijke band, die vooral Progressieve Rock speelt met zo nu en dan een vleugje Folk Rock.

Jethro Tull is in 1976 opgericht en bestaat nog steeds. Tussen 2013 en 2016 werd een korte pauze gehouden. De band treed nog steeds op en heeft in 2019 in Nederland nog drie optredens verzorgt.

Frontman Ian Anderson is als multi-instrumentalist al gedurende de gehele historie het gezicht van Jethro Tull.

Door zijn minstreelachtige uiterlijk en opmerkelijke bewegingen is hij herkenbaar uit duizenden. Toch gaat de waardering vooral naar de geweldige songs die hij heeft geschreven en zijn fenomenale beheersing van de dwarsfluit

Toen het album net uitkwam vond ik het vooral heerlijke muziek. Jethro Tull zorgde ook onmiskenbaar voor een ander geluid. Het voldeed absoluut aan het profiel van Progressie Rock, maar het unieke stemgeluid van Anderson en de onverwachte wendingen in de muziek zorgde een unieke combinatie. De muziek zelf greep mij gelijk maar het heeft wel even geduurd voor ik ook naar de teksten ging luisteren.

Dan kom je gelijk op de discussie of Aqualung een conceptalbum is. Anderson zelf vindt van niet, maar ik snap dat voor velen het lastig is om die gedachten los te laten.

Het album is toch een "wandeling" langs de diverse personages en zelfs God komt aan de beurt. God zelf wordt door Anderson redelijk heel gelaten, maar hij heeft best wat kritiek op hoe wij als mensen God hebben geïnstitutionaliseerd. In het nummer "My God" maakt Anderson een duidelijk onderscheid tussen God en kerk. In "Hymn 43" geeft hij Jezus nog een tip om vooral zichzelf te redden.

 

Net als de muziek zijn de teksten complex en mysterieus, waardoor het album zelfs na 50 jaar bij iedere nieuwe luisterbeurt voor een andere beleving kan zorgen. 

 

Het album Aqualung bevat de hit "Locomotive Breath" wat gaat over de wereld (maatschappij) als een op hol geslagen trein. 

Wie het album aandachtig luistert kan zich toch niet aan de indruk onttrekken dat ieder nummer weer een inspiratie geweest moet zijn voor het volgende nummer?

Anderson wilde daar echt niets van weten en kondigde aan dat het volgende album beslist een concept album zou worden. Een jaar later zou Thick as a Brick worden uitgebracht. Over dit album - met een krant als albumhoes - kon geen discussie bestaan. Het album bevatte immers maar één nummer dat over twee LP kanten was uitgesmeerd.

Een typische streek van Anderson om de muziekpers te laten zien hoe in zijn ogen een concept album in elkaar moet steken.

Thick as a Brick is net als Aqualung een album dat gerekend mag worden tot de absolute top binnen de Progressieve Rock.

Aqualung 50 jaar oud, een klassieker maar ook nog eens pijnlijk actueel.......

Ian Anderson

Ik lees net in "de krant" dat Ian Anderson vandaag jarig is.
Uniek persoon in de muziekwereld.
Geweldig componist, zanger en fluitist.
Hij is trouwens een echte multi-instrumentalist.
Bijna 60 jaar als muzikant actief en tussen het eerste optreden met Jethro Tull in Nederland en het laatste zit 50 jaar!!!!!!!!!! En nog steeds passie!

Van Jethro Tull heb je ook niet te snel teveel. Alleen een complete set is nog wel "een dingetje"
Ruim 20 reguliere studio albums
Zeker 10 live albums
En een enorme rij (10+) compilaties waarbij Living in the Past natuurlijk verplichte kost is maar de vorige jaar uitgebrachte 50th Anniversary Collection is ook een album om te smullen.

Ian van harte!

Ik doe voor het eten nog even TAAB.