Internationale dag van het water

Een belangrijke dag en in New York zijn op dit moment een hoop bolleboze bij elkaar om de problemen rond het water op onze planeet te bespreken. Hopelijk niet alleen te bespreken en vooral om realistische plannen te maken.

Zelf woon ik op het laagste punt van Nederland, duik al 30 jaar dus water gaat mij aan het hart maar dat zou het bij een ieder moeten doen.

 

Om bij water een paar songs uit te zoeken is niet zo lastig. In mijn fysieke muziekcollectie heb ik ruim 70 nummer met water in de titel, ruim 60 met sea in de titel en met 53 stuks doet river ook lekker mee.

 

Vandaag geen opsomming van de tien beste omdat qua titel - in relatie tot de problemen die spelen - er één ver boven uitsteekt namelijk "High Water Everywhere".

Het nummer is een pure Delta Blues en is oorspronkelijk van Charley Patton die zich liet inspireren door de grote overstroming van de Mississippi in 1927. 

Een zeer groot deel van de Mississippi Delta kwam onder water te staan en schattingen zijn dat er zo'n 500 mensen zijn verdronken.

Daarnaast werden duizenden huizen verwoest van met name de Afro-Amerikaanse bevolking. De overstroming liet pijnlijk zien dat gelijkheid niks meer is dan een begrip ergens in een woordenboek.
 

Helaas staat deze overstroming teveel model wat de komende jaren ons gaat geven als we geen zeer stevige maatregelen gaan nemen. Ook bij die maatregelen zullen we gaan zien dat de dijken rond rijke landen hoger, dikker en betrouwbaarder zullen zijn.

 

Charley Patton maakte van "High Water Everywhere" in 1929 een hartverscheurende opname en dit nummer is - mede door de context - niet zomaar een Delta Blues.

Het nummer ging dan ook niet aan de aandacht van moderne artiesten voorbij want Bob Dylan maakte met het nummer "High Water (For Charley Patton)" een schitterend eerbetoon aan Patton.

Het nummer "High Water Everywhere" is veelvuldig gecoverd, maar niemand heeft het waarschijnlijk live zo vaak gespeeld als Joe Bonamassa.

Een van de fraaiste uitvoeringen vinden we op deze An Acoustic Evening At The Vienna Opera House. Bonamassa mag gerekend worden onder de beste gitaristen en heeft inmiddels en indrukwekkende catalogus bij elkaar gespeeld. Daaronder 15 studio-albums en maar liefst 18 live-albums. 

Bij deze An Acoustic Evening At The Vienna Opera House gaat het om een dubbelalbum en de opnames zijn gemaakt in 2012.

Een jaar later verscheen het album als 2CD set, DVD en 2LP set. Op de 2LP set ontbreken een zevental nummers die wel op de 2CD set te vinden zijn. 

In 2016 kwam er alsnog een vinyl versie met alle nummers en werd er een extra plaat toegevoegd. Deze set heb ik echter nog nergens gezien, dus ik doe het met de vier kantjes uit 2013.

Joe Bonamassa live is altijd een feestje en deze akoestische set is een heerlijke afwisseling op al dat moois wat Joe al door onze oren heeft laten waaien.

Joe Bonamassa: British Blues Explosion Live

Dit live-album van Bonamassa is - zoals de titel al verklapt - een eerbetoon aan de Britse Blues. Om te zorgen voor de juiste sfeer gaat het om live opnames die uiteraard op het Britse eiland zijn gemaakt. 

In de zomer van 2016 stond Joe met zijn begeleidingsband bij het Old Royal Naval College in Greenwich/London. Een schitterden klassieke locatie voor een concert in de open lucht.

De opnames bleven twee jaar op de plank liggen maar kwamen in 2018 voor de fans gelukkig beschikbaar. Zowel op vinyl, CD als DVD.

 

Joe opent met een tweetal nummers van Jeff Beck die hij min of meer aan elkaar heeft geplakt als een soort van instrumentale medley. Schitterend begin en Joe is gelijk in goede doen, maar ook de band die hij bij zich heeft laat gelijk van zich horen. Daarom dit keer eens wat extra aandacht voor de begeleidende band.

 

Achter de drumkit vinden we Anton Fig. Deze gebrilde Zuid Afrikaanse drummer kennen we niet alleen van projecten van Joe Bonamassa, maar hij werkte samen met Bob Dylan, B.B. King, Peter Frampton, Joan Armatrading, Cyndi Lauper, Paul Simon, Stevie Wonder, Mick Jagger, Cyndi Lauper, Madonna, Gary Moore, en vele anderen.

Op bas laat Joe zich begeleiden door Michael Rhodes. Ook Rhodes heeft heel veel met Bonamassa gedaan maar is daarnaast als bassist zeer actief als sessiemuzikant. Hij is dan ook hoorbaar op honderden albums waaronder die van J.J.Cale, Alabama, Etta James, Hank Williams Jr, Bob Seger, Tammy Wynette, Johnny Cash, Waylon Jennings, Kris Kristofferson, Willie Nelson, The (Dixie) Chicks, Brian Wilson, Buddy Guy, John Oates...........er komt echt geen eind aan die lijst! Een druk bas-baasje kunnen we wel stellen.

Op toetsen tijdens deze Brits Blues hommage heeft Joe ook een min of meer vaste kracht namelijk Reese Wynans. Deze toetsenspecialist stond op het podium of in de studio met Buddy Guy, John Mayall, Kenny Wayne Shepherd, Colin James en Ana Popovic. Als dat op je CV staat heb je niet zoveel meer te bewijzen.

Niet vreemd ook dat Wynans de eer kreeg om tijdens het The Brothers 50 celebratory concert (50 jaar Allman Brothers) achter de toetsen te kruipen als vervanger van de overleden Gregg Allman.

 

De begeleidingsband van Joe's British Blues Explosion wordt compleet gemaakt door Russ Irwin op gitaar en vocals. Irwin is naast muzikant ook componist en bands als Aerosmith, Foreigner en de Scorpions hebben gebruik genaakt van zijn songwriters kunsten. Ook Irwin heeft ruime ervaring en speelde oa met Slash, Jeff Beck, John Fogerty en Bryan Adams.

 

Zoals gebruikelijk stond Joe dus met een heel stoere band op het podium, maar de uitdaging was ook stevig. In het hol van de leeuw even een setlist wegspelen uit de hermitage van de beste Britse Blues muzikanten mag toch als een pittige uitdaging gezien worden.

Joe en z'n band slagen met vlag en wimpel. Zes kantjes met totaal ruim anderhalf uur spetterende Blues Rock. Er komen nummers voorbij van de eerder genoemde Jeff Beck en verder van The Yarbirds, Led Zeppelin, Eric Clapton, George Harrison, Cream en natuurlijk van John Mayall.

 

De prachtige hoes is aan de voorzijde duidelijk geïnspireerd op jaren waar de Britse Blues haar ontwikkeling begon. De drievoudige klaphoes is verder uitgevoerd als een soort van fotoalbum en prima info over de muzikanten, de door Joe gebruikte gitaren en de achtergrond van de setlist. 

 

Na een paar luisterbeurten ben ik er nog niet uit wat ik nu de gaafste nummers vind. Het geheel is gewoon een schitterend eerbetoon aan de Brits Blues Rock. Wellicht daarom ook beter het als een geheel te beoordelen en dat is gewoon een dikke 9!

 

he Old Royal Naval College in Greenwich, London

Source: Blues Magazine - https://www.bluesmagazine.nl/recensie-joe-bonamassa-british-blues-explosion-live/

The Old Royal Naval College in Greenwich, London

Source: Blues Magazine - https://www.bluesmagazine.nl/recensie-joe-bonamassa-british-blues-explosion-live/

The Old Royal Naval College in Greenwich, London

Source: Blues Magazine - https://www.bluesmagazine.nl/recensie-joe-bonamassa-british-blues-explosion-live/

The Ballad of John Henry

Dit is het zevende studio-album van Blues muzikant Joe Bonamassa. Het album verscheen in 2009 en wordt door veel fans als een van z'n beste albums beschouwd.

Het album zit normaal in een prachtige hoes en toen in van de week tegen een betaalbare picture disc aanliep kon ik deze niet laten liggen.

Onder audiofielen is de nodige weerstand tegen Picture Discs. Sterker ze halen hun neus er voor op. Zelf ben ik gestopt met gouden kabels en installaties waar je ook een wereldreis van kan maken.

Na je 40e moet je sowieso afvragen of je heel veel geld in extreme geluidsapparatuur moet stoppen. 

Zelf heb ik liever een eenvoudige set met veel platen dan een installatie van een jaarsalaris en bijna geen platen.

 

Dit album vind ik echt geweldig en het is gewoon een schitterende Picture Disc. Het gaat natuurlijk om de muziek en daar hoef je je bij dit album echt niet druk om te maken. 

In mijn ogen is het een de signature disc (niet te verwarren met de signature dish van chef-koks) van Bonamassa. Op dit album laat hij op indrukwekkende wijze horen hoe hij het volledige Bluesrock spectrum beheerst. Van de stevige titelsong "The Ballad of John Henry" tot het easy en meeslepende "The Great Flood".

 

Het nummer "The Ballad of John Henry" gaat over de imposante spoorwegarbeider die het opnam tegen de machines die eind 18e eeuw in opkomst waren. John Henry won het van de machine maar overleed door uitputting. John Henry was een ex-slaaf en z'n levensverhaal bevat alle ingrediënten voor een beklijvende film.

Toch heeft het tot vorig jaar geduurd voor een film werd gemaakt over het leven van John Henry. De hoofdrol wordt gespeeld door de gewezen American Football Player Terry Crews. Een imposante verschijning maar dat was niet genoeg getuigen de zeer matige recensies van de film.

Jammer want het levensverhaal van John Henry heeft alle ingrediënten in zich om een knappe film te maken. Zeker tegen de achtergrond van de slavernij en in een decor van oude treinen.

Daar waar de film volledig door het ijs zakt, is de song "The Ballad of John Henry" een meesterwerk. Het album bevat echter nog wel wat parels.

Een groot deel van de songs zijn door Bonamassa zelf geschreven maar het album bevat ook een aantal covers zoals "Stop" van Sam Brown. Een zeer fraaie eigen versie en Bonamassa speelt het nummer dan ook regelmatig tijdens zijn optredens.

Ook geeft Bonamassa een eigen invulling aan het nummer "Jockey Full of Bourbon" van Tom Waits. Het album The Ballad of John Henry bevat 12 nummers waarvan  een vijftal covers.

 

Afgelopen maand verscheen alweer het 15e studio-album van Bonamassa, maar hij heeft daarnaast een nog grotere rij live-albums uitgebracht.

Totaal maar liefst 18 live-albums met soms zeer uitvoerige setlists, zodat de vinylversie uit twee of zelfs drie platen bestaat.

Daarnaast heeft Bonamassa diverse albums met Beth Hart gemaakt en dat kan je allemaal blind op de platenspeler leggen. Smullen!

Nu even lekker genieten van het album The Ballad of John Henry.