De Gevangenisdirecteur

Morgen is het de geboortedag van Johnny Cash en dat is een mooie gelegenheid om het thema gevangenisplaten nog eens aan te snijden. Uiteraard moet ik er niet aan denken om zelf in de gevangenis te zitten, maar ik heb een enorme zwak voor platen die daar gemaakt zijn.

In de gevangenis zijn door de jaren heen heel wat albums opgenomen; tijdens optredens, maar ook in cellen of ontspanningsruimtes. Het zijn er bizar veel en het is opmerkelijk hoeveel country-artiesten daartussen zitten. Hier is een aantal bekende gevangenisalbums:

• B.B. King - Live in Cook County Jail
• B.B. King - Live at San Quentin
• Little Milton - Live at Westville Prison
• Jerry Garcia & John Kahn - Live at Oregon State Prison
• Sex Pistols - Live at Chelmsford Top Security Prison
• Sonny James - In Prison, In Person
• Big Mama Thornton - Jail
• John Lee Hooker - Live at Soledad Prison
• Glen Sherley - Live at Vacaville
• Freddy Fender - Inside Louisiana State Prison

Inmiddels zijn er honderden albums verschenen die - al dan niet met publiek - in een gevangenis zijn opgenomen. De meest bizarre gevangenisplaat is wel de bootleg van Charles Manson, met opnames die gemaakt zijn in San Quentin. De albumhoes van deze bootleg is een schaamteloze remake van de hoes van het meesterwerk Pet Sounds van de Beach Boys. Toevallig? Natuurlijk niet!

Hoe bijzonder sommige gevangenisplaten ook zijn, er is voor mij maar één wereldkampioen op dit gebied: Johnny Cash. Op 13 januari 1968 werden de opnames gemaakt voor de dubbelaar At Folsom Prison. Het album verscheen een paar maanden later en werd een megahit; in de VS haalde de plaat maar liefst driemaal platina.

Een jaar later deed Cash het nog eens dunnetjes over met het album At San Quentin. Ook dat album haalde in de VS driemaal platina. San Quentin is eigenlijk een verplicht album voor iedere collectie. Cash had er echter nog niet genoeg van en in 1973 verscheen het album På Österåker. Zoals de naam al doet vermoeden, is dit opgenomen in een Zweedse gevangenis.

Cash maakte het kwartet gevangenisplaten compleet in 2003 met het album A Concert Behind Prison Walls. Deze opnames stammen uit 1974 en zijn vastgelegd in de Tennessee State Prison. Op dit album horen we naast Cash ook Linda Ronstadt, Roy Clark en Foster Brooks. Het album is lang op de plank blijven liggen en een triest detail is dat het pas verscheen amper twee weken na de dood van Johnny...

Deze laatste twee albums zou ik nog graag aan mijn collectie toevoegen. Om vandaag stil te staan bij de geboortedag van Cash, zijn de eerste twee 'jail records' al een geweldig eerbetoon.

Joe Cocker

Vandaag zou de in 2014 overleden Joe 79 zijn geworden. Als puber was ik al een groot fan van Joe. Zo groot dat ik zelfs zijn naam op de gevel van ons huis had gekalkt. Dat leverde uiteraard een stevige straf op en ik kan mij ook geen enkele manier een voorstelling maken waarom ik dat toen gedaan heb.

Als jonge snaak zag ik de film Woodstock die over de volle breedte enorm indruk op mij maakte. Er waren echter twee nummers die er ver bovenuit staken: "Going Home" van Ten Years After en "With a Little Help From My Friends" van Joe Cocker.

De gedrevenheid en de puurheid van Cocker maakte enorme indruk op mij. Het optreden van Cocker bezorgde hem een grote tournee door de VS. Deze toer kwam met de naam Mad Dogs And Englishmen op de posters en Leo Russell stelde in een recordtijd een begeleidingsband samen.

Deze tournee leverde een geweldig Rock & Roll album en een idem film op. De film ben ik gelijk gaan zien en het album was een van mijn eerste LP's.
Cocker was in de begin jaren dat ik met muziek bezig was zo'n artiest waar ik alles maar dan ook alles van wilde hebben. Toen ik in 1978 het ouderlijk huis verliet had ik ook alle albums van Cocker die tot dan toe waren verschenen.

Zoals zovelen heb ik bij de introductie van de CD mijn platen weggedaan en maar een beperkt aantal CD's van Cocker gekocht. Een The Best Of en uiteraard Mad Dogs and Englismen.............alleen op de een of andere manier kwam het album Something To Say (1972) niet in de CD collectie. Dat album is misschien geen 5 sterren waard maar ik draaide het heel graag. Het is een heerlijke gevarieerde setlist en het album had nog geen last van overproductie wat we vooral in de jaren 80 gingen zien. 

Op het album vinden we de hits "High Time We Went" en "Midnight Rider" maar het pareltjes op dit album is wat mij betreft het heerlijk meeslepende "St. James Infirmary Blues". Alleen dat nummer maakt het voor mij al een 4 sterren album!

Toen ik terug ging naar de oude vertrouwde LP heb ik een lijstje gemaakt welke LP's ik zeker wilde hebben en Something To Say stond op dat lijstje.
Toch duurde het tot de Corona zomer van 2021 voor ik een goede exemplaar kon vinden. In een kringloop als nieuw voor 5 euro! Blij als een kind en het draaien van dit album voel ik mij ook weer even kind.

Lekker gevoel is dat maar ik ga geen namen van rocksterren meer op gevels schilderen............

Het album verscheen in de VS en op diverse andere continenten met als titel Joe Cocker en kreeg ook een andere hoes. Deze hoes werd ook in Niew Zeeland gebruikt en daar kreeg het album de titel Lo And Behold Joe Cocker.

The Day the Music Died

3 februari 1959 ging de boeken in als de dag dat de muziek kwam te overlijden. Een krachtige onliner die het intense verdriet moest uitdrukken voor het verlies van drie Rock & Roll legendes.

Buddy Holly, Ritchie Valens en "The Big Bopper" verongelukte op die dag met een vliegtuigje. Naast de drie rockers kwam ook piloot Roger Peterson om het leven.
Kort na het opstijgen vanuit Clear Lake (Iowa) verloor de piloot in zeer slecht weer de controle over de kleine Beechcraft 35 Bonanza (N3794N) en stortte deze neer in de besneeuwde akkers.

Dit type vliegtuig had trouwens een zeer bedenkelijke bijnaam:  "the doctor and lawyer-killer". Dat zal niet voor niets geweest zijn. De rij ongelukken is bedenkelijk en zo verongelukte vijf jaar later countrymuziekster Jim Reeves en zijn pianist Dean Manuel in een Beechcraft Debonair (N8972M) tijdens zwaar onweer in de buurt van Nashville.

 
Ook gitarist Randy Rhoads gitartist van Ozzy Osbourne kwam om het leven bij een crash met een Beechcraft  maar dat had weinig van doen met de kwaliteit van het vliegtuig. Randy Rhoads was als de dood om te vliegen maar was toch in de Beechcraft gestapt. Bij aankomst werd wat baldadig (of was het zelfs kwade opzet?) een fly-by over de toerbus gemaakt en dat ging vresselijk fout.

Ook Apple man Steve Wozniak weet hoe link dit vliegtuigje was. Bij hem ging het net goed. Bij de drie beroemde Rockers was het ongeluk op die 3e februari echter fataal.

Een tragische gebeurtenis die uiteraard nadrukkelijk werd onderzocht maar ook tientallen boeken gaan uitvoerig in op deze tragische dag.
Monumenten, herdenkingsconcerten, speciale albums, tegeltjes, fotolijsten, t-shirts en nog meer boeken en albums. De verdrietige fans waren nauwelijks te troosten en de vraag naar tastbare herinneringen was enorm.

Voor Don McLean was dit ongeluk een inspiratie voor het nummer American Pie waar hij in 1971 een hit mee heeft gehad. Een nummer was met een speelduur van bijna negen minuten eigenlijk veel te lang voor op de radio. Creatief werd het nummer over kant A en B van een singletje verdeeld en werd het toch een mega hit.

A long, long time ago
I can still remember how that music used to make me smile
And I knew if I had my chance
That I could make those people dance
And maybe they'd be happy for a while

But February made me shiver
With every paper I'd deliver
Bad news on the doorstep
I couldn't take one more step
..........
..........
..........
..........
..........

And the three men I admire most
The Father, Son and the Holy Ghost
They caught the last train for the coast
The day the music died

And they were singing bye, bye, Miss American Pie
Drove my Chevy to the levee but the levee was dry
And them good ole boys were drinking whiskey 'n rye
Singin' this'll be the day that I die
This'll be the day that I die

They were singing bye, bye, Miss American Pie
Drove my Chevy to the levee but the levee was dry
Them good ole boys were drinking whiskey 'n rye
And singin' this'll be the day that I die 

Chuck Berry

Vandaag is het de geboortedag van deze rocklegende die in 2017 op 90(!!!) jarige leeftijd overleed,
Geweldige muzikant die ook wel een aantal keren in opspraak is geweest. Dat mag niet gebagatelliseerd worden, maar binnen de context van de blog beperk ik mij even tot de een enorme muzikale erfenis die hij heeft achtergelaten.

Daarmee hoort hij in de lijst top 25 artiesten. Of niet? Zelf heeft hij prachtig materiaal op de plaat gezet en daarnaast heel, heel, heel, heel veel andere geïnspireerd.

Berry is veelvuldig gecoverd door oa The Stones, dat bandje uit Liverpool, Elvis, Emmylou Harris, Status Quo en vele, vele anderen.............

Ook Nederlandse covers zijn er gemaakt zoals door Normaal en .............het is dat iemand mij er ooit op wees: Het Cocktail Trio!

Geen ander heeft "de plank" zo'n positie in de Rock bezorgd als Chuck Berry! Naast Rock & Roll kon Chuck ook een lekker stukje Blues spelen. En niet zelden met lekkere teksten:

In the wee, wee hours
That's when I think of you
In the wee, wee hours
That's when I think of you
You say, but yet I wonder
If your love was ever true
In a wee little room
I sit alone and think of you
In a wee little room
I sit alone and think of you
I wonder if you still remember
All the things we used to do
One little song
For a fading memory
One little song
For a fading memory
Of the one I really love
The only one for me

Buddy Holly

Het is vandaag de geboortedag van deze Rock & Roll legende. Helaas is er een andere datum die nog veel meer met Buddy samenhangt en dat is 3 februari 1959. Don McLean zong het indrukwekkend in zijn "American Pie": The Day The Music Died...............

Op die 3e februari verongelukte Buddy samen met Ritchie Valens en "The Big Bopper" bij een tragische vliegtuigongeluk. De Beechcraft 35 Bonanza was geen erg betrouwbaar vliegtuig en winterse omstandigheden werden dit kleine vliegtuig teveel.

Kort na het opstijgen in Clear Lake (Iowa) ging het mis en storten de N3794N neer in een besneeuwde akker.
Oneindig onderzoekrapporten, boeken, documentaires en artikelen zijn gemaakt naar aanleiding van dit vreselijke ongeluk.

Buddy was nog een zeer jonge (22?) knul maar had al een enorme muzikale catalogus opgebouwd en een indrukwekkende rij hits gescoord. Zelf was ik nog een piepkuiken toen Buddy verongelukte maar ik kan mij wel herinneren dat zowel mijn oma als mijn ouders het regelmatig over Buddy hadden. Buddy lag thuis ook regelmatig op de schijvendraaier en ik zing z'n repertoire probleemloos mee.

Buddy was (is) voor vele artiesten een inspiratie geweest en wie geïnteresseerd is in de ontwikkeling van de moderne muziek kan in mijn bescheiden ogen niet om Buddy heen.

Meer Buddy Holly: The Day The Music Died

Elvis Forever

Het is vandaag 45 jaar geleden dat Elvis Presley overleed. Het is niet direct muziek dat ik dagelijks opzet, maar we kunnen onmogelijk negeren welke enorme impact Elvis op de hedendaagse muziek heeft gehad.
Niet alleen als zanger maar ook als performer en in de beginjaren deden TV zenders maar wat hun best om de sexy danspasjes van Elvis buiten beeld te houden.

Er zullen ook maar weinig artiesten zijn waar zoveel imitators van rondlopen. Aan dat laatste is in Las Vegas recent een halt gehouden, want Elvis huwelijken zijn niet meer toegestaan. Toch is het bijna onwerkelijk dat 45 jaar na de dood van een artiest mensen nog willen trouwen als of door Elvis. Dan heb je wel een beetje indruk gemaakt!

De impact die Elvis heeft gemaakt in de muziek en entertainment wereld is bizar. Daarom niet verwonderlijk dat het gerucht dat Elvis nog zou leven jarenlang hardnekkig is rond blijven dolen en werd zelfs recent nog in reclames gebruikt.

Voor veel fans is Elvis dan ook nooit doodgegaan..............Elvis Forever!

Lou Ann Barton

Deze geweldige zangeres doet er vandaag een jaartje bij. Formeel met pensioen maar staat zo nu en dan nog op het podium.

En dat al 50 jaar!

Lou Ann heeft geen heel grote discografie bij elkaar gezongen, maar wat er is dat mag er echt zijn.

Bluesy, vleugje Jazz en tikje R&R…..

 

Dit soort muziek kan ik echt de hele dag horen. Zeker met de geweldige stem van Lou Ann.

Lou Ann heeft met divers blues muzikanten op het podium en in de studio gestaan. Haar samenwerking met de broertjes Vaughan (Steve Ray & Jimmie) is daarbij wellicht de meest bekende.

Lou Ann heeft zich eigenlijk haar hele carrière opgehouden in Texas. Ze trad daar op bij festivals, TV en radio.

Registraties van de twee grote festivals in Austin en de daaraan gekoppelde TV/Radio show zijn dik de moeite om te beluisteren en te bekijken.

 

Grote acts als Radiohead, John Mayer, Amy Winnehouse, Metallica, The Eagles. Pearl Jam, Elvis Costelo, Paul McCarney, Oasis, Hot Chili Peppers hebben daar al op het podium gestaan.

De festivals en bijbehorende TV shows moeten van Austin een muzikale hoofdstad gaan maken.

Echte muziekliefhebbers kennen het concept Austin City Limits ongetwijfeld.

 

Wie er nog nooit van gehoord heeft? Zoek eens op YouTube met Austin City Limits. Kan je als muziekliefhebber wel een paar regenachtige dagen mee doorbrengen.

Omdat het in Austin gebeurd had Lou Ann nooit veel aanleiding om het verder op te zoeken.

Ze trad ook diverse keren op bij bovengenoemde festivals en TV serie. Toch vind ik persoonlijk haar muziek meer geschikt voor een wat kleinere setting.

Op een enkele popplaat na is haar koers vooral gericht op wat swingende blues die het vooral in kleine clubs erg goed doet.

Bij dit soort muziek hoort nu eenmaal een verlaagd plafond van rook, schrale biertjes, een zweterige barman, dames met te rode lippenstift en in de hoek die ene fan die alle liedjes mee zit te mompelen.

 

Een aantal van haar platen zijn helaas niet op vinyl uitgegeven. Daarnaast is Lou Ann in Europa en Nederland nauwelijks bekend, waardoor je op platenbeurzen in de polder dit niet snel tegen gaat komen.

 

Lou Ann Happy Birthday

 

Elvis Presley

Het is vandaag de geboortedag van Elvis. In augustus is het al weer 45 jaar geleden dat Elvis op 42 jarige leeftijd overleed. Bijna onwerkelijk als je er over nadenkt.

Zelf ben ik geen uitgesproken Elvis fan en al helemaal geen kenner. Ik heb een paar films met Elvis gezien en die waren - in de tijdgeest van toen - best aardig. Ik heb een rijtje albums van hem staan en ik vind ook beslist dat hij in iedere collectie thuishoort.

Elvis heeft een zeer nadrukkelijk rol gespeeld in de ontwikkeling van de moderne muziek. Voor mij persoonlijk is het geen muziek die ik opzet als ik lekker muziek wil luisteren maar we kunnen er ook niet aan voorbijgaan. Daar is de impact van Elvis veel en veel te groot voor geweest.

Zelf draai ik Elvis toch vooral als sentiment en suikerspinnen het hoogste woord voeren.

Toch mag zo'n dag als vandaag niet voorbij gaan zonder even bij Elvis stil te staan. Dus koffie met Elvis........... ik had vroeger een buurmeisje die zou daar een moord voor gedaan hebben.....

Op de een of andere manier heb ik toch nog behoorlijk wat Elvis verzameld. Met uitzondering van een kerstalbum zijn al die albums meegelift in collecties die ik van andere heb overgenomen. 

Elvis heeft een forse catalogus bij elkaar gezongen maar als ik om mij heen kijk zie ik dat bij de meeste muziekliefhebbers het vooral verzamelalbums en the best of albums het populairste zijn.

Zelf ook maar een van die verzamelalbums opgezet. Gewoon lekker zo'n hele rij hits.

Album wat nu opstaat heeft de titel Elvis Forever en los of je wel of geen fan bent, is dat natuurlijk ook wel een beetje zo. Niet meer weg te denken in de geschiedenis van de moderne muziek: Forever!

R.I.P. Don Everly

Vanmorgen kwam het nieuws dat Don Everly gister is overleden. Samen met zijn broer Phil vormde hij het succesvolle duo The Everly Brothers.

Vooral eind jaren 50 en in de jaren 60 behaalde de twee broers het ene na het andere succes. De twee broers speelde vooral Rockability en Rock & Roll maar maakte regelmatig een uitstapje richting Country.

Totaal maakte het tweetal 21 albums en brachten maar liefst 75 singletjes uit. De twee broers zijn voor veel muzikanten een inspiratie geweest en kunnen zonder meer beschouwd worden als een van de meest invloedrijke duo's in de moderne muziek.

Phil de jonger broer van Don was op 3 januari 2014 overleden. Nu Don ook naar de Rock & Roll hemel is wordt er toch een unieke periode afgesloten.

Don Everly

De oudste van de twee Everly Brothers doet er vandaag een jaartje bij. Phil de 2 jaar jongere broer van Don is in 2014 overleden.
Het legendarische zang- en gitaarduo scoorde vooral eind jaren 50 en begin jaren 60 de ene na de andere hit. Dat is een beetje voor mijn tijd, maar je moet als muziekliefhebber wel onder een steen hebben gezeten om niet bekend te zijn met deze hitmachine.

De broers speelde als duo tussen 1957 en 1973. Daarna gingen ze beide hun eigen weg om tussen 1983 en 1988 weer als duo te spelen.

De eerste periode kennen we van hits als Bye Bye Love, Let It Be Me, Wake Up Little Suzie en Cathy's Clown. In de tweede periode scoorde de broertjes met On the Wings of a Nightingale nog een hit.

De Everly Brothers speelde vooral Rock & Roll, Rockability en Country. Veel close harmonie, beide op gitaar en haartjes keurig naar achter en meestal netjes in het pak.
De broers hebben beslist een groot aantal andere artiesten beïnvloed zoals Simon & Garfunkel en vele andere duo's.

Ondanks hun nadrukkelijke positie in de geschiedenis van de moderne muziek vinden we ze niet meer terug in de Top 2000.
Bij de introductie in 1999 stonden The Everly Brothers met maar liefst negen nummers in de Top 2000. In begin werd deze lijst der lijsten ook wel een lijst voor ouwe mannen genoemd. Niet meer voor de Everly's want sinds 2015 staan ze met geen enkel nummer in deze lijst. Jammer!
Negen nummers is misschien wat overdreven, maar geen doet totaal geen recht aan wat deze mannen voor moois hebben gemaakt.

Voor het slapen gaan nog even een lekkere verzamelaar van de broertjes.

Don Happy Birthday!

Mad Dogs

Het is vandaag precies 50 jaar geleden dat de film Mad Dogs & Englishmen in Londen in première ging.
De film is een registratie van de gelijknamige tournee welke Joe Cocker in het voorjaar van 1970 in de VS heeft gehouden.
In de loop van datzelfde jaar was er al een fenomenaal dubbel album (op de foto) verschenen.

Ik heb de film meermaals in de bioscoop gezien. Half jaren 70 kon je in Rotterdam bij Calypso aan de Westersingel dit soort films zien.
Op vrijdag en zaterdagnacht werden dan films als Woodstock, Concert for Bangla Desh en deze Mad Dogs & Englishmen vertoond.
Er werd nog gewoon gerookt in de bioscoop en bij dit soort film niet alleen Drum en Camel. Daarnaast werd er veelvuldig meegezongen!

Joe Cocker had in 1969 enorm indruk gemaakt op het Woodstock festival. Platenbazen, muziekmanagers en concert organisatoren liepen als het waren bij Joe de deur plat.
Emmers met goud werden er belooft, maar in die jaren verdiende muzikanten nauwelijks aan het geven van concerten. Alles verdween in de zakken van de managers.

Voor Cocker lag de Amerikaanse markt aan z’n voeten dus hij stemde in met een tournee door de States.
Op 12 maart 1970 kreeg Cocker te horen dat het eerste optreden op 20 maart zou zijn!
Joe had natuurlijk nog geen enkel netwerk in de VS en als beginnend artiest had hij ook nog niet een groep vaste muzikanten om zich heen.
Leo Russell kreeg de opdracht om als de duvel een band samen te stellen en repetities te organiseren.
Niet alleen stond op 20 maart het eerste concert gepland. Van meet af aan zouden opnamen voor een album gemaakt worden en opnames voor een film.
Leo Russell had al een enorm netwerk en had al bij veel artiesten als sessiemuzikant, producer of componist geholpen.
Toch was het niet zo'n vanzelfsprekend klusje dus Russell nam geen enkel risico en nodigde een bizarre hoeveelheid muzikanten uit.
Schijnbaar voelde de meeste dat er iets bijzonders stond te gebeuren wat resulteerde in de grootste Rock & Roll band die we tot dan hadden gezien.

Van 's ochtends vroeg tot diep in de nacht werd er gerepeteerd en gedurende de dag kwamen er nog regelmatig nieuwe muzikanten binnen. Die sprongen dus echt op een rijdende trein.
Russell was niet alleen de muzikale manager. Hij was ook de dirigent en ceremoniemeester.

Een enorme band en ik vraag mij af of er wel complete lijsten zijn?  Hoewel het zowel op het album als in de film soms wat rommelig aandoet is het Russell gelukt om er een fenomenale Rock & Roll band van te maken.
Na het optreden van Cocker tijdens Woodstock voelen de meeste muzikanten zich best een beetje vereerd om mee te mogen doen en ieder geeft het beste van zichzelf.
Regelmatig kregen artiesten tijdens de tournee op het podium de kans hun individuele kwaliteiten te tonen.  Een slimme zet van Leon want het zorgde dat de kudde gemotiveerd bleef.

De tournee ging door zo’n 50 Amerikaanse steden en was eigenlijk een gek reizend circus. Leon was ook goed herkenbaar als een soort circusdirecteur met zijn hoge hoed.
Het was alle dagen feest. Work hard, party hard. Veel drank en drugs en aan het einde van de tournee waren veel artiesten fysiek en mentaal volledig uitgeput.
Joe Cocker heeft ook bijna twee jaar een sabbatical gehouden om bij te komen van het gekkenhuis wat hij in de VS had meegemaakt.

Rond het thema Mad Dogs & Englishmen kan je haast een verzameling aanleggen.
Naast het originele album verscheen in 2005 met de 35ste verjaardag een jubileum editie met extra’s.
Een jaar later verscheen Mad Dogs & Englishmen: The Complete Fillmore East Concerts met maar liefst zes platen!
Naast de albums en film - die op DVD lastig is te krijgen - verschenen er 1000en artikelen over deze tournee en een groot aantal boeken.

Daarnaast zijn er veel tribute initiatieven. Sommige amateuristisch maar een enkeling van een zeldzaam hoog niveau zoals  Mad Dogs & Englishmen A Tribute To Joe Cocker  van de Tedeschi Trucks Band.

Liefhebbers van foto’s zullen dan weer smullen van Joe Cocker Mad Dogs & Englishmen Memory Book  uit 2015 van Linda Wolf.
De jonge Linda was als tourneefotograaf mee met dit Rock & Roll circus en is gelukkig niet zuinig met film geweest.
Van Joe Cocker bracht Linda vorig jaar het prachtige boek Cocker Power uit met daarin ook de nodige foto’s van de Mad Dogs toer.

Cocker heeft beide boeken helaas niet meer mogen zien, want hij overleed in 2004 op zijn ranch in Colorado met de naam………….The Mad Dogs Ranch.

De naam van de ranch is toch een bewijs dat Joe heel goed snapte dat het een heel bijzondere tournee was geweest in dat voorjaar van 1970…………...

The Boss

Bruce doet er vandaag een jaartje bij. Ik heb al vaker geschreven dat ik met name de beginperiode van Springsteen enorm weet te waarderen.

The River was al het moment dat ik wat ben afgehaakt. Dat Marie zwanger is heb ik niks mee te maken en dat dansen in het donker wat daarna kwam was ik echt weg.

 

Nebraska was dan weer prachtig net als het album The Ghost of Tom Joad. Daarna kwam nog genoeg mooi werk maar nooit meer dat ik gelijk naar de platenwinkel rende.

Ik heb een aardige (20+) Springsteen collectie en dat is goed zo.

Op de verjaardag van Bruce trek ik toch even mijn drie favorieten uit de kast.

Koffie met een paar steen en steengoede albums. 

 

Bruce Happy Birthday!

 

Etta James

Geboren als Jamesetta Hawkins maar Etta James was net even een betere naam voor op een albumhoes zal ze gedacht hebben.
Vandaag jarig maar helaas toch wel iets te vroeg van ons heen gegaan.
Parkinson en kanker vloerde deze schijnbaar onverwoestbare Rythm & Blues en Jazz zangeres.
Als klein kind kreeg ze al zangles en de nadruk lag in die jaren (net na de oorlog) op de Gospel die toen enorm populair was.
Als 15 jarig meisje nam ze al haar eerste eigen compositie op en voor haar 20e had ze al een platencontract.

Luister eens naar die eerste opnames hoe mature dat al klonk! Vol, warm en met overtuiging. Wat een talent, maar vooral wat een veerkracht!
Haar moeder was namelijk zelf nog een puber toen ze van Etta beviel en pa-lief was waarschijnlijk iemand die maar wat aan de pooltafel hing. Kleurling? Kind van een alleenstaande moeder? In de VS vlak voor en na de oorlog? Het zullen harde tijden zijn geweest.

Dan wordt je als kind snel volwassen en Etta wilde zingen, zingen en nog een zingen.

Helaas ging haar carrière ook gepaard met overmatig gebruik van drugs, wat haar en haar man meermaals stevig in de problemen heeft gebracht.
Het verhaal gaat zelfs dat haar man een tijdje in de bak heeft gezeten onder het mom: “I'll take one for the team”. Dan kon Etta door met haar zang-carriere. Als dat geen liefde is!
Het koppel was ook tot het einde bij elkaar en kregen twee kinderen die beide bij Etta in de begeleidingsband hebben gespeeld.

Etta heeft een indrukwekkende discografie bij elkaar gezongen. Tussen 1960 en 2011 bracht ze zeker 30 studio albums uit en een hele rij live en verzamel albums.
Bijna ondoenlijk om haar volledige catalogus te verzamelen, maar een beetje knap verzamelalbum hoort in iedere collectie toch wel thuis.

Met haar muziek heeft ze honderden andere artiesten geïnspireerd. Als je haar catalogus een beetje kent dan kan je er niet onderuit dat Adele, Beyoncé, Tina Turner, Diana Ross en Elkie Brooks in Etta een voorbeeld zagen.
In Nederland is het nummer At Last verreweg het bekendst en staat de laatste twee jaar in de Top 2000. Opmerkelijk dat zo’n nummer ineens in zo’n lijst verschijnt. Mooi dat dat kan maar wel bijzonder.
Ook het prachtige I'd Rather Go Blind (een van mijn favoriete songs) staat sinds afgelopen editie in de Top 2000.
Verder kennen we haar natuurlijk van de Cola reclame.

Etta waar je ook bent……...we denken aan je op deze speciale dag!

Mick Taylor

De komst van de vandaag jarige Mick Taylor bij The Rolling Stones kwam ongeveer gelijk als het moment dat ik serieus interesse in muziek kreeg.
Ik heb Brian Jones dus op de een of ander manier nooit als een echte Stones gezien. Daar doe ik hem natuurlijk zwaar tekort mee, want eigenlijk was hij in eerste instantie de aanvoerder.
Alleen Brian maakte er een zooitje van en is uit de band gezet.
Een maand later werd hij dood in een zwembad gevonden.

De Stones waren op dat moment met het album Let It Bleed bezig en Brian Jones is op een tweetal nummers nog te horen.
Er moest echter wel een tweede gitarist komen.
Een van de kandidaten was Ry Cooder die ook op het album Let It Bleed is te horen.
De ego’s van Cooder en Richards paste niet samen in één studio hoe groot die ook zou zijn.
Op advies van John Mayall was Mick Taylor naar voren geschoven en bij de opnames van Let It Bleed maakte hij indruk op de rest van de band.
Op het prachtige Country Honk speelt hij slide gitaar.
De Stones waren enthousiast en wat het exacte moment is dat Mick Taylor als een van hen werd gezien blijft wat diffuus.

De Stones hadden een mega concert gepland in Hyde park en daar zou Mick Taylor z’n vuurdoop voor het publiek krijgen.
Bizar genoeg was het concert in Hyde park een paar dagen na de dood van Brian Jones.
Dat zorgde voor extra veel publiek en getallen variëren van 175 tot 250 duizend bezoekers.
De concertregistratie is voor Stones fans wel een aanrader! (zie dvd)
Later dat jaar volgde de release van het album Let It Bleed en de tournee in de VS het de tragische afloop in Altamont.
Taylor heeft aan drie van de vier beste albums van de Stones meegewerkt waarvan twee als volwaardig lid.
Eind 1974 hielp Taylor het voor gezien. Z’n gevoel het broekie te blijven, drugs, drank en de coherentie van de band was op dat moment ook niet wat het moest zijn. Ook vond Taylor dat z’n creativiteit niet tot z’n recht kwam.
Taylor werd vervangen door Ron Wood. Wood beschikte over veel meer senioriteit (lees: branie) op dat moment door zijn ervaring bij oa The Faces.
Taylor is een geweldig gitarist maar technisch goed zijn is niet de enige eigenschap om een Rolling Stone te zijn.

Het binnenhalen van Ron Wood vind ik na het oprichten van de Stones het beste wat ze is overkomen.
Chemie met Richards is ook helemaal ok!
Taylor heeft na zijn vertrek een aantal soloalbums gemaakt en verder vooral als sessiemuzikant actief en speelt zo en dan live in kleine zalen met soms andere oude rotten zoals John Mayall.
Toch blijft het jammer dat het talent van Talyor nooit tot volle rijpheid is uitgegroeid.
Als mega jong knulletje de grootse Rockband mogen komen helpen op advies van een Blueskoning gaf toch een bepaald verwachtingspatroon.
Hoe dan ook een geweldige gitarist!

Happy Birthday Mick

Foto: Twee albums waar Mick Taylor als volwaardig Stones lid op te horen is en de DVD van het concert van Hyde park waar hij voor het eerst met de band op het podium stond.

The Big Man

Op de een of andere manier ben ik enorm gefascineerd door songs waarin andere artiesten worden genoemd.
En dan heb ik het niet over liefdesrelaties of die juist zijn geëindigd.
Daar zijn er echt duizenden van.

Ik heb het dan over nummers zoals Smoke On The Water van Deep Purple:
“We didn't have much time
Frank Zappa and the Mothers
Were at the best place around”

Of Hey, Hey, My My van Neil Young
“The king is gone but he's not forgotten
Is this the tale of Johnny Rotten? “

Dat Neil Young The Buffalo Spingfield mist blijkt uit:
“I'd like to see those guys again,
And give it a shot.
Maybe now we can show the world,
What we've got.
But I'd just like to play
for the fun we had.
Buffalo Springfield again”

Dat hij z’n maatjes van Crosby, Stills & Nash zat was zorgde dan weer voor een minder sympathieke tekst in Thrasher
“So I got bored and left them there,
They were just deadweight to me
Better down the road
without that load”

Dylan zingt over een Rolling Stone en Nils Lofgren zong:
“I'm not Bob Dylan
But I never miss a beat
I ain't no philosopher
I dance in the street"

Zonder te zoeken kan ik hier echt de rest van de dag mee vullen.
Er is echter één regel die voor mij boven alles uitsteekt:
‘And the Big Man joined the band”
Het komt uit Tenth Avenue Freeze Out van Bruce Springsteen van het album Born To Run.
Het nummer gaat over het samenbrengen van de legendarische E-Street Band.
Met The Big Man bedoeld Bruce natuurlijk Clarence Clemons de imposante saxofonist.

Helaas speelt Clarence al een kleine tien jaar in de Rock & Roll hemel.
Binnen de Rock & Roll is Clarence voor mij toch wel een van de grootste en het predicaat Big Man is dan ook een soort van eretitel.
Niet alleen muzikaal maar ook qua podium performance was Clarence een geweldenaar.
Het meest heeft mij altijd gefascineerd de enorme bevlogenheid. Het leek wel of Bruce en Clarence een soort van verliefd op elkaar waren. Niet in romantische zin, maar meer in een soort van professionele adoratie.

Zoek maar eens een interview van Bruce op hoe hij over Clarence praat.
Mooi dat naast de honderden bijdrages van Clarence het laatste couplet van Tenth Avenue Freeze Out nooit verloren zal gaan:

When the change was made uptown
And the Big Man joined the band
From the coastline to the city
All the little pretties raise their hands
I'm gonna sit back right easy and laugh
When Scooter and the Big Man bust this city in half
With the Tenth Avenue freeze-out
Tenth Avenue freeze-out 

Clarence Happy Birthday wherever you are: Happy Birthday

Elton John (kijktip)

Van de week in Top 2000 a Gogo kwam Elton aan bod.
Terecht dat daar aandacht aan besteed wordt, want wat heeft deze man een discografie bij elkaar gespeeld.
Ik heb zo’n 20 albums van hem en dan mis ik er zo maar 40 als ik live en compilaties meereken.
En dan heb ik het alleen over officiële albums!
Niet alles is even goed en er is ergens zo’n dipje geweest dat het allemaal iets te mager was. Maar ja wie heeft er een carrière van meer dan 50 jaar zonder dipje?

De top albums van Elton behoren echter tot het beste wat er in dit deel van het heelal is uitgebracht.

In Top 2000 a Gogo kwam een leuk detail over Elton naar voren. In de jaren 70 had je ep’s en lp’s vol met hits gezongen door anderen.
Eén van die hits was Spirit in the Sky en Elton moest centjes verdienen dus dit was een van de hits die hij voor z’n rekening nam.
In die jaren werd dat heel veel gedaan. Geen covers maar toch een beetje het publiek neppen. Vaak wervende teksten op de hoes als “Originele Hits”.

Maar de meeste van deze ep’s belande bij de Termeulen (een soort van V&D voor de kleine beurs) in de 50 cent bakken. Voor mij als puber toch de moeite als het spaarvarken op dieet was.
Dat van Elton John had ik gelezen in een Brits muziekblad en heb daarna al die hits door “onbekende” echt uit zitten pluizen. En dat zonder internet.
Het goede nieuws is dat Elton in die jaren een enorme rij hits van anderen heeft gezongen en ze zijn ook voor het nageslacht bewaard gebleven.
De meeste staan op Youtube.
Er is ook een onofficiële CD van gemaakt met ik geloof wel 20 hits van anderen inclusief nummers van oa CCR en Cat Stevens.
Voor de liefhebbers van vinyl is er ook een eveneens onofficiële LP gemaakt. Deze duikt op in verschillende varianten. Niet meer nieuw te koop.
De playlist van de LP’s is steeds het zelfde maar de prijs wil nogal verschillen.
Legendary Covers '69/'70 kom je tegen tussen de 15 en 25 Euro voor een krasvrij exemplaar. Meer is flauwekul. Gewoon verder zoeken!
Maar er is ook een zwaar gelimiteerde versie met de titel Spirit In The Sky Rare Sessions. Deze heeft beslist een mooiere hoes, maar is door het beperkt aantal een tikkie te duur voor de meeste liefhebbers. Reken op 150 Euro voor een krasvrij exemplaar.

Hopelijk komen deze opnames nog eens op een officieel album en zet Elton net als Neil Young (Archives), Dylan (The Bootleg Series) en The Stones (The Vault) de archieven open.
Wie Elton een interessante artiest vindt kan vanavond om 22:50 laat terecht op NPO3 voor de documentaire “Elton John: Uncensored”

Overigens stoor ik mij er vreselijk aan dat in de laatste twee weken van het jaar we overspoeld worden met muziek docu’s en concertregistraties en er de rest van het jaar nauwelijks op dit gebied wat voorbijkomt.

Hoe dan ook: geniet ervan want na 1 januari zitten we vast weer op onze honger.
Ik heb besloten er een Elton John dag van te maken.
Plateauschoenen en glitterjas aan en natuurlijk een reuze zonnebril op en lekker meebleren.
Heerlijk!

Leon Russell - Americana

Leon is een meester is in het bij elkaar brengen van mensen.Wat hij deed voor de Mad Dogs tour van Joe Cocker was echt uniek en nergens anders vertoont.

Leon werkte eigenlijk met ieder samen. Algemeen bekend zijn samenwerking met Elton John en begin bij Elton niet over Leon want dan laat hij echt een traantje.

Leon was niet alleen een uitstekende bruggenbouwer, maar ook een geweldige songwriter en multi-instrumentalist. Daardoor vaak gevraagd als studio-muzikant of om een band /artiest tijdens een concert te ondersteunen.
Leon stond onder meer op het podium of in de studio met Mick Jagger, Bob Dylan, George Harrison, Eric Clapton, Joe Cocker, Rita Coolidge, Bobby Keys (mijn favo saxofonist), Willie Nelson, Doris Day, Ray Charles, J.J. Cale, en, en, en.

Als je Leon kende dan kende je eigenlijk de hele muziekscene.

 

Doordat Leon met zeer verschillende artiesten samenwerkte mag het geen verrassing zijn dat hij met een album Americana op de proppen kwam.

Americana is een muziekstijl die zich wat lastig laat omschrijven. Eigenlijk laat het zich nog het beste omschrijven dat je naar een buffet gaat en van ALLES een BEETJE neemt.

Dus een beetje folk, een beetje blues, een beetje country, een scheutje R&B.

En mensen en muziek samenvoegen kon je aan niemand beter over laten dan aan Leon Russel.

Dus een album Americana was een logische zet.

Toch met 74 jaar wel te jong naar de Americana-hemel. Laatste jaren zag hij ook al heel oud uit.

Niet eens door dat lange witte haar maar echt oud in z’n gezicht. Die man heeft ook wel geleefd. Altijd, altijd, altijd met muziek bezig, componeren, in de studio, op het podium, produceren……….het houdt een keer op.

 

Jammer want mensen die voor verbinding zorgen mogen van mij extra lang op aarde blijven.

Gelukkig heeft hij een prachtige erfenis achtergelaten. Jullie hebben allemaal tientallen albums in de kast staan waarvan je misschien niet eens weet dat hij meespeelt of de componist van een nummer is. Leuk om eens in de gaten te houden.

Leon! Altijd smullen!

 

Neil: Happy Birthday

Vandaag mag Neil een extra kaarsje uitblazen. 74 als ik goed tel.
Uit een Interview deze week in Mojo valt op te maken dat dat niet zo vanzelfsprekend is.  Maar hij gaf in het zelfde interview aan tegenwoordig een stuk gezonder te leven.
Op de verjaardag van Neil kunnen we natuurlijk z’n laatste plaat draaien?
We kunnen z’n eerste solo album draaien.
Het tweede album van The Buffalo Springfield wat zonder meer de beste van de drie is.
Of een van CSN&Y en dan kom je haast op Deja Vu of 4 Way Street uit.
Of Neils grootste succes: Harvest.

Het zou geen eer doen aan het karakter van de Canadees die zelf graag eigenzinnige keuze’s maakt.
Daarom:

Buffalo Springfield ‎– The Source (1970)
Deze verzamelaar is speciaal voor de Nederlandse markt gemaakt. Opmerkelijk is dat er vrij veel nummers van het derde en laatste album van Buffalo Springfield op terecht zijn gekomen.
Gek genoeg staan er maar twee nummers van Neil op waarvan eentje ook nog samen is gemaakt met Richie Furray.
Eigenlijk – zoals zovele – een overbodige verzamelaar en eigenlijk alleen een leuk object voor de Buffalo Springfield fan die alles al heeft.
Wel met het wonderschone "I’am a Child"

Everybody’s Rocking (1983)
Neil heeft nagenoeg z’n hele carrière bij Reprise gezeten. Tussen 1982 en 1987 heeft hij echter een uitstapje gemaakt naar Geffen Records. Neil zat in die jaren in een creatieve zoektocht wat door David Geffen niet werd gewaardeerd. Buiten de financiële aspecten was in het contract afgesproken dat Neil alle vrijheid had om te maken wat hij wilde maken.
Het eerste album bij Geffen was Trans. Een elektronisch album met een voicevervormer en niet ieder wist dat te waarderen. Ik draai de plaat 1 keer per jaar, maar de 4 sterren die het blad Rolling Stones gaf gaan er echt niet komen. Na dit experiment met elektronica kwam er een country album. Alleen daar was David Geffen het niet mee eens en het country album verdween op de plank en werd pas later uitgegeven.
David Geffen wilde een Rock album en hij kon het krijgen. Neil trommelde een band bij elkaar met de geweldige naam The Schocking Pinks en schokkend werd het.
Weinig muziek en gewoon platte Rock & Roll. Slecht? Niet echt maar verre van een hoogvlieger. Ik kan mij dan ook voorstellen dat Geffen zich toch een beetje genept voelde. Dus David stapte dan ook naar de rechter. Dat verloor hij natuurlijk, maar later was Neil zo sportief wat financieel water bij de wijn te doen.
Het album laat vooral zien dat Neil wars is van iedere vorm van hiërarchie en hij zijn maximale artistieke vrijheid opeist. Daarmee is het belang van dit album groter dan de muziek zelf. Veel platenbazen zullen toch met een schuin oog naar deze uitspraak hebben gekeken.

Dead Man (1996)
Een Western in prachtig zwart/wit met Johnny Depp in de hoofdrol. Neil maakte er de soundtrack voor. Wellicht had Johnny dat zelf gekund, want die kan zelf toch ook een beetje gitaar spelen. Met Alice Cooper en Joe Perry vormt hij al een aantal jaren de Hollywood Vampires.
Dead Man is een dubbelalbum met vooral sfeerondersteunende gitaarwerkjes en hier en daar wat gebrabbel van Depp zelf.
In mijn ogen een zeer geslaagde soundtrack, maar de hoes geeft geen enkele aanwijzing over de muziek.
Wel een 4 tal prachtige foto’s op de binnenhoezen.

Roxy: Tonight's the Night Live (2018)
Roxy is een theater in Los Angeles en  Tonight's the Night is Neil’s 6de (had de vijfde moeten zijn) studioalbum uit 1975.
Deze live opnames zijn ruim van voor het betreffende studio-album werd uitgebracht en voor het publiek was het dus allemaal nieuw materiaal.
Deze live opnames hebben uiteindelijk ook nog jaren op de plank gelegen, maar vorig jaar op een dubbelalbum vrijgegeven. Dubbelalbum is een groot woord want kant 4 is geëtst.
Maar net als het studioalbum een indrukwekkende set muziek.
Neil en de band hadden immers twee vrienden verloren. Danny Whitten voormalig lid van Crazy Horse en roadie Bruce Berry waren beide aan een overdosis gestorven.
Deze tragische gebeurtenissen hadden wel de nodige impact op de composities en uitvoeringen.
Heb je Tonight's the Night staan moet je je afvragen of dit album wat toevoegt. Ben je een Neil Young liefhebber die het interessant vindt hoe de artiest en hoe nummers zich ontwikkelen, is dit om vingers en duimen bij af te likken.

NEIL: HAPPY BIRTHDAY

Gehaktbrood

Marvin Lee Aday doet er a day bij vandaag.
Eind jaren 70 enorm populair door dit album en natuurlijk vooral de hit "Paradise By The Dashboardlight".

Vanuit het oogpunt van muziekgeschiedenis is het wel boeiend om het album Bat Out Of Hell te draaien na Born To Run van Bruce Springsteen.
Max Weinberg en Roy Bittan zijn vanaf Born To Run toegevoegd aan de E-Street band en spelen ook mee op het album Bat Out Of Hell.
Als je het een keer goed gehoord hebt kan je er niet meer omheen. 

De muziekstroming van Bat Out Of Hell kreeg overigens een prachtig eigen naam: Wagneriaanse rock.
Een uitvinding van Jim Steinman en ook iemand als Bonnie Tyler heeft deze stroming een aantal keer omarmt.
Je zal ook toe moeten geven als je een aantal nummers van Bonnie Tyler draait na Bat Out of Hell dat je het bombastische geluid gaat herkennen.

Het album Bat Out of Hell is een belangrijke milestone in de muziekgeschiedenis en een klassieker onder de klassiekers.

En over klassiek?
Zou die Richard Wagner weten dat hij hier de vinger in gehad heeft?

Robert Plant

Deze oude blues-rocker doet er vandaag weer een jaartje bij.
Bekend van Led Zeppelin waarmee hij een unieke rij albums heeft afgeleverd. Led Zeppelin I mag toch gezien worden als een van de beste debuut albums ooit gemaakt.

Na het overlijden van drummer John Bonham besloten de overgebleven leden niet verder te gaan.
Als je de beste drummer hebt gehad was het voor ieder ander een onmogelijke zaak geworden. Mooi en wijs besluit.

Maar Plant ging niet stilzitten en heeft daarna een hele rij prachtige solo platen gemaakt.
Naast solowerk ook wat samenwerking met oud LZ maatje Page en een pracht album met Alison Krauss. Laatste ken ik alleen virtueel (je kan moeilijk alles in de kast hebben staan) maar een dikke aanrader.
Ook het laatste solo album van Plant wat in 2017 uitkam is een aanrader en laat zien de er nog lang geen sleet op de beste man zit. Sterker het album Carry Fire is gewoon een meesterwerk!

Robert: van Harte!