Internationale kattendag

Ik heb nagenoeg mijn hele leven katten gehad. Alleen in de periode tussen mijn eerste en tweede vrouw had ik geen katten. Dat was achteraf maar beter ook, want in die jaren was ik zelf een echte stray cat.
Tussen mijn katten en mijn muziek heeft altijd een sterke verbinding gezeten. De allereerste kat waar ik als jonge knul mee thuiskwam, kreeg de naam Timmie. Deze zwarte liefhebber van kip had ik vernoemd naar het nummer "Timothy" (van The Buoys). Dat was nét even een te lastige naam op de kaart bij de dierenarts, dus werd het Timmie.

Nog in diezelfde middelbareschoolperiode kwam ik met nummer twee thuis. Die kreeg de naam Bobbie, vernoemd naar Bob Dylan. Het was overigens ooit Cat Stevens die mij er als tiener toe aanzette om platen te gaan kopen, maar ja... noem je kat maar eens 'Cat'!

De katten die we nu hebben, heten Kiwi en Mango. Ze hadden die namen al toen ze bij ons kwamen. Ze waren van een mevrouw die naar het buitenland verhuisde en door haar nieuwe baan niet meer voor ze kon zorgen. Ze wonen inmiddels alweer een paar jaar bij ons en we sturen maandelijks foto's en filmpjes naar de vorige eigenaresse, wat enorm wordt gewaardeerd.
Kiwi en Mango hebben het hier beslist goed, en als ik in mijn cave platen zit te draaien, zijn ze er altijd bij. Het is ontzettend grappig om te zien hoe ze reageren op live-albums zodra een artiest de band of een nummer introduceert en het publiek begint te klappen. Ze zitten dan met hun oortjes naar voren gefascineerd naar de boxen te kijken!

Naast muziek zijn het enorme tv-liefhebbers. Ook vinden ze het geweldig als er bezoek over de vloer komt, of wanneer je thuiskomt met een gek of groot object. Ze kunnen je dan echt zo aankijken van: "Wat heb jij nou weer meegebracht?"

De Engelstaligen hebben daar een prachtig gezegde voor: "Look what the cat dragged in!" The Rolling Stones maakten daar zelfs een heerlijk nummer van, te vinden op het album A Bigger Bang uit 2005.

A Bigger Bang werd destijds niet door iedereen even enthousiast ontvangen. Toonaangevende bladen als Uncut en Rolling Stone gaven het album destijds vier tot vijf sterren, maar de critici die in het verleden bleven hangen, vonden het natuurlijk weer niks. Zelf vind ik het een prima album. Geen buitencategorie meesterwerk zoals Exile on Main St. of Sticky Fingers, maar in de VS haalde de plaat simpelweg de platinastatus. In die tijd betekende dat nog dat er gewoon een miljoen fysieke exemplaren over de toonbank moesten gaan! Toch wel stoer!

Voor ons is het eigenlijk elke dag Kattendag, maar er is helemaal niks mis mee om deze specifieke dag met dit Stones-album op de draaitafel te beginnen.

The Rolling Stones: De rommelige Decca jaren

Mede door het album Foreign Tongues had ik ineens heel sterk de behoefte mijn Stones collectie een upgrade te geven. Ik beperk mij dan wel tot de studioalbums, want verzamelalbums en live albums is echt niet te doen. Van de studio albums heb ik alles wat op hun eigen label is verschenen. Dus alles vanaf Sticky Fingers (1971). Helaas niet alles op vinyl, want Bridges to Babylon (1997) heb ik alleen op cd.

 

Van de beginjaren toen de Stones ondergebracht waren bij Decca miste ik aanvankelijk nog een paar albums. Dat heeft ook alles te maken met de verschillen tussen de albums voor de Britse en Amerikaanse markt  

 

Het verschil tussen de Britse (Decca) en Amerikaanse (London Records) studioalbums van The Rolling Stones uit de periode 1964–1969 ontstaat door een fundamenteel verschil in de muziekindustrie van destijds.

Bij het Britse model (Decca) was het gebruikelijk dat losse singles (en EP's) niet op een studioalbum werden geplaatst. Fans moesten immers niet twee keer voor hetzelfde nummer betalen. UK-albums telden meestal 12 tot 14 nummers.  

Het Amerikaanse model (London Records) was er op gericht dat elpees beter verkochten als er bekende hitsingles op stonden. Amerikaanse albums waren korter (11 tot 12 nummers). London Records knipte de Britse albums op, voegde hitsingles toe en bracht zo tussen 1964 en 1967 extra 'Amerikaanse' albums uit.  Vanaf eind 1967 werd dit beleid losgelaten en werden de studioalbums wereldwijd identiek uitgebracht. Om het voor mezelf duidelijk te maken maar eens een overzicht gemaakt van de officiële studio albums van de Stones tijdens de Decca jaren:  

1964 - UK: The Rolling Stones | US: England's Newest Hit Makers 

Op de Amerikaanse versie is "I Need You Baby" vervangen door de Amerikaanse doorbraaksingle "Not Fade Away". 

  

1964 - UK: Geen | US: 12 X 5

Deze US versie tracks van de Britse EP Five by Five, de single "It's All Over Now" en overgebleven studio-opnames. 

1965 UK: The Rolling Stones No. 2 | US: Geen

Een voornamelijk op R&B-covers gericht Britse album. De nummers werden in de VS verdeeld over 12 X 5 en The Rolling Stones, Now!. 

 

1965 UK: Geen | US: The Rolling Stones, Now! 

Exclusieve VS-release met tracks van No. 2, de hit "Heart of Stone" en niet eerder op elpee verschenen nummers. 

1965 UK: Out of Our Heads | US: Out of Our Heads

Andere tracklist en hoes. De UK-versie heeft meer R&B-covers. De US-versie bevat de megahits "(I Can't Get No) Satisfaction" en "The Last Time". 

 

1965 UK: Geen | US: December's Children (And Everybody's) 

Samengesteld voor de US met de hit "Get Off of My Cloud", nummers van de live-EP Got Live If You Want It! en restmateriaal. 

De afbeelding die voor deze hoes gebruikt is is gelijk aan de hoes van de UK versie van het album Out Of Our Heads. 

 

1966 UK: Aftermath | US: Aftermath 

Andere tracklist en hoes. De US-versie telt 14 nummers (met o.a. "Out of Time" en "Mother's Little Helper"). De US-versie schrapt 4 nummers en voegt de hit "Paint It Black" toe (11 nummers). 

 

1967 UK: Between the Buttons | US: Between the Buttons

De UK-versie bevat "Back Street Girl" en "Please Go Home". De US-versie vervangt deze door de dubbele A-kant "Let's Spend the Night Together" / "Ruby Tuesday".

 

 

1967 UK: Their Satanic Majesties Request | US: Their Satanic Majesties Request

Eerste wereldwijd identieke album: Vanaf dit punt hebben de albums in de UK en US dezelfde tracklist en hoes. 

 

1968 UK: Beggars Banquet | US: Beggars Banquet 

Identieke releases

 

1969 UK: Let It Bleed | US: Let It Bleed 

Identieke releases 

Een rommelige maar boeiende periode en voor veel verzamelaars een uitdaging. Zeker als je originele US versies wilt hebben. 

Overigens was Decca niet de enige grote platenmaatschappij die dit typische beleid voerde. Ook van bands zoals The Beatles en The Kinks werden er in die jaren voor de US andere versies van albums samengesteld en soms extra albums uitgebracht. Voor The Beatles werden er voor de Amerikaanse markt maar liefst vijf extra officiële studio albums uitgebracht.

 

Interessant fenomeen, maar voor het spaarvarken van de verzamelaar een ramp...........

Foreign Tongues: Verzamelneurose

Woensdag plaatste ik een blog met mijn persoonlijke luisterervaring van dit nieuwe album van de Stones. Prima album als je een fan van ze bent, maar als verzamelaar ben je ook aan de beurt.
Het album is namelijk in een zeer groot aantal varianten uitgebracht. Het gaat uiteraard steeds om dezelfde muziek, maar er zijn varianten in kleur van het vinyl, uitvoering van de hoes en er zijn zelfs heel speciale edities.

Zelf heb ik mijn laten verleiden tot één extra variant van de vinylversie en ik heb de gewone cd versie gekocht. Deze om te rippen en in de auto te luisteren.

VINYL VERSIES
Het album is uitgebracht als een dubbel-LP (2LP) in verschillende persingen:

 

• Standard Black Vinyl: De reguliere zwarte dubbel-LP.

• Limited Edition Green Vinyl: Een speciale groene vinyl-editie (vaak als Indie Only of platenzaak-exclusief).

• Limited Edition Blue Vinyl (Baby Blue): Een helderblauwe variant. 

• Limited Edition White Viny. Variant met wit vinyl

•  Picture Disc

• Carnaby Street Edition (Red Vinyl): De felrode editie, traditioneel exclusief voor de officiële RS No. 9 Carnaby-winkel.

• Exclusive Berlin Edition (Red Marbled / Oxblood Red Vinyl): Een exclusieve Duitsland-editie op gemarmerd donkerrood vinyl. Ook voor Keulen, München en Hamburg zijn er speciale versie en er is tevens een box met alle vier deze edities.

• Limited Edition Blue Vinyl (Baby Blue): Een helderblauwe variant.  

• Een transparante vinyl-editie die geleverd wordt met speciale Panini verzamelkaarten. 

• Alternatieve hoes (achtergrond portret heeft grijze kleur) met zilverkleurig vinyl. Speciaal voor de Duitse markt.

• Alternatieve hoes (achtergrond portret heeft gele kleur) met roze kleurig vinyl.

• Ultra Clear Vinyl + Prizm Trading Cards: Een transparante vinyl-editie die geleverd wordt met speciale verzamelkaarten.

• Twee verschikkende FIFA edities

CD-VERSIES

• Standaard CD: CD in een kartonnen digisleeve met een songtekstenboekje van 16 pagina's.

• Store Exclusive Red CD: Een exclusieve cd-variant met afwijkend rood artwork.

• Japan Import (SHM-CD): De bekende Japanse SHM-cd-persing (Super High Material CD) voor een superieure geluidskwaliteit.

BOXSETS & DELUXE-EDITIES
Voor de liefhebber en verzamelaar met diepe zakken zijn er luxe boxsets die een Blu-ray audio-disc bevatten met hoge resolutie stereo, 5.1 Surround en Dolby Atmos-mixen:

• Vinyl Boxset (2LP / Blu-ray): Bevat het album op zwaar 180g geel vinyl (2LP), een Blu-ray met de audiomixen, een slipmat voor je platenspeler, een poster en een 12" artprint.

• CD Boxset (CD + Blu-ray): Bevat de standaard cd in digisleeve, de Blu-ray met de audiomixen, een poster en een 7" artprint.

• Japan Limited Box Set: Een speciale Japanse importversie van de boxset met SHM-cd's

NASCAR & THE ROLLING STONES EDITIES
Ter viering van "life on the road" (en in samenwerking met bandenfabrikant Goodyear) is er een officiële NASCAR-collectie gelanceerd. Naast vette merchandise (zoals een echt co-branded racerecyclejack) zijn er twee speciale NASCAR-vinyledities uitgebracht

• Foreign Tongues X NASCAR Stock Car Edition (2LP): Deze limited edition vinyl is voorzien van exclusief artwork in racestijl en een hoes met NASCAR-stockcars erop.

• Tweede NASCAR Collector’s Edition: Een alternatieve persing die speciaal via de NASCAR- en Stones-webshops (en trackside tijdens de race-weekenden) werd verkocht.

 

MARVEL COLECTOR’S SERIES (Comic Book Editions)

• The Rolling Stones zijn een officiële samenwerking aangegaan met Marvel Comics. Dit heeft geresulteerd in 5 verschillende gelimiteerde edities.

  Elke Marvel-editie bestaat uit:

• De dubbel-LP (2LP) op rood vinyl.

• Exclusief cover-artwork getekend door Marvel-illustratoren, waarbij het iconische Rolling Stones-tonglogo is verwerkt in de wereld van de desbetreffende superheld.

• Een exclusieve, gelimiteerde "What If...?" Marvel-comic waarin de Stones en hun logo een rol spelen. 

De 5 verschillende superhelden-varianten die je kunt verzamelen zijn:

• Spider-Man Edition: Waarbij Spider-Man de beroemde lippen van spinnenwebben spint.

• Wolverine Edition: Met Wolverine die met zijn klauwen langs de lippen snijdt.

• Thor Edition: Waarop Thor bliksem en elektriciteit rondom de tong laat cirkelen.

• Captain America Edition: Waarbij Captain America door een muur van Stones-logo's heen breekt.

• Hulk Edition: Getekend in de klassieke Steranko-stijl, waarin de Hulk de tourbus van de Rolling Stones optilt aan de oever van de Theems. 

OVERIGE FYSIEKE FORMATEN EN SINGLES

• Cassette: Er is ook een gelimiteerde release op cassettebandje verschenen.

• Singles: Voorafgaand aan het album zijn er diverse singles uitgebracht:

• In The Stars (10 inch geel vinyl, 7 inch rood vinyl en cd-single)

• Jealous Lover (10 inch groen vinyl, 7 inch roze vinyl en cd-single)

• Gelimiteerde white label vinyl-promosingle van Rough and Twisted onder de oude schuilnaam The Cockroaches.

Note: ik sluit niet uit dat ik een versie over het hoofd heb gezien. Voel je vrij een reactie te geven!

Foreign Tongues: De luistersessie

Gisteravond heb ik met een paar vrienden eens extra de tijd genomen om de nieuwe Stones flink aan de tand te voelen. Voor we mijn cave indoken eerst een goede espresso om scherp te zijn. Bij het beoordelen zelf uiteraard een goed glas whisky en wat lekkere hapjes. Een van m'n maatjes had een sheet gemaakt met een resumé van de nummers, en zelf had ik beoordelingsformulieren geprint om de scores op bij te houden.

Voor zover ik mijn eigen aantekeningen na die gezellige avond nog kan lezen, deel ik mijn bevindingen graag met jullie:

Kant A

• Rough and Twisted (4:40)

  Dit nummer was natuurlijk al bekend als single. De Stones zoals ik de Stones het liefst hoor. Brutaal & rauw. Pak de leuning maar vast!

  Cijfer: 8,5

• In the Stars (4:13)

  Ook deze kenden we al, en wat een ontzettende oorwurm is dit. Heerlijk melodieus, al had het van mij her en der net een tikkeltje minder gepolijst mogen zijn.

  Cijfer: 7,5

• Jealous Lover (3:50)

  Begint met een soort Motown-achtige start en heeft een geweldig meeslepend ritme. Als Mick hier net een paar millimeter lager was begonnen met zingen, had ik het nummer zeker een vol punt hoger gegeven.

  Cijfer: 8,5

Kant B

• Mr. Charm (4:34)

  Toen de intro begon dacht ik heel even: dit is niks voor mij. Maar gedurende het nummer ging mijn score telkens met een half punt omhoog. Typisch zo'n groeinummer waar je even in moet komen.

  Cijfer: 7,5

• Divine Intervention (4:46)

  Ja, van dit soort tracks word ik nou echt helemaal blij. Net als "Rough and Twisted" zijn dit precies de nummers waarom ik zo'n ontzettend grote fan van de Stones ben.

  Cijfer: 8,5

• Ringing Hollow (5:18)

  Yes! Country Honk-vibes! Ik hoef echt geen heel album vol Stones in de country-modus, maar ik hou ervan als ze een plaat vullen met diverse muziekstijlen. Dit lekkere zwijmelnummer had zomaar een single kunnen zijn.

  Cijfer: 8,5

Kant C

• Never Wanna Lose You (4:31)

  Gewoon een prima track die meteen flink uit de startblokken schiet. Lekker rauw ook, en dat bevalt mij wel.

  Cijfer: 8

• Hit Me in the Head (2:57)

  Voor mijn gevoel een echte Hackney Diamonds-track. Niemand minder dan Charlie Watts speelt hier nog op mee. Het leunt stevig aan tegen de punkrock en had zomaar het brutale zusje van "Bite My Head Off" kunnen zijn.

  Cijfer: 7,5

• You Know I'm No Good (4:54)

  Amy Winehouse blijft voor mij simpelweg Amy, en zelfs voor Mick Jagger zijn dat wel heel grote schoenen om te vullen. Begrijp me niet verkeerd: het is goed, en muzikaal zelfs zeer sterk. Een van m'n vrienden gaf dit nummer zelfs een 9,5. Dit was dan ook een van de weinige songs waar we als hobbyjury flink over van mening verschilden.

  Cijfer: 7

• Some of Us (4:01)

  Klinkt eigenlijk precies zoals alle nummers waar Keith Richards de leadzang voor zijn rekening neemt. Goed, maar geen absoluut hoogtepunt. Wel erg lekker hoe Jagger hier de backing vocals verzorgt.

  Cijfer: 7,5

Kant D

• Covered in You (4:32)

  Heerlijk begin. Dit is typisch zo'n nummer dat op de lange termijn heel veel luisterplezier gaat opleveren. De coupletten dagen de luisteraar echt uit, terwijl het refrein juist heel laagdrempelig is. Misschien wel het knapste nummer op dit album.

  Cijfer: 8

• Side Effects (4:35)

  Bij de intro kreeg ik heel even een lichte "Gimme Shelter"-vibe. Zodra Jagger begint te zingen ontwikkelt het nummer zich echter op een geheel eigen wijze. Stones-energie anno 2026! Prima track.

  Cijfer: 8 (met potentie naar een 8,5)

• Back in Your Life (6:13)

  Een masterclass in ballads. Zo schrijf je als oude rockers dus een moderne ballad. Lekker lang ook, zonder het snel af te raffelen. Genieten!

  Cijfer: 8,5

• Beautiful Delilah (3:29)

  Net als op hun vorige album sluiten de Stones ook nu af met een cover van een van de artiesten door wie ze ooit geïnspireerd zijn (Chuck Berry). Het valt daardoor muzikaal een klein beetje uit de toon, maar als er één band is die zich dat kan veroorloven, zijn het de Stones wel.

  Cijfer: 7,5

Het Artwork
De hoes kreeg hier en daar in de media al wat kritiek, maar wij waren het er unaniem over eens: dit is een geweldig ontwerp. Heerlijke zelfspot van deze oude rockers, die met dit album laten zien dat ze nog lang niet versleten zijn.
De binnenhoezen zijn voorzien van de songteksten, en die zijn zeker de moeite waard om er eens bij te pakken. Van politiek tot pure liefde! Omdat er van de hoes een groot aantal varianten en speciale edities is verschenen, zal ik daar in een apart blogje later nog eens dieper op ingaan.

Het Verdict
Hoewel het album misschien een échte megaklapper mist (zoals "Sweet Sounds of Heaven" dat op de vorige plaat wel was), is het in de hele breedte toch een streepje beter.

Het jonge megatalent Andrew Watt speelt niet alleen mee, maar nam ook de productie weer voor zijn rekening. Het is een schitterend voorbeeld van hoe ervaren rotten en jong talent, gecombineerd met de nieuwste technieken, tot een groots resultaat kunnen komen.

Ja... de Stones hebben in hun rijke geschiedenis natuurlijk betere albums gemaakt, maar er zijn vandaag de dag weinig bands die nog zo'n pareltje als Foreign Tongues kunnen afleveren.

Espresso en nog maar een keer opzetten! Toch?

60 jaar Aftermath

Volgende maand, zeg maar volgende week komt het nieuwe album van The Rolling Stones uit. Na de singles "In The Stars" en "Jealous Lover" zijn de verwachtingen bij mij heel hooggespannen. Nu ben ik al vrij snel tevreden met wat die gasten maken, maar geheel zonder kritiek ben is het ook weer niet. 
Een album als Their Satanic Majesties Request hadden ze van mij echt niet hoeven maken, en die conclusie trokken Jagger en Richards later zelf gelukkig ook. Ook Dirty Work uit 1986 is voor een band als de Stones geen plaat om écht trots op te zijn. Zo zijn er nog wel wat missers. Maar dat geeft niet: als je een album niks vindt, laat je het lekker in de winkel staan.

Wat je daarentegen absoluut níét in de winkel moet laten staan, is Exile on Main St. (1972). Dat album kwam precies uit op het moment dat ik als tiener wat budget kreeg om platen te kopen. Het is min of meer nog steeds een van mijn favoriete Stones-albums. Enthousiast geworden door deze legendarische dubbelaar ging ik destijds verder graven. Je komt dan al snel uit bij meesterwerken als Sticky Fingers (1971), die ik weleens bij een oudere buurjongen had gehoord. Let It Bleed en Beggars Banquet leende ik braaf bij de platenbibliotheek, en zo zakte ik steeds verder af in de historie van de band. Eigenlijk bizar om NU op te schrijven dat ik in 1972 (!!!!!) al in de geschiedenis van de Stones aan het graven was.

Teruggraven van 1972 naar 1964 voelde voor een snaak van 15 als een enorme periode. Maar als je bedenkt dat het inmiddels 2026 is en we gewoon wéér op een nieuw album zitten te wachten? Bizar.

In mijn zoektocht kwam ik uiteraard ook uit bij het album Aftermath. Wat me direct opviel, was de enorme speelduur van maar liefst 53 minuten en 20 seconden. Wat ik toen echter nog niet wist, was het gigantische verschil tussen de UK- en de US-versie. Pas later, 'toen ik groot was' en me nog dieper in de Stones ging verdiepen, kwam ik in platenzaken die aan eigen import deden. Toen was het hek van de dam. Los van het vermogen dat ik in dat soort winkels uitgaf aan bootlegs, ontdekte ik dat er met name in de jaren '60 bij veel Britse bands grote verschillen zaten tussen de Amerikaanse en Engelse tracklists.

Zo ook bij Aftermath. Het verschil is zo groot dat als iemand zegt dat hij Aftermath een geweldige plaat vindt, je direct mag vragen: "De UK- of de US-versie?"

Het verhaal rondom het album begint al bij de titel die het uiteindelijk niét gehaald heeft. De plaat zou aanvankelijk Could You Walk on the Water? gaan heten. Dat vonden ze in het brave en preutse Amerika natuurlijk veel te heftig, en er zal destijds ook met een schuin oog naar de moralistische BBC zijn gekeken. Zelfs het oorspronkelijke hoesontwerp met daarop Jezus die bij zonsondergang een wandeling maakt over het Meer van Galilei werd afgekeurd.

De titel en die hoes sneuvelden dus aan weerszijden van de oceaan. Maar de tracklists bleven verschillen. Kijk maar mee:

 

Tracklist Aftermath (UK-versie)

Kant A

Mother's Little Helper – 2:45

Stupid Girl – 2:55

Lady Jane – 3:08

Under My Thumb – 3:41

Doncha Bother Me – 2:41

Goin' Home – 11:13

Kant B

Flight 505 – 3:27

High and Dry – 3:08

Out of Time – 5:37

It's Not Easy – 2:56

I Am Waiting – 3:11

Take It or Leave It – 2:47

Think – 3:09

What to Do – 2:32

Tracklist Aftermath (US-versie)

Kant A

Paint It Black – 3:45

Stupid Girl – 2:55

Lady Jane – 3:09

Under My Thumb – 3:41

Doncha Bother Me – 2:41

Think – 3:09

Kant B

Flight 505 – 3:27

High and Dry – 3:08

It's Not Easy – 2:56

I Am Waiting – 3:11

Goin' Home – 11:13

In Amerika lieten ze er dus maar liefst vier nummers weg, maar propte men wél de losse hitsingle "Paint It Black" erop als openingsknaller.

Naast de nummers waren de verschillen in die periode nóg groter. In Groot-Brittannië was Aftermath pas het vierde album van de Stones. In de Verenigde Staten was het door al het knip- en plakwerk van de platenmaatschappij al hun zesde lp! Juist dit soort bizarre historische details maken de discografie van de Stones tot zo'n boeiend en dankbaar onderwerp voor de verzamelaar.

De vraag die voor vandaag overblijft: wat is jouw favoriete versie van Aftermath?

Stones: Jealous Lover

Vanmorgen vroeg ben ik op de racefiets gesprongen en naar een vriend in Rotterdam gefietst. Het dorp waar ik woon is prima, maar we hebben er geen fatsoenlijke platenwinkel. Dus ging ik naar de stad waar ik geboren en getogen ben. En laten we eerlijk zijn: je kunt wel uit Rotterdam gaan, maar Rotterdam gaat nooit helemaal uit jou.

Na een bak koffie bij die vriend zijn we, ondanks code rood van het KNMI, naar het centrum van de stad gewandeld. Dat ging eigenlijk prima. De eerste platenzaak die we open aantroffen was Velvet, en daar heb ik natuurlijk meteen de 10 inch vinylversie op de kop getikt. En voor die paar euro die de cd kost, heb ik die er ook maar gelijk bij gekocht.

Met twee eerdere singles hadden de Stones al een tipje van de sluier gelicht, waardoor ik behoorlijk enthousiast én nieuwsgierig ben geworden naar het nieuwe album dat op 10 juli aanstaande verschijnt.

De A-kant, "Jealous Lover" van deze nieuwe single is een nummer in de stijl waarin ik de Stones het liefst hoor. Relaxed, met een tikkeltje zwoele vibe. Dat laatste kan ook aan de temperatuur op mijn hobbykamer liggen. Ik heb de cd inmiddels op repeat staan en deze track heeft echt een heerlijk meezinggehalte. 
Niet dat iemand zou willen dat ik dat doe.......
Verder is het een lekker beweeglijk nummer; zelf ben ik niet zo'n danser, maar je schouders stilhouden bij deze track is een ware kunst.

Op de B-kant vinden we "Divine Intervention", en dat is weer een heel ander soort nummer. Dit nummer gaat echt met gierende banden uit de startblokken en het tempo zakt geen moment in. Stones zoals Stones muziek maken!

De twee nummers die vandaag zijn uitgebracht, geven samen met het eerder verschenen "In The Stars" en "Rough And Twisted" een prima inkijkje in het nieuwe album. Het belooft een heerlijk gevarieerde plaat te worden. Klasse verraadt zich niet, maar wat mij vooral opvalt, is het pure enthousiasme dat in de muziek hoor- en voelbaar is.

Kom maar op met dat nieuwe album! Nog veertien nachtjes slapen...

Stones in DDR museum

Afgelopen week waren we in de Harz, een regio die in de voormalige DDR ligt. Naast de prachtige natuur vind je er leuke stadjes met eindeloze rijen vakwerkhuisjes. Tijdens zo'n vakantie snuiven we ook altijd wat cultuur en historie op, en we bezoeken dan ook steevast een paar musea. Zo ook deze trip en in het stadje Thale bezochten we het DDR-museum. Zo'n bezoek is een soort tijdreizen en verzamelaars van oude draaitafels lopen hier waarschijnlijk kwijlend rond tussen alle Oost-Duitse merken waar wij in het Westen natuurlijk nooit van gehoord hebben.

Zelf kreeg ik bij een bak met platen een kleine hartverzakking toen ik daar ineens een lp van The Rolling Stones zag staan. Ik vond het een vreemde gewaarwording en vroeg me meteen af of het om een illegale persing ging. In de DDR waren ze destijds immers wars van alles wat westers was. Daarnaast stonden de Stones nou niet bepaald bekend als het braafste bandje, met teksten die doorgaans slecht vallen binnen een dictatuur.

Eind jaren '60 ging in Berlijn het hardnekkige gerucht rond dat de Stones op het dak van een westerse uitgeverij een concert zouden geven, dat te zien en te horen zou zijn aan de DDR-kant van de Muur. Massaal kwamen er jongeren op af, die vervolgens stelselmatig door de politie werden verhoord. Iedereen ontkende natuurlijk stijf dat ze voor de Stones kwamen, maar ruim honderd mensen werden gearresteerd en iemand verdween destijds zelfs voor lange tijd achter de tralies. De Stones waren simpelweg te anarchistisch en een te krachtig symbool van vrijheid. Alles waar de leiding van de DDR fel tegen was, vonden ze terug in deze rockband.

Toch kon het regime de opkomst van moderne muziek uiteindelijk niet tegenhouden. De hoeveelheid illegaal binnengesmokkelde platen en tapes nam hand over hand toe. Met tegenzin besloot de leiding van de DDR begin jaren '80 om op gedoseerde wijze dán maar zelf westerse muziek beschikbaar te stellen. Van een groot aantal artiesten verscheen destijds een album op het Oost-Duitse staatslabel AMIGA. Van de Stones verscheen in 1982 dit titelloze verzamelalbum.

Als hoesontwerp werd de iconische foto gebruikt die we kennen van hun tweede Britse album, The Rolling Stones No. 2 uit 1965. Diezelfde foto was een jaar eerder in de Verenigde Staten al gebruikt voor het album 12 × 5. In die vroege jaren liepen de albumreleases tussen de UK en de US flink uiteen en bij de Stones verschenen er in die periode in Amerika zelfs twee albums meer dan in Groot-Brittannië.

Voor veel Stones-fans heeft deze DDR-plaat dus een zeer herkenbare foto op de cover, al is de tracklist wel degelijk een unieke compilatie van hun vroege hits. Het is beslist een prachtig, historisch verzamelobject.
Het kostte mij dan ook de nodige moeite om het album na afloop netjes in het museum achter te laten...

In The Stars - The Rolling Stones

In hun rijke historie hebben de Stones vooral Stones-muziek gemaakt, maar er werd door de band ook regelmatig geëxperimenteerd. Denk aan de beginjaren, toen Brian Jones regelmatig met exotische instrumenten kwam aanzetten. In het rijtje experimenten hoort ook zeker het album Their Satanic Majesties Request. Niet alleen ik, maar ook Jagger en Richards vinden dat achteraf niet zo'n geweldige plaat. Het paste in de tijdgeest van 1967, maar heeft in tegenstelling tot veel andere Stones-albums niet zo'n hoge eeuwigheidswaarde. Later volgden er nummers met zelfs stevige reggae-invloeden, en ook een scheutje country werd niet uit de weg gegaan.

Gelukkig is het gister verschenen "In The Stars" gewoon een écht Stones-nummer. Na ruim zestig jaar zit niemand meer te wachten op experimenten. We willen gewoon nog een keer een Stones-nummer zoals alleen de Stones die kunnen maken. "In The Stars" zal mijn persoonlijke Top 25 niet direct stormenderhand veroveren, maar het is gewoon een prima nummer met alles erop en eraan.

Het nummer verscheen op 5 mei jl. al online en is vanaf gisteren (15-5-2026) verkrijgbaar op cd-single, 7-inch en 10-inch vinyl. De CD en het 10-inch vinyl heb ik uiteraard direct aan de collectie toegevoegd. 

Het nieuwe album Foreign Tongues, waar "In The Stars" op te vinden zal zijn, verschijnt komende 10 juli. Daarna zijn deze singles vooral verzamelobjecten. Hoewel ik in de eerste plaats een muziekliefhebber ben die graag platen en CD's draait, heb ik voor een heel kort rijtje artiesten als verzamelaar een zwak. In dat rijtje uiteraard The Rolling Stones.

Om Foreign Tongues stap voor stap op geraffineerde wijze te promoten, werd eerder al de single "Rough And Twisted" uitgebracht onder het pseudoniem The Cockroaches. Die single (7 inch) was zwaar gelimiteerd en is inmiddels een peperduur verzamelobject geworden. 
Die heb ik helaas moeten laten lopen, maar geen nood voor wie vooral interesse in de muziek heeft, want het nummer is als b-kant toegevoegd aan deze "In The Stars". Ook op de cd-single is het nummer als extra toegevoegd. 

Persoonlijk spreekt "Rough And Twisted" mij zelfs iets meer dan "In The Stars" omdat het net wat rauwer is. Brute elektrische blues. Lekker hoor!

Uiteraard nu op de schijvendraaier en wat mij betreft beide heerlijke Stones-nummers!

The Rolling Stones - Foreign Tongues

Zelf ben ik meermaals naar concerten van de Stones geweest met het idee dat dit wel hun laatste tournee zou zijn. Toen in 2016 het album Blue & Lonesome verscheen, ging ik er vanuit dat dit hun laatste album zou zijn.

Ook het verdrietige overlijden van Charlie Watts (hij zou begin dit jaar 85 zijn geworden) had een moment kunnen zijn om de boeken te sluiten. Niets is minder waar; in de herfst van 2023 kwamen ze met het ijzersterke album Hackney Diamonds. Voor mij was dit album zelfs reden om mijn top 10 van Stones-albums te herzien.

Toen Hackney Diamonds uitkwam, gonsde het al van de geruchten dat er wellicht nog een album zou komen, omdat er nog wat materiaal en ideeën op de plank lagen. De geruchten werden de afgelopen maanden steeds concreter en 10 juli kwam als mogelijke releasedatum steeds meer in beeld.

Die datum is sinds begin deze week bevestigd en bij de meeste online platenwinkels kun je het album en de eerste single al bestellen. 
Dat heb ik uiteraard direct gedaan en het album op groen vinyl besteld. In Duitsland heb ik zelfs een versie op zilver vinyl en een met een alternatieve hoes besteld. De single heb ik zowel 10"geel vinyl als cd-single besteld.

Met de gewone cd wacht ik nog even, want ik sluit niet uit dat er, net als bij Hackney Diamonds, over een paar maanden een dubbel-cd verschijnt met het album en een registratie van een optreden tijdens de officiële introductie.

Nog 65 nachtjes slapen! Om het wachten dragelijk te maken, zet ik vandaag nog een keertje Hackney Diamonds op.

50 jaar Black and Blue - The Rolling Stones

Van de Stones koop ik ieder nieuw studio album. Meestal op de dag dat het verschijnt en op 10 juli aanstaande is het weer zover als het nieuwe verschijnt. De meeste vrienden kennen mij dan ook als een groot Stones fan, maar mijn enthousiasme voor deze Black and Blue heeft zich toch moeten ontwikkelen.

Dat heeft vooral te maken met de opener "Hot Stuff". Dat nummer vind ik echt helemaal niks. Dat neemt niet weg dit album voldoende pareltjes bevat waardoor ik het album toch regelmatig draai.
Want na "Hot Stuff" pakken de Stones die lekkere rauwe draad op met "Hand of Fate".  Smullen!

Het reggae  experiment "Cherry Oh Baby" had net als "Hot Stuff" dan weer bij de outtakes mogen belanden. Het is niet slecht maar jojojojo....en yehheheyeeh.......... Niet mijn glaasje whisky.

Gelukkig wordt het direct helemaal goed gemaakt met het briljante "Memory Motel". Een van de hoogtepunten van dit album. Het motel bestaat echt en goed zeven (!!) minuten nemen de Stones je mee in een one night stand, die wel heel veel indruk heeft gemaakt. Meeslepend, muzikaal en wat een heerlijke tekst.

Kant B begint met  "Hey Negrita". Ook stevige reggae invloeden, maar bevalt een stuk beter dan "Cherry Oh Baby". In deze "Hey Negrita" zit wat mij betreft de rauwe Stones sound prima verpakt. 
Op het daarop volgende "Melody" laat Billy Preston nadrukkelijk zijn signature horen. Lekker hoor! "Fool To Cry" wat volgt staat zelfs in mijn Stones Top 25. Heerlijk die doorhalen.
Black and Blue sluit op waardige wijze af met een puur Stones nummer in de vorm van "Crazy Mama".

Black and Blue is het eerste Stones album zonder Mick Taylor en Ron Wood vult zijn plek op. Nog niet op alle nummers, maar vanaf dit album is Ron Wood een terechte vaste kracht bij de Stones.

Zoals bij veel albums die het 50 jarig jubileum vieren, is ook van Black and Blue een rij aan speciale edities verschenen. Zonder "Hot Stuff" en "Cherry Oh Baby" had ik mij zeker laten verleiden, maar nu bewaar ik mijn Stones-budget voor 10 juli als Foreign Tongues het levenslicht zal zien.

Nu nog even genieten van deze Black and Blue. De nummers "Memory Motel" en "Fool To Cry" doe ik vast een keertje extra nu het album toch op de schijvendraaier ligt!

International Day of Awesomeness

Voor de ultieme International Day of Awesomeness beperk ik mij even tot The Rolling Stones. Ik heb vijf nummers uitgekozen die echt binnenkomen op een manier van kicking doors! Hier zijn mijn vijf Stones-nummers die het "awesomeness-gevoel" wel heel lekker weergeven:

Start Me Up (Tattoo You, 1981)

Dit is wel een heel lekker begin van dit lijstje. Hoe Keith Richards dit nummer aanvangt, is echt met hele grote ballen. De riff is voor veel aankomende gitaristen een bron van inspiratie. Als je geen tijd hebt voor een goed ontbijt, is dit een heerlijk alternatief om jezelf voor een nieuwe dag op scherp te zetten.

 

Jumpin' Jack Flash (Single, 1968)
"I was born in a crossfire hurricane..." en een stukje verder: "I was drowned, I was washed up and left for dead...", gevolgd door de overwinning: "I was crowned with a spike right through my head." Awesomeness tot de tiende macht! Niet alleen de tekst is stoer, want muzikaal is "Jumpin' Jack Flash" na bijna 60 (!!!) jaar nog steeds een pareltje.

  

Bitch (Sticky Fingers, 1971)
De hoes van dit album waarop dit nummer te vinden is heeft natuurlijk al een heel hoge awesomeness factor! Album staat vol met geweldige nummers, maar even deze 'Bitch' eruit gepakt. Vanaf de eerste tonen zit het tempo er gelijk in en na een minuut springt de blazerssectie bij. Brutaal, rauw, stoer.............. en vooral awesome!
 

Street Fighting Man (Beggars Banquet, 1968) 

De oorspronkelijke titel van het nummer was "Did Everyone Pay Their Dues?", maar protesten rond de Vietnamoorlog zorgden voor een aantal aanpassingen. Het is beslist een stoer nummer dat je het gevoel geeft in opstand te komen. Een oproep tot verzet en mogelijk actueler dan ooit... of de kinderen in Iran daar wat aan hebben, valt helaas te betwijfelen.

 

Gimme Shelter (Let It Bleed, 1969)

Mijn favoriete Stones-nummer. Naast het heerlijke gitaarwerk is het natuurlijk ook de bijdrage van Merry Clayton die dit nummer episch maakt. Het is een van de nummers waar ik, als ik er echt voor ga zitten, nog steeds kippenvel van krijg. Awesome, awesome, awesome...

Een geweldig nummer, maar voor hoeveel mensen is een "shelter" op dit moment nog een optie?

War, children, it's just a shot away
It's just a shot away
It's just a shot away
It's just a shot away
It's just a shot away

 

Note: Omdat "Jumpin' Jack Flash" niet op een regulier studio album heeft gestaan, heb ik gekozen voor de dubbel lp Stones Story uit 1976. Album was in Nederland een groot succes en stond vijf weken op nummer 1 in de album top 100.