Rinus Gerritsen 80 jaar

Geen band heb ik zo vaak live zien spelen als de Earring. Echte fans hebben het namelijk nooit over 'Golden Earring', maar gewoon over 'de Earring'. Iedereen snapt immers dat er maar één Earring is!

Vandaag mag medeoprichter Rinus Gerritsen een extra kaarsje uitblazen. Over de Earring is natuurlijk al zo ontzettend veel geschreven dat ik me daar niet aan ga branden, maar zo op zijn verjaardag staan we er toch graag even bij stil.

Na het intens verdrietige nieuws over het overlijden van George Kooymans was het stoppen van de band het enig juiste besluit. Afgelopen jaar zagen we de resterende drie leden regelmatig in talkshows aanschuiven om uit te leggen dat genoeg nu ook echt genoeg is.

Stilzitten doen ze trouwens niet: Rinus Gerritsen en Cesar Zuiderwijk doen hier en daar met andere muzikanten nog wel mooie projectjes. Begin dit jaar werd het definitieve afscheid van de Earring gemarkeerd met een reeks indrukwekkende concerten onder de noemer One Last Night. De drie overgebleven leden van de Earring werden daarbij bijgestaan door een keur aan Nederlandse top-acts, zoals Maan, DI-RECT, Son Mieux, Danny Vera, DeWolff en Davina Michelle.

Van deze concertserie is een fantastische tv-registratie gemaakt. Voor veel fans zal het kijken daarvan een dubbel gevoel hebben gegeven, maar wat een waardig eerbetoon was het. In april verscheen er van deze afscheidsserie ook een prachtig album op rood vinyl, in een gelimiteerde oplage van 2000 stuks.

Een geweldig souvenir voor de fanatieke Earring-fan natuurlijk, maar zelf hou ik het vandaag op de verjaardag van Rinus bij de klassieker The Naked Truth uit 1992.

Dit album was echt een Gerritsen-project. Hij was destijds ontzettend enthousiast geworden door de bekende Unplugged-serie van MTV. Het idee van Rinus om zelf ook zoiets te gaan doen pakte verbazingwekkend goed uit: het akoestische album haalde in Nederland maar liefst driemaal de platinastatus!

Gerritsen mag als bassist op het podium dan wel vaak een beetje op de achtergrond hebben gestaan, zijn bijdrage achter de schermen was ronduit indrukwekkend. En wat speelde hij toch heerlijk op die grote contrabas! Ik ben zelf ooit naar een show uit deze akoestische reeks geweest, en dat was echt smullen, smullen, smullen en nog eens smullen.

Rinus, Happy Birthday!

Ian Paice 78 jaar

Deze drummer en medeoprichter van de Britse hardrockformatie Deep Purple mag vandaag maar liefst 78 kaarsjes uitblazen. Paice is het enige lid van Deep Purple dat in werkelijk álle varianten van de bezetting heeft meegespeeld.

Deep Purple heeft, naast de pauze tussen 1976 en 1984, een flink aantal bezettingswisselingen gekend. Gelukkig is het nooit zo'n duiventil geworden als we weleens hebben gezien bij bands als Chicago, Whitesnake, Santana en Hawkwind. Bij Deep Purple is dat overigens ludiek opgelost door de verschillende tijdperken aan te duiden met 'Mark'. Zo spreken we van Deep Purple Mark I, Mark II, enzovoorts. De huidige line-up is inmiddels alweer Mark IX.

Paice heeft dus aan alle grote successen van de band meegewerkt, waaronder het legendarische live-album Made in Japan uit 1972. Zelfs na al die jaren behoort deze plaat nog altijd tot de allerbeste live-albums uit de geschiedenis. Wat mij betreft is dit het ultieme visitekaartje dat Deep Purple ooit heeft afgegeven.

Je hoeft eigenlijk alleen maar kant A te draaien om te horen wat een geweldige machine hier op het podium staat. Kant A gaat direct vlammend van start met "Highway Star", en nog voor je als luisteraar een beetje op adem kunt komen, knalt er al een fenomenale versie van "Child in Time" uit de speakers.

Iedere keer als ik dit album opzet, is het weer voorbij voor ik er erg in heb. Dit is een klassieker onder de klassiekers, en het is heerlijk om vandaag eens extra op het drumwerk te letten. Want dat is echt ongekend bruut!

Ian, happy birthday!

Neil Young & The Chrome Hearts - As Time Explodes

Zelf heb ik een enorme schurft aan Record Store Day (RSD). Gister was het weer zover. In de basis is het een leuk idee, maar er zitten teveel weeffouten in het concept. Het begint al met het enorm gespeculeer op een groot aantal titels wat die dag verschijnen.

In de beginjaren ben ik op RSD nog wel eens een platenwinkel ingelopen, maar ik mijd het inmiddels al jaren alsof het melaatse lama's zijn. Tot... voor de RSD van gister stond een 2 lp-set van Neil Young aangekondigd en daar moet ik dan wat mee. Iedereen die op deze blog wel eens ronddoolt, weet dat ik een zeldzame maar ernstige vorm van een compleetheidssyndroom heb als het om Neil Young gaat.

Stevige schoenen, rugzak, flesjes drinken, noodrantsoen en een slimme route lagen al klaar. Een route die langs alle deelnemende platenwinkels in Rotterdam zou voeren om de kans op dit album te vergroten. Door mijn lief werd ik gister op RSD echter ingezet als chauffeur voor het vrijgezellenfeest van onze dochter. Een goede vriend bracht gelukkig de redding en heeft een exemplaar gescoord.
Mijn dank is groot! 

Het gaat dus om een 2 lp-set met daarop live-opnames van Neil samen met The Chrome Hearts. Uiteraard is de verpakking voorzien van een RSD-sticker en de klaphoes is vrij donker, maar zoals we gewend zijn keurig uitgevoerd. In de hoes vind je naast de twee platen een vel met songteksten. De platen zijn in transparant vinyl uitgevoerd.

Het album bevat 13 nummers met klassiekers als "Harvest Moon", "Ohio" en "Like A Hurricane". Ook worden we getrakteerd op parels als "Vampire Blues" en "Cortez The Killer" van bijna 15 (!!) minuten.
Deze twee laatste nummers zijn gelijk mijn favoriete nummers op dit album. 
De opnames zijn gemaakt toen Trump al even bezig was de wereld overhoop te halen, dus een aanklacht tegen MAGA ontbeert niet op dit album.

De geluidskwaliteit is geweldig en de verhouding zang en muziek is uitstekend gemixt. Neil is voor zo'n oude knar nog erg goed bij stem, hoewel hij op een enkele plaats toch wat moeite heeft. Zo voel je dat hij bij het nummer "Long Walk Home" op z'n tenen gaat staan om "America, America" te zingen. De broosheid geeft echter ook een bepaalde schoonheid en dit is sowieso een album voor de fijnproever. Dat neemt niet weg dat dit album de komende weken regelmatig de draaitafel gaat zien.

Fijne setlist, prima uitgevoerd, maar 62 euro voor twee plaatjes is wel een beetje ridicuul!

De Gevangenisdirecteur

Morgen is het de geboortedag van Johnny Cash en dat is een mooie gelegenheid om het thema gevangenisplaten nog eens aan te snijden. Uiteraard moet ik er niet aan denken om zelf in de gevangenis te zitten, maar ik heb een enorme zwak voor platen die daar gemaakt zijn.

In de gevangenis zijn door de jaren heen heel wat albums opgenomen; tijdens optredens, maar ook in cellen of ontspanningsruimtes. Het zijn er bizar veel en het is opmerkelijk hoeveel country-artiesten daartussen zitten. Hier is een aantal bekende gevangenisalbums:

• B.B. King - Live in Cook County Jail
• B.B. King - Live at San Quentin
• Little Milton - Live at Westville Prison
• Jerry Garcia & John Kahn - Live at Oregon State Prison
• Sex Pistols - Live at Chelmsford Top Security Prison
• Sonny James - In Prison, In Person
• Big Mama Thornton - Jail
• John Lee Hooker - Live at Soledad Prison
• Glen Sherley - Live at Vacaville
• Freddy Fender - Inside Louisiana State Prison

Inmiddels zijn er honderden albums verschenen die - al dan niet met publiek - in een gevangenis zijn opgenomen. De meest bizarre gevangenisplaat is wel de bootleg van Charles Manson, met opnames die gemaakt zijn in San Quentin. De albumhoes van deze bootleg is een schaamteloze remake van de hoes van het meesterwerk Pet Sounds van de Beach Boys. Toevallig? Natuurlijk niet!

Hoe bijzonder sommige gevangenisplaten ook zijn, er is voor mij maar één wereldkampioen op dit gebied: Johnny Cash. Op 13 januari 1968 werden de opnames gemaakt voor de dubbelaar At Folsom Prison. Het album verscheen een paar maanden later en werd een megahit; in de VS haalde de plaat maar liefst driemaal platina.

Een jaar later deed Cash het nog eens dunnetjes over met het album At San Quentin. Ook dat album haalde in de VS driemaal platina. San Quentin is eigenlijk een verplicht album voor iedere collectie. Cash had er echter nog niet genoeg van en in 1973 verscheen het album På Österåker. Zoals de naam al doet vermoeden, is dit opgenomen in een Zweedse gevangenis.

Cash maakte het kwartet gevangenisplaten compleet in 2003 met het album A Concert Behind Prison Walls. Deze opnames stammen uit 1974 en zijn vastgelegd in de Tennessee State Prison. Op dit album horen we naast Cash ook Linda Ronstadt, Roy Clark en Foster Brooks. Het album is lang op de plank blijven liggen en een triest detail is dat het pas verscheen amper twee weken na de dood van Johnny...

Deze laatste twee albums zou ik nog graag aan mijn collectie toevoegen. Om vandaag stil te staan bij de geboortedag van Cash, zijn de eerste twee 'jail records' al een geweldig eerbetoon.

George Harrison

Het is vandaag de geboortedag van Harrison. Zoals ik op deze blog al vaker heb vermeld, ben ik verre van een fan van The Beatles, maar juist wel een heel groot fan van George Harrison.

Ik geniet nog regelmatig van zijn meesterwerk All Things Must Pass. Een set van drie elpees, wat in 1970 een primeur was; nog niet eerder had een soloartiest het aangedurfd een album uit te brengen met drie platen. Het is nog steeds een genot om naar te luisteren, met op dit album klassiekers als "Wah-Wah", "Isn't It a Pity", "Beware of Darkness", "What Is Life" en uiteraard "My Sweet Lord".

Harrison speelt op All Things Must Pass ook één cover, namelijk "If Not for You" van zijn vriend Bob Dylan. Het is diezelfde Dylan die nog geen jaar na het verschijnen van All Things Must Pass een belangrijke rol zou spelen in Harrisons mooiste project: The Concert for Bangladesh. Op het album speelt Dylan een set van vijf nummers, begeleid door zijn vrienden Harrison, Ringo Starr en Leon Russell.

De terechte hoofdrol van dit concert (het waren er eigenlijk twee) in Madison Square Garden lag toch bij initiatiefnemer George Harrison. Al het betere werk van Harrison komt langs, zoals "Here Comes the Sun", "Something", "While My Guitar Gently Weeps", "Beware of Darkness", "Awaiting on You All", "Wah-Wah" en uiteraard "My Sweet Lord". Tevens vertolkt Harrison het nummer "Bangla Desh", dat hij speciaal voor deze gelegenheid had geschreven.

Naast Harrison, Dylan en de reeds genoemde Ringo Starr en Leon Russell was er een groot aantal andere artiesten aanwezig, waaronder Eric Clapton, Billy Preston, Carl Radle en Ravi Shankar.

Mijn exemplaar van het album is helaas behoorlijk gehavend, maar mocht ik op een beurs eens een beter exemplaar tegenkomen, dan gaat deze zeker mee naar huis. Dit concert blijft immers een unieke mijlpaal in de geschiedenis van de moderne muziek en heeft dan ook model gestaan voor veel andere benefietconcerten.

 

50 jaar Frampton Comes Alive!

Volgens mij kende ik in de jaren 70 niemand die dit album niet had staan. Het is natuurlijk ook vrij toegankelijke muziek. Van het album werden maar liefst drie singles getrokken; vooral "Show Me the Way" en "Baby, I Love Your Way" werden grote hits.

Op het moment van de opnames in 1975 voor deze Frampton Comes Alive! had Frampton vier studioalbums op zijn naam staan. Dat was waarschijnlijk niet gelukt zonder de hulp van David Bowie. Frampton en Bowie waren schoolvrienden en Bowie schijnt een belangrijke rol te hebben gespeeld bij de start van Framptons muzikale carrière.

Toen Frampton eenmaal de weg naar de studio en de podia had gevonden, werd hij door grote namen vooral vanwege zijn gitaarspel maar wat graag ingehuurd. Zo speelde hij bij George Harrison, Ringo Starr, Harry Nilsson, Jerry Lee Lewis en de Bee Gees.

Frampton is een prima liedjesschrijver, zanger en gitarist, maar ook een artiest die van experimenteren houdt. Op deze Frampton Comes Alive! zet hij een paar keer de Talkbox in, die we in Nederland ook wel kennen als de 'jappiotube'.

Frampton Comes Alive! mogen we gerust beschouwen als een van de klassiekers onder de live-albums. Het album gooide in een groot aantal landen hoge ogen en in de VS behaalde het zelfs acht keer platina. Daar moeten we wel een kanttekening bij maken: voor een platinastatus in de VS werd in die jaren het aantal verkochte platen geteld. Omdat deze Comes Alive! een dubbelalbum is, werd de status platina al bereikt bij 500.000 verkochte exemplaren (omdat dit één miljoen platen waren).

Uiteindelijk gingen er vier miljoen exemplaren over de toonbank. Vier miljoen albums dus, maar acht miljoen platen, wat resulteerde in acht keer platina. Door streaming heeft de RIAA, die in de VS verantwoordelijk is voor deze tellingen, het mechanisme voor gouden en platina platen er overigens niet makkelijker op gemaakt.

Of het nu vier of acht keer platina is, doet er eigenlijk niet toe, want vier miljoen is al een absurd aantal. Zeker voor die tijd, want tussen 1975 en nu is het aantal luisteraars in de VS met 60% gestegen!

Zoals je ziet, neem ik in dit blogje de vrijheid om wat leuke feitjes uit de zijlijn te benoemen. Logisch ook, want wat moet ik in vredesnaam nog over de inhoud van dit album zeggen? Het is een meesterwerk waar na 25 jaar terecht een jubileumeditie van verscheen, die bij het 35-jarig jubileum nog werd aangevuld met een bijdrage van Warren Haynes.

Ook voor de 50e verjaardag van het album staat er een speciale editie klaar. Zelf zal ik die lekker in de winkel laten staan, want mijn eigen exemplaar is nog in prima staat. Dat neemt niet weg dat dit album het verdient om vandaag bij een 50e verjaardag extra in de schijnwerpers te staan!

Neil Young - Box Official Release Series vol. 6

In 2009 is Ome Neel begonnen met al zijn albums opnieuw uit te brengen. Dat gaat steeds in stapjes van vier albums en deze worden voor deze gelegenheid geremasterd. Soms wordt een album omwille van de geluidskwaliteit over meerdere schijven verdeeld terwijl het origineel op één schijf stond geprakt.

Alle albums worden op cd en vinyl uitgebracht terwijl enkele albums eerder nooit op vinyl zijn verschenen of in zeer beperkte oplage. 

De losse albums worden iedere keer voorafgegaan door een box met de vier albums die op dat moment aan de beurt zijn.

De recent verschenen box heeft een zeer unieke combinatie van albums. We kunnen wel stellen dat de vier albums in deze box alle uithoeken van het werk van Neil vertegenwoordigen:

 

 

Harvest Moon (1992)

Heerlijke folkrock en countryrock met veel aandacht voor liefde, maar ook enige zelfanalyse. En wat was dat een mooie videoclip van de titelsong, opgenomen in het schitterende The Mountain House.

  

Unplugged (1993)

Tijdens de klassieke MTV-serie was Neil niet tevreden over de eerste set, waardoor alles opnieuw moest. Het is altijd boeiend om te bedenken hoe de eerste set geklonken heeft. De versie die uiteindelijk is gebruikt, is om van te smullen. Het is – zoals veel Unplugged-concerten – een ijzersterke rondreis door Neils carrière tot dat moment. Deze Unplugged behoort zeker tot een van de betere akoestische live-albums van Neil, hoewel Live At Massey Hall voor mij de absolute winnaar blijft.

Sleeps with Angels (1994)

Een ode aan Kurt Cobain zoals alleen Neil die kan maken. Neil, als de vader van de grunge, had plannen om met Nirvana een album op te nemen. Door het overlijden van Cobain is dat er nooit van gekomen... helaas, want dat was toch een geweldige combinatie geweest.  

Sleeps With Angels heeft Neil opgenomen met de vertrouwde Crazy Horse. Een puike en lekker stevig rockalbum.

Mirror Ball (1994)

Niet met Nirvana, maar wel met Pearl Jam. Een prima album, maar waar dit soort samenwerkingen soms een totaal kunnen opleveren dat meer is dan de som der delen, is 1+1 in dit geval gewoon 2. Toch is het een interessant album in de tijdlijn van zowel Neil Young als Pearl Jam.

 

 

Een box met vier albums met een bizarre mix: romantiek op Harvest Moon, een soort greatest hits op Unplugged, een rock-ode aan Cobain op Sleeps With Angels en stevige Grunge op Mirror Ball.

Deze diversiteit is precies de reden waarom ik zo’n grote fan van de beste man ben en de box direct bestelde toen deze werd aangekondigd. Ik miste drie van de vier albums op vinyl en een bekend verzendhuis had een zeer scherpe aanbieding. 

Juist de diversiteit van de albums maakt deze box tot een interessante aanwinst. Niet alleen als je last hebt van 'compleetheidsneurose' zoals ik. Wie is blijven hangen bij de albums van Neil uit de jaren zeventig, heeft met deze box een geweldige aanvulling. Een deel is dan makkelijk en prima te verteren, en Mirror Ball biedt een mooie kans om te ervaren hoe Neil meermaals de grens van zijn muzikale reis weet op te zoeken.

In de vinylversie zitten de vier albums in een keurige box. Met wat zoeken is deze redelijk geprijsd, en de cd-versie is voor wat je aan muziek krijgt zelfs een koopje.

Led Zeppelin - Live EP

Ik was er graag bij geweest in 1975 in de legendarische Earl's Court in Londen. Of misschien Knebworth in 1979, waar de laatste shows van de band in de UK waren. 

Energie, energie en nog eens energie! Dat is in drie woorden deze Led Zeppelin Live EP.

 

Qua speelduur overigens redelijk ruim voor een EP en er zijn door genoeg artiesten volwaardige albums gemaakt met een kortere speeluur
Deze EP verscheen ter ere van het 50-jarig jubileum van hun dubbelalbum Physical Graffiti. De EP bevat vier krachtige en brutaal klinkende live-opnames. De nummers zijn afkomstig van de iconische concerten in Earl's Court ('75) en Knebworth ('79). Voor de echte fans zullen deze opnamen bekend klinken, aangezien ze eerder te zien waren op de Led Zeppelin DVD uit 2003.

 

Sinds 12 september jl. eindelijk ook op LP en CD verkrijgbaar. Net de dag dat ik op vakantie ging naar Frankrijk............

.... 

Een van de laatste dagen van m'n vakantie loop ik door zo'n megasuper om wat lekkere dingen in huis te halen voor de donkere maanden die komen gaan.

Loop ik in die megasuper zo tegen een platenafdeling aan! Ieder in mijn omgeving denkt dan dat zoiets gepland is.............. het was toch echt puur toeval maar in nul en geen tijd lag deze nieuwe van Led Zeppelin in de kar tussen de champagne en andere lekkernijen.

De tracklist van de EP is een cadeautje voor de fans van het album Physical Graffiti.
 

In My Time of Dying (Live from Earl's Court, 1975)

Dit is de lange, bluesy versie van het nummer, waarin Robert Plant, Jimmy Page, John Paul Jones en John Bonham hun muzikale grenzen verkennen. Met het origineel voor ogen experimenteert het viertal er lustig op los.
 

Trampled Under Foot (Live from Earl's Court, 1975)

Bonham op z'n best zou je haast zeggen. Een tikje funk is er in deze energiebom door de heren op subtiele maar herkenbare wijze toegevoegd. Voor mijn gevoel ook wat invloeden van hun eigen album III Smullen!

 

Sick Again (Live from Knebworth, 1979)

Dit zijn opnames dat ik er nog slecht van kan slapen dat ik Led Zeppelin nooit live heb zien spelen. Power, energie en brutaal..................brrrr wat goed.
 

Kashmir (Live from Knebworth, 1979): 

Masterclass! Dit nummer is in de studioversie al van uitzonderlijke klasse. Stevig, brutaal, mystiek en energiek. Zonder de drie andere nummers tekort te doen is dit toch het hoogtepunt van deze EP. 

G E W E L D I G ! ! ! 

De eenvoudige smaakvolle hoes bevat met de vier ramen een duidelijke knipoog naar de oorspronkelijk en zeer fraaie hoes van Physical Graffiti.

 

Deze jubileum EP is niet zomaar een verzameling van vier nummers. Het is een met zorg uitgezochte set die alle eer doet aan de 50e verjaardag van Physical Graffiti.

Led Zeppelin in bloedvorm en opwindend en brutaal zoals geen andere band dat met zoveel energie neer kon zetten..........

 

Plaat is keurig geperst en geluidskwaliteit is erg goed. De buren denken daar misschien anders over maar het gas MOEST er even op!

 

Stones Live

Over de Stones heb ik al de nodige blogjes gemaakt. Het liefst zou ik van de Stones alle officiële albums in de collectie opnemen. Deze nare hebberigheid wordt gelukkig door budget en andere hobby's enigszins beteugeld.

Twee jaar na het eerste studio album (1964) kamen de Stones met een eerste live album.  Got Live If You Want It! kreeg wat gemengde reactie en dat had niet alleen met de prestatie van de Stones te maken. De techniek van dit live album is toch wel een tikje onder de maat.

In 1970 kwam een een revanche in de vorm van het meesterwerk Get Yer Ya-Ya's Out! Nog steeds mijn meeste gedraaide live album van de Stones en een benchmark voor live albums.

 

Met tussen stappen volgde er tussen 1977 en 1995 een viertal wat wisselende live albums.

Daarna zijn de Stones ten aanzien van live materiaal een heel andere koers gaan varen. Vanaf 1998 hebben de Stones namelijk hun archief opengegooid. Tussen 1998 en nu heeft dat 31 (!!!) puike live albums opgeleverd. 

 

Het album Live at Racket, NYC dat vorig jaar verscheen is geen album uit het archief maar een promotieconcert voor het album Hackney Diamonds.

Zelf ben ik redelijk verslaafd geraakt aan de album de concerten die uit het archief worden opgedoken en ben ook benieuwd (zie vraagteken) wat we nog meer kunnen verwachten.

 

Bij al deze archief albums gaat het om sets met meerdere platen. Soms twee, meestal drie en soms zelfs vier. Een enkele keer zit er nog een CD of DVD bij van het betreffende concert.

Ook wordt iedere keer flink uitgepakt met fraai fotomateriaal. Het geheel zorgt dat de hebberigheid slecht in toom te houden is....................en wat zit er nog meer in het vat (Vault zoals de Stones noemen)

Hieronder een aantal platen uit de archiefserie. Welk concert/tournee zou jij op het vraagteken willen zien? 

Officiële live albums van The Rolling Stones
Got Live If You Want It! (1966)
Get Yer Ya-Ya's Out! (1970)
Love You Live (1977)
"Still Life" (1982)
Flashpoint (1991)
Stripped (1995)
No Security (1998)
Live Licks (2004)
Shine a Light (2008)
The Brussels Affair '73 (2011)
Some Girls (2011)
Hampton Coliseum (Live 1981) (2012)
L.A. Friday (Live 1975) (2012)
Live at the Tokyo Dome (2012)
Light the Fuse (2012)
Charlie Is My Darling (2012)
Hyde Park Live (2013)
From the Vault: The Marquee Club (2015)
Sticky Fingers Live (2015)
From the Vault: Roundhay Park (2015)
Totally Stripped Paris (2016)
Totally Stripped (2016)
Havana Moon (2016)
Ladies & Gentlemen (2017)
On Air (2017)
From the Vault: No Security. San Jose '99 (2018)
Voodoo Lounge Uncut (2018)
Bridges to Bremen (2019)
Bridges to Buenos Aires (2019)
Steel Wheels Live Atlantic City New Jersey (2020)
Totally Stripped (2020)
A Bigger Bang (2021)
Live at the El Mocambo (2022)
Licked Live in NYC (2022)
Grrr Live! (2023)
Live at the Wiltern (2024)
Live at Racket, NYC (2024)
Welcome to Shepherd's Bush (2024)

Met Muddy Waters
 Checkerboard Lounge, Live Chicago 1981 (2012)

50 jaar E.C. Was Here

In de jaren dat dit album verscheen was ik al een groot fan van Clapton. Slowhand zoals hij toen door veel fans werd genoemd heb ik in die jaren ook in Ahoy zien spelen.

Logisch dat toen dit live album verscheen het snel aan mijn collectie werd toegevoegd. Kort daarna kreeg ik verkering met en meisje (was al een hele vrouw) met de initiale E.C.

Dat zorgde natuurlijk meermaals voor een leuke verwijzing als ik als ik met een iets bredere glimlach rondliep............yep....E.C. was hier.............

 

Over het album zelf kunnen we vrij kort zijn: de media stond niet te juichen terwijl de fans het album toch wel lieten smaken.

In mijn ogen is het een prima setlist en ook prima uitgevoerd en los van de sentimentele waarde van het album mag ik het graag aan de schijvendraaier toevertrouwen.

 

Het album begint met het schitterende "Have You Ever Loved a Woman". Clapton speelde dat nummer op dat moment al tien jaar al of niet solo of in samenstellingen als The Bluesbreakers of Derek & The Dominos.

Deze 12 bar blues is geschreven door Billy Myles en voor het eerst opgenomen in 1960 door Freddie King. Prima uitvoering van King maar Clapton zorgde met de versie op het dubbelalbum Layla and Other Assorted Love Songs (1970) dat het nummer definitief een blues-klassieker werd.

Deze liveversie mag dan een tikkie minder zijn maar juist omdat deze minder gepolijst is klikt het toch wel heel, heel, heel lekker en een fijn begin van dit album.

 

Daarna volgt een heerlijke versie van "Presence of the Lord" wat we kennen van het enige album van Blind Faith. De supergroep onder de supergroepen maar dat was misschien ook we gelijk het probleem.....

De versie van "Presence of the Lord" op deze E.C. Was Here vind ik persoonlijk wat rijper en heb ook het idee dat deze wat minder is afgeknepen. Het nummer krijgt in deze live versie gewoon de ruimte die het verdiend. 

 

Kant A wordt afgesloten met "Driftin' Blues". Een heerlijke blues-klassieker die we (zeker wie 78 toeren blues verzameld) kennen van Johnny Moore. Smullen!

 

Kant B begint met  "Can't Find My Way Home". Het nummer is geschreven door Steve Winwood en was voor het eerste te vinden op het hierboven genoemde Blind Faith album. Zelf mag ik Windwood heel graag horen zingen en ondanks de bijdrage van Yvonne Elliman vind ik deze E.C. versie toch een tikkie minder. Het is - ondanks dat een paar keer stevig wordt aangezet - net een beetje te braaf en te gezocht geworden.

 

Met "Ramblin' on My Mind" brengt Clapton vervolgens een prachtig ode aan van wat misschien de baas van alle blues-bazen is: Robert Johnson. 

Een heerlijke blues-klassieker die voor Lucinda Williams zelfs aanleiding is geweest er een album naar te vernoemen.

Clapton stelt bij deze ode niet teleur. Integendeel! Subtiele Blues van de bovenste plank. Smullen!

 

Het deze maand 50 jarige album sluit af met "Further Up the Road". Het origineel heet "Farther Up the Road" en is in 1957 voor het eerst opgenomen door de Bobby "Blue" Bland.

 

Los wat de media er van vond mag ik het album graag draaien. Vooral omdat alles echt heerlijk klinkt. Het genoemd "Can't Find My Way Home" vind ik dan een tikkie minder, maar ik zet de naald niet een nummer verder. 

 

"Further Up the Road" is een energieke uitsmijter, maar geeft mij ook wel eens het gevoel of er niet een dubbelalbum ingezeten had? Had de muziekpers vast weer wat te zeiken gehad, maar dit blijft een plaat - die uitstekend door Tow Dowd is geproduceerd - die best een paar nummers langer had mogen zijn............

 

En waar E.C. nu is? Geen idee.............

  

Alvin Lee

Het is vandaag de geboortedag van de in 2013 te vroeg overleden Alvin Lee. We kennen Alvin natuurlijk vooral als frontman van de Britse bluesformatie Ten Years After.

Met dit gezelschap maakte hij een dozijn studioalbums en verschenen er maar liefst tien live albums waarvan twee na het overlijden van Alvin.
Ten Years After is een van de bands die zich tijdens het Woodstock Festival in 1969 definitief op de kaart heeft gezet. 

Voor mij persoonlijk is het optreden van Ten Years After tijdens dit meerdaagse festijn ook een van de beste. Met het nummer "Going Home" zette de band een signature song neer die nog decenia zal nagalmen.
Alvin bijna in trance zweept z'n maatjes en het publiek op zoals we nog niet eerder hadden gezien. Tijdens een van de avondsessies pakt Ten Years After op ongekende wijze haar moment of fame.
In één klap was de band gearriveerd zoals we dat zo mooi zeggen. Zeker toen een jaar later de film van Woodstock in de bioscopen verscheen.

Ten Years After bestaat officieel nog steeds maar heeft natuurlijk flink ingeleverd na de dood van Alvin. De band is altijd een zeer aantrekkelijk live act geweest en de live-albums zijn ook smullen. SMULLEN bedoel ik.

Een van de beste is deze Recorded Live uit de zomer van 1973. Het album is opgenomen in Frankfurt eerder dat jaar.

Een puike set met daarop uiteraard een versie van "I'm Going Home" en deze doet zeker niet onder voor de Woodstock versie. 

Vier kantjes knallen voor liefhebbers van Blues Rock. 

Crosby, Stills, Nash & Young - Live At Fillmore East - 1969

De meeste oudjes onder ons kennen wel het live album 4 Way Street. Deze dubbelaar van het legendarische kwartet Crosby, Stills, Nash & Young verscheen in 1971 een jaar na het meesterwerk Déjà Vu.

4 Way Street is opgenomen in de zomer van 1970 en eigenlijk was het viertal al de tent met elkaar aan het uit knokken.

Vier geweldige artiesten maar ook vier ego's. Een deel van de opnames van 4 Way Street zijn gemaakt in de Fillmore East. 

Wie geen genoeg kan krijgen van CSN&Y en The Fillmore East is gister op een heerlijk cadeautje getrakteerd.

 

Vrij kort na het optreden van het viertal tijdens het Woodstock festival traden ze al een aantal keren op in The Fillmore East. Van deze vier concerten zijn opnames gemaakt en zijn sinds gister voor ons alle beschikbaar.

Over de muziek hoeven we het natuurlijk niet te hebben. Zie foto met setlist onder aan dit blogje. Veel logische keuze's en een enkele opvallende!

Een geweldig viertal die zelfs in 1969 al over een prachtige repertoire beschikte. Ook vier artiesten die al het een en ander hadden meegemaakt, want alle vier speelde ze eerder in een top band.

 

Na één luisterbeurt (stiekem had ik online al het nodige zitten te luisteren) van deze Live At Fillmore East ben ik er eigenlijk al wel uit. Voor de gemiddelde fan misschien een overbodige uitgave als 4 Way Street al in de kast staat.

 

Toch klink dit album veel en veel authentieker dan 4 Way Street. Ik hoort sowieso duidelijk meer samenwerking (4 Way Street is toch wel heel erg solo-ego's) en ik hoor vooral meer ontspanning.

Misschien hier en daar technisch niet perfect, maar als je je daar aan ergert moet je geen live albums kopen.

 

Er staat hier bizar veel van het viertal in de kast. Deze Fillmore gaat de komende tijd met grote zekerheid koploper worden.

Geluidtechnisch bizar goed voor 55 jaar oude opnames, keurig geperst en geen papierstof op de platen. Zeer fraaie hoes en het geheel is uiteraard opgedragen aan de overleden David Crosby.

 

Een prachtige tijdsdocument dat ook nog eens goed laat horen dat het zo nu en dan wel koek en ei tussen het viertal was.

Jaimoe 80 jaar

Het is de koosnaam voor de vandaag jarige Jai Johanny Johanson. Jaimoe is na het overlijden van Dickey Betts eerder dit jaar de enige overlevende van de zes oprichters van legendarische Allman Brothers Band.
Jaimoe is na Gregg Allman en Butch Trucks het langst bij de band geweest. Van de oprichting in 1969 tot het laatste concert in 2014!

Alleen heeft Jaimoe in 1982 een korte pauze gehad en heeft daardoor één studioalbum gemist. Op het album Brothers For The Road is het tevergeefs zoeken naar Jaimoe.
Overigens een wat minder (het minste?) album van de mannen en iets te pop en te weinig rock. Dus daar heeft Jaimoe niet veel aan gemist.

Jaimoe is een van de twee drummers waar de band altijd mee gespeeld heeft . Groot deel van de concerten was hij achter de drumkit te vinden, maar hij verzorgde ook ander percussiewerk en achtergrond zang.
Bij de Allman Brothers heeft hij dus alle grote successen meegemaakt, maar ook de vele dieptepunten die de band heeft moeten incasseren. Dieptepunten waren er met dodelijk motorongelukken van Duane Allman en Berry Oakley. Echter ook de zelfmoord van Butch Trucks. De band was toen wel formeel gestopt, maar als je een halve eeuw muziek met elkaar hebt gemaakt gaat dat echt wel in je vezels kruipen.

Naast de Allman Brothers zat Jaimoe achter de drums bij onder anderen Dave & Dave en Otis Redding. Dat laatste niet zo gek want ook Duane Allman was veel te vinden in die hoek van de muziekwereld.
Verder heeft Jaimoe even (twee albums) in Sea Level gespeeld. Een band van Chuck Leavell waar de nadruk wat meer de Jazz Rock lag.
Chuck Leavell heeft ook kort bij The Allman Brothers gespeeld, maar kennen we natuurlijk vooral van The Rolling Stones waar hij sinds begin jaren 80 de vaste toetsenman is.

Na het opheffen van The Allman Brothers heeft Jamoe samen met Butch Trucks de band Les Brers gehad. Ze speelde vooral werk van The Allman Brothers, maar na de dood van Butch Trucks kwam ook hier een einde aan.
Met zijn eigen Jaimoe's Jasssz Band maakte Jaimoe in 2011 het knappe jazzalbum Renaissance Man. Van deze band verscheen er ook een groot aantal live albums.

Begin 2020 speelde Jaimoe mee op het jubileumconcert ter gelegenheid van 50 jaar Allman Brothers.
Oud leden (dus niet alleen de oprichters) en zonen van oud leden zorgde voor een vol podium. Jong en oud dus en die mix zorgde voor een geweldige show.

Het concert was in de legendarische Madison Square Garden en bizar genoeg was het een van de laatste concerten voor dat de boel op slot ging door de Corona Crisis.
Jaimoe liet echter zien en vooral horen (deel van concert heb ik gezien) dat hij nog lang niet versleten is. 

Het was echter nog niet genoeg en Jaimoe gaat nog even door. Komende maanden staat hij diverse keren op het podium met Friends Of The Brothers. Een soortgelijk gezelschap als met het bovengenoemde jubileum concert. Vrijdag staan ze in het bekende The Keswick Theatre in Glenside (Pennsylvania). Wat mooi om daar bij te kunnen zijn! 

Zolang van bovengenoemde concerten nog geen vinyl is maar even een lekker concert van de Allmans.
Een concert met een geweldige uitvoering van "In Memory Of Elizabeth Reed". Jazz en Blues met een scheutje Flamingo. Bizar complex en enorm knap. 

Jaimoe Happy Birthday!

50 jaar Before The Flood

Er zijn altijd grotere fans met nog meer platen van Dylan. Toch mag ik mijzelf wel als een grote fan van Bob Dylan beschouwen. Ik ben echter niet zo'n fan die alles dan maar geweldig vind. Zo ben ik ook over deze Before The Flood niet wild enthousiast.

Een dubbel live album samen The Band. De opnames zijn gemaakt begin 1974 en in de zomer van dat jaar verscheen het album.

 

Eerder dat jaar was het album Planet Waves verschenen en daar was ik best wel heel enthousiast over. Zoals ik in januari jl. al blogde geen vijf sterren maar toch wel een hele fijne plaat. Door de aanwezigheid van The Band in mijn ogen ook verplichte kost. Het was toen immers het eerste officiële album van Dylan samen met The Band.

Ook had ik bij het verschijnen van Before The Flood al de nodige bootlegs van Dylan samen met The Band. Ook daar was ik - los even van de matige geluidskwaliteit - heel enthousiast over.

Dus 50 jaar geleden lag ik bij wijze van spreken in een slaapzak voor de deur van de platenwinkel om Before The Flood zo snel mogelijk aan de collectie toe te voegen.

 

Eenmaal thuis op de Thorens draaitafel (oud afdankertje) ging ik niet ineens staan juichen. Het is niet slecht. Eigenlijk is het ook gewoon goed en een werkelijk prachtig gekozen setlist. Mijn probleem met dit live album is dat het voor mij klinkt of ze haast hebben. Of ze de trein nog moeten halen!

Dat gevoel heb ik al gelijk bij "Most Likely You Go Your Way and I'll Go Mine" waar kant A mee begint. Een prachtige klassieker van het legendarische album Blonde On Blonde uit 1966. Schitterende keuze om daar dit album mee te beginnen maar een klasse nummer als dit verdiend het niet om in een toch wat zenuwachtige snelle stijl afgewerkt te worden.

 

Bij de nummers van The Band past de gehaastheid wat beter. De uitvoering van "The Night They Drove Old Dixie Down" is echt heerlijk en het gitaarwerk op "Stage Fright" mag er ook zijn!

Natuurlijk is het mooi als nummers live een ander jasje krijgen. Een rustige akoestische Folk ombouwen in elektrische Rock is prima. Als het echter als afraffelen gaat klinken haak ik toch een beetje af. 

"Don't Think Twice It's Alright" is een van mijn favoriete Dylan nummers. Hoe dat er wordt doorgejaagd heb ik in 1974 gewoon een paar nachten slecht van geslapen...........

 

"Just Like A Woman" kan ik dan nog wel waarderen.........lekker intens zonder dat opgejaagde tempo. Van "It's Alright Ma, I'm Only Bleeding" krijg ik dan weer het paarse dubbelzouten steegjes syndroom.

Op een Greatest Hits speciaal voor de Europese markt stond in 1967 de heerlijke subtitel: Nobody Sings Dylan Like Dylan...................eens!

Maar...............laat Dylan geen covers van Dylan spelen zoals het toch een beetje klinkt op dit album.

 

Overigens ben ik een van de weinige Dylan fans die wat minder enthousiast is want zowel de vakpers als fans hebben enthousiast op dit album gereageerd. 

Wat ik er van vind is ook niet zo relevant en deze blog is ook niet meer dan een soort van persoonlijk dagboek tav de albums waar ik mijn geld en tijd aan verbrandt.

 

Vind je het wel een heel fijn album is deze week bij het 50 jarig jubileum toch een mooi moment om het nog eens op te zetten!

Neil Young - Fu##in' Up

Het afgelopen vrijdag verschenen album heeft duidelijk een titel die door de censuur is gemangeld. Waarschijnlijk als knipoog naar het meer en meer preutser worden van de maatschappij.

Bij de vinyluitvoering gaat het om een dubbelalbum met een totale speelduur van een kleine 65 minuten. Het album is een live registratie van het oorspronkelijke album Ragged Glory dat in 1990 verscheen.

 

Ragged Glory nam Young samen op met Crazy Horse en deze Rockers zijn uiteraard ook bij deze live opname van de partij. 

Deze Fu##in' Up is vorig jaar herfst opgenomen dus 33(!!) jaar na de oorspronkelijke opnames. Ragged Glory wordt zelfs na jaren nog steeds gezien als een van de beste studio albums die ome Neel met Crazy Horse heeft gemaakt. 

Om zo'n meesterwerk op je oude dag even live na te spelen ga je wel in hele grote schoenen staan en zijn verwachtingen dan ook erg hoog.

Na één luisterbeurt van Fu##in' Up kan het oordeel heel simpel zijn. De mannen zijn nog niet versleten maar een stevige kanttekening is op z'n plaats. Je zal toch even moeten wennen aan de ouder geworden stemmen. Dat is toch een stuk minder maar daarentegen is het gitaarwerk van een sublieme rijpheid.

Gitaarwerk op "Country Home", "Over and Over", "Mansion On The Hill" zijn echt om te smullen. Ook het ruim 15 minuten lange "Love And Only Love" zal bij liefhebbers van gitaar in de smaak vallen. Een heerlijke jam die van mij een half uur had mogen duren.

 

Vergelijk het maar met kaas. Toen de heren Ragged Glory opnamen hadden ze al een ruime ervaring. Zeg maar belegen kaas. Deze Fu##in' Up kan je dan weer vergelijken met zeer oude kaas. 

Het smaakt geweldig maar wel wat scherp op het gehemelte, een harde korst en het brokkelt hier en daar.

Zo kunnen je ook naar deze Fu##in' Up kijken. Met kijken bedoel ik natuurlijk luisteren, maar wie goed naar de fraaie hoes kijkt zal toch even in de war raken. 

Uiteraard is dat ook de bedoeling van Ome Neel, want onze eigenzinnige Amerikaanse Canadees houdt wel van een verwarrend grapje. De namen van de songtitels zijn namelijk vervangen door een stukjes tekst uit de betreffende song.

Eigenlijk wel een heel leuke set vragen voor een Rock quiz!

 

Fu##in' Up laat horen dat je nooit te oud bent om te rocken en we horen Neil samen met Crazy Horse in een prima vorm. Prima maar ook niet meer dan dat.

 

Veel nummers zijn al eerder live verschenen zoals op de uitstekende 4LP set  Way Down In The Rust Bucket, die in dezelfde periode is opgenomen als Ragged Glory zelf maar pas 30 jaar later beschikbaar kwam.

Wie al in het bezit is van Way Down In The Rust Bucket zou deze Fu##in' Up wellicht beter in de winkel laten staan. Zelf heb ik al jaren last van een chronisch compleetheidssyndroom als het om Neil Young gaat en ik heb mij bij de eerste luisterbeurten toch wel vermaakt.

De twee platen zitten in een stemmige zwarte hoes waar dan wel enorme kleurige binnenhoezen uit tevoorschijn komen. Verder bevat het album een inlegvel met een soort van plattegrond van de Neil Young Archives.

Deze Fu##in' Up komt echter niet uit de krochten van het archief, maar is dus recent (najaar 2023) opgenomen. Misschien is het toch een idee voor Ome Neel om voor een volgend album eerst maar weer een greep te doen uit albums die op de plank zijn blijven liggen. Daar zitten net als Hitchhiker, Homegrown en Chrome Dreams vast nog wat pareltjes tussen.

Note: een week voor de officiële is tijdens Record Store Day speciaal voor deze dag in een gelimiteerde oplage een pre-release van dit album uitgebracht op transparant vinyl. De officiële releasedatum is echter 26 april 2024.

The Teskey Brothers - The Circle Session

Nog geen 27 minuten duurt de registratie van dit optreden van de broertjes, maar het is champagne voor de oren. Met een dergelijke speelduur mag het niet een volwaardig album genoemd worden en staat deze The Circle Session dan ook als een EP te boek. 

Het album was al even digitaal beschikbaar en sinds afgelopen vrijdag ook op vinyl beschikbaar. Korte speelduur maar wel vijf pareltjes. De setlist bestaat  uit vier nummers van het vorig jaar verschenen album  The Winding Way. De set wordt compleet gemaakt met "Drown in My Own Tears". Met dat nummer gaan ze overigens wel in hele grote schoenen staan. 

Deze klassieker is geschreven door Henry Glover, maar het was vooral Ray Charles die het nummer op de kaart heeft gezet. Later is het nummer veelvuldig door andere artiesten opgenomen.
Zelf vind ik de versie van Joe Cocker op Mad Dogs & Englishmen (1970) helemaal geweldig,  Grote namen zoals Jeff Buckley, Etta James, Gregg Allman, Norah Jones, Janis Joplin en Percy Sledge hebben het nummer inmiddels vertolkt. Wie naar deze namen kijkt weet dan gelijk dat een beetje Soulfull kunnen zingen wel een voorwaarde is.

Dat is echter geen probleem voor Josh Teskey die het begrip Blue Eyed Soul altijd weer een extra dimensie weet mee te geven. Zo ook op deze heerlijke live registratie van The Circle Sessions.

The Circle Sessions is een YouTube kanaal dat op een Unplugged-achtige wijze een enorme diversiteit aan muziek wil presenteren. Ze doen die optredens op uiteenlopende locaties en geven de uitvoerende artiesten alle ruimte om tot een authentiek resultaat te komen.

We horen The Teskey Brothers op een zeer minimalistische wijze, maar wel met een maximale impact. Schitterend gedaan en naast de twee broertje die voor zang, harmonica en gitaar zorgen horen we alleen nog toetsenist Olaf Scott. 

Dit optreden is mooi klein en toch groots. Knap!

Deze EP had van mij dan ook een volwaardig album mogen zijn. Zeker als je kijkt welk bedrag je neer moet leggen. Voor dat geld koop je van een andere top-act makkelijk een volwaardige LP.
Los van de ongemakkelijke prijsstelling is de aanschaf voor liefhebbers van dit genre dik de moeite waard.

Earth Day 2024

Het is vandaag Dag van de Aarde. Aandacht voor - voorlopig toch - onze enige planeet die we tot onze beschikking hebben.

Als ik door m'n platencollectie ga zijn er wel wat platen die hier op aansluiten, maar geen ander album sluit zo goed aan als deze 3LP set van Neil Young. Zowel qua titel als qua nummers die op dit album te vinden zijn.

 

Het album is een registratie van concerten welke gehouden zijn tijdens een tournee in 2015 en het album verscheen op 17 juni 2016. 

Tijdens deze tournee werd Young begeleid door The Promise Of The Real.

 

Het is meer dan een indrukwekkende setlist en deze bevat nummers van Young's eerste album als wel songs van het toenmalig laatste album.

Zo vinden we op de setlist uiteraard het nummer "After The Goldrush" van het gelijknamige album. 

Voor de setlist werd vooral een stevige greep gedaan van het album The Monsanto Years wat kort voor deze tournee was uitgebracht.
The Monsanto Years is een conceptalbum en een stevige aanklacht tegen de landbouwmafia (een ander woord is lastig te bedenken). 

 

We vinden op Earth ook nummers van de albums Comes A Time, On The Beach, Ragged Glory, Sleeps With Angles en Landing On Water. Young stapt tijdens deze optredens dus door z'n hele carrière.

Alle nummers op dit album staan in relatie tot hoe zorgvuldig (of juist niet) we met onze Aarde omgaan.

Tussen de nummers zijn dierengeluiden hoorbaar om de boodschap van het geheel extra kracht bij te zetten. Bij een eerste luisterbeurt moest ik daar even aan wennen, maar het versterkt beslist de aandacht waar het bij dit album om gaat zonder dat het storend gaat werken.

 

Young helemaal in z'n element en een prima 3LP set en heel passend bij Aardedag........

Give Peace A Chance

Twee jaar Oekraïne en inmiddels een genocide in Gaza. Dat alles bovenop de vele conflicten in Afrika en Azie...........

Joe Cocker zong in 1970 tijdens de legendarische Mad Dogs & Englishmen toernee "Give Peace A Chance" en ruim 50 jaar later modderen we als mensheid nog steeds maar voort.........

Niet te verwarren met het nummer van Lennon. Deze "Give Peace A Chance" is geschreven door  Bonnie Bramlett en Leon Russell. 

Veel muzikanten die tijdens de Mad Dogs & Englishmen werden ingezet kwamen van Delaney & Bonnie en Leon Russell smolt als grote verbinder alles samen. 

Wat zou het mooi zijn als we binnen de geopolitiek zo'n grote verbinder konden vinden...........

Give peace a chance
Give peace a chance
Give peace a chance
All around the world
....
Oh lordy, mercy
Oh yes it will

Oh yes it will
Oh yes it will
Oh yes it will
Give peace a chance
Give peace a chance
Give peace a chance
Give peace a chance
Why can't we all be better

Eagles live bij de rookworst

Koken is ook een hobby van mij en dat doe ik dan ook bijna iedere dag. Koken begint echter met spullen kopen. Iedere donderdagochtend vroeg ga ik de weekboodschappen halen. Veel bij de Lidl want wasmiddel en dat soort spul is daar gewoon lekker voordelig. Daarnaast is groente en fruit van de Lidl niet alleen goedkoop maar ook gewoon heel goed. Ga ik niet bij de buurman het dubbelen betalen.

Dat geld kan je beter gebruiken voor leuk dingen en ook daar was de Lidl vandaag mijn vriend. In een display stonden een aantal live albums. Voor ieder wat wils zoals AC DC, Metallica, Bruce Springsteen, U2, Dire Straits, The Beatles en de Eagles.

Dat album van de Eagles maar even meegenomen en geen spijt van. Album verscheen vorig maand maand maar de opnames dateren uit 1994.

Net een eerste draaibeurt en ik heb goed nieuws voor de liefhebbers van het nummer "Hotel California"! Dit is het beste intro wat ik ken. Tikje latin invloeden en het klinkt als een klok.

Dat geldt trouwens voor heel deze Live At Warner Brothers Studio 1994. Geluidskwaliteit is echt goed, stereobeeld is goed, en de plaat was bizar schoon. Geen papierstof wat we toch te vaak zien op nieuwe platen en de plaat zat in een professionele binnenhoes. Ook dat kan wel eens beter zeker met de huidige prijzen.

Met "Peaceful Easy Feeling", "Tequila Sunrise" en het eerder genoemde "Hotel California" bevat dit live album de nodige klassiekers van de Eagles. Toch bevat dit album een niet alledaagse setlist. Een nummer als "Learn To Be Still" had ik bijvoorbeeld nog niet in een live versie en er staat toch genoeg Eagles live hier in de kast.

Het nummer "Help Me Through The Night" had dan weer alleen maar op de DVD Hell Freezes Over. Prima setlist, uitstekende kwaliteit en alleen het intro van "Hotel California" is de 14,95 al waard!

Zo leuk boodschappen doen!

GRRR LIVE!

Dit album verscheen vorig jaar februari maar omdat ik al veel Stones live albums heb liet ik deze lekker in de winkel staan. Dit onder het verstandelijk mom van genoeg is genoeg............

tot............... 

 

.....ik dit optreden bij de BBC langs zag komen. Ik kon het toen toch niet laten om GRRR LIVE! op een wensenlijstje te zetten. Dat wensenlijstje deze week maar eens omgezet in fysieke platen en wat een feest is deze GRRR LIVE!

 

Uiteraard komen op deze 3LP set klassiekers langs zoals "Brown Sugar", "Sympathy For The Devil", "Honky Tonk Women". Er komen echter ook wat minder bekende nummers aan bod, maar de toegevoegde waarde van dit album zijn toch de special guests.

 

Zo horen we Lady Gaga op mijn favoriete Stones nummer "Gimme Shelter" en Gary Clark Jr. en John Mayer spelen mee op "I'm Going Down".

Op "Who Do You Love" schuiven dan weer The Black Keys aan en ook oud Stones gitarist Mick Taylor wordt niet vergeten. Taylor speelt mee op het lekkere "Midnight Rambler".

 

Voor velen zal de aanwezigheid van Bruce Springsteen wellicht het hoogtepunt van de guest stars zijn. The Boss laat zich op "Tumbling Dice" van zijn beste kant zien. Smullen!

 

Door de special guests voegt dit zoveelste live album van The Stones toch wel wat toe. Al moet ik het maar als smoes gebruiken dat ik weer een week droog brood eet.

 

Naast de heerlijke setlist en geweldige line up is ook het enthousiasme van de mannen heel erg groot. 

Het exemplaar dat ik heb is keurig geperst en de geluidskwaliteit is uitstekend. De drie platen zitten - zoals we dat al jaren gewend zijn bij dit soort releases - in een fraaie hoes met puik fotowerk.

 

Als ik dit album twee maanden eerder had gekocht had mijn 2023 albumlijstje er beslist anders uitgezien!