Neil Young Top 10

Laat ik maar gelijk met de deur in huis vallen: Harvest staat niet in mijn Top 10 Neil Young albums. Uiteraard was Harvest een enorm commercieel succes, maar dat maakt Harvest voor mij nog niet het beste album wat Neil heeft gemaakt.
Ik merk dat afhankelijk van m’n bui er wel wat variatie in m’n Top 10 Neil Young albums kan zitten maar dit is toch wel het lijstje met albums die tot mijn absolute favorieten behoren.

 

10 – Freedom (1989)
In de voorliggende Geffen periode had Neil er wat op los geëxperimenteerd met een ontevreden platenbaas als gevolg. David Geffen kreeg maar niet z’n commerciële Rockplaat of nog liever de opvolger van Harvest. Het moet voor Geffen dan ook enorm frustrerend zijn geweest dat kort nadat Young was teruggekeerd naar Reprise hij met dit geweldige Rockalbum op de proppen kwam.
Op dit album het bekende “Rockin’ in the Free World”. Veel gecoverd door oa Pearl Jam, maar ook door niemand minder dan……..Donald Trump! Dat laatste vond Neil uiteraard helemaal niks.

 

9 – Time Fades Away (1973)
Een van de albums waar Young zelf niet zo tevreden over is. Toch verdiend dit live album een plek in mijn top 10. Het is immers niet zomaar een live album met daarop bekende songs. Integendeel! Het album bevat voor toen uitsluitend nieuw materiaal wat er ook nog eens wezen mag.
Het album heeft een enorme puurheid en maling aan perfectie. Young mag dan zelf niet zo tevreden zijn geweest, maar de pers en het publiek waren dat beslist wel.
 

8 – Zuma (1975)
Gewoon pure recht voor z’n raap Rock. Gewoon pats-boom. "Barstool Blues", “Cortez The Killer”, “"Don't Cry No Tears" het album staat vol met meesterwerkjes waarbij dit wel speciaal voor de Young fans is die van het stevige werk houden.
 

7 – Tonight’s The Night (1975)
Een git en gitzwart album. Gitarist Danny Whitten en roadie Bruce Berry waren in de periode voorafgaand aan dit album aan drugs overleden. Nagenoeg alle songs zijn op een of andere manier doorspekt met deze tragische gebeurtenissen.
Vanwege de somberheid besloot Reprise aanvankelijk het album opzij te leggen. Gelukkig zagen ze snel in dat dit mogelijk toch een van Young’s beste kunstjes zou zijn.

6 - Live At Massey Hall (2007)

Dit is niet een regulier album maar verscheen in de Performance Series van de Neil Young Archives. De opnames stammen uit 1971 en het album verscheen in 2007. Een kleine 70 minuten trakteert Neil zijn publiek op pareltjes van albums als After The Gold Rush en Everybody Knows This Is Nowhere. Neil brengt tevens een aantal nummers uit zijn periode met Buffalo Springfield en Crosby, Stills, Nash & Young.

Ook kreeg het publiek als primeur een drietal nummers te horen van het album Harvest wat twee weken na dit optreden in Massey Hall zou verschijnen.

5 – Ragged Glory (1991)
Aan dit album heeft Neil Young definitief de titel "Godfather of Grunge" te danken. Dat geeft gelijk aan dat dit album een unieke positie inneemt in de ontwikkeling van moderne muziek. Samen met Crazy Horse is dit album “live” opgenomen in Young’s Broken Arrow Ranch. Iedere dag een paar uur rammen met als resultaat een heerlijk stevige rockplaat.
 

4 – On The Beach (1974)
Afhankelijk van m’n stemmig zou ik dit zomaar op nummer 1 kunnen zetten. Dit album is – net als Tonight’s The Night - namelijk behoorlijk stemmig en wellicht is deprimerend wel een beter woord. Dat zorgt echter ook voor een bepaalde schoonheid die zelden op een album is getoond.
Alleen de nummers "On The Beach" en "Ambulance Blues" zijn het al waard om dit album vijf sterren te geven.

3 – Everybody Knows This Is Nowhere (1969)
Young’s tweede solo album en na z’n debuut – wat vooral Folk Rock bevat – ging Young nu op een stevige Rock toer. Om lekker te rocken had hij de hulp ingeroepen van Crazy Horse welke uiteindelijk een van de belangrijkste rode draden van Young’s carrière zouden worden.
Stevig, lekker stevig en soms wordt een nummer lekker lang uitgesponnen zoals met "Down by the River" en “Cowgirl in the Sand" die respectievelijk 9 en 10 minuten duren. Voor de liefhebber had dat ook 20 mogen zijn.
Wie elektrisch gitaar wil leren spelen doet zichzelf een groot plezier om eens goed te luisteren naar het openingsnummer van dit album: “Cinnamon Girl”

2 –  Rust Never Sleeps (1979)
Eigenlijk is dit een live album (met latere overdub) maar het publiek is zoveel mogelijk naar de achtergrond gefilterd. Concerten uit die periode waar ik geweest ben speelde Young een akoestische set solo en een elektrische set met Crazy Horse. Dit album volgt dat concept en laat daardoor heel fraai zien wat een alleskunner onze eigenzinnige Rocker is.
In Hey, Hey, My, My refereert Young aan een aantal collega’s, maar doet dat wellicht ook in het prachtige “Trasher”:
So I got bored and left them there,
They were just deadweight to me
Better down the road
without that load So I got bored and left them there,
They were just deadweight to me
Better down the road
without that load

1 – After The Gold Rush (1970)
Schitterende muziek maar daarnaast komen alle thema’s die in die jaren een rol speelde aan bod. Hoewel Young je op enig moment toezingt dat je er niet te down door moet worden, is dit album triest genoeg nog steeds van toepassing.
Ieder snapt dat liefdesverdriet van alle dag is en met “Only Love Can Break Your Heart” onderschrijft Neil dit op schitterende wijze.
Helaas zijn een aantal andere nummers van dit album na 50 jaar  nog steeds van toepassing en is het er niet beter op geworden. Klimaatproblemen zijn alleen maar groter geworden en met racisme en discriminatie het niet veel beter gegaan.  
Dit album is ruim een halve eeuw oud en een briljante klassieker, maar vooral pijnlijk actueel.
Neil heeft dan ook uit de titelsong bij live optredens de regel "In the nineteen seventies" vervangen door "In the twenty first century…………."

 

Nationale Ouderendag

Bedoeling van deze dag is dat je een oudere een dagje mee op pad neemt. Niets liever had ik dat gedaan maar het is eigenlijk triest dat we dit soort dagen moeten hebben.

Jarenlang hebben we mijn schoonouders naar van alles en nog wat meegenomen. Laatste jaren was mijn schoonvader nog alleen maar niet eenzaam. 

Hij at iedere week een keer hier en wij een keer daar. Hoewel hij slecht ter been was namen we hem regelmatig mee uit eten of naar vrienden van hem.

Helaas is hij dit voorjaar overleden.

 

Een gewone maar onwijs lieve man en - deze blog gaat nu eenmaal over plaatjes draaien - hij was ook nog eens jaren een enorme sponsor voor mijn muziekcollectie geweest. De laatste plaat - een van de Foo Fighters - die ik van hem heb gekregen zal altijd een bijzonder plekje in de collectie houden........

Hij genoot ook als hij mij wat Euro's had toegestopt ik dan een paar dagen later een appje stuurde met m'n nieuwe aanwinst. Hij kon dan ook heerlijke grappen maken als "weet ik tenminste waar m'n geld blijft en dat is gelukkig niet bij de belastingdienst"

 

Ouderendag...........ik ben zelf officieel met pensioen maar voel mij niet oud dus werk ik nog 24 uur per week. In de vrije tijd kook, wandel en fiets (zie de Fotofietser) graag maar als ik thuis ben staat er altijd muziek op.

Songs over ouderen zijn er genoeg. Uiteraard kan ik als groot fan van Neil Young niet om het nummer "Old Man" heen. Maar Neil krijgt op deze blog al genoeg aandacht dus dat doen we even niet.

 

Toch kan ik niet echt een nummer in m'n collectie vinden die het gevoel onderstreept wat hoort bij het fijn vinden om met oudere dierbaren op pad te gaan.

Dus...................ik kies even voor makkelijk en pak het laatste album wat ik van opa (zo noemde ik mijn schoonvader) heb gekregen

Met nummers als "All My Life", "Best Of You" en "Everlong" ook geen slechte keuze dit album.............."Pretender" zal dan stiekem een boodschap van opa zijn en "My Hero" is een boodschap AAN opa. 

There goes my hero
Watch him as he goes
There goes my hero
He's ordinary

 

Dave Abbruzzese

De drumkit is bij Pearl Jam op de een of andere manier de plek met de grootste doorstroom. Zo heeft de vandaag jarig Dave ook maar een beperkt aantal jaren en albums achter de drumkit gezeten.

Dave maakte tussen 1990 en 1994 officieel deel uit van een van de populairste Rockbands van de afgelopen 35 jaar. Zelf ben ik vooral fan van de beginperiode van Pearl Jam en het album Unplugged wat in 1992 is opgenomen staat in mijn top 3 van zowel de Pearl Jam albums als in mijn top 3 van Unplugged albums.

Tijdens deze Uplugged zat achter de drumkit de vandaag jarig Dave Abbruzzese!

Na zijn periode bij Pearl Jam heeft bij diverse andere artiesten gespeeld en een groot aantal verschillende muziekstijlen.

Zo is hij te horen op albums van Doug Pinnick, Corey Glover, Bernard Fowler en Stevie Salas.

Uitstekende drummer die een groot aantal stijlen beheerst. Doen we nu even dat heerlijk Unplugged album waarbij ik stiekem toch een beetje baal dat ik daar niet de Completely versie van heb........leuk verjaardagscadeau wellicht.

Dave Happy Birthday!

Taylor Hawkins

Het is vandaag de geboortedag van Taylor die vorig jaar veel en veel te jong is overleden. We kennen Taylor natuurlijk vooral als energieke drummer van de Foo Fighters waar hij in 1997 William Goldsmith verving.

Op het tweede album (The Colour and the Shape 1997) van de Foo Fighters maakte Taylor nog niet deel uit van de vaste bezetting maar zat hij al wel een paar keer achter de drumkit.
Dat maakte bij de andere leden blijkbaar goede indruk dat hij daarna tot de vaste bezetting ging behoren.

Samen met de Foo Fighters heeft Taylor een negental studio albums gemaakt naast de diverse verzamel en live-albums.

Naast zijn nadrukkelijk bijdrage aan de Foo Fighters was Taylor actief met zijn eigen band Taylor Hawkins and the Coattail Riders waar hij drie albums mee maakte.

Taylor was verder erg geliefd als inhuurkracht en is te horen op albums van Alanis Morissette, Elton John, Ozzy Osbourne, Iggy Pop en Miley Cyrus.

Een veelzijdige drummer die een enorme leegte bij de Foo Fighters heeft achtergelaten. Het zijn ook hele grote schoenen om in te gaan staan, maar de band heeft wel aangegeven door te willen gaan en staan dit jaar minimaal op een paar festivals.

Voor vandaag doe even vier kantjes Greatest Hits om nog eens even stil te staan bij het verlies van deze geweldige drummer. Een uitstekende verzamelaar die in een groot aantal landen meermaals de platina status wist te bereiken en overal hoog in de hitlijsten was te vinden.

Gelukkig werd het album naast CD ook gelijk op vinyl uitgebracht en daar ga ik nu even van genieten. 

Eddy Vedder

Vandaag doet de frontman van Pearl Jam er een jaartje bij. Pearl Jam is in 1990 opgericht maar kwam bij mij pas goed op de radar toen ze in 1995 samen met Neil Young het album Mirror Ball maakte.
Pearl Jam maakte in 1991 het legendarisch debuutalbum Ten. We kunnen gerust stellen dat het album Ten inmiddels een grote klassieker is.

Inmiddels staat bij de teller op 11 studio-albums en een nog veel groter aantal live-albums, 

Naast zijn bijdrage aan Pearl Jam heeft Eddy ook een aantal schitterende solo-albums gemaakt. Uiteraard kennen de meeste van ons het album Into the Wild. De muziek is niet helemaal 1 op 1 gelijk aan de film, maar Eddy neemt je wel mee in het bizarre proces van de hoofdrolspeler.

Dit jaar bracht Eddy het solo-album Earthling uit. Voor sommige heeft het album wat weinig rode draad maar dat is voor mij juist de kracht. Het album - dat ik al diverse keren online heb zitten beluisteren - laat mooi horen hoe divers Eddy is. Niet zomaar een geweldig zanger maar ook een fenomenale liedjeschrijver.

Earthling heb ik nog niet in de collectie maar een ander album waar ik echt voor warm loop is Pearl Jam Unplugged. Lekker voor bij de koffie! Zo goed!

Eddy Happy Birthday!

Foo Fighters – Retroactive

Van de week moest ik even snel een paar boodschappen hebben en een Aldi zit op loopafstand. Beter dan de auto om een heleboel redenen. Zolang het in een rugzak past loop ik wel.

Staat er een schap met wat LP's. Niet heel veel keus maar met 14,99 wel een heel scherpe prijs. Tien Euro meer is tegenwoordig heel gewoon. In de meeste gevallen ging het wel om onofficiële albums maar ook daar vliegen de prijzen de hoogte van in.

Tussen de melk en champignons toch maar eentje meegenomen en het werd een live-album van de Foo Fighters. 

Het gaat om opnames uit 2000 in Sydney Australië. Het volledige optreden bestond uit 15 nummers en een tiental zijn op dit album verschenen.

Voor een onofficiële live plaat klinkt het niet slecht. Nu gaat het hier om stevige Grunge en dan is een dingetje als geluidskwaliteit toch al lastig te beoordelen.

Wel Grunge waar de energie werkelijk vanaf spettert. Het is stevig en voor veel luisteraars zal het te stevig zijn. 

Eigenlijk is dit ook muziek waar je bij het optreden moet zijn. Mee doen met de massa en je laten overdonderen door Dave Grohl en z'n maatjes.

Ik heb overigens een enorme bewondering voor Dave Grohl. Oorspronkelijk drummer bij Nirvana en na de dood van Kurt Cobain stond hij min of meer op straat.

Dave maakte een bizarre carrièreswitch en ruilde de drumkit in voor een gitaar en richtte de Foo Fighters op die inmiddels een kleine 30 jaar aan de weg timmeren.

Naast de Foo Fighters is Dave bij veel andere projecten betrokken van sessiemuzikant tot filmproducer, acteur, documentaire maker, schrijver, tekenaar en diverse maatschappelijke projecten.

Een gast met een enorme berg energie en dat is op dit optreden in Sydney ook goed te horen.

 

Liefst draaien op standje 10 als de buren een dagje weg zijn.................

 

Pearl Jam - MTV Unplugged

De opnames van deze Unplugged zijn van het voorjaar 1992, maar het duurde maar liefst tot 2019 voor een officiële release beschikbaar kwam. Inmiddels waren er al wel de nodige bootlegs en grijze versies verschenen. Bizar hoeveel van die mistige handel er is rond een band als Pearl Jam. Vage labels en dan weer nog vagere labels die vage labels imiteren.

Dat kan natuurlijk eenvoudig voorkomen worden door gewoon op tijd van een dergelijk concert een officiële release uit te brengen. Als dat niet gebeurd krijg ik altijd een beetje jeuk. Moet er dan eerst geld verdient worden via een grijs circuit en daarna nog een keer met officiële releases?

Helemaal begrijpen doe ik het dan ook niet en als je iets niet begrijpt heeft het doorgaans met geld te maken. Dat neemt niet weg dat vanaf 2019 er officiële releases zijn. 

Voor de vinyl liefhebber in eerste instantie een Black Friday RSD 2019 editie. Uiteraard in een te kleine oplage (14.000) en de zoveelste keer dat ik mij erger aan het verschijnsel RSD. In dit geval extra want blijkbaar eerst cashen via het grijze circuit, dan via RSD en dan nog een keer gewoon............... Tsja zolang fans het pikken en menig Pearl Jam fan lijkt toch een beetje een melkkoe te zijn.

Gelukkig is het album inmiddels goed verkrijgbaar en met wat zoeken zelfs voor onder de 20 Euro. Je hoeft geen groot Grunge of Pearl Jam fan te zijn om deze MTV Unplugged toch een heerlijk album te vinden.

Het legendarische debuut Ten uit 1991 is hofleverancier voor deze Unplugged en is aangevuld met het nummer "State of Love and Trust" wat we kennen van de film Singles.
Het album Ten en deze Unplugged mogen eigenlijk niet ontbreken in een beetje muziekcollectie. Het is toch de geboorte van een van de beste Grunge bands die inmiddels al weer ruim 30 jaar aan de weg timmeren.

Op dit album het begin van de carrière van deze mannen en dus nummers als "Porch", "Alive!" en het geweldige "Black". 

Energie, stevig, intens..............smullen!

World Sleep Day

Het is vandaag de Internationale Dag van de Slaap en voor heel veel mensen is slaap een probleem. Eigenlijk moet je stellen dat niet slapen voor heel veel mensen een probleem is.

Zelf ben ik gezegend met een prima slaap. Kijk ik echter om mij heen lijk ik eerder een uitzondering dan dat goed slapen gewoon is. Dat is toch wel zorgelijk en terecht dat er eens extra aandacht aan wordt besteed.

Wel ben ik iemand die heel weinig slaap nodig heeft. Als ik geen alcohol heb genuttigd heb ik afhankelijk van de dag ervoor aan 5-6 uur genoeg. In de zomermaanden kan ik zelfs weken prima met vier uurtjes uit de voeten. Die uren slapen ik dan ook echt.

Een uurtje slapen kan ik echt van genieten maar 8-9 gaan liggen pitten vind ik ook wel een beetje zonde van de tijd. Boeiende vraag: heb ik aan weinig slaap genoeg omdat ik die visie heb of ben ik die visie gaan ontwikkelen omdat ik weinig slaap?

Wie ook weinig slaapt is roest! Weinig? Roest slaapt nooit! Het is tevens de titel van een album van Neil Young dat in 1979 verscheen. Het album is deels live opgenomen maar het geluid van het publiek is zover mogelijk naar de achtergrond gedraaid.

Rust Never Sleeps behoort tot een van mijn persoonlijke favoriete albums van Ome Neel. In mijn in januari bijgewerkte Neil Young Album Top 10 staat dit album zelfs op plaats twee.

Altijd lastig zo'n lijstje maar vraag je mij iedere maand naar m'n Top 10 albums van Neil Young zit Rust Never Sleeps er geheid iedere keer bij. Goeie kans dat het ook steeds in de top 3 staat.

Op dit album de perfecte ode aan rockmuziek in de vorm van "My My, Hey Hey (Out of the Blue)" en "My My, Hey Hey (Into the Black)":

 

Hey hey, my my
Rock and roll can never die
There's more to the picture
Than meets the eye. 

 

Mijn favoriete nummers op dit album zijn echter zonder twijfel "Trasher" en "Powderfinger". Muzikaal beide een pareltje maar Neil ook in z'n allerbeste vorm als tekstdichter. 

Het nummer "Powderfinger" wordt ook door vele als Neil's beste nummer beschouwd. Ook nog wel een een triest passende song als we kijken naar wat er op dit moment in Oekraïne aan de gang is:

 

Shelter me from the powder
and the finger
Cover me with the thought
that pulled the trigger
Think of me
as one you'd never figured
Would fade away so young
With so much left undone
Remember me to my love,
I know I'll miss her. 

 

Rust Never Sleeps bestaat uit een akoestische en een elektrische set en dat is hoe ik Neil het liefste hoor. Eerst een aantal wat rustigere luisterliedjes en daarna het gas erop. De wijze waar Neil samen met Crazy Horse hier het gas erop zet is tevens zuigelingenperiode van de Grunge. Dat alles maakt dit album zo, zo, zo enorm divers. In een kleine 40 minuten wordt je als luisteraar getrakteerd op Folk Rock, Rock (zelfs wel hard Rock) en de ontwikkeling van de Grunge. Muziek die dan ook nog eens schitterende teksten mag ondersteunen. Neil vind het belangrijk dat we die teksten tot ons nemen want het album gaat vergezeld met goed leesbare songteksten. Dus niet een keer dat gekrabbel van Neil zelf.

The Guardian plaatste Rust Never Sleeps vrij recent op de eerste plaats van de totale catalogus die Neil bij elkaar heeft gespeeld. Niet eens een heel onbegrijpelijke keuze want Rust Never Sleeps is door de diversiteit misschien wel de beste kandidaat om uit te roepen als signature album van ome Neel.

Of niet?

Neil Young Vinyl Collectie (voor beginners)

Zelf ben ik geen echte verzamelaar en ik heb al helemaal geen last van een compleetheid-sysdroom. Sterker als platen langere tijd niet gedraaid zijn gaan ze uit de collectie. Dat neemt niet weg dat ik voor Neil Young een uitzondering maak. Van Ome Neel heb ik een paar platen staan die eigenlijk niet al te best zijn. Het geëxperimenteer van de eigenzinnige Canadees weet ik enorm te waarderen wat niet betekend dat ik alles goed vind.

Strikt genomen had ik beter een andere artiest uit kunnen zoeken, want Neil Young heeft een enorme rij albums gemaakt en aan een nog grotere rij meegewerkt.
Als je net begonnen bent met het verzamelen van vinyl van Neil Young zal je diepe zakken moeten hebben en veel geduld. Daarnaast zal je zo nu en dan een plaat in je bezit krijgen die niet 1,2,3 het Neil Young gevoel zal geven.

Dat neemt niet weg dat Neil Young by far een van de meest interessantste artiest is om door zijn muzikale carrière te wandelen.

Wellicht helpt onderstaande handreiking een beginner om op weg te geraken. Het is slechts mijn bescheiden kijk op de carrière van Neil Young, maar wellicht helpt het met het maken van een start.

Grofweg bestaat de discografie van Neil Young uit drie hoofdbrokken:
– Buffalo Springfield
– Crosby, Stills, Nash & Young
– Solo al of niet met een band

Buffalo Springfield
Deze supergroep heeft helaas maar drie studioalbums gemaakt. Dat is voor de gemiddelde verzamelaar nog wel op te brengen.
Het tweede album is volgens kenners verreweg het beste. Het gaat om Buffalo Springfield Again (1967) met oa het fraaie Expecting to Fly.
Wie zich wil beperken tot maar één album maakt met dit album een erg goede keuze.
Een prima alternatief is het verzamelalbum Retrosprective (1969) wat een fraai overzicht geeft wat The Buffalo Springfield heeft gemaakt.

Crosby, Stills, Nash & Young
Uiteraard hoort het klassieke album Deja Vu (1970) in iedere collectie, maar het is goed om te weten dat op de helft van de nummers de bijdrage van Neil Young helemaal NUL is.
Een aardige aanvulling op Deja Vu is het prachtige dubbel livealbum 4 Way Street (1971).
Van CSN&Y zijn nog een paar studioplaten verschenen. Looking Foward (1999) is best aardig, maar haalt bij lange na niet het niveau van Deja Vu.
In 2006 brachten de heren van een toen recente tournee het album Déjà Vu LIVE uit. Beslist de moeite maar als vinyl erg slecht te krijgen en meestal erg duur.

Neil Young Solo
Met solo bedoel ik alles wat onder zijn eigen naam is uitgekomen. Dat ongeacht of het met Crazy Horse, Promise Of The Real of met welke begeleidingsband dan ook.

Iedereen heeft wel Harvest (1972) in de kast staan en dat is zonder meer Neil’s grootste commerciële succes. Toch zijn wel een paar andere platen die in aanmerking komen om zijn beste album te zijn.
Deze mogen ook beslist niet ontbreken in een beetje volwaardige Neil Young collectie.
On The Beach (1974), After the Gold Rush (1970), Everybody Knows This Is Nowhere (1969), Come’s a Time (1978) en Rust Never Sleeps (1979) komen allen uit de beginperiode van Neil en kunnen allemaal als de beste betiteld worden.
Dat rijtje is echt wel een must have.
Andere platen uit de beginperiode die - als het budget het toelaat - in een collectie niet misstaan zijn Zuma (1975) en Tonight The Nights 1975).

De Geffen periode (1982-1987) kan de beginnende Neil Young fan beter overslaan. Veel experimenten van Rock & Roll tot Trans en vooral een Young die de grenzen van de artistieke vrijheid aan het zoeken is.
Dan komt Neil goed terug met de albums Freedom (1989) en Ragged Glory (1990). Beide aanraders voor wie ook van wat steviger werk van hem weet te genieten. Rocking The Free World kennen we wel en dat staat op Freedom. Een album titel die alles te maken zal hebben met zijn vertrek bij Geffen en terugkeer naar Reprise.

Voor wie platen als Come’s a Time en Harvest weet te waarderen komt Neil in 1992 met het ijzersterke Harvest Moon. Aanrader! Mooie geëtste zijde op de niet bespeelbare kant 4.
Sleeps with Angels (1994) met Crazy Horse is dan weer een wat steviger album, maar wie fan is kan niet om dit album heen.
Mirror Ball (1995) wat volgt is gemaakt met Pearl Jam. Zeker goed maar eigenlijk moet je fan van beide zijn om te legitimeren dat deze plaat in je collectie zit.
Omdat verzamelaars van zowel Neil Young als van Pearl Jam deze plaat willen hebben is deze op vinyl slecht te krijgen en zeer kostbaar.
Wie begint met verzamelen wacht beter op een heruitgave!

We skippen er een paar en bij de start van deze eeuw verschijnt Silver & Gold (2000). Aanrader voor wie bij de Neil Young van Harvest is blijven hangen.
Weer een paar skippen en dan komt Greendale (2003). Een Rock-opera die zeker de moeite is, maar het is met net geen 80 minuten wel een zit.
Toch een keer luisteren online!

Er volgen een ijzersterk Prairie Wind (2005) en Living With War (2006).
In die periode is Neil ook begonnen om oude concerten uit te geven onder de naam Performance Series.
De ene na de ander fantastische live plaat met oude opnames verschijnt. Live at the Fillmore East (2006) en Live at Massey Hall 1971(2007) zijn een must have.
Koop je er nog een paar uit deze serie? Ga je geen spijt van krijgen. Ieder jaar komt er wel een uit.

In 2007 komt het 28ste studioalbum met de naam Chrome Dreams II terwijl deel I nooit is uitgebracht. Geen harde aanrader voor wie de collectie niet uit de hand wil laten lopen, maar spijt ga je van dit album ook niet krijgen. Nadeel: op vinyl slecht te krijgen en zomaar 100 Euro!
Fork in the Road (2009) is een wat eigenzinnig album, maar krijgt overal 4 sterren. Draai het maar een paar keer en dan komt de waardering.
Maar het kan nog eigenzinniger met Le Noise (2010). Neil alleen op elektrisch gitaar en Daniel Lanois als producer en tevens inspiratie voor de titel van het album. Van prachtig klein (Love and War) tot vette rock.
Op Americana (2012) kiest Neil voor traditionele songs met een prima resultaat. Geen must maar als het budget het toelaat zeker doen.

Voor wie een wat compacte collectie van Neil Young wil aanleggen skippen we een aantal jaar.
In 2017 komt Hitchhiker uit. Een album wat in 1976 in één ruk is opgenomen. Young is behoorlijk stoned, maar het resultaat is prachtig en gelukkig is het alsnog uitgebracht. Neil alleen op gitaar. Smullen. Must have!

We skippen er weer een paar en komen dan bij twee live albums met oude opnames uit de Performance Series. Zowel Songs For Judy (2018) als Tuscaloosa (2019) zijn aanraders voor fans van het vroege werk van Neil.
Liefhebbers van vroeg werk werden vorig jaar getrakteerd op Homegrown. Een album wat in 1975 op de markt had moeten komen, maar pas op 19 juni 2020 in de winkels lag.

Neil Young heeft ook een aantal soundtracks gemaakt waarvan Dead Man (1996) de meest aantrekkelijke is. Instrumentaal en indrukwekkend gitaarspel.
Ook zijn er een aantal verzamelaars gemaakt. De 3LP set Decade bestrijkt het begin van Neil’s carrière. Een dikke aanrader voor wie geen albums van die jaren heeft en in één klap een mooi overzicht wil hebben.

Het valt niet mee om van Neil Young een compacte collectie samen te stellen. Als je een beetje een overzicht wilt kom je toch al snel op 20 albums uit.
De kracht van Neil Young is dat hij met enorme veel stijlen heeft geëxperimenteerd. Die enorme diversiteit maakt het onmogelijk om in een paar albums een representatief beeld te schetsen.

Een complete collectie op vinyl is bijna ondoenbaar en de fanatieke Neil Young verzamelaar herken je dan ook aan het ontbreken van een spaarvarken op de schoorsteenmantel.

Succes met het maken van keuzes en vooral met het hebben van geduld. Geduld in het vinden van een plaat, maar ook geduld met het leren genieten van een plaat, want Neil maakt het ons als luisteraar niet altijd even makkelijk.

Kurt Cobain

Het is vandaag de geboortedag van Kurt Cobain.
Jullie kennen mij mening: jonge mensen horen niet dood te gaan. Ook niet als ze zelf die keuze maken.
Als maatschappij hebben we dan toch gefaald.

De periode kort voor de zelfmoord van Cobain zou het script kunnen zijn van een goedkope horror film.
Die maanden voor de zelfmoord moeten zowel voor Cobain als z’n omgeving een gruwelijke en inktzwarte periode zijn geweest.
Een mislukte poging in Rome met pillen, een inval van politie die wapens in beslag nam en een ontsnapping uit een afkickkliniek.
Het is maar een korte opsomming van de vele incidenten. Boeken zijn er inmiddels over vol geschreven en waarschijnlijk weten we de helft nog niet.

In zijn afscheidsbrief verwijst Cobain met "It's better to burn out than to fade away" naar een nummer van Neil Young.
Nirvana speelde vooral Grunge en Neil Young is daar toch de peetvader van. Een album van Young met Nirvana had er zeker een keer ingezeten.

Nu restte het Neil Young niet anders dan een afscheidslied te maken.
Het werd Sleeping With Angles.
Het album waar dit nummer op terecht is gekomen was eigenlijk al klaar. De zelfmoord van Cobain was voor Young zo’n ingrijpende gebeurtenis dat hij besloot het album aan te passen.
Het nummer Sleeping With Angels werd toegevoegd en als eerbetoon werd het tevens de titel van het album.
He sleeps with angels
Too soon
He's always on someone's mind
He sleeps with angels

Cobain en Young hadden grote bewondering voor elkaar dus dat Young met zo’n nummer kwam was niet zo gek.
Maar de dood van Cobain had heel veel artiesten diep geraakt.
Songs van Red Hot Chili Peppers, Patti Smith, Cold en REM zijn wel de bekendste, maar er zijn veel songs waar sterke aanwijzing is dat ze gaan over de dood van Cobain.

Uiteraard hebben The Foo Fighters meerdere nummers die een eerbetoon aan Cobain zijn.
Frontman bij The Foo Fighters David Grohl was immers drummer bij Nirvana.

Ik had eerst Nevermind in m’n handen maar besloot de dag toch wat ingetogen te beginnen.
De allerbeste Unplugged en een van de beste live albums ooit........
Kurt Happy Birthday!