Sunday's Blues - Fabio Treves

Veel wind, een beetje grijs buiten... Tijd om zo direct sinaasappels te persen en broodjes te bakken, maar eerst is er nog even tijd voor Sunday's Blues. Dit is het tweede solo-album van de Italiaanse bluesartiest Fabio Treves.

Ik ben Treves op het spoor gekomen via Chuck Leavell. Uiteraard ken ik Leavell van The Allman Brothers Band en The Rolling Stones, maar ik ben eens verder gaan zoeken naar waar deze geweldige toetsenist nog meer op heeft meegespeeld.
Eigenlijk kan ik alles waar Leavell zijn medewerking aan verleent wel waarderen. Hij duikt dan ook veelvuldig op in mijn platenkast; je vindt hem onder andere op albums van Eric Clapton, Aretha Franklin, George Harrison, The Black Crowes, Chuck Berry en natuurlijk op het werk van zijn eigen band, Sea Level.

Zo kwam ik Leavell dus ook tegen op dit album van Fabio Treves. Deze in Milaan geboren Italiaan is een echte multi-instrumentalist en speelt op deze plaat op een traditional na allemaal eigen werk.

Sunday's Blues begint met een lekkere jazzy blues en bevat een paar heerlijke slow-nummers, maar ook een paar snellere bluestracks die flink worden aangejaagd door enthousiast harmonicaspel. Een tweetal nummers is mij net iets te veel richting de popkant, maar het leeuwendeel is heerlijke Italiaanse blues. Geen idee of dat officieel een muziekstroming is, maar het is in elk geval een prima album om lekker bij wakker te worden!

Fijne dag allemaal!

Angelo Branduardi

Vandaag doet deze "kasteeltroubadour" er een jaartje bij. Angelo Branduardi is vooral geliefd in eigen land, maar ook buiten de grenzen van Italië kan Angelo op de nodige belangstelling rekenen. Angelo speelt en zingt folk, maar dan van een heel zuivere en klassieke soort. Hij is dan ook totaal niet te vergelijken met folkartiesten als Pete Seeger en Woody Guthrie. Bij die laatsten zit er altijd een rauw randje van het dagelijks leven aan, of dient de muziek als drager voor protest en ongenoegen.

Angelo's catalogus is rijkelijker gevuld met romantiek en de suikerspinnen zijn nooit ver weg. Zelf kom ik graag in Italië en heb ik er een aantal vrienden. We gaan er vaak skiën en ik mag er graag fietsen. Ook kan ik enorm genieten van de Italiaanse keuken. Eigenlijk zijn het allemaal verschillende keukens, want iedere streek heeft zijn eigen specialiteiten. Juist die diversiteit spreekt mij aan.

Als liefhebber van Italië ontkom je er niet aan je te verdiepen in de muziek die er vandaan komt. Twee pijlers doen het goed in mijn collectie: de Italiaanse opera en de ongepolijste rock van artiesten als Gianna Nannini en Zucchero.

Toch is het nooit verkeerd om verder te kijken. Toen ik het album Gulliver, la luna e altri tegenkwam, heb ik deze dan ook meegenomen. De plaat ligt niet vaak op de draaitafel, wat niet wegneemt dat het prachtige, ingetogen folk is met de nodige barokinvloeden. Angelo zingt heel duidelijk; wie wat woordjes Italiaans wil leren, heeft aan hem een goede leraar.

Het album verscheen in 1980 en is een soort remake van het album La Luna uit 1975. Zoet en braaf, maar onmiskenbaar fraai gemaakt. Als enthousiast wielertoerist weet ik de hoes natuurlijk als geen ander te waarderen. Zo'n driepoot zat ook op mijn eerste racefiets die ik eind 1969 kreeg. Een beetje sentiment mag, en dan mag de muziek ook best een beetje zoet zijn. 
Als tegengas neem ik er een dubbele, extra sterke espresso bij. Lekker, en natuurlijk ook uit Italië!

Angelo, auguri! 

Festa del Tricolore

7 januari is in Italië de Dag van de Nationale Vlag. Zelf ben ik een groot liefhebber van Italië; alles bij elkaar opgeteld heb ik er zeker al een jaar doorgebracht. Of het nu is om te fietsen, skiën, bergbeklimmen, wandelen of om die prachtige steden te bezoeken: Italië verveelt nooit. Als bonus zijn er natuurlijk het heerlijke eten en de mensen. 
Ik heb dan ook de nodige Italiaanse vrienden die mij veel hebben geleerd over dit prachtige land. Mille Grazie! 

Hoewel het Festa del Tricolore een feestdag is, is het geen officiële vrije dag. Nu mogen ze in Italië sowieso niet klagen: afhankelijk van hoe de dagen vallen, hebben ze drie tot vier vrije feestdagen meer dan wij.

De Italiaanse tricolore werd in het leven geroepen op 7 januari 1797 in Reggio Emilia. De banen van de vlag liepen toen echter nog horizontaal, met een ornament in het midden. Er is al veel gespeculeerd over de betekenis van de kleuren. Hoewel ik zelf niet gelovig ben, geef ik de voorkeur aan de meer religieuze uitleg: daarin staat groen voor hoop, wit voor geloof en rood voor naastenliefde.

In mijn muziekcollectie is genoeg Italiaans werk te vinden, waarbij Gianna Nannini ruim vertegenwoordigd is. Tijdens een van mijn trips kocht ik niet alleen een fraai frame (Gios Torino) voor een racefiets maar in het prachtige Turijn ook het album Hitalia. 

Eerder blogde ik over dit album al het volgende:

Hitalia bestaat uit vier kanten met stevige knipogen naar de filosofie en klassieke Italiaanse zang, overgoten met een heerlijke saus van Italiaanse rock. Het klinkt allemaal prima, zonder dat je direct een woordenboek nodig hebt om de teksten te willen begrijpen.

Naast de unieke en verrassende keuze aan composities, laat Nannini zich begeleiden door een keur aan topmuzikanten. Verreweg de bekendste is Simon Phillips. Hij is niet alleen producent maar ook een topdrummer die werkte met The Who en Mike Oldfield, en hij was jarenlang een vaste kracht bij Toto. Verder werkte Wil Malone mee aan dit album, die we weer kennen van onder andere Black Sabbath. Een minder bekende maar uitstekende bassist op de plaat is Francis Hylton (bekend van Incognito). Strak, droog en muzikaal: hij staat er gewoon!

Prachtig zijn ook de vocale bijdragen van Vasco Rossi (Il Blasco) en Gino Paoli. Gino ziet er misschien twintig jaar ouder uit dan ik, maar hij is drie jaar jonger. Als je ziet wat die man aan albums heeft geproduceerd: zeker dertig stuks die het in "De Laars" allemaal uitstekend deden.

Op dit dubbelalbum uit 2014 zingt hij samen met rockdiva Nannini het in Italië wereldberoemde “Il cielo in una stanza”:

Su nell'immensità del cielo. Per te, per me Nel cielo

Mooi toch?

Kersttip #01: Zucchero - Astro del Ciel (Silent Night)

 

Astro del Ciel

 

Astro del ciel
Brilla la notte
Tutto è calmo, tutto è d'or
Questa notte sei sceso tra noi
Nella neve, tu mistico fior
Luce dona alle genti
Pace infondi nei cuor

Silent night

Holy night
Tutto tace intorno a noi
Tu che hai visto nel pianto il dolor
E per mano i soldati tornar
Glory glory alleluja
Pace infondi nei cuor
 

Astro del ciel
Oh Christmas light
Questo inverno passerà
Tu che hai visto nel pianto il dolor
Verso casa i soldati tornar
Luce dona alle genti

Pace infondi nei cuor
Luce dona alle genti
Pace infondi nei cuor
Pace infondi nei cuor

Discover Snow

Mensen die mij wat beter kennen weten dat ik een vrij brede muzieksmaak heb EN enorme fan van Italië ben. In Italië heb ik de nodige vrienden, fiets, wandel en ski er graag, maar kan ook genieten van de cultuur en uiteraard van de Italiaanse keuken. 

Eigenlijk is er geen Italiaanse keuken want iedere regio (soms zelfs stad) heeft min of meer haar eigen keuken. 

Zelf mag ook graag Italiaans koken en voor vanavond ga ik pasta spinaci e gamberetti maken. Heel lekker maar even genoeg over eten want bij het idee staat het water al in m'n mond. 

Muziek dan maar......

 

Qua muziek behoren uit de Italiaanse stal vooral Gianna Nannini en deze Zucchero tot mijn grote favorieten. Geïnspireerd door de witte neerslag van vandaag trek ik deze schitterende box van Zucchero uit 2021 even uit de kast.
De box bevat een dubbel album een 10" plaat en een CD. Totaal 18 nummers en de setlist op de CD is gelijk aan het totaal op de drie vinyl platen. 

 

Het drukwerk en de foto's zijn van een zeldzaam hoog niveau en om duimen en vingers bij af te likken. Uiteraard gaat het om de muziek maar daar hoef je je bij Zucchero doorgaans niet druk over te maken.

Het album bevat zowel Italiaans als Engelstalige nummers. Een beperkt aantal nummers zijn van Zucchero zelf maar het grootste deel zijn covers. 

Natuurlijk is er niks mis met covers. Zeker niet als je zoals Zucchero daar een heel eigen draai aan geeft.

Covers die langs komen zijn "The Scientis" van Coldplay, "Follow You Follow Me" van Genesis, "Wicked Game" van Chris Isaak en het prachtige "Con Te Partirò". Dat laatste nummer - dat geschreven is door Francesco Sartori (muziek) en Lucio Quarantotto (tekst). - kennen we natuurlijk vooral in de uitvoering van Andrea Bocelli. 

Persoonlijk val ik meer voor deze Zucchero versie. Wat Bocelli doet is natuurlijk prachtig maar de Zucchero versie is net wat minder gepolijst en dat spreekt mij persoonlijk toch wat meer aan.

Normaal zingt Zucchero nagenoeg alleen eigen nummers maar - zoals hij zelf op de hoes laat weten - is dit album een zoektocht (Discover) door de muziek van zijn collega's.

Een zoektocht die in mijn ogen meer dan geslaagd is en wat een lekker album om je tijdens de winterse neerslag binnen mee te verstoppen.

Zucchero Sugar Fornaciari ‎– Blue's

Vandaag in de buurt van Den Haag met een vriend wezen wandelen. Toen we terug in de stad waren liepen we tegen een markt aan met boeken, kunst, kitsch en........... platen.

De voetjes gloeide van het lopen al wel maar zo'n kans liet ik niet voorbij gaan.

Loop ik als Blues liefhebber tegen een album aan met de titel Blue's............

Ik heb de nodige Italiaanse Rock in de kast staan dus ik durfde het risico wel te nemen.

Vooral omdat ik twee prima CD's van Zucchero heb gehad die beide goed waren bevallen.

Prima album van Zucchero en het werd zelfs tot dat moment wereldwijd het best verkochte album door een Italiaanse artiest. In Italië alleen al gingen goed 1,5 miljoen exemplaren over de toonbank.

Aan het album werkt een zeer groot aantal artiesten mee, waarbij voor de meeste mensen Clarence Clemons de meest bekende zal zijn.

De helaas in 2011 overleden Clarence Clemons kennen we natuurlijk vooral als saxofonist van Bruce Springsteen maar heeft bij veel grote artiesten meegewerkt.

 

Blue's is uit 1987 en is het vierde album van Zucchero. Het album bevat onder andere de hit "Sensa Una Donna" en een van mijn favoriete nummers van Zucchero: "Dune Mose".

Van dat nummer heb ik een clip van Zucchero samen met Miles Davis in een playlist zitten. Schitterend!

 

Heerlijke plaat om de vermoeide voetjes - zonder schoenen - rust te geven.

Gianna Nannini - California

Even lastig wat te draaien van Gianna op deze herftsavond.
Want Tutto Live van Gianna Nannini is natuurlijk een van de beste live rock albums. Maar de keuze is toch gevallen op California.
Hartverscheurend liefdesverdriet en dit album heeft me door menig slechte nacht gehaald. Doorgaans in combi met goedkope whisky.

De uitvoering van Me and Bobby McGee is echt zo, zo, zo bizar goed.
Maar Goodbye my hart mag er ook zijn:
È stata libertà Si incontra per un giorno
Gente come noi
Come noi come noi come noi
Good bye my heart
A te che vieni e a te che vai
Good bye my heart
È stato bello comunque è stato quel che è stato
Domani non ti prendo per mano

Mooi toch? Als ik nog eens een prijs van een paar miljoen win koop ik geen Ferrari of een boot. Ik ga dan een paar projecten doen waar ik nu geen budget voor heb.
 Ik herstel dan de Trofeo Baracchi Adopteer een schildpadstrand op Bonaire Neem gitaarles van Ry Cooder Organiseer een enorme (ik bedoel enorm) pasta party Publiceer een onderwater fotoboek En…………...ik ga een roadmovie maken.

En ALLE nummers van dit geweldige album komen aan bod. Ik heb ooit een essay over liefdesverdriet geschreven wat ik had opgehangen aan een roadmovie-achtig verhaal met deze muziek op de achtergrond. Ging van Milaan naar San Remo………….what else ?
Dat zou ik dan verbouwen in een rit van Baton Rouge (New Orleans) naar Californië. Heb je namelijk dik 2000 mijl om alle varianten van liefdesverdriet lekker clichématig uit te spinnen.
Enige ander nummer zal de intro zijn dat we in de openingsscène een begrafenisstoet met die prachtige New Orleans dixie. Dan de eerste flashback hoe ze in New Orleans zijn beland.
Ja de kenners weten het al………………… Platzak in Baton Rouge en liften naar New Orleans……….

Gianna Nannini - Hitalia

Ik ga hier geen politiek draadje van maken maar laten we eerlijk zijn: Je hebt het niet voor het kiezen in welk land je geboren wordt. Sommige hebben echt dikke pech zoals kinderen in Syrië. Ik blijf het lastig vinden hoe wij daar mee om moeten gaan en het gaat over de grens van waar deze blog voor bedoeld is.
Dat neemt niet weg dat ik wel eens nadenk hoe het zou zijn als ik in een ander land geboren zou zijn. In sommige landen lijkt het mij verschrikkelijk. Maar als ik in Italië was geboren? Nou daar had ik wel mee kunnen leven.
Natuurlijk mankeert er aan dat land van alles en strikt genomen hebben we het in Nederland een stuk beter. Veel beter en laten we dat niet vergeten!
Opleidingen, zorg, infrastructuur om er maar een paar te noemen nog even los van corruptie wat ze in Italië voor het gemak vriendendiensten noemen.

Toch is het de passie die mij in Italië enorm aanspreekt. Niet een bord eten op tafel gooien maar aandacht aan je eten besteden. Niet snel een bord eten naar binnen vegen maar de tijd voor elkaar nemen. Ik heb ook een aantal vrienden in Italië en kom er ieder jaar een paar keer. Hoeveel mooier kan dan een muzikaal souvenir zijn dan een dubbelalbum van Gianna Nannini.
Ik heb inmiddels een enorme collectie van deze rock diva. California en Tutto Live behoren tot m’n favorieten en bij nummers als Latin Lover kan zelfs een houten klaas als ik niet stil zitten.

Wat een energie, wat een passie. Maar ook het liefdesverdriet wat op het album California wordt bezongen is van de allerhoogste plank. Smullen zoals je alleen in Italië kan smullen. Nannini heeft filosofie gestudeerd en gelijk bij het eerste nummer van Hitalia laat ze dat blijken:

Dio è morto!

Wat zal Nietzsche in z’n nopjes zijn. Hitalia zijn vier kanten met stevige knipogen naar de filosofie en klassiek Italiaanse zang met een heerlijke saus aan Italiaanse rock. Het klinkt allemaal prima zonder dat je gelijk met het woordenboek de teksten moet gaan begrijpen.
Naast de unieke en zeker verrassende keuze aan composities laat Nannini zich ook door een keur aan muzikanten begeleiden. Verreweg de bekendste is Simon Phillips.
Naast producent een topdrummer en heeft samengewerkt (al of niet las producer of drummer) met The Who, Mike Oldfield en zelfs vrij lang een vaste kracht bij Toto.
Verder werkt aan dit album Wil Malone mee die we dan weer kennen van oa Black Sabbath.
Minder bekend maar uitstekende bassist is Francis Hylton. Naast de vele albums voor Nannini ook bekend van Incognito. Strak, droog, muzikaal en staat er gewoon!

Prachtig zijn de zang bijdrage van Vasco Rossi (Il Blasco ) en Gino Paoli. Gino ziet er 20 jaar ouder uit dan ik maar is 3 jaar jonger. Maar als je kijkt wat die man er aan albums heeft uitgepoept! Zeker 30 stuks die het in “de laars” allemaal prima deden.

Op dit dubbelalbum uit 2014 van Nannini zingt hij samen met de rock diva het in Italië bekende “Il cielo in una stanza” :
Su nell'immensità del cielo. 
Per te, per me Nel cielo 
Voor de Duitsers onder ons:
Up in the immensity of the sky. 
For you, for me In the sky 

Mooi toch?

Gianna Nannini - Tutto Live

Voor het journaal dan even flink de boel op stelten zetten.
1982? Rockpalast!

Wat was dat gaaf. Dat soort TV mis ik wel. Dat begon dan om middernacht. Eerste keer dat ik Gianna Nannini zag en hoorde.
Wat een beest.
Gelijk naar de platenwinkel gelopen en California gehaald. Later werd dit een van m'n belangrijkste troostplaten........

Toen Tutto Live uitkwam was kopen geen vraag. Sterker ik stond met m'n vingers op de toonbank te trommelen bij het uitpakken van de doos.
Primadonna en Latin Lover op Tutto Live zijn misschien minder zuiver dan op de studio-uitvoering maar tering wat zit hier een power in. Dan gaat de hand naar de volumeknop en gaan je spieren vanzelf aan de gang..............
Ik begin ook altijd met kant 4 dan 1,2,3 en nog een keer kant 4...
Ik heb overigens sowieso iets met Italië. Al meer dan 40 keer geweest. Vooral om te fietsen en te skiën.
Heb een aantal Italiaanse vrienden en brabbel ook wat Italiaans, maar met Gianna ga ik niet uit. Dat lijkt me echt zo'n dame als je niet je best doet dat ze je in tweeën hakt.

Wat een beest!

Live: