World Sleep Day 2024

Deze dag valt niet op een vaste datum maar is altijd op een vrijdag halverwege de maand maart. Gister was ik met een vriend (delen ook de muziekhobby) wandelen en hij wilde mij wat tips geven om te slapen. Er zijn genoeg aspecten waar ik nog tips kan gebruiken, maar met slaap heb ik totaal geen probleem.

Zeker niet als ik die dag een lekker stuk gefietst (racefiets) of gewandeld heb. Helaas zijn er heel veel mensen die wel problemen met slaap hebben. Soms is dat fysiek maar heel vaak liggen er mentale oorzaken aan de basis van slapeloosheid.

Met de stijgende kosten. gerommel in de politiek, tekort aan huizen en dreiging voor meer oorlog zal de slapeloosheid onder de bevolking helaas alleen maar verder toenemen.

 

Dus mijn keuze voor bij de koffie valt niet op een slaapliedje maar op het album  Sleepless Nights van Gram Parsons en The Flying Burrito Brothers. Album verscheen in 1976 en dat was dus al een aantal jaren na het trieste overlijden van Parsons.

Op dit Countryrock album horen we - uiteraard zou je haast zeggen - ook Emmylou Harris een aantal keren een bijdrage leveren. Opvallende bijdrage van anderen zit vooral in de setlist. Het zijn namelijk allemaal nummers van anderen. 

 

Albums die postuum* worden uitgegeven scoren zelden vijf sterren en deze Sleepless Nights vormt daar geen uitzondering op. Een lekker album maar ook niet veel meer dan dat. 

De nummers zijn duidelijk restjes die bij eerdere albums niet gebruikt zijn en een groot aantal nummers op deze Sleepless Nights mist toch wat pit.

Grote fans van Gram Parsons nemen het door hun compleetheidsdrang uiteraard toch op in hun collectie. Wil je echter maar een paar albums van Parsons en The Flying Burrito Brothers in je collectie opnemen zou ik de keuze toch op iets anders laten vallen.

Bij de koffie een prima album en dat het wat minder is dan we van Parsons gewend zijn ga ik geen nacht slechter door slapen.

* Grievous Angel is het tweede solo album van Gram Parsons en verscheen een paar maanden na zijn dood. Dit album was echter al gepland en valt niet in de standaardcategorie van postuum albums. Die laatste categorie - waar deze Sleepless Nights zeker wel onder valt - is toch een soort van gegraai van platenmaatschappijen om opnames die door de artiest waren afgekeurd alsnog in dollars om te zetten.

50 jaar Grievous Angel

Dit is het tweede en tevens laatste studio album van misschien wel de belangrijkste grondlegger van de Countryrock. Het album verscheen enkele maanden na dood van Parsons in september 1973.

Het album - dat deze maand haar 50e jubileum kent - was in de zomer van 1973 opgenomen en de volledige vakpers was het er over eens dat dit een vijf sterren albums is. Niet om de Parsons postuum te eren want door de jaren heen heeft dit album zich fier rechtop weten te houden en is het een echte klassieker geworden.

Net als op zijn debuutalbum komen we ook nu Emmylou Harris tegen die door Parsons ontdekt is. Emmylou is maar liefst op acht van de negen nummers te horen. Logische keuze van Parsons want haar stem is een heerlijke combi met die van de veel te vroeg overleden countryrocker.
De CV van Parsons is meer dan indrukwekkend en z'n invloeden reiken tot aan The Rolling Stones, tot aan Eric Clapton en uiteraard tot aan The Byrds.

Van The Byrds maakte Parsons kort deel uit en wist hij ze te verleiden tot het maken van wat ik voor het gemak het geboortekaartje van de Countryrock noem. We hebben het dan over het album  Sweetheart Of The Rodeo dat in 1968 verscheen en in een logische lijn ligt met het vandaag jarige Grievous Angel.
Naast The Byrds speelde Parsons in The Flying Burrito Brothers waar hij samen met oud Byrds maatje Chris Hillman helemaal los kon gaan in het uitbouwen van Countryrock.

Parsons hoort zonder meer tot een van mijn favoriete artiesten. Alles waar hij zich mee bemoeide veranderde in goud. Helaas niet zijn eigen gezondheid en Parsons heeft hij niet eens 27 Club gehaald. Parsons werd slecht 26 en liet een enorme leegte achter maar ook een schitterende muzikale erfenis waaronder dit briljante album Grievous Angel.

Ruim de helft van de nummers van dit album zijn door Parsons zelf geschreven en een nummer als "Brass Buttons" krijg ik gewoon slappe knieën van. Zelf ben ik niet zo van de mierzoete Country maar de extra rocklaag die Parsons daarover heeft gelegd voelt het voor mij ineens als een warme deken:

Brass buttons, green silks and silver shoes
Warm evenings, pale mornings, bottle of blues
And the tiny golden pins that she wore up in her hair
Brass buttons, green silks and silver shoes

Uiteraard heb ik niks met zilveren schoenen maar muziek is natuurlijk ook een prima middel om even aan de harde werkelijkheid te ontsnappen.
Het mooiste nummer op het album is wat mij betreft toch de afsluiter:  "In My Hour Of Darkness". Ik mag aannemen dat het heel bewust gekozen is want het laatste couplet van het laatste nummer pakt je toch wel stevig bij de keel:

Then there was an old man
Kind and wise with age
And he read me just like a book and he
Never missed a page
And I loved him like my father, and I loved him like my friend
And I knew his time would shortly come but I did not know just when

Bij het verschijnen had dit album maar een bescheiden succes. In de jaren die volgende steeg de waardering echter enorm en we vinden het album dan ook in vele lijstjes. Pak maar een lijst van de beste 500 albums of de lijst van albums die je voor je dood gehoord moet hebben. Het maakt niet uit welke lijst je pakt want dit album kom je zeker tegen!

 

 

De uitvaart van Parsons is een bizar verhaal. Parsons had met vriend Kaufmann afgesproken dat wie het eerst zou overlijden door de ander in de woestijn verbrand zou worden.
Hoe bizar dat ook klinkt is dat ook daadwerkelijk gebeurd en is te zien in de film Grand Theft Parsons waar Johnny Knoxville op prima wijze de rol van Kaufman speelt.

Gram Parsons

Het is vandaag de geboortedag van Gram die op 19 september 1973 veel en veel te jong is overleden. Een mega talent ging aan de muziekwereld verloren.

Over Gram heb ik al de nodige blogjes gemaakt wat niet wegneemt dat ik graag op deze dag een aantal aspecten nog eens benoem:

- Peetvader van de Countryrock. Het album Sweethart Of The Rodeo van The Byrds mogen we wel als het officieel geboortekaartje van de Countryrock zien.
- Beklijvende bijdrages bij de reeds genoemde Byrds en bij The Flying Burrito Brothers.

- Ontdekker van Emmylou Harris.

- Tragische dood gevolgd door een bizarre begrafenis.

Voor bij de koffie even drie albums van Gram bij de draaier neergelegd om deze dag gepast voorbij te laten gaan.

Sweetheart Of The Rodeo - Byrds (1968)

Grievous Angel - Gram Parsons (1974)

Live 1973 - Gram Parsons and the Fallen Angles (1982)

Gemiste Kansen #011

Over dit album kan ik maar één ding zeggen: wat een gemiste kans dat dit niet op vinyl is uitgegeven. Het gaat hier om een tribuut aan de in 1973 veel te jong overleden Gram Parsons.
Uitvinder van de Country Rock en The Byrds aangezet tot een subliem meesterwerk wat gezien mag worden als een geboortekaartje voor deze heerlijke muziekstroming.

 

Op dit tribuut album een 14 tal nummers waarmee Parsons bekend is geworden en vertolkt door een keur aan artiesten. 

Uiteraard horen we meermaals Emmylou Harris die zich pas na de dood van Parsons realiseerde hoe verliefd ze eigenlijk op hem was.

Verder horen we op dit album uit 1999 David Crosby, Lucinda Williams, Elvis Costello, Sheryl Crow en Chris Hillman om de bekendste artiesten even te noemen.

Een heerlijke setlist en smullen voor de fans van deze muziekstijl. Na het luisteren van dit album heb je wel gelijk een niet te onderdrukken drang al je albums van Gram Parsons uit de kast te trekken.

Toch is het wat mij betreft een zwaar gemiste kans dat dit album niet op vinyl is uitgebracht. 

 

Return Of The Grievous Angel / A Tribute To Gram Parsons

Pretenders & Emmylou Harris - She
Cowboy Junkies – Ooh Las Vegas
Beck & Emmylou Harris – Sin City
Evan Dando & Juliana Hatfield – $1,000 Wedding
The Mavericks – Hot Burrito #1
Chris Hillman & Steve Earle – High Fashion Queen
Sheryl Crow & Emmylou Harris – Juanita
Elvis Costello – Sleepless Nights
Lucinda Williams & David Crosby –    Return Of The Grievous Ange
Wilco – One Hundred Years From Now
Whiskeytown – A Song For You   
Gillian Welch – Hickory Wind
The Rolling Creekdippers – In My Hour Of Darkness

Wheels : Tribute To Gram Parsons And Clarence White

Nieuwe platen die ik echt wil hebben koop ik doorgaans online. De prijsverschillen met de winkel zijn gewoon buitensporig groot. Platenbeurzen en platenwinkels zijn voor mij vooral een bron voor pareltjes waarvan ik niet wist dat ze bestonden.

 

Gister met een vriend wezen wandelen door Rotterdam en naast een heerlijk visje en briljant Italiaans ijs even De Platenboef ingedoken.

Bij het nieuwe spul was ik zo klaar. Echt veel te duur. Als iedere plaat 1 euro duurder zou zijn dan online had ik zomaar 20 nieuwe platen meegenomen. Ik wil best iets meer betalen maar niet 50 Euro ipv 28 Euro voor een dubbelalbum.

Bij het tweedehands spul toch een paar leuke vondsten gedaan zoals dit tribute concert. Een gemêleerd gezelschap vult het podium om een eerbetoon te brengen aan Gram Parsons en Clarence White.

Clarence White die we kennen van The Byrds was een geweldige gitarist en tevens een van de uitvinders van de B-Bender. De getalenteerde Clarence overleed 14 juli 1973 op 29 jarige leeftijd na een ongeluk met een dronken bestuurder.

Parsons kennen we natuurlijk van The Fyling Burrito Brothers, The Byrds, z'n geweldige solo albums, uitvinder van de Countryrock en ontdekker van Emmylou Harris.

Op White's begrafenis bedacht Parsons samen met producer en roadmanager Kaufman het absurde plan om in de woestijn verbrand te worden als hij zou overlijden. Helaas moest Kaufman nog geen twee maanden later die belofte al waarmaken nadat Parsons op 19 september was overleden. Parsons was zelfs nog te jong voor 27 Club (Forever 27).

Het voorliggende album is een tribute aan beide talenten en is opgenomen in 1988. Op het podium staan Bobby Bare, Larry Murray, Sampwater, John Beland en The Flying Burrito Brothers.

 

Ik heb een enorme zwak voor de stamboon van The Byrds (en die van Buffalo Springfield en The Allman Brothers) en alles wat daar mee te maken heeft. 

Toen ik dit album zag staan was ik gelijk om. Voor een bedrag waar je in Rotterdam op een terras amper twee cappuccino's kan krijgen kon het album mee naar huis.

Formeel een tweedehands maar in uitstekende staat. Op dit album 14 nummers die tijdens dit tribute concert zijn gespeeld. Prima setlist met nummers die op een of andere manier aan White en Parsons zijn gerelateerd.

Gewoon prima Countryrock en de mannen hebben er allemaal echt zin in. Lekkere plaat!

Zonder platenwinkel zal ik niet snel tegen een dergelijke album aanlopen en ben er dan ook blij mee. Goeie reden om zo nu en dan naar binnen te lopen. 

Dat neemt niet weg dat ik voor nieuwe platen echt een (online) deurtje verder ga. Want wat betreft nieuw zijn we met z'n alle echt gek aan het worden! Knettergek!

Gram Parsons - Early Years

Hoewel Gram niet eens 27 Club heeft weten te halen is zijn nalatenschap uniek. Hij zorgde dat The Byrds met het legendarische album Sweetheart Of The Rodeo in de kraamkamer van de Coutryrock stonden. Gram was in diverse andere bands actief waarvan de Flying Burrito Brothers wel de bekendste zijn. Daarnaast is Gram de ontdekker van Emmylou Harris. Voor dat laatste blijven hem natuurlijk eeuwig dankbaar.

 

Gram kwam uit een steenrijke familie en daardoor hoefde hij niet na te denken hoe hij aan de kost moest komen. Daardoor zag Gram niet zo goed waar de kantlijnen van het leven stonden. Naast de negatieve effecten van die vrijheid had het een enorm positief effect op zijn artistieke ruimte. Gram - die traditioneel uit de Country hoek kwam - ging dan ook ongegeneerd met Rock artiesten om. 

Z'n inbreng in The Byrds blijft nog steeds een soort van onwerkelijk. Hoe kon één enkele artiest bij een gerenommeerde band voor zo'n ander album zorgen? Niet iedereen stond toen ook op de banken maar inmiddels weten we dat het een uniek mijlpaal is geweest in de moderne muziek.

Minder bekend is hoe Gram experimenteerde met The Rolling Stones en er circuleert een bootleg versie van het nummer "Wild Horses" waar Gram samen met The Stones speelt.

Een jaar voor de Stones het "Wild Horses" uitbrachten op het het album Sticky Fingers nam Gram het op met de The Flying Burrito Brothers. Het verscheen op het album Burrito Deluxe dat in 1970 van de persen rolde. 

De naam van de The Flying Burrito Brothers had ook gerust De Duiventil (Dovecote) kunnen zijn, want er is waarschijnlijk niemand die in staat is een lijst te maken met wie er bij die band allemaal gespeeld heeft. Dat heeft door de jaren heen ook wel voor wat enorme verschillen in kwaliteit van de albums gezorgd.

Het album Burrito Deluxe was het tweede album van de band en is van zeer hoge topklasse en we hebben op dit album te maken met voor mij een van de sterkste Burrito bezettingen:

Gram Parsons – zang, gitaar, toetsen

Chris Hillman – zang, bas, mandolie

Sneaky Pete Kleinow – pedaal steel gitaar

Bernie Leadon – zang, gitaar, Dobro

Michael Clarke – drum

Leuk detail aan dit album vind ik persoonlijk de inbreng van Leon Russell op piano op................"Wild Horses".

 

Tijdens zijn leven heeft Gram maar één solo album gemaakt namelijk GP dat verscheen in 1973. Een paar maanden na zijn dood in 1973 verscheen het album Grievous Angel. 

Naast deze twee officiële solo album zijn er een enorme rij complicaties en verzamelaars verschenen. Uiteraard ook veel bootlegs soms van monsterlijke kwaliteit.

 

Beslist een interessante verzamelaar is deze The Early Years 1963-65. Het album geeft in alle opzichten een kijkje hoe Gram zich ontwikkelde. Dat inzicht wordt op een zeer prettige wijze ondersteund door een sfeervol en informatief boekwerkje. Zo'n boekje zet streaming en CD al gelijk op tien-nul achter.

Smullen dit boekje en het geeft vooral inzicht hoe Gram zich als een raket heeft ontwikkeld. Het album Early Years bevat vrij tamme en wat brave Country. Daar is niks mis mee en het was duidelijk warm lopen voor een vijftal meesterwerken die zouden volgen:

1968 - Sweetheart of the Rodeo (The Byrds)
1969 - The Gilded Palace of Sin (Flying Burrito Brothers)
1970 - Burrito Deluxe (Flying Burrito Brothers)
1973 - GP
1974 - Grievous Angel

Alle vijf zijn dit toch vijf sterren albums? Het genieten van die vijf meesterwerkjes wordt voor mijn gevoel versterkt door toch eens door de Early Years van Gram te wandelen.

Gram Parsons overleed op 19 september 1973 aan de gevolgen van overmatig drugs en alcohol gebruik. Met z'n vriend Phil Kaufman had Gram tijdens en begrafenis van een andere vriend een bizarre afspraak gemaakt. Degene die als eerste dood zou gaan zou door de ander in de woestijn worden verbrand.

Kaufmann heeft zich aan die afspraak gehouden en het onwerkelijke verhaal is verfilmd in Grand Theft Parsons. Johnny Knoxville speelt op prima wijze de rol van Kaufman.

Gram heeft een enorme erfenis achter gelaten. Naast de meesterwerkjes waar hij zelf aan heeft gewerkt is hij voor velen een inspiratie geweest. Niemand anders dan Gram Parsons heeft het gat tussen Rock en Country op zo'n natuurlijke wijze weten te dichten. Het zijn altijd wat grote woorden om iemand de uitvinder van een bepaalde muziekstijl te noemen. Toch mag gerust gesteld worden dat Gram Parsons als geen ander Countryrock op de kaart heeft gezet.

Sweetheart Of The Rodeo

Bij sweetheart denk ik aan meisjes die te mooi, te lief en te onschuldig zijn om er een hooiberg mee in te duiken. Zeker niet tijdens de rodeo!
Maar misschien heb ik door deze gedachtekronkel wel veel mooie kansen laten lopen.

The Byrds begonnen als The Jet Set. Wat een bizar slecht gekozen naam! Zeker omdat ze zich graag lieten inspireren door ene Bob Dylan.
De eerste twee albums van The Byrds waren dan ook sterk Folk Rock gericht.
Daarna kwam – wat ik de mooiste periode uit de muziekgeschiedenis vind – een drietal psychedelische platen. The Byrds waren hierin zeker een partij die enorme invloed had hoe muziek zich verder ontwikkelde.
Opmerkelijk was dan ook dat na drie psych platen ze met een country plaat kwamen.
Dit had alles te maken met de komst van het wonderkind Gram Parsons.
Gram Parsons is wat mij betreft ook DE uitvinder van Country Rock. The Stones hebben zelfs een ode om die reden aan hem gezongen. Leuke quiz vraag: welk nummer is dat ?
Naast uitvinder van de Country Rock is Gram Parsons ook de ontdekker geweest van Emmylou Harris. Ook zo’n artieste waar je nooit teveel platen van kan hebben.

Dit album Sweetheart Of The Rodeo is een echte gamechanger zonder dat het album direct commercieel een enorm succes werd.
Heel veel artiesten deden wel eens een knipoog naar de country, maar met dit album lieten de Byrds horen hoe Country Rock voortaan gemaakt moest worden.
Met dit album verhuisde The Byrds letterlijk en figuurlijk van Californië naar Nashville.
Opmerkelijk is dat daar waar Gram Parsons The Byrds van de Psychedelische Rock los wist te weken, hij zelf wel doorging met wat volgens sommige de basis was voor deze muziekstijl.
De pretmiddelen (inclusief alcohol) zijn dit multi talent dan ook noodlottig geworden.
Hij voelde dit zelf mogelijk al aankomen en op jonge leeftijd had hij al aangegeven dat hij verbrand moest worden in de woestijn.
Lastig was het om aan die wens te voldoen en er gaan nogal wat varianten de ronde hoe z’n vrienden dat uiteindelijk voor elkaar hebben gekregen.
Een van de varianten is uitgewerkt in de film Grand Theft Parsons.
Bizar waargebeurd verhaal. De twee vrienden Parsons en ?????? hadden elkaar beloofd dat bij overlijden van een van de twee de ander deze in de woestijn zou verbranden.
Past perfect in die Psychedelische periode. En als ik eerlijk ben? Als ik dood ben mogen ze me aan de haaien opvoeren! Wel even checken of ik echt dood ben!
Neemt niet weg dat Parsons veel en veel te jong letterlijk en figuurlijk is opgebrand.

Laten we er vooral niet te lang bij stilstaan wat al die veel te jong gestorven talenten ons voor moois hadden kunnen brengen. Maar laten we vooral genieten van de erfenis die er WEL is: Sweetheart Of The Rodeo……………