R.I.P. Val Kilmer

Batman en Topgun ace Val Kilmer is op 65 jarig leeftijd aan keelkanker overleden. Kilmer heeft een indrukwekkende carrière als acteur achter de rug. Zowel in films, TV producties als in het theater was hij actief. 

Zelf was ik vooral onder de indruk van zijn geweldige hoofdrol in de film The Doors. Deze filmbiografie uit 1991 is geregisseerd door  Olivier Stone en duurt bijna tweeënhalf uur maar verveeld geen enkele minuut.

Als je als acteur een rockster na wilt spelen ga je doorgaans in heel grote schoenen staan. Meestal is het resultaat aardig tot goed, maar hoe Kilmer de persoon van Jim Morrison neerzet is gewoon fenomenaal.

Wat mij betreft door zijn bijdrage ook een van de beste films in deze categorie. Briljante film van een briljante acteur, die te vroeg van ons is heengegaan.

Rust zacht Val

Brian Jones & Jim Morrison

Beide creatieve multitalenten stierven op 3 juli en beide op 27 jarige leeftijd. Het aantal artiesten dat op 27 jarige leeftijd in die jaren overleed was zo groot dat het begrip 27 Club ontstond. 

Brian Jones overleed in 1969 en Jim Morrison twee jaar later.

 

Het overlijden van Brian Jones heb ik wat minder bewust meegemaakt. Ik herinner mij wel dat het nieuws was, maar ik was pas een jaar later echt fanatiek met muziek bezig. 

Het overlijden van Jim Morrison maakte ik eens stuk bewuster mee, want ik had op dat moment al een paar singeltjes van The Doors.

Beide waren geniale artiesten. Brian Jones was een uitstekende muzikant en verdient vooral credits voor zijn inbreng van niet alledaagse instrumenten bij The Rolling Stones.

Doors frontman Jim Morrison was dan weer een geweldige zanger, maar toch vooral een tovenaar met woorden. Geen gewone liedjesschrijver maar iemand die woorden aan elkaar kon plakken als geen ander.

 

Beide legendes hebben hebben de bands waarin ze speelde een enorme boost gegeven. Er zijn ook genoeg fans die The Stones met Brian Jones beter vinden dan zonder. Wat mij betreft hebben The Rolling Stones zich daarna nog teveel ontwikkeld om daar maar even kort door de bocht een antwoord op te geven.

Jim Morrison daarentegen drukte zo zwaar zijn stempel op The Doors dat na zijn overlijden de band eigenlijk ook dood was.

 

Zowel Brian Jones en Jim Morrison zijn dan ook een enorme inspiratie geweest (en nog) voor heel veel andere artiesten. Beide legendes hadden echter ook gemeen dat hun dna rijkelijk was voorzien van het nodige rebelse gedrag. Waarschijnlijk komt dat met de package creativiteit. Creativiteit laat zich nu eenmaal niet beteugelen door kantlijnen, vangrails, en betuttelde regels.

 

Beide heren zijn al meer dan 50 jaar in de rockhemel maar zijn beide nog enorm populair. Stones platen uit de periode van Brian Jones doen het erg goed in het tweedehands circuit en dat geldt ook voor platen van The Doors.

Van beide bands even een plaat uit de kast getrokken uit de periode dat deze briljante artiesten daar nog deel van uitmaakte.

 

Doors op zondag

Genoeg liedjes met of over zondag. Een dankbaar onderwerp waar ik al eens eerder een blogje over schreef met daarin aandacht voor U2, The Monkees en The Doors. Dat nummer van U2 is natuurlijk heftig, van The Monkees gewoon heel leuk en die van The Doors toch wel lekker intens.
Dus "Blue Sunday" van The Doors pak ik er nog een keer bij. We vinden het op het meesterwerk Morrison Hotel dat in 1970 verscheen.

Briljant album met daarop mijn favoriete Doors nummer "Roadhouse Blues" en het bekende "Waiting For The Sun". Morrison Hotel was het vijfde album van het viertal en haalde in een groot aantal landen de platina status. 

Het nummer "Blue Sunday" gaat voor mij gevoel over een eindelijk gevonden liefde. Het is een vrij rustig kabbelend nummer, maar Jim Morrison zingt het met een geweldige en wat diep intentie...........

Overigens staan er op dit album eigenlijk geen mindere nummers en wat een fijn album om de zondag mee te beginnen,

Van het materiaal wat in 1970 niet gebruikt is zijn verschillende release uitgebracht. Erg geslaagd is de dubbel LP  Morrison Hotel Sessions die in 2021 speciaal voor Record Store Day verscheen.

Jim Morrison

Het is vandaag de geboortedag van deze rocklegende die veel en veel te jong is overleden. Jim werd vooral beroemd als voorman van The Doors. Met deze band maakte hij zes reguliere studio-albums en postuum is er natuurlijk een lawine muziek over fans van The Doors uitgestort.

Zelf ben ik beslist een groot fan van de muziek van de Doors. Zeker die beginperiode. Ook vond ik Jim een fascinerende gast die briljante teksten wist te maken. Dat had veel te maken met zijn voorliefde voor literatuur en zijn enorm creatieve geest. Een creatieve geest die niet beperkt werd door kantlijnen en dat bezorgde hem ook de nodige problemen waaronder meervoudige arrestaties. In het zoeken van grenzen ligt ongetwijfeld ook de oorzaak van zijn zijn vroege overlijden.

Persoonlijk was ik ook minder gecharmeerd van de Jim die zich op het podium misdroeg. Rock mag (moet?) best een beetje provocerend zijn. Zeker als je maatschappijkritische teksten maakt en meent een boodschap te hebben. Een beetje "schoppen" kan ondersteunend aan je boodschap zijn. Je zwaar misdragen ontkracht dan weer de boodschap die je wilt brengen.

Wat ik ergens van vind is overigens totaal niet belangrijk, maar de maatjes van Jim bij de Doors waren er op en bepaald moment ook klaar mee. Ze besloten niet meer met hem op te treden.

In het voorjaar van 1971 en kort voor het verschijnen van het legendarische album L.A. Woman verhuisde Jim naar Europa. Jim vond in Parijs de nodige anonimiteit en gebruikte deze mondaine stad als culturele en creatieve inspiratie. Helaas ging dat ook gepaard met drank waar Jim al jaren een probleem mee had.

Het Parijse avontuur duurde nog geen vier maanden en op 3 juli 1971 overleed Jim als gevolgen van een ongezonde levensstijl. Formele doodsoorzaak is nooit vastgesteld, maar mensen van 27 gaan niet zomaar dood.
Jim ligt begraven op het beroemde Cimetière du Père-Lachaise. Hij ligt daar in goed gezelschap want hier rusten tientallen beroemde schrijvers, dichters, muzikanten, componisten, schilders en beeldhouwers.
Triest genoeg is het graf van Jim al meermaals vernield en dat zijn toch dingen die iedere verbeelding te buiten gaan.

Jonge mensen horen niet dood te gaan, maar het is toch lastig voor te stellen dat er veel mensen verbaasd waren toe het bericht kwam dat Jim Morrison was overleden. Door zijn jonge overlijden trad Jim toe tot de bizarre 27 Club waar het jaar daarvoor nog Alan Wilson (Canned Heat), Jimi Hendrix en Janis Joplin waren toegetreden. Trieste tijden waren het............

Over Jim Morrison zijn een onwaarschijnlijke rij boeken en documentaires verschenen. Los van zijn misdragingen blijft hij in alle opzichten een fascinerend figuur. Zijn muzikale erfenis - met veel Psychedelische Rock en heerlijke Blues invloeden - zal ook nog vele jaren door een groot aantal muziekliefhebbers gewaardeerd worden.

Op de geboortedag van Jim Morrison draai ik daarom deze schitterende dubbelaar van The Doors.

John Densmore

Vandaag doet John - die we vooral kennen als drummer van The Doors - er een jaartje bij. Recent speelde hij nog een schitterende rol in documentaire Classic Albums: The Doors Morrison Hotel. 

 

John gaat in die docu - die in 2021 verscheen en op de NPO vorige maand nog een keer te zien was - zeer gedetailleerd in op de totstandkoming van het vijfde album van The Doors.

We zien John nog een paar keer achter de drumkit en die kan nog probleemloos een volledige Doors set spellen.

The Doors zijn helaas een van de vele voorbeelden van een magistrale band die door de drugs, drank en de dood van een van de leden hun Waterloo hebben gevonden.

John was ook degene die het gedrag van Jim Morrison het zwaarst veroordeelde en heeft meermaals op het punt gestaan op te stappen.

Uiteindelijk besloot hij niet meer met Jim op het podium te gaan staan en ook Ray Manzarek (toetsen) en Robby Krieger (gitaar) waren wel klaar met Jim.

Jim vertrok naar Parijs en de teller van het aantal album wat The Doors hadden gemaakt stond op dat moment op zes. Wel zes meesterwerken die eigenlijk allemaal een klassieker zijn geworden.

Kort na het verschijnen van LA. Woman kwam Jim Morrison te overlijden. Het resterende drietal maakte nog een tweetal platen maar zonder Jim Morrison haalde ze niet het oude niveau.

Het drietal kwam in 1978 nog bij elkaar om een aantal gesproken gedichten van Jim te voorzien van muziek wat resulteerde in het album An American Prayer. Voor heel fanatieke fans mogelijk boeiend maar persoonlijk hou ik het bij de eerste zes albums.

Na The Doors speelde John in diverse andere bandjes en door zijn brede (is ook een uitstekende Jazz drummer) inzetbaarheid ook regelmatig als sessiemuzikant en gaf hij workshops aan andere drummers.

Verder is John actief geweest in de filmindustrie en zijn meesterwerk is toch het boek wat hij over The Doors schreef.

Hierin ook ruime aandacht voor een enorm juridisch getouwtrek rond de legacy van The Doors. John verzetten zich tegen het ongebreideld uitmelken van nummers van The Doors maar vooral de nabestaande van Jim Morrison hadden veel Dollars in hun ogen. Veel rechtszaken en dus veel geld verbrand aan de verkeerde dingen. Het boek geeft een schitterend inkijkje!

Het is ook beslist de moeite om de docu die ik hierboven noem eens te bekijken. Het gaat uiteraard over een fenomenaal album, maar het is mooi om te zien hoeveel passie en vuur de oude John nog heeft.

Voor bij de koffie kies ik echter voor het zesde en laatste album met Jim Morrison. Uit 1971: L.A. Woman.

John Happy Birthday!

Morrison Hotel Sessions

Het album Morisson Hotel van The Doors verscheen in 1970 en behoord tot een van de meesterwerken van deze Amerikaanse rockband.

Het album is de opvolger van het toch iets mindere The Soft Parade. Eigenlijk is The Softparade het enige iets mindere album wat de The Doors onder leiding van Jim Morrison hebben gemaakt.

Het album Morrison Hotel haalde in een groot aantal landen de platina status en is dan ook regelmatig opnieuw uitgebracht.

Ook zijn er jubileum edities bij de 40e en 50e verjaardag van het album uitgebracht. Voor de audiofiel is er dan nog de 2x45 toeren editie en uiteraard is er ook een picture disc. Wie geen vinyl wil draaien kan terecht bij de CD, SACD, cassette en in de begin jaren van het album zijn er ook versies op 8-track en reel-to-reel uitgebracht. Die laatste doet het erg goed bij verzamelaars, maar hou rekening met minimaal 200 Euro!

Vorig jaar verscheen met Record Store Day (RSD) een gelimiteerde oplage met outakes onder de naam Morrison Hotel Sessions. Het betreft hier een dubbel LP in een zeer fraaie hoes met op de binnenzijde info over de opnames.

Zelf ben ik zwaar allergisch voor RSD omdat handelaren meer en meer specials achter houden om later - al of niet onder een andere naam - voor schandalige prijzen te koop aan te bieden.

Het album staat op Discogs ook al 200 keer te koop. Voor een album met outtakes wat vorig jaar verscheen is dat toch een beetje gek. 

Vraagprijzen van boven de 100 Euro, maar voor je zoveel geld uit je zak laat kloppen is het altijd goed om naar de verkoophistorie van een album te kijken! Dan weet je dat bij dit album 30 Euro haalbaar moet zijn en dan moet hij beslist in de seal zitten.

Deze Sessions kwam ik deze zomer tegen voor nog geen 24 euro in de seal. Hoewel het album veel dubbele nummers bevat was mijn interesse toch te groot.

Ook van The Allman Brothers, Stones, Neil Young en Bob Dylan heb ik wel tien versies van bepaalde nummers. Persoonlijk vind ik het van bepaalde artiesten machtig interessant om te horen hoe een nummers zich ontwikkeld.

Door de vele doublures is het album minder geschikt voor wie The Doors niet heel stevig omarmt.

Voor echte fans is het echter vier kantjes smullen want sommige tracks geven het gevoel dat je in de studio achter de mengtafel zit. Een heerlijk kijkje in de keuken en een feest voor de oren. Het album prikkelt echter vooral je verbeeldingsvermogen hoe het in die jaren in de studio er aan toe is gegaan.

 

Smullen! Dit mede omdat de geluidskwaliteit uitzonderlijk goed is. 

Jammer dat een aantal handelaren zo misbruik van RSD maken, want deze Morrison Hotel Sessions is in alle opzichte een bijzonder en erg fraai product.

 

Nu even het gas erop met "Roadhouse Blues".................

The Doors

Als je net werkt en je bent net bezig om een muziekverzameling op te bouwen heb je nooit budget genoeg. Om toch over zoveel mogelijk muziek te beschikken bracht in de jaren 70 voor velen de compact cassette de oplossing.

Zelf koos ik voor de bandrecorder en had ik voor een paar tientjes een Akai tapedeck overgenomen van een dansschool die hun apparatuur vervingen. Ik was in die jaren lid van de platen-uitleen-club en ik nam wel vier albums per week op.

Dat deed ik op de goedkoopste tape die er te koop was: Realistic die te koop was in de Tandy shop. Er paste precies vier albums op een tape van 1800 ft als je opnam op 9,5 cm/ps. Voor mij was dat prima maar daardoor heb ik heel veel albums op die manier nooit als fysieke LP gehad.

 

Uiteindelijk kreeg ik een goede baan en niet kort daarop werd de CD geïntroduceerd. De Akai had inmiddels plaats gemaakt voor een dikke Teac X10, maar die gebruikte ik alleen voor compilaties met achtergrond muziek.

Jaren was de CD voor mij DE manier om naar muziek te luisteren. Tot................ongeveer 2000 dagen geleden. Toen maakte ik "de fout" om voor de grap een draaitafel te kopen............

 

Inmiddels is dat wat uit de hand gelopen en heb ik enorme hang naar albums uit de periode dat het budget wat schraal was. Een psycholoog gaat daar vast wat van vinden, maar ik geniet vooral van de muziek en probeer met dit soort schrijfsels mijn enthousiasme wat te delen.

Soms gaat dat gepaard met wat sentimenten en wat is daar mis mee? In m'n collectie zit heel veel moderne en recente muziek, maar eind jaren zestig en begin jaren 70 hebben nu eenmaal mijn muzikale smaak ik hoge maten gevormd.

Van The Doors had ik als puber een paar singletjes die ik bij de Termeulen in de aanbieding had gekocht en ik smulde ervan. Voor een puber soms wat verwarrende teksten, maar ik schoof het als pannenkoeken met stroop naar binnen.

Lekker om eindelijk dit weergaloos goede debuut van The Doors uit 1967 als vinyl in m'n collectie op te nemen.

Het album hoort ook beslist thuis in het rijtje briljante debuut albums zoals Led Zepellin, In The Court Of The Crimson King, Eagles, Greetings From Asbury Park (Springsteen) en Chicago Transit Authority om er even een paar te noemen.

Dit debuut van The Doors is Psychedelische Rock van de bovenste plank en hoewel mijn persoonlijke singletjes sentimenten zeker een rol spelen is de eeuwigheidswaarde van dit album gewoon enorm groot.

Ik ben helemaal niet van het loket dat vroeger alles beter was. Toch kan ik het idee niet negeren dat de muziek die eind jaren 60 en begin jaren 70 werd gemaakt wel heel erg goed de tand des tijds aan het overleven is.

Ik heb de vraag al eens eerder gesteld: welke albums die dit jaar verschijnen hebben over 50 jaar dezelfde eeuwigheidswaarde als deze The Doors en de andere hierboven genoemde debuut albums?

Simpele vraag toch? Zeg het maar?

Ik tik dit net in op het moment dat "Light My Fire" uit de luidsprekers rolt. Als puber smulde ik van het lange orgel intermezzo wat gevolgd werd door een paar droge drumklappen om het tempo erin te houden.

Als puber was ik enorm onder de indruk van het muzikale deel en de tekst van dit Psychedelische pareltje had zelfs een enorme erotiserende werking.

Het singeltje "Light My Fire" heb ik toen grijs gedraaid en ik zing de tekst nog steeds foutloos mee. Niet dat ik daar iemand een plezier mee doe, maar het geeft aan hoe enorme beklijvend muziek kan zijn.

Naast "Light My Fire" kennen we van dit album natuurlijk ook allemaal het nummer "The End". Aanvankelijk een nummer van een afscheid in de liefde maar evolueerde al snel tot een Grieks drama. Toen het nummer ook nog eens werd gebruikt in het apocalyptische meesterwerk van Francis Ford Coppola kreeg "The End" een onnavolgbare status. Het nummer is na "Riders Of The Storm" van de negen nummers die The Doors in de Top2000 hebben staan dan ook de hoogst genoteerde.

"The End" is een capo lavoro maar laat tevens zien dat frontman Morrison schijt, maar dan ook schijt heeft aan iedere fatsoensnorm. Dit rebelse gedrag zorgde voor veel unieke muziek en waardering maar ook voor de ondergang voor dit literaire en muzikale wonder. 

 

Dat neemt niet weg dat de eerste zes albums van The Doors verplichte kost zijn voor een ieder die van beklijvende muziek houdt die een mega hoge eeuwigheidswaarde heeft. 

Dit debuut The Doors was bij het verschijnen een sensatie die in de VS maar liefst vier keer platina opbracht. Voor muziek in dit genre toch een ongekend unieke prestatie. Ter vergelijk: het debuut van The Beatles wat echt wel heel laagdrempelige muziek is kwam niet verder dan één platina plaat!

The Doors..............

Doors 13

Dit is typisch zo'n groep waar ik alles wel van zou willen hebben, maar die om budgettaire reden is afgevallen.

Probleem is dat ik eigenlijk teveel muziek goed vind. Ik heb best een aardige collectie, maar ik noem zo 100 albums die ik nog wel fysiek in de collectie wil hebben. 200 gaat ook lukken!

Bij de Doors zijn dat natuurlijk de albums L.A. Woman, Strange Days en Morrison Hotel. Misschien nog wel eentje, hoewel ik de periode met Jim Morrison eigenlijk de meest boeiende vind. Zowel qua muziek als de verhalen.

Geld moet rollen maar je kan het toch maar één keer uitgegeven. Dus van The Doors heb ik een hele fijne dubbel verzamel LP staan: Weird Scenes Inside the Gold Mine.

Vier puike kantjes maar een van mijn favoriete Doors nummer ontbreekt op die dubbelaar namelijk "Roadhouse Blues". Met deze 13 is dat "probleem" ook opgelost!

Lekker plaatje na een dag "ploeteren".