Internationale dag van de leeuw

Vandaag is het Internationale Dag van de Leeuw. Bij leeuwen en muziek denken de meesten van ons natuurlijk gelijk aan The Lion King uit 1994. Een Disney-productie met een opbrengst van meer dan miljard dollar! Bij zo'n film vind ik die muziek prima, maar het is niet echt een genre dat ik zelf snel op zal zetten. Zeker niet op maandagochtend, wanneer ik zoals dit keer wat moeite heb met opstarten.

Dus dook ik voor deze thema-ochtend maar eens in mijn eigen platencollectie. Qua albumhoezen heb ik sowieso de nodige leeuwen staan, zoals op het album Bridges to Babylon van The Rolling Stones uit 1997. Helaas heb ik die alleen op cd en het is het enige studioalbum van de Stones dat ik nog niet op vinyl heb. Daar moet ik toch echt eens heel snel wat aan gaan doen! 

Maar voor vandaag even geen Stones, want die hebben de afgelopen maanden al genoeg aandacht gekregen. Gelukkig zitten er nog meer leeuwen in m'n verzameling. Uiteraard het album Lionheart van Kate Bush uit 1978. Ik weet nog goed dat die plaat verscheen. Ik had net mijn allereerste baan in de automatisering en kocht van mijn eerste ICT-salaris dit album. Uiteraard nog een paar andere platen, want de winter kwam er immers aan.

Het was overigens niet de eerste 'leeuw' in de kast, want het nummer "Mama Lion" van Crosby & Nash had ik toen al een poosje. Dat staat op het album Wind on the Water uit 1975. Een leuk album voor verzamelaars trouwens, want het is verschenen met een groot aantal verschillende hoesvarianten. Als we alle cd-versies meerekenen, zijn dat er wel meer dan tien!

Voor vandaag valt mijn definitieve keuze op het album Plays The Allman Brothers Band van de Leif de Leeuw Band. Ik heb deze Nederlandse southern rockformatie al meerdere keren live zien spelen. Zowel bij shows waarin de hele set uit werk van The Allman Brothers bestaat, als tijdens optredens met hun eigen materiaal. Het is een uitstekende band, en ik ben sowieso een groot liefhebber van bands met een dubbele bezetting qua gitaar en slagwerk.

Echt smullen is hun uitvoering van het instrumentale "In Memory of Elizabeth Reed". Dat is een van mijn absolute favoriete nummers van The Allmans en ik heb er inmiddels wel tien verschillende versies van in de kast staan. Ook de Leif de Leeuw Band weet er een schitterende versie van te maken. Het begint mooi klein en ingetogen, en bouwt langzaam op naar de briljante complexiteit die zo herkenbaar is voor dit muzikale diamantje. Bijna 18 minuten champagne voor de oren!

Een heerlijk begin van de week!

Leif De Leeuw Band plays The Allman Brothers Band

Gisteravond ben ik samen met een maatje naar een heerlijk concert in LantarenVenster in Rotterdam geweest. Vroeger zat ik bijna iedere week in 'De Lantaarn', maar op de nieuwe locatie was ik nog niet eerder geweest.

Op het programma stond een optreden van de Leif de Leeuw Band. Deze Nederlandse Southern Rockband had ik al eens eerder gezien en ik was toen erg onder de indruk. Dit keer stond er een volledige setlist van The Allman Brothers op het programma. Wie mijn blog vaker leest, begrijpt dat ik direct kaartjes heb besteld toen ik die aankondiging zag.

Zelf ben ik groot fan van The Allman Brothers. Het heerlijke gitaarwerk, het dubbele slagwerk, de mix van muziekstijlen en natuurlijk de soulvolle zang van Gregg Allman zorgen voor een unieke combinatie. Gregg kon ongelooflijk soulful zingen en dat zijn dan ook behoorlijk grote schoenen om te vullen.

Dat neemt niet weg dat de Leif de Leeuw Band een uitstekend optreden heeft gegeven. De mannen beheersen hun instrumenten tot in de puntjes en gecombineerd met hun enthousiasme en passie zorgde het zestal voor vuurwerk. Op zo’n moment neem je het graag voor lief dat concurreren met de echte Allmans een kansloze bezigheid is.

Zelf wist ik vooral de extra lange versie van "Jessica" enorm te waarderen. Ze maakten er een geweldige jam van, zonder de authenticiteit van het nummer geweld aan te doen. Ook de 'battle' tussen de twee drummers was een hoogtepunt en werd door het publiek luidkeels gewaardeerd. Extra genieten was het akoestische onderonsje tijdens "Little Martha". 
Verder kwamen uiteraard klassiekers als "Dreams", "Blue Sky", "Southbound", "Midnight Rider" en "In Memory of Elizabeth Reed" aan bod, waarna het enthousiaste publiek met de hit "Ramblin' Man" werd uitgezwaaid.

In juli staat de Leif de Leeuw Band op het North Sea Jazz Festival met een eigen setlist. Ik ga snel kijken of dat in de agenda past!

Leif De Leeuw Band - Plays The Allman Brothers Band II

Het kan niemand ontgaan zijn dat ik een groot fan ben van The Allman Brothers. De Leif de Leeuw Band mag graag een set spelen van deze legendarische Amerikaanse band. Naast hun eigen werk bracht Leif De Leeuw Band in 2019 al een album uit met uitsluitend werk van de Allmans.
Omdat de Leif De Leeuw Band normaal gesproken voor een zeer gevarieerde setlist zorgt, zie ik hen dan ook niet als een tributeband. 

Voor mij vallen dit soort projecten in de categorie van albums als The Hollies Sing Dylan, A Tribute to Led Zeppelin van Beth Hart of Runnin' Down A Dream (tribute to Tom Petty)van Lucinda Williams. Er is namelijk een wezenlijk verschil tussen ergens een eerbetoon aan brengen of een tributeband willen zijn.

Zelf ben ik tamelijk allergisch voor bandjes die hun idolen simpelweg proberen na te doen. Dat is leuk voor pubers die net hun eerste gitaar onder de kerstboom vandaan hebben gehaald, maar van ervaren muzikanten verwacht ik ect wat meer. De Leif de Leeuw Band heb live gezien en wat is dit een heerlijk authentieke en enthousiaste groep! Southern Rock uit de polder op z'n best.

Hoewel ik hun andere werk enorm waardeer, kon ik dit tweede deel - dat afgelopen vrijdag verscheen -  met Allman Brothers-werk natuurlijk niet laten liggen. Het is wederom een erg fijne selectie geworden, waarbij ik persoonlijk erg blij word van nummers als "One Way Out", "Dreams" en "Whipping Post".

Het is dan ok een zeer geslaagd album geworden. De hoes had echter wel wat meer aandacht mogen krijgen. Deel I - om het maar zo te noemen - had nog een fraai klaphoes en deze opvolger komt er met een enkele hoes toch wat bekaaid vanaf.

Een deel III zou van mij niet nodig zijn en stiekem hoop ik dat ze ooit nog eens een ode brengen aan bijvoorbeeld Lynyrd Skynyrd. Ik ben de twee Allman albums namelijk wel heel benieuwd wat ze zouden doen met een klassieker als "Free Bird".

Een mens mag dromen en voorlopig ga ik eerst uitgebreid genieten van Leif De Leeuw Band - Plays The Allman Brothers Band II.

50 jaar Win, Lose or Draw

De gerenommeerde pers in met name de VS was toen dit album verscheen niet erg enthousiast. Het is ook zeker niet het beste album wat ze gemaakt hebben, maar om het met 1 ster in de hoek te zetten zegt meer iets over de toen zo arrogante muziekrecensenten.

 

Nadat Duane Allman was verongelukt in 1971 kwam de band begin 1972 met het ijzersterke album Eat A Peach. Titel verwijst naar een van de favoriete uitspraken van Duane. Op dit dubbelalbum horen we Duane nog op een groot deel van de nummers. 

De nummers die de band maakte zonder Duane zijn van eveneens uitzonderlijke klasse en toont de enorme veerkracht van deze gasten aan.

 

Helaas mochten ze deze veerkracht een jaar later opnieuw gaan inzetten toen Berry Oakley op nagenoeg dezelfde plek als Duane eveneens met de motor verongelukte.

Het album Brothers and Sisters dat in 1973 verscheen bevat enkele opnames met Berry. Het grootste deel van de opname moesten echter niet alleen zonder Duane maar nu ook zonder Berry.

 

De vier overgebleven leden zochten vervangers voor de weggevallen gaten en Brothers and Sisters kreeg hoge waarderingen. Terecht maar daar zit ook een beetje sympathie stemmen in.

Dat zien wij ieder jaar in Nederland met de Top2000 als er een artiest is doodgegaan. Brothers and Sisters is beslist een erg goed album maar geen 3 sterren beter dan het vandaag jarig Win, Lose or Draw.

 

Of moeten we het omdraaien? Win, Lose or Draw is misschien iets minder dan Brothers and Sisters maar geen 3 sterren minder!

Toen in 1975 Win, Lose or Draw verscheen was het begrip voor het verlies van twee topmuzikanten bij de media verdwenen en nieuw materiaal werd voor het gemak maar even langs de lat gelegd van het meesterwerk At Fillmore East. 

Deze laatste is van een dergelijke uitzonderlijk klasse dat het niet alleen Allmans beste album is maar überhaupt tot een van de beste albums ooit behoort.

Ik ben een groot fan van The Allmans maar ben verre van een fan die alles dan maar goed vind. De jaren 80 albums Reach for the Sky en Brothers of the Road zijn voor mij echte missers en zien eigenlijk nooit de draaitafel.

 

Deze Win, Lose or Draw voegt weinig toe als je de 5-6 beste albums van The Allmans hebt en geen megafan bent.

Voor fans die de ontwikkeling van de band met de vele tegenslagen boeiend vinden is dit album toch een must have.

En het ruim 14 minuten lange instrumentale "High Falls" is toch smullen? Gewoon prachtig met veel fraaie muzikale wendingen en een heerlijk hoofdrol voor Dickey Betts.

Ook "Just Another Love Song" vind ik een lekker nummer. Door het intro dat een knipoog is naar "Jessica" wordt je even op het verkeerde ben gezet. Titelsong "Win, Lose or Draw" is een prachtige metafoor van het kaartspel voor het echte leven en klinkt - mede dankzij de soulful stem van Gregg - ook nog een lekker.

Geen meesterwerk, geen topper maar gewoon een prima plaat. Ook na 50 jaar! 

 

 

De vier oorspronkelijk leden op dit album zijn:

Gregg Allman - toetsem akoestisch gitaar, zang
Dickey Betts - gitaar, akoestisch gitaar, zang
Jaimoe - drums, percussie

Butch Trucks - drums, congas, percussie

 

Nieuwe bandleden vanaf  Brothers and Sisters

Chuck Leavell - piano, toetsen, achtergrond zang
Lamar Williams - bas

50 jaar Outlaws

Niet de band maar hun debuutalbum viert deze maand haar 50e verjaardag. De band zelf werd in 1967 opgericht en trad ook wel op onder de naam The Four Letter Words.

De periode 1967-1974 was nog wat zoeken en heeft ook geen albums opgeleverd. Vanaf 1975 kreeg de band eindelijk de erkenning die ze verdiend en verscheen dit debuut.

 

Geheel in de stijl van andere Southern Rock bands speelde de Outlaws met een brede gitaarbezetting en later ook met meerdere drummers.

Dit debuutalbum opent met "There Goes Another Love Song" wat tevens hun grootste hit is geworden. The Outlaws zijn ook geen hitmachine maar net als The Allman Brothers en Lynyrd Skynyrd een geweldige live-act met een grote liefde voor lang jams.

 

"Green Grass and High Tides" is de bijna 10 minuten lange afsluiter van dit album en is door de band live meermaals uitgerekt tot een 20 minuten lange versie. Geen muziek waar gemiddelde radiostations op zitten te wachten en toch werd deze "Green Grass and High Tides" in de VS op veel stations vaak gedraaid.

 

The Outlaws bestaan formeel nog en kunnen over twee jaar hun 60 jarige bestaan vieren. Toch heeft de band maar 13 studio albums gemaakt. Daar staan echter wel 10(!!!) live albums tegenover.

Logisch want The Outlaws hebben net als The Allman Brothers en Lynyrd Skynyrd heel veel live gespeeld voor er een studio album kwam. Dit soort bands spelen in de studio eigenlijk net zo als op het podium. Persoonlijk vind ik dat een fijne aanpak want het bezorgd een authentieker geluid in plaats van gladde en overgeproduceerde albums.

 

Dixie Highway is het laatste album en verscheen in 2020. Het is - ondanks de vele wisselingen die de band heeft gekend - een uitstekend album. Het doet eigenlijk nauwelijks onder voor dit debuutalbum en dat is toch wel razendknap. 

Mooi hoe op dit nieuwe album de tracklist zit ingekapseld tussen de nummers "Southern Rock Will Never Die" en "Macon Memories" als een soort eerbetoon aan de diverse collega's zoals The Allman Brothers. 

Deze Dixie Highway heb ik alleen een paar keer via streaming geluisterd en het vinyl staat op m'n verlanglijstje. 

 

Dus bij de koffie nog even het debuut en dat is verre van een straf!

 

Butch Trucks

Vandaag is het de geboortedag van een van de zes oorspronkelijke leden van de legendarische Allman Brothers Band.

Butch werd op 11 mei 1947 in Jacksonville (Florida, U.S.) geboren onder de naam Claude Hudson Trucks 

Butch heeft de volledige 45 jaar deel uitgemaakt van de band en dus alle grote successen meegemaakt en daar een significante bijdrage aan geleverd.

 

Voor zijn periode speelde Butch in wat kleinere bandjes en na het opheffen van The Allman Brothers Band trad hij nog regelmatig op met diverse vrienden uit de muziekwereld.

Of het leven zonder The Allman Brothers Butch in een diep zwart gat heeft gegooid zal altijd een vraag blijven. 

Op 24 januari 2017 pleegde Butch zelfmoord met behulp van een vuurwapen. Butch zou financiële problemen hebben gehad, wat wel heel erg triest is als je 45 jaar een mega succesvolle drummer bent geweest..........

Derek Truck is een neef van Butch en Derek kwam in 1999 als jonge snaak zijn oom en The Allman Brothers versterken en bleef bij de band tot deze in 2014 definitief stopte.

Over The Allmans als veel blogjes geschreven en veel van hun officiële albums al een onder de aandacht gebracht. 

 

Deze zondag begin ik met een verzamelaar. Het is een release uit de Spaanse serie Hisoria De La Musica Rock. Eigenlijk is deze serie het het Spaanse equivalent van de Nederlandse serie Superstarshine. 

De Superstarshine serie verscheen in Nederland in 1972 met albums van The Who, Golden Earring, Jimi Hendrix, Joe Cocker en vele andere artiesten die in Nederland door Polydor werden vertegenwoordigd.

 

De Spaanse serie Hisoria De La Musica Rock verscheen pas in 1984 en bevat uiteraard een overlap met de Nederlandse serie. In de Spaanse serie echter ook een paar leuke uitgaves die we niet in de Nederlandse serie aantreffen zoals deze lekkere verzamelaar van The Allamn Brothers Band. 

Echt een hele fijne verzamelaar en van een prima geluidskwaliteit.

 

 

50 jaar Nuthin' Fancy

Juist in de periode dat heel veel artiesten gingen experimenteren met Disco bleef Lynyrd Skynyrd haar dna trouw. Zo hadden onder meer de Eagles, David Bowie en The Bee Gees in 1975 een hit met stevige disco-invloeden.

 

Nuthin' Fancy is het derde album van Lynyrd Skynyrd. De vraag is of de titel een knipoog was naar de opkomende Disco of vonden ze zelf ook dat dit album toch wat minder was dan de twee briljante voorgangers.

Nuthin' Fancy is beslist een heerlijk rockalbum maar het debuut Pronounced 'Lĕh-'nérd 'Skin-'nérd (1973) en opvolger Second Helping (1974) krijgen van mij toch een dikke ster extra.

 

Ook de vakpers was wat verdeeld maar de fans smulde van het album en het haalde dan ook op haar sloffen in de VS de platina status.

Toch is het een album dat voor veel verschillende reacties zorgde. Sommige vonden dat het album geen echte hoogtepunten had en weer andere critici vonden dat het album te diverse van kwaliteit was.

 

Ja ik ga mee dat de twee eerdere albums beter zijn maar ik mag deze Nuthin' Fancy nog graag draaien. Album begint gelijk heel sterk met "Saturday Night Special". Beetje stoer aftellen en er gelijk invliegen. Minpuntje van het nummer blijf ik wel vinden dat het geen echt einde heeft en het slot aan techneuten is overgelaten door een fade-out. Jammer want dit topnummer mag van mij eindigen met een steving bang.

 

Na de opener krijgen we het lekker meeslepende "Cheatin' Woman" gevolgd door "Railroad Song". De naam van het nummer zegt het al en het is ook een van mijn favoriete railroad songs. Heerlijk intro, subtiel mondharmonica en gewoon smullen. Het nummer hoort beslist thuis in iedere hoboliedjes collectie.

Hobo of jongen van het platte land maakt ze bij Lynyrd Skynyrd niet uit en dat wordt duidelijk in  "I'm A Country Boy". Met dit iets minder toegankelijke nummer wordt kant A afgesloten. Wel fijne tekst!

 

Kant B begint met het wat trage maar stevige rock nummer "On the Hunt". Een wat wanhopige lovesong of zelfs toch een beetje vrouwonvriendelijk? Laten we het maar even met het excuses "50 jaar geleden was alles anders" bedekken.........

 

Bij "Am I Losin'" wordt op een heerlijk pijnlijke wijze bezongen hoe het zand door je vingers kan glippen. Ieder met een rugzakje kent dat gevoel wel. Het nummer vind ik muzikaal ook om te smullen maar wordt gezien de boodschap van de tekst misschien iets te vrolijk gezongen........
Wel schitterende Southern Rock!

 

Van Zant is goed voor het leeuwendeel van de nummers. Hij liep in die jaren waarschijnlijk wat te klungelen met de liefde, want ook nummer 3 van kant B geeft geen al te positief beeld van de liefde.

"Made In The Shade" is zo'n nummer dat het gevoel geeft dat "je best doen in de liefde" niet genoeg hoeft te zijn. Het wordt ook nog ondersteund met een treurig voortkabbelend boogie-woogie deuntje. Best knap gedaan.

 

Het album sluit af met "Whiskey Rock-A-Roller". Heerlijke afsluiter en wat mijn betreft zo'n nummer dat in de roadmovie hitlijst hoort. We gaan op weg! De bestemming is Memphis maar het doel is duidelijk de weg ernaar toe................

Jaimoe 80 jaar

Het is de koosnaam voor de vandaag jarige Jai Johanny Johanson. Jaimoe is na het overlijden van Dickey Betts eerder dit jaar de enige overlevende van de zes oprichters van legendarische Allman Brothers Band.
Jaimoe is na Gregg Allman en Butch Trucks het langst bij de band geweest. Van de oprichting in 1969 tot het laatste concert in 2014!

Alleen heeft Jaimoe in 1982 een korte pauze gehad en heeft daardoor één studioalbum gemist. Op het album Brothers For The Road is het tevergeefs zoeken naar Jaimoe.
Overigens een wat minder (het minste?) album van de mannen en iets te pop en te weinig rock. Dus daar heeft Jaimoe niet veel aan gemist.

Jaimoe is een van de twee drummers waar de band altijd mee gespeeld heeft . Groot deel van de concerten was hij achter de drumkit te vinden, maar hij verzorgde ook ander percussiewerk en achtergrond zang.
Bij de Allman Brothers heeft hij dus alle grote successen meegemaakt, maar ook de vele dieptepunten die de band heeft moeten incasseren. Dieptepunten waren er met dodelijk motorongelukken van Duane Allman en Berry Oakley. Echter ook de zelfmoord van Butch Trucks. De band was toen wel formeel gestopt, maar als je een halve eeuw muziek met elkaar hebt gemaakt gaat dat echt wel in je vezels kruipen.

Naast de Allman Brothers zat Jaimoe achter de drums bij onder anderen Dave & Dave en Otis Redding. Dat laatste niet zo gek want ook Duane Allman was veel te vinden in die hoek van de muziekwereld.
Verder heeft Jaimoe even (twee albums) in Sea Level gespeeld. Een band van Chuck Leavell waar de nadruk wat meer de Jazz Rock lag.
Chuck Leavell heeft ook kort bij The Allman Brothers gespeeld, maar kennen we natuurlijk vooral van The Rolling Stones waar hij sinds begin jaren 80 de vaste toetsenman is.

Na het opheffen van The Allman Brothers heeft Jamoe samen met Butch Trucks de band Les Brers gehad. Ze speelde vooral werk van The Allman Brothers, maar na de dood van Butch Trucks kwam ook hier een einde aan.
Met zijn eigen Jaimoe's Jasssz Band maakte Jaimoe in 2011 het knappe jazzalbum Renaissance Man. Van deze band verscheen er ook een groot aantal live albums.

Begin 2020 speelde Jaimoe mee op het jubileumconcert ter gelegenheid van 50 jaar Allman Brothers.
Oud leden (dus niet alleen de oprichters) en zonen van oud leden zorgde voor een vol podium. Jong en oud dus en die mix zorgde voor een geweldige show.

Het concert was in de legendarische Madison Square Garden en bizar genoeg was het een van de laatste concerten voor dat de boel op slot ging door de Corona Crisis.
Jaimoe liet echter zien en vooral horen (deel van concert heb ik gezien) dat hij nog lang niet versleten is. 

Het was echter nog niet genoeg en Jaimoe gaat nog even door. Komende maanden staat hij diverse keren op het podium met Friends Of The Brothers. Een soortgelijk gezelschap als met het bovengenoemde jubileum concert. Vrijdag staan ze in het bekende The Keswick Theatre in Glenside (Pennsylvania). Wat mooi om daar bij te kunnen zijn! 

Zolang van bovengenoemde concerten nog geen vinyl is maar even een lekker concert van de Allmans.
Een concert met een geweldige uitvoering van "In Memory Of Elizabeth Reed". Jazz en Blues met een scheutje Flamingo. Bizar complex en enorm knap. 

Jaimoe Happy Birthday!

Johnny Neel 70 jaar

Vandaag zelfs een oude Neel want Johhny is 70 geworden.
Ik laat natuurlijk geen kans voorbij gaan om een plaat van The Allman Brothers uit de kast te trekken.
Neel heeft slechts één album als officieel lid van de The Allman Brothers meegespeeld. Wel een heel fijn album trouwens!

Neel is een songwriter, toetsenist en zanger en heel veel van zijn nummers zijn door anderen (oa John Mayall) opgenomen.
Daarnaast speelt Neel bij veel andere artiesten als studiomuzikant zoals bij Michael McDonald die we kennen van oa The Doobie Brothers en Steely Dan.

Neel zit wel heel erg in de Allman Brothers hoek want hij maakt(e) ook deel uit van zijlijn-projecten zoals The Dickey Betts Band en Gov’t Mule (Warren Haynes).

De flirt met Blues en Southern Rock voert bij Neel dan ook de boventoon. Neel heeft een tiental soloalbums gemaakt die ik op vinyl nog niet ben tegengekomen.
Gelukkig zijn er genoeg digitale kanalen om eens wat van zijn muziek te proeven.

Muziek die Neel met The Allman Bros, Gov’t Mule en Dickey Betts Band heeft gemaakt is doorgaans wat steviger.
Veel solowerk is mooie relaxe warme soulful Blues en soms een vleugje Jazz.
Kom je op een beurs voor een paar Euro een Cdtje van hem tegen? Gewoon meenemen. En een LP’s voor een tientje? Ook meenemen en mij even bellen.

Als album bij de koffie Seven Turns. Het enige album waar Johnny officieel lid is van The Allman Brothers Band.

Dit album verscheen toen de band goed 30 jaar bestond en veel bands halen zo'n mijlpaal niet. De twee voorgaande studioalbums (Reach for the Sky en Brothers of the Road) waren geen hoogvliegers en velen dachten dat het feestje van The Allman Broters wel over zou zijn.

MIS!

Met Seven Turns zetten The Allman Broters in 1990 een album neer wat mee kan met de beste albums uit hun begin periode. Na het wegvallen en diverse wisselen van bandleden een enorm knappe prestatie.
Gregg, Dickey, Butch en Jaimoe als oorspronkelijke leden bewaken de hermitage, maar blenden perfect met nieuwkomers zoals Warren Haynes (gitaar zang) en Johnny Neel (zang, toetsen) en Allen Woody (bas).

Opmerkelijke bijdrage is die van Duane Betts die een nummer mee mag spelen. Ja dat is inderdaad de zoon van Dickey en vernoemd naar Duane Allman.

Johnny is van vier van de nummers op dit album de mede componist en het laat mooi zien hoe de oude garde aan een aantal nieuwkomers voldoende creatieve ruimte geeft.
Het resultaat is dan ook een album om duimen en vingers bij af te likken.

Happy Birthday Johnny

In Memory of Elizabeth Reed - deel 2

Gister blogde ik over het overlijden van Dickey Betts. Door dit nieuws ben ik best nog even van de leg. Dus ik doe gewoon nog een blog met aandacht voor al dat moois wat Dickey Betts gemaakt heeft.

 

Geboren als Forrest Richard Betts en het werd pas in de loop van 1974 Dickey. 

Bij de oprichting van The Allman Brothers Band en het eerste album (1969) was het overigens nog gewoon Dick Betts.

Op de albums Idlewild South (1970), At Fillmore East (1971) en  Eat a Peach (1972) werd het Dicky Betts om bij het album Brothers and Sisters (1973) onverwacht Richard Betts te gaan gebruiken.

Alle albums die volgde staat Betts gewoon als Dickey op de hoes.

 

Een van meest complexe nummers die Betts heeft geschreven is natuurlijk "In Memory of Elizabeth Reed". In 2021 heb ik al eens eerder aandacht aan dit nummer besteed, maar dit is zo'n stuk muziek dat kan ik iedere dag wel een keer horen. Omdat er veel verschillende versies zijn kan je makkelijk een maand vullen.

 

Zelf heb ik van deze briljante Jazz en Rock blend negen verschillende versies. De studioversie die verscheen op het album Idlewild South (1970) heb ik zelfs drie keer.......

Over het nummer zijn tientallen hoofdstukken geschreven. 

Wie was Elisabeth?  De verhalen rond de grafsteen die voor inspiratie zorgde? Wat heeft dit alles met Boz Scaggs te maken? Ga ik allemaal niet doen want ik ga vandaag vooral lekker negen verschillende versie draaien..........

Ik zeg net nog maar een keer: Briljant, Briljant, Briljant!

 

Overigens is de muzikale erfenis van Betts groter dan de nummers die hij heeft geschreven en gespeeld. Duane een van de kinderen van Betts is namelijk muzikant geworden. Met zo'n naam en vader kan je bijna niet anders dan gitaar gaan spelen en dat doet hij.

Duane heeft met z'n vader gespeeld en in diverse andere bandjes, maar is sinds 2018 stevig aan de weg aan het timmeren met The Allman Betts Band.

 

In deze tweede generatie Allman Brothers spelen ook de Devon Allman (zoon van Greg Allman) en Berry Duane Oakley (zoon van Berry Oakley)

Deze jongens (inmiddels echte mannen) hebben inmiddels een tweetal uitstekende albums opgeleverd. Uiteraard Southern Rock en misschien wel in z'n meest pure vorm zonder hun vaders geforceerd te imiteren en juist met een heel eigen inbreng.

Minder Jazz en iets meer Americana............lekker hoor!

 

The Allman Brothers imiteren heeft natuurlijk ook geen zin want een beetje - met name op het podium - buitenaards waren ze wel. Helaas geldt dat inmiddels van vijf van de zes oprichters en na het overlijden van Dickey is alleen Jaimoe (Jai Johanny Johanson) nog in ons midden.

R.I.P. Dickey Betts

Zojuist kwam het trieste nieuws binnen dat deze geweldige snarentovenaar op 80 jarige leeftijd naar de Rock hemel is verhuisd.

Uiteraard kennen we Betts vooral als een van de oprichters van de legendarische The Allman Brothers Band.

Betts had eind 1971 de ondankbare taak om het gat op te vullen wat was ontstaan door het tragisch overlijden van Duane Allman.

In de begin jaren speelde de band met deze twee gitaristen. De combi Duane Allman en Dickey Betts is nooit door welke band dan ook geëvenaard.

 

Overigens mag ook de samenwerking met collega gitarist Warren Haynes genoemd worden. Haynes kwam eind vorige eeuw bij The Allman Brothers en het album Where It Al Begins mag toch als een meesterwerk worden beschouwd en is een album wat ik erg graag mag draaien.

Ondanks dit fraaie resultaat hield Betts het begin deze eeuw na ruim 30 jaar Allmans voor gezien en lag de focus op eigen projecten.

 

The Allman Brothers mogen gezien worden als de uitvinders van de Southern Rock. Een mix van Rock, Blues en Country. We kunnen gerust stellen dat Betts een heel belangrijke rol heeft gespeeld bij de inbreng van de Country component. 

Luister nog maar eens naar de hit "Ramblin' Man". Geschreven door Betts met een flinke scheut Country en het blijft na 50 jaar toch nog steeds een heerlijk nummer. Daar hadden ze van mij een 20 minuten versie van mogen maken!

Het nummer vinden we op het album Brothers and Sisters wat in 1973 verscheen. Het eerste album zonder een bijdrage van Duane Allman. Helaas ook een album met een beperkte bijdrage van bassist en medeoprichter Berry Oakley die net als Duane door een motorongeluk om het leven was gekomen.

Op dit album - dat in de VS platina werd - het wereldberoemde "Jessica". Liefhebbers van autosportprogramma's zullen het gelijk herkennen als de de tune van het Britse programma Top Gear.

Ook dit nummer is van de hand van Betts en bevat beslist wat Countryrock elementen. Door dit nummer is Betts wereldberoemd geworden zonder dat veel mensen zullen weten wie het geschreven heeft.

Het is echter toch te makkelijk om te stellen dat Betts vooral van de Country was. Luister maar eens goed naar het meesterwerk "In Memory of Elizabeth Reed". Een benchmark hoe je Rock en Jazz in de blender gooit. 

Briljant, briljant, briljant!

Misschien wel het mooiste wat Betts geschreven heeft. De opbouw van het nummer geeft voldoende vrijheid om lekker uit te spinnen tot een lange jam zonder dat de identiteit van het nummer verloren gaat..........Prachtig! Als fan van The Allman Brothers kan je ook niet genoeg versies van dit door Betts briljant geschreven nummer hebben.

De catalogus die Betts achterlaat is enorm en meer en meer dan de moeite waard om eens door te verdwalen.

 

Betts overleed op 80 jarige leeftijd aan de gevolgen van kanker en een longziekte.

 

Rust zacht Dickey 

De dag van de ingenieur

Binnen de muziek denk ik bij dag van de ingenieur (engineer) vooral aan één iemand en dat is Tom Dowd. Geboren op 20 oktober 1925 in New York. Beide ouders waren zeer muzikaal en Tom leerde al snel diverse instrumenten bespelen.

Voordat Tom in de muziek zijn plek wist te veroveren had hij al een stevige omweg gemaakt langs het leger en was hij zelfs werkzaam op het mega geheime Manhattanproject. 

 

Dat project is in WWII opgestart voor de ontwikkeling van nucleaire wapens. Het project staat door de vorig jaar zomer verschenen film Oppenheimer ineens weer in de belangstelling. De indrukwekkende film wist deze week van de 13 Oscar nominaties er maar liefst zeven te winnen.

Dit project liep in 1946 ten einde en Dowd ging zijn passie volgen en koos definitief voor een rol in de muziek.

 

Tom Dowd - die ik vooral ken als geluidstechnicus en producer van The Allman Brothers en Eric Clapton - mogen we wel beschouwen als de alchemist van de geluidsstudio. Wie zich iets meer in de achtergrond van albums heeft verdiept kan ook niet om Tom Dowd heen. 

De meesten zullen dan ruimhartig toegeven dat Tom Dowd pure magie was. De tovenaar van geluidsbanden, kabels, microfoons, geluidspanelen, opstellingen en instellingen op mengpanelen.

 

Dowd werkte naast de eerder genoemde Allman Brothers en Clapton onder meer met  The Bee Gees, Lynyrd Skynyrd, Black Oak Arkansas, Derek and the Dominos, Rod Stewart, Wishbone Ash, New Model Army, Cream, Lulu, Chicago, Joe Bonamassa, the J. Geils Band, Charlie Parker,  Meat Loaf, Sonny & Cher, Willie Nelson, Diana Ross, John Coltrane, The Souther-Hillman-Furay Band, Eagles, the Four Seasons, Neil Young, Stepgen Stills, Kenny Loggins, James Gang, Dusty Springfield, Charles Mingus, Herbie Mann, Booker T. & the M.G.'s, Otis Redding en Aretha Franklin.

Dowd - die in 2002 overleed - was niet alleen een perfectionist in het vastleggen van geluid, hij had ook een neus voor het creëren van een unieke sound. Dowd heeft dan ook een zeer belangrijke rol gespeeld bij de ontwikkeling van de Southern Rock. 

Samen met The Allman Brothers wist hij muziekstijlen zoals Jazz, Country, Rock en Blues te kneden tot een geheel eigen sound die heel veel navolging heeft gekregen. Zo werkte Dowd later ook samen met Southern Rockbands zoals Lynyrd Skynyrd en Black Oak Arkansas.

 

Voor vandaag vier live albums waar deze geluidstovernaar een belangrijke rol heeft gespeeld.

Gov't Mule in Tivoli

Gisteravond naar een optreden van deze Southern Rockband geweest. Gov't Mule is een spin-off van de legendarische Allman Brothers Band. In 1994 werd de band opgericht door Warren Haynes en Allen Woody.

Beide speelde op dat moment ook in The Allman Brothers Band. Haynes uiteraard op gitaar en Woody op bas. Beide zijn te horen op diverse studio- en live albums van The Allman Brothers waaronder het zeer geslaagde album Where It All Begins uit 1994.

 

Allen Woody is in 2000 overleden maar de energieke Haynes houdt Gov't Mule al jaren in leven. Het enthousiasme waar hij dat mee doet is ongeëvenaard en de catalogus die Gov't Mule inmiddels bij elkaar heeft gespeeld is dan ook meer dan indrukwekkend.

Genoeg reden om met een paar vrienden naar Utrecht af te reizen en als liefhebbers van Southern Rock en Bluesrock werden op onze wenken bediend.

Het viertal speelde een uitstekende setlist (zie hieronder) bij elkaar. Meermaals ontwikkelde een nummer zich tot een heerlijke en soms zeer stevige jam. Gov't Mule behoort wat mij betreft ook tot de beste actieve jambands.

Vaklui die het publiek prima wisten te vermaken, maar de geluidskwaliteit was toch wel onder de maat.

Jammer want een act als dit verdient het dat ook dat helemaal in orde is 

Helaas was de balans tussen zang en muziek niet goed afgestemd. 

Als toegift kreeg het publiek het fenomenale "Soulshine" voorgeschoteld. Een van mijn favoriete nummers van an frontman Waren Haynes.

Geslaagde avond maar voor de man achter de knoppen zijn er nog wat leermomenten.

 

 

Setlist Tivoli 14 november 2023

 

Setlist deel 1
Mule
Monkey Hill
Get Behind the Mule (Tom Waits)
Wake Up Dead
Larger Than Life
Trane / Rumble / Sex Machine / St. Stephen Jam (diverse)
After the Storm
32-20 Blues (Robert Johnson)

Pauze

Setlist deel 2:
Gone Too Long (eerste keer live)
Dreams (The Allman Brothers Band)
Ain't No Love in the Heart of the City (Bobby Bland )
I Asked for Water (She Gave Me Gasoline) (Howlin’ Wolf)
Sco-Mule
Shake Our Way Out
Mr. Man

Toegift:
Soulshine (The Allman Brothers Band)

50 jaar Brothers And Sisters

Juist nu de zomer zich verkleed heeft als de Herfst is een zomerse plaat wel een lekkere opsteker. Zomers is het album Brothers And Sisters - dat deze zomer 50 wordt - zeker al is het maar door die opgewekte hit "Ramblin' Man".

Op dit album ook het vrolijk klinkende "Jessica" wat we allemaal kennen van het TV programma Top Gear.

 

Toch was in die jaren niet alles rond The Allman Brothers even vrolijk. In de herfst van 1971 was Duane Allman met de motor verongelukt en is maar deels te horen op het album Eat A Peach. Of er een vloek rond de band hing verongelukte een jaar later Berry Oakley. Bizar genoeg ook met de motor en slechts een paar straten verder dan waar Duane was verongelukt.

De band was al begonnen met de opnames van Brothers And Sisters en op de nummers "Wasted Words" en "Ramblin' Man" is Berry nog te horen als bassist. Berry zou voor de overige nummers vervangen worden door Lamar Williams.

 

Twee verongelukte bandleden had een enorm effect op de band maar het maakte de familieband alleen maar sterker. Met de titel en het artwork van dit album wilde de band ook laten zien dat ze een echte familieband zijn en er voor elkaar waren.

Op de cover zien ze dan ook Vaylor Trucks en op de achterzijde staat Brittany Oakley's. Op de binnenkant van de klaphoes staat een geweldige foto met de gehele band en aanhang. 

 

Brothers  And Sisters behoort beslist tot een van de beste albums van The Allman Brothers en het lijkt wel of de overgebleven leden door de tragische gebeurtenissen extra hun best hebben gedaan.

Een en andere vertaalde zich ook naar een enorm commercieel succes. In de VS ging er een driekwart miljoen exemplaren van dit album in de eerste drie weken over de toonbank

Het album doet het ook door de opleving van de LP erg goed en wereldwijd zijn we op weg naar de 8 miljoen fysiek verkochte exemplaren.

 

In 2013 verscheen er een 40 jarige jubileum cd-box van dit album. Het gaat daarbij om 4 cd's met onder meer outtakes en een concert in Winterland. 

De LP zat toen volgens de platenmaatschappij blijkbaar nog onvoldoende in de lift en ze lieten de vinylliefhebbers op hun honger zitten. Helaas...............maar de gewone standaard versie is perfect om een beetje vrolijk te worden!

 

Het is 31 juli en als ik naar buiten kijk lijkt het wel herfst. Deze Brothers And Sisters geeft echter een mega zomers gevoel waarbij je niet teveel na moet denken hoe de band tot dit album is gekomen.

DeWolff – Love, Death & In Between

Het tiende album van deze Limburgse formatie verscheen enkele maanden geleden, maar er kwam toen zoveel geweldige albums uit dat het even duurde voor deze in mijn collectie was opgenomen.

Gisteren was ik in Gouda voor wat nieuwe kleren en gelijk maar even de platenwinkel ingeschoten. Een paar manko's (JJ Cale en Ry Cooder) uit de jaren 70 gescoord en dit nieuwe album van DeWolff.
De vinyl versie bestaat uit twee platen die in een hoes zitten die sterk doet denken aan het tweede deel van de jaren 60 toen in de VS de Psychedelische Rock in opkomst kwam.

De Wolff laat zich ook nu weer verleiden tot geëxperimenteer met Psychedelische Rock die heerlijk is doorspekt met Southern Rock en Bluesrock.
Als je het album een eerste keer opzet hoor je onmiskenbaar invloeden van Leon Russell en The Allman Brothers. Vooral bij het bijna 17 minuten lange "Rosita". Smullen trouwens!

Na een paar nummers is echter duidelijk dat DeWolff een heel eigen invulling aan hun muziek geven. Vier kantjes knalt het uit de speakers. Stevige en vooral brede sound zet DeWolff met dit album neer. Soms ook gewoon heel mooi zoals het nummer "Pure Love". Of een mega zwoele Blues zoals "Mr Garbage Man".

Niet alle voorgaande albums ben ik mee bekend, maar we kunnen gerust stellen dat DeWolff na 15 jaar zich nog steeds ontwikkeld.

Love, Death & In Between is een zeer volwassen album geworden dat voor vele uren luisterplezier gaat zorgen. Dit album gaat zeker in mijn 2023 top 10 komen............brrr wat goed.

 

DeWolff bestaat uit:

Pablo van de Poel - gitaar, zang

Luka van de Poel - drums, zang

Robin Piso - Hammond en Wurlitzer

 

Op dit album spelen verder mee:

Levi Vis - bas, achtergrondzang

Hectror Wijnbergen - piano, gitaar, bas, tamboerijn, orgel, achtergrondzang

Kim Schulte - achtergrondzang

 Diwa Meijman - achtergrondzang

Luca Simonelli - trompet, fluit

Nick Feenstra - Sax

Isaac McCluskey - trombone, achtergrondzang, synth

Marnix Wilmink - percussie, bas

Leif De Leeuw Band in Bibelot

Gister met twee vrienden naar een optreden van Leif De Leeuw Band geweest. Het optreden was in Bibelot in Dordrecht. Prima locatie en naast de deur een parkeergarage. Altijd handig.
Zelf hoorde ik voor het eerst van deze band kort nadat ze het album Leif de Leeuw Band – Plays The Allman Brothers Band in 2019 hadden uitgebracht.

 

Ik ben een groot fan van The Allman Brothers en heb het niet zo op tribute bandjes, maar daar is hier geen sprake van. Zie het als Beth Hart die een album met Led Zeppelin vol zingt of Lucinda Williams met haar Stones album, The Byrds plays Dylan.

 

Dus ik in de winter 2019-2020 eens een avond stuk gegooid aan alles clips en videos van deze Nederlandse Southern Rockers te bekijken en beluisteren.

Al snel was ik gegrepen door de authenticiteit, beheersing van de instrumenten, muziekkeuzes en een enorm enthousiasme. 

 

Niet lang daarna het bovengenoemde album besteld en dat ziet ook meer dan regelmatig de schijvendraaier.

Ik ga niet veel naar concerten maar deze gasten wilde ik wel een keer zien spelen. Iemand anders eiste echter ineens een enorme hoofdrol: Corona. De bitch!

Gelukkig is het de goede kant op aan het gaan en gisteravond stond een dol enthousiast publiek te genieten van een al even enthousiaste band.

Twee uur heerlijke Southern Rock met een Blues nummer tussendoor. Daarnaast gaf Leif een paar zeer eigen solo's weg die het gewoon verdienen een eigen muziekstijlnaam te krijgen.

Een aantal solo's waren zo bizar stil dat je bij wijze van spreken een speld kon horen vallen. Om daarna weer te accelereren waarbij om beurten een bandlid bijspringt om zo een enorme taart van muziek te maken. 

 

De band bestaat uit een klassieke Southern Rock configuratie zoals The Allman Brothers die op de kaart hebben gezet. Dus twee gitaristen, twee drummers, een bassist en een man achter de toetsen.

Alle zes heerlijke muzikanten die hun vak beheersen, maar die vooral mega enthousiast aan het spelen zijn.

Smullen!
 

Als groot fan van The Allman Brothers was ik uiteraard verguld dat "Jessica" als toegift werd gespeeld. Mijn favoriet van de avond is echter het nummer "Soulshine". Geweldig hoe daar een eigen intro voor is gemaakt. Ik ken het nummer heel erg goed maar Leif begint met een riedeltje en plakt er steeds weer een noot aan en weer een tot het duidelijk wordt om welk nummer het gaat.

Een soort cadeau wat je heel langzaam aan het uitpakken bent. De rest van het zestal stelt vervolgens niet teleur en bezorgde mij zelfs een kippenvel moment. Dank daarvoor!

Ook de lang uitsponnen jams in een aantal andere nummer deden mijn bloed fors sneller stromen.

Na afloop had ik als souvenir voor de oren het laatste album mee willen nemen. Helaas uitverkocht.............en we snappen allemaal waarom!

Berry Oakley

Het is vandaag precies 50 jaar geleden dat Berry overleed aan de gevolgen van een motorongeluk. Cynisch genoeg een jaar nadat Duane Allman met de motor een paar straten verderop was verongelukt.
Berry is eigenlijk nooit het verlies van Duane te boven gekomen. Drugs, drank en nauwelijks eten waren de uiterlijke kenmerken van de zwaar aangeslagen bassist.

Aanvankelijk overleefde Berry de crash en had zich naar huis laten brengen. Na een paar uur ging het toch hopeloos fout en werd hij alsnog naar het ziekenhuis gebracht waar hij overleed.

De schade scheen zo groot geweest te zijn dat zelfs al was hij direct naar het ziekenhuis gebracht hij toch niet te redden was.

Voor The Allman Brothers Band een tweede onwaarschijnlijk grote tegenslag. Dit mede omdat The Allman Brothers een echte familie band was.

Dan zien we zelfs nu nog terug want zonen van Gregg Allman, Dicky Betts en Berry Oakley spelen samen in een band en hebben al een paar voortreffelijke albums gemaakt.

Berry was een fenomenale bassist die als geen ander mee kon in de mix van Rock, Blues en Jazz. Voor het ongeluk van Duane was hij ook het liefst op het podium of in de studio.

Berry speelde volledig mee op de eerste vier albums waaronder het legendarische At Fillmore East (1971) dat nog steeds een benchmark is als het om live albums gaat.

Het tragische ongeluk met Berry gebeurde tijdens de opnames van het album Brothers and Sisters (1973). Besloten werd om de twee nummers waar Berry op meespeelde toch te gebruiken.

Daaronder "Ramblin' Man" dat nota bene een zeer grote hit werd en op nummer 2 kwam in de US Billboard Hot 100 en zelfs een eerste plaats haalde in de Cashbox Top 100.

De ondankbare taak om Berry te vervangen kwam te liggen bij Lamar Williams. Deze neemt op een tweetal studio-albums het baswerk voor zijn rekening alvorens hij met Chuck Leavell met het meer op Jazz gerichte Sea Level uit de startblokken gaat.

Het zal ook niet makkelijk geweest zijn om de leegte van Berry in te vullen, want hij was een van de zes oorspronkelijke leden van The Allmans.

Op die 11 november 1972 ging het heel even lijken op het verhaal van de 10 kleine negertjes en de overige leden beleven dan ook zwaar verslagen achter.

Berry werd slecht 24 jaar.......

Street Survivors 45 jaar

Januari 2020 blogde ik al eens uitvoerig naar aanleiding van de geboortedag van frontman Ronnie van Zant.

Je komt er dan niet omheen om die tragische vliegtuigcrash te benoemen. Bij dit vreselijk incident komen naast Ronnie nog twee bandleden en de roadmanager om het leven. De crash vond plaats een paar dagen  nadat het album Street Survivors was verschenen.

De platenmaatschappij besloot de hoes aan te passen en jarenlang waren de vlammen om begrijpelijke redenen niet op de hoes afgebeeld.

 

Lynyrd Skynyrd kreeg daarna nog met een groot aantal tegenslagen te maken, maar de band wist iedere keer weer overeind te krabbelen. De band bestaat nog steeds en Gitarist Gary Rossington is de laatste van de oorspronkelijk leden.
Op dit moment is Lynyrd Skynyrd bezig met een zeer lange (mede door de Corona zijn concerten opgeschoven) afscheidstournee. De tournee eindigt op 23 februari 2023 met een optreden tijdens de San Antonio Stock Show & Rodeo.

Het album Street Survivors zal voor heel veel fans een bijzonder album blijven. Het is immers het laatste studio album waar de eigenzinnige Ronnie van Zant de rol van frontman vervulde.

Puik album waar echter altijd ook een trieste bijsmaak aan zal zitten. Dat heeft niks met de muziek te maken want die is gewoon helemaal ok!

45 jaar oude Southern Rock.............smullen!

Leif De Leeuw tickets

Zojuist tickets besteld voor een optreden van de Leif de Leeuw Band. Mooi moment om deze weer een keer op de draaitafel te leggen. Paar jaar terug kocht van deze band het album Plays The Allman Brothers Band. Nu ben ik zwaar allergisch voor tribute bandjes, maar dit album valt wat mij betreft niet in die categorie.

Dit album moet gezien worden als Hollies Sing Dylan, You Are Cordially Invited... A Tribute To The Rolling Stones van Lucinda Williams en A Tribute To Led Zeppelin van Beth Hart.

Een vette ode aan een band waardoor de Leif de Leeuw Band blijkbaar is geïnspireerd. Halen ze het niveau van The Allman Brothers Band? Het begint natuurlijk met de vraag of dat relevant is en of dat wel de bedoeling is. De vraag of dit een lekker album is doet er natuurlijk wel toe en dat is een dikke JA!

Twee kantjes spelen ze op dit album vol met een paar klassiekers die de The Allman Brothers Band standaard speelde tijdens hun concerten zoals het nummer "In Memory of Elisabeth Reed". 

Leif met z'n maten spelen echter ook een aantal nummers die de The Allman Brothers Band niet of nauwelijks tijdens een optreden speelde. Nummers als "Stand Back" en "Rockin' Horse" kom ik op mijn toch wel zeer uitvoerige live collectie van de The Allman Brothers Band bijvoorbeeld niet tegen.

Fijne setlist dit en het wordt dan ook tijd dat ik eens naar ander werk van de Leif De Leeuw Band ga beluisteren. 

Tickets besteld dus koffie en een heerlijke plaat!

Goodbye June - See Where the Night Goes

Daar waar Greta van Fleet wel eens de kritiek krijgt teveel als Led Zeppelin te klinken krijgt Goodbye June regelmatig de kritiek teveel op AC/DC te lijken.

Nadat een paar nummers van de band door je oren zijn gewaaid is dat ook lastig te ontkennen. Als ik echter alles uit moet bannen wat op iets andere lijkt dan wordt het leven heel kaal en schraal.

Persoonlijk vind ik Goodbye June iets lekkerder klinken dan het Australische "voorbeeld". Het is hard en stevig maar AC/DC vind ik wel eens teveel in een brei aan geluid verdwijnen

De band is ontstaan op heel vruchtbare muzikale grond namelijk Nashville-Tennessee. In 2009 werd de band opgericht en bestaat uit drie neven:

Landon Milbourn (zang, tamboerijn), Brandon Qualkenbush (gitaar, bas, zang) en Tyler Baker (gitaar).

De band werd gevormd na het overlijden van de broer van Tyler Baker. Zijn broer overleed in juni en met de bandnaam word dit tragisch gebeuren herdacht. De neven komen uit een hechte pinksterfamilie maar kozen toch voor het leven als rockmuzikant en de dood van Tylers broer was inspiratie tot het maken van beklijvende muziek met flinke invloeden van Soul en Blues.

 

Nadat ze een eigen CD hadden geknutseld en een singletje hadden uitgebracht kwam in 2017 het eerste volledige album Magic Valley.

Onmiskenbaar geïnspireerd door AC/DC wat de Hard Rock betreft en door Led Zeppelin wat de Blues Rock betreft. De heren gooien er echter een eigen saus van Southern Rock en zelfs een Psychedelische Rock overheen. 

Twee jaar later in 2019 verschijnt het al even sterke Community Inn. Daarop knipogen aan de Folk het nummer "Joan & Dylan" en wat te denken van het nummer "Be Yourself". Dat is toch een ode aan de Folk Rock nummers van Led Zeppelin? Heerlijk hoe daar het tempo wordt opgeschroefd.

 

 

Begin dit jaar verscheen dan het derde album wat ik direct op vinyl heb besteld. Helaas is de aanlevering van vinyl al een tijdje dramatisch. Lange levertijden en hoge prijzen. Toch mag wat mij betreft in een beetje collectie minimaal één album van Goodbye June niet ontbreken. Ik ben allen bang dat het al goodbye 2022 is voor ik de plaat in de kast heb staan.

Streaming dan maar wat niet wegneemt dat JUIST dit soort muziek voor mij juist zo leuk is om er een echte plaat van te draaien.

De heren kunnen er lekker op los rammen maar met twee akoestische gitaren kunnen ze ook al heel lekker muziek maken. Hier het openingsnummer "Step Aside" in een alternatieve akoestische versie. Smullen............