Georg Albert Ruthenberg

Geboren en :Los Angeles en al snel kreeg George de bijnaam Smear. De artiestennaam 'Pat Smear' is een knipoog naar pap smear (uitstrijkje). Smear hoorde die term op de middelbare school en vond het het smerigste wat hij ooit had gehoord

Pat Smear groeide op in Californië en richtte in 1976 de punkband The Germs op (met onder anderen Belinda Carlisle op drums). Hun album GI uit 1979 geldt als een absolute punkklassieker. Later speelde hij bij Nina Hagen, bracht hij twee solo-albums uit en doken er wat gastrolletjes op in films als Blade Runner.

Via Courtney Love kwam Pat in 1993 in contact met Kurt Cobain. Smear zei meteen 'ja' op de vraag om bij Nirvana te spelen en toerde met hen tot aan Cobains dood.
Toen Dave Grohl (drummer bij Nirvana) daarna Foo Fighters begon, sloot Smear zich aan. Na een pauze vanaf 1997 is hij sinds 2007 weer helemaal terug en inmiddels niet meer weg te denken uit de band.

De laatste van de Foo Fighters dan maar. Album verscheen dit voorjaar en kreeg unaniem vier sterren van de vakpers. Lekker wakker worden! 

Happy Birthday Pat! 

Ian Paice 78 jaar

Deze drummer en medeoprichter van de Britse hardrockformatie Deep Purple mag vandaag maar liefst 78 kaarsjes uitblazen. Paice is het enige lid van Deep Purple dat in werkelijk álle varianten van de bezetting heeft meegespeeld.

Deep Purple heeft, naast de pauze tussen 1976 en 1984, een flink aantal bezettingswisselingen gekend. Gelukkig is het nooit zo'n duiventil geworden als we weleens hebben gezien bij bands als Chicago, Whitesnake, Santana en Hawkwind. Bij Deep Purple is dat overigens ludiek opgelost door de verschillende tijdperken aan te duiden met 'Mark'. Zo spreken we van Deep Purple Mark I, Mark II, enzovoorts. De huidige line-up is inmiddels alweer Mark IX.

Paice heeft dus aan alle grote successen van de band meegewerkt, waaronder het legendarische live-album Made in Japan uit 1972. Zelfs na al die jaren behoort deze plaat nog altijd tot de allerbeste live-albums uit de geschiedenis. Wat mij betreft is dit het ultieme visitekaartje dat Deep Purple ooit heeft afgegeven.

Je hoeft eigenlijk alleen maar kant A te draaien om te horen wat een geweldige machine hier op het podium staat. Kant A gaat direct vlammend van start met "Highway Star", en nog voor je als luisteraar een beetje op adem kunt komen, knalt er al een fenomenale versie van "Child in Time" uit de speakers.

Iedere keer als ik dit album opzet, is het weer voorbij voor ik er erg in heb. Dit is een klassieker onder de klassiekers, en het is heerlijk om vandaag eens extra op het drumwerk te letten. Want dat is echt ongekend bruut!

Ian, happy birthday!

50 jaar Presence - Led Zeppelin

Na zes pareltjes was dit zevende album van Led Zeppelin toch een stukje minder. Verre van slecht, maar Presence haalt niet het niveau van de voorgangers en maakt dan ook geen aanspraak op de titel 'beste Zep-album'.

Welk album dat wél is, hangt natuurlijk sterk af van aan wie je het vraagt. Puristen kiezen vaak voor het debuut (1969), terwijl hardrockliefhebbers juist voor II (1969) gaan. Zelf ben ik een groot liefhebber van III (1970). Met "Immigrant Song" is er voor mij geen enkel ander album met zo’n geweldige opener. De combinatie met een aantal songs met stevige folk-invloeden spreekt mij enorm aan.

Veel fans noemen het titelloze vierde album (IV of Untitled) dan weer hun favoriete Zep-plaat, uiteraard vooral door "Stairway To Heaven". De albums Houses of the Holy (1973) en Physical Graffiti (1975) doen het erg goed bij fans die deze platen als 'signature albums' zien. Het is zeker waar dat de band zich hier in de volle breedte presenteert, op Physical Graffiti zelfs met oosterse klanken in het overweldigende "Kashmir".

Met het album Presence werd beslist weer een poging gedaan om te laten horen wat ze allemaal in hun mars hebben. Zowel kant A als kant B begint met een geweldig nummer. Kant A gaat van start met het ruim tien minuten durende "Achilles Last Stand". Van mij hadden ze met wat improvisatie de hele kant A vol mogen spelen met dit nummer, want de rest van deze kant zakt daarna toch wat in. Menig band zou er nog steeds jaloers op zijn, maar voor deze giganten is het een tikkie minder.

Kant B begint met het sterke "Nobody's Fault but Mine". Heerlijk hoe Page en Bonham het tegen elkaar opnemen. Het daaropvolgende "Candy Store Rock" doet voor mij kant B ineens volledig inzakken.
Ik heb niets tegen rockabilly en snap de wens om een breed album neer te zetten, maar het is wat mij betreft een matig nummer. Ook "Hots On for Nowhere" is met het 'la-la-la' een mager resultaat voor een topband als Led Zeppelin. De bijna tien minuten lange bluesy afsluiter "Tea for One" weet ik dan weer enorm te waarderen.

 
Het album is door een auto-ongeluk van Robert Plant onder grote tijdsdruk in elkaar gezet en dat hoor je. Presence bevat met "Achilles Last Stand", "Nobody's Fault but Mine" en "Tea for One" wel degelijk een aantal pareltjes, maar nummers als "Candy Store Rock" zorgen ervoor dat een 4/5 sterrenwaardering buiten bereik blijft.

De hoes is dan weer even briljant als alle andere hoezen van de band. De klaphoes wekt de suggestie dat je te maken hebt met een fotoalbum van de 'perfecte familie'. Achter het ontwerp van Hipgnosis zit echter een filosofische boodschap. Het inlegvel met de obelisk (ook wel 'The Object' genoemd) zal bij velen vragen oproepen. Wie echter goed naar de foto's kijkt, ziet dat die obelisk overal in miniformaat terugkeert. Het idee achter het zwarte zuiltje is dat Led Zeppelin er altijd is, ook al zijn ze er niet.

Voor mij zijn ze er sowieso altijd!

Hoewel mijn voorkeur naar andere albums uitgaat, is het vandaag toch echt de beurt aan Presence... en zo erg is dat nu ook weer niet. Integendeel!

Alice Cooper

In de jaren 70 was de vandaag jarige Alice Cooper - naast muzikant - vooral een performance-artiest. Hij kon het niet laten om shockerende elementen aan zijn shows toe te voegen. Shockerend voor die tijd althans, want inmiddels zijn er talloze bands die daar ruimschoots overheen zijn gegaan.

Voor mij kwam zijn hit "School's Out" geen dag te laat; ik was helemaal klaar met school. Ik ben dyslectisch, iets wat destijds nog zwaar werd onderschat. 
Daarnaast heb ik meer dan serieuze moeite met hiërarchie. Voor mij is hiërarchie namelijk geen argument. De zorg voor je huisdieren, je gezondheid, de klant, je dierbaren of het klimaat: dát zijn argumenten.

Als hiërarchie een probleem voor je is, dan is een kleine katholieke school niet de beste plek om gelukkig te worden. Daarom werd 1973 - het jaar waarin Cooper doorbrak met "School's Out" – misschien wel het belangrijkste jaar van mijn leven.

Uiteraard raad ik iedereen aan om je school af te maken, maar voor mij pakte het goed uit om er voortijdig mee te kappen. Sterker nog: op een reünie van die school kwam ik werkelijk niemand tegen met wie ik had willen ruilen. Integendeel...

Alleen ik heb wel 20 jaar lang naast werk ook gestudeerd! Daarin zowel HBO en post academische opleidingen succesvol afgerond. Dat is toch een opgave waar niet iedereen zin in heeft.
Samengevat: Leren is leuk..............school was kut!
Muziek maakte de jaren op de middelbare school voor mij echter wel dragelijk. Als ik uit school kwam dook ik zo m'n kamertje in en ging de pick-up aan.

Hoewel ik geen uitgesproken fan van Alice Cooper ben, maakt mijn hart met het horen van "School's Out" altijd weer een vrolijk, maar vooral sentimenteel hupje........

Het nummer "School's Out" is veelvuldig in films gebruikt en je hoort het onder andere in de films Scream (1996) en Rock 'n' Roll High School (1979). Ook in een aantal TV series is het nummer gebruikt zoals in de Muppet Show.
Daarnaast is het nummer veelvuldig gecoverd en het origineel staat al vanaf het begin in de Top2000.

Een blijvertje en een echte klassieker! 

Cooper is overigens nog steeds actief. Volgende maand begint hij aan een uitgebreide tournee door de VS. Half juni steekt hij de grote plas over voor een concert in Turkije, gevolgd door een Europese tournee van maar liefst 26 concerten. In Nederland staat er geen concert gepland en wie hem wil zien, zal moeten afreizen naar Graspop in België of naar Keulen.

Alice Happy Birthday!

Ian Gillan 80 jaar

We kennen Ian natuurlijk vooral als de zanger van Deep Purple. Ian kwam in 1969 bij Deep Purple waar hij zanger Rod Evans verving. 

Na zes album hield Ian het voor gezien en niet veel later stopte de band.

 

In 1985 maakte Deep Purple een doorstart en Ian haakte ook zijn karretje weer aan. Deep Purple bestaat nog steeds en Ian is - naast een pauze in 1990-1991 nog steeds van de partij.

Zelf ben ik vooral een liefhebber van de albums die Ian maakte met Deep Purple tussen 1970 en 1973. 

Het werd mij daarna allemaal te rommelig. Leuk om het dan over Mark I, Mark II.....Mark IX te hebben maar dat zijn vooral marketing woorden voor duiventil.

 

Er zijn meer bands die een duiventil zijn/waren zoals bijvoorbeeld Jethro Tull en Poco. Bij die bands was/is een sterke leider die het dna van de band vast wist te houden. 

Drummer Ian Paice is het enige Deep Purple teamlid dat op alle albums heeft gespeeld. Een geweldige muzikant maar als drummer lastig om de frontman te zijn. 

 

De vandaag jarige Ian Gillan heeft naast Deep Purple een heel knappe CV bij elkaar geknutseld. We kennen hem natuurlijk in zijn bijdrage in rockmusical Jesus Christ Superstar. 

Ian heeft ook nog een blauwe maandag en één album bij Black Sabbath gespeeld. Vond ik persoonlijk een onhandige zet en gezien de waarderingen voor dat album sta ik daar niet alleen in,

 

In de pauze die Deep Purple in de jaren 80 nam heeft Ian met Ian Gillan Band & Gillan en tiental albums gemaakt. De kwaliteit daarvan varieert van meesterwerk tot deze had beter op de plank kunnen blijven liggen.

Verder maakte hij een zestal soloalbums en daar zitten zeker een aantal exemplaren bij die de moeite zijn. Verder heeft Ian album gemaakt met Roger Glover, Tony Iommi, Michalis Rakintzis en The Javelins.

 

Een enorm bezig baasje en vorig jaar verscheen van Deep Purple nog het album  =1. Een verrassend goed album en dat geldt ook wel voor de twee albums daarvoor. De recente albums spreken mij meer aan dan de albums die tussen 1984 en 1998 zijn gemaakt.

 

Dat neemt niet weg dat 1970-1973 mijn absolute favoriete Deep Purple periode is.................

Dat gezegd hebbende is het niet zo moeilijk wel album er naar de schijvendraaier mag!

 

Happy Birthday Ian! 

Hemelvaartsdag

Ja dit kan niet anders dat dit sprookje inspiratie is geweest voor “beam me up Scotty”. Daarnaast is de hemel een enorme inspiratie geweest voor heel, heel veel muziek.

Geen enkel bewijs dat “het ding” bestaat, maar honderden wellicht duizenden muziekwerkjes bevatten dit thema.

Zes jaar gelden trok ik voor dit blogje de zes onderstaande platen uit de kast. Zes prima platen die ik vanmorgen nog eens aan de platenspeler ben gaan toe vertrouwen.

 

We beginnen met "Heaven" van de Stones van het absolute 5 sterren album Tattoo You. Album dat in 1981 verscheen deed het goed bij zowel de fans als bij de pers en haalde in de VS viermaal platina. "Heaven" is een fraai relax nummer met een tikje mystiek. Lekker wakker worden…………

 

Robert Plant heeft diverse nummers met heaven als thema gemaakt. "Heaven Sent" staat op zijn album Carry Fire uit 2017. Nog mystieker dan het nummer van de Stones en Plant - die toen al niet meer de jongste was - is op z’n oude dag nog prima bij stem. Sowieso een aanrader dit album.

 

Elton John huilt met "Cry To Heaven" dan weer naar de hemel. We vinden het op het album Ice on Fire (1985).

Strikt een matig album uit een periode dat het toch allemaal wat minder ging met Elton. Dit "Cry To Heaven" doet echter toch een beetje denken aan de geweldige Elton van zeg maar z’n eerste negen albums.

 

Meat Loaf ziet een hemelvaart dan weer helemaal niet zitten en uit volle borst zingt hij dan ook “Heaven can Wait”.

Het was een van de nummers van zijn succesvolle debuutalbum Bat Out of Hell uit 1977. In die jaren kende ik eigenlijk niemand die het niet in de kast had staan. Het album haalde dan ook zelden vertoonde verkoopcijfers. VS: 14 x platina, Canada: 2x diamant, UK: 12 x platina, Nieuw Zeeland: 17 x platina en Australië: 17 x platina! Bizar commercieel succes en bijna 50 jaar later klinkt het nog steeds lekker.

 

Voor de film Pat Garrett & Billy The Kid maakte Bob Dylan deze geweldige Soundtrack. Film als de soundtrack verschenen in 1973. Het album met de soundtrack bevat het schitterende “Knockin' on Heaven's Door”.

Dit nummer is heel vaak gecoverd en de versie van Gun’s and Roses is een van de bekendste.

Dan de absolute (onhandige woordspeling) hemelsong: "Stairway to Heaven" van Led Zeppelin. Geen ander nummer is zo vaak op bladmuziek verkocht dan dit nummer!

Zelf op blokfluit ook al eens zitten oefenen......

Over het nummer is nog wel het een en ander te doen geweest. Een rechtszaak over met name het intro van het nummer. Nu was Led Zeppelin niet vies zich door anderen te laten inspireren en als je heel goed luistert heb je een punt. Het intro lijkt wat op een nummer van Spirit. De leden van die band (trokken ook samen op) hadden er echter niet zo last van maar de nabestaande roken geld. De uitspraak van de jury wees echter anders uit.

Overigens dom van de eisende partij dat ze niet voor een schikking hebben gekozen. In een aantal eerdere gevallen had Led Zeppelin de portemonnee getrokken. Dat zullen best leuke bedragen zijn geweest en beter een leuk bedrag dan niks.

Daarnaast ben ik sowieso wat allergisch voor graaiende nabestaande.

Naast de studioversie op het album untitled (ook wel IV of symbols genoemd) uit 1971 zijn er van "Stairway to Heaven" door Led Zeppelin een aantal live versies gemaakt waar je duimen en vingers bij aflikt. Verder is het nummer een oneindig aantal keren gecoverd.

Erg fraai zijn natuurlijk de versies van Heart en Beth Hart. Maar het nummer is zelfs gecoverd door Frank Zappa en door Dolly Parton om even twee uiterste te noemen.

Fijne Hemelvaart!

 

50 jaar Nuthin' Fancy

Juist in de periode dat heel veel artiesten gingen experimenteren met Disco bleef Lynyrd Skynyrd haar dna trouw. Zo hadden onder meer de Eagles, David Bowie en The Bee Gees in 1975 een hit met stevige disco-invloeden.

 

Nuthin' Fancy is het derde album van Lynyrd Skynyrd. De vraag is of de titel een knipoog was naar de opkomende Disco of vonden ze zelf ook dat dit album toch wat minder was dan de twee briljante voorgangers.

Nuthin' Fancy is beslist een heerlijk rockalbum maar het debuut Pronounced 'Lĕh-'nérd 'Skin-'nérd (1973) en opvolger Second Helping (1974) krijgen van mij toch een dikke ster extra.

 

Ook de vakpers was wat verdeeld maar de fans smulde van het album en het haalde dan ook op haar sloffen in de VS de platina status.

Toch is het een album dat voor veel verschillende reacties zorgde. Sommige vonden dat het album geen echte hoogtepunten had en weer andere critici vonden dat het album te diverse van kwaliteit was.

 

Ja ik ga mee dat de twee eerdere albums beter zijn maar ik mag deze Nuthin' Fancy nog graag draaien. Album begint gelijk heel sterk met "Saturday Night Special". Beetje stoer aftellen en er gelijk invliegen. Minpuntje van het nummer blijf ik wel vinden dat het geen echt einde heeft en het slot aan techneuten is overgelaten door een fade-out. Jammer want dit topnummer mag van mij eindigen met een steving bang.

 

Na de opener krijgen we het lekker meeslepende "Cheatin' Woman" gevolgd door "Railroad Song". De naam van het nummer zegt het al en het is ook een van mijn favoriete railroad songs. Heerlijk intro, subtiel mondharmonica en gewoon smullen. Het nummer hoort beslist thuis in iedere hoboliedjes collectie.

Hobo of jongen van het platte land maakt ze bij Lynyrd Skynyrd niet uit en dat wordt duidelijk in  "I'm A Country Boy". Met dit iets minder toegankelijke nummer wordt kant A afgesloten. Wel fijne tekst!

 

Kant B begint met het wat trage maar stevige rock nummer "On the Hunt". Een wat wanhopige lovesong of zelfs toch een beetje vrouwonvriendelijk? Laten we het maar even met het excuses "50 jaar geleden was alles anders" bedekken.........

 

Bij "Am I Losin'" wordt op een heerlijk pijnlijke wijze bezongen hoe het zand door je vingers kan glippen. Ieder met een rugzakje kent dat gevoel wel. Het nummer vind ik muzikaal ook om te smullen maar wordt gezien de boodschap van de tekst misschien iets te vrolijk gezongen........
Wel schitterende Southern Rock!

 

Van Zant is goed voor het leeuwendeel van de nummers. Hij liep in die jaren waarschijnlijk wat te klungelen met de liefde, want ook nummer 3 van kant B geeft geen al te positief beeld van de liefde.

"Made In The Shade" is zo'n nummer dat het gevoel geeft dat "je best doen in de liefde" niet genoeg hoeft te zijn. Het wordt ook nog ondersteund met een treurig voortkabbelend boogie-woogie deuntje. Best knap gedaan.

 

Het album sluit af met "Whiskey Rock-A-Roller". Heerlijke afsluiter en wat mijn betreft zo'n nummer dat in de roadmovie hitlijst hoort. We gaan op weg! De bestemming is Memphis maar het doel is duidelijk de weg ernaar toe................

Johnny Allen Hendrix

Vandaag had de snarentovenaar 78 jaar moeten worden. Helaas trad Jimi - zoals hij zich liet noemen - in 1970 toe tot Club 27.

Zelf was ik in die periode net interesse in muziek aan het krijgen. Dan vind je iemand als Hendrix machtig interessant en hij was dan ook een van de artiesten waar mijn bewondering voor aan het groeien was.
Op de trieste dag zelf was ik wezen trainen (racefiets) met twee maatjes. Bij een van hen gingen we nog wat drinken en kregen we het schokkende nieuws te horen. We waren maar net fan maar het maakte toch al een enorme indruk ons. 

Zelf was ik op dat moment flink aan het puberen en muziek was een geweldige manier om de zoektocht naar wie, wat, waar, hoe en waarom te ondersteunen. Muziek mocht mooi, heftig, poëtisch en hard zijn. We laafde ons aan zoveel mogelijk soorten muziek zo ook experimentele muziek waar Hendrix zo in uit kon blinken.

Hendrix is slechts 27 jaar geworden, maar heeft een enorme catalogus bij elkaar gespeeld.

We hoeven niet alles goed te vinden wat Hendrix gemaakt heeft want soms ging het experiment voor velen over een randje. Wat hij deed met een gitaar was echter wel bizar knap en heeft de grenzen wat er met een plank en zes ijzerdraadjes kan flink opgerekt. 

Hierdoor was en is hij nog steeds een enorme inspiratie voor vele gitaristen..........

Jimi............

 

AC DC whisky

Afgelopen donderdag kwam ik deze whisky tegen en kon hem niet laten staan. Ik drink wel eens Ballantines. Niet dat het een geweldige whisky is maar ik drink het dan meer als een borrel.

Vooral als ik zit te knutselen met lijm en verf is een mooie Ardbeg of Coal Ila gewoon zonde. Afgelopen jaar bracht Ballantines twee speciale edities uit die muziek gerelateerd zijn. Naast deze AC DC is er ook een fles met Queen. De whisky is gewoon de standaard blend. Kroeg whisky die met een klontje ijs prima gebruikt kan worden om een slechte dag weg te spoelen.

Ik kon deze niet laten staan en wil nu eigenlijk ook wel die van Queen hebben. Alleen toen ik daar naar ging zoeken kwam ik het bericht tegen dat Ballantines eerdaags flessen uitbrengt met John Lennon en Elton John.
Voor je het weet heb je er een hobby bij want er was al whisky met Bob Dylan, Elvis, Kiss, Scorpions  en The Rolling Stones. Die laatste in een geweldige karaf met de bekende tong.

Merken als Jim Bean en Jack Daniels hebben dan weer verpakkingen uitgebracht in de vorm van een gitaarkoffer. 

Kortom: het is typisch zo'n thema wat uit de hand kan lopen...............

Niet een heel stevige en zeker geen complexe whisky, maar na een dag hard werken met de juiste muziek toch wel binnen te houden.

Moon The Loon

Vandaag is het de geboortedag van de in 1978 veel te jong overleden Keith Moon. Natuurlijk moet je ook een beetje mazzel hebben met je gezondheid, maar de giftige cocktail van alcohol en pillen die Keith regelmatig naar binnen schoof werden hem toch noodlottig.

 

Daarmee ging een van de beste drummer verloren die tevens een inspiratie was voor vele anderen zoals John Bonham en Ginger Baker. Daar waar deze laatste twee de naam hadden als een "gek" te keer te kunnen gaan op een drumkit ligt dat patent wel degelijk bij Keith Moon.

 

Zoals veel muzikanten die later beroemd werden heeft Keith ook een zoektocht achter de rug en heeft hij zelfs even op koper geblazen. In 1964 voegde Keith Moon zich bij de legendarisch Britse band The Who.
Daar speelde hij tot zijn dood in 1978 en vormde zo een onderdeel van de absolute hoogtijdagen van de band met successen als de albums The Who Sell Out, Live at Leeds, Tommy, Who's Next en Quadrophenia.

 

Keith was niet de eerste drummer voor The Who en op het eerste album zat Doug Sandom achter de drumkit. Een groot succes was dat niet en het werd door de manager van The Who aannemelijk gemaakt dat door de matige drummer een platencontract de mist in ging.

Doug werd na wat gezoek vervangen door Keith en het enige wat we nog van Doug hebben gehoord is een boek over de The Who. 

Veel opzienbarende zaken als drummer heeft Doug niet meer gedaan. Keith aan de andere kant heeft een dozijn jaren op een fenomenale manier bij The Who zitten drummen. 

Agressief en er ging vooral in de beginjaren wel eens wat stuk. Keith was echter vooral een technisch uitmuntende drummer en een onwaarschijnlijk hoog energieniveau. Sommige beweerde dat hij als een gek zat te drummer en daar heeft hij ook zijn bijnaam Moon The Loon aan te danken.

Roger Daltrey was met zijn zang en podium performance in die jaren een briljante frontman en Pete Townshend had met zijn creatieve inbreng een enorme invloed op The Who. Toch vind ik dat de band eigenlijk dood was na het overlijden van Keith. 

In mijn ogen hadden ze nij The Who dezelfde keuze moeten maken als toen drummer John Bonham van Led Zeppelin kwam te overlijden. Stoppen!

Het werk van The Who waar Keith achter de drumkit zit kan ik nog steeds enorm waarderen. Iedere maand komt er wel een album van The Who op de draaitafel en kan ik daar enorm van genieten.

Overigens heel veel van jullie zullen zomaar een paar keer per week Keith te keer horen gaan als je een of andere Amerikaanse politie serie op hebt staan. Vooral het briljante album Who's Next is daar hofleverancier.  

Vandaag is het echter de beurt aan een ander meesterwerk: Tommy!

Internationale Dag van de Slang

Vandaag aandacht voor de slang. Mooie beesten maar veel mensen moeten er niet veel van hebben. De meeste slangen doen je niks maar hun reputatie is net als bij haaien niet erg best.

Muziek dan maar............bij slangen denk ik gelijk aan de hoes van Billion Dollar Babies van Alice Cooper. Het album verscheen in 1973 en was de opvolger van het succesvolle album School's Out.

Net als School's Out haalde Billion Dollar Babies in de VS de status platina. Daar moeste toen één miljoen fysieke LP's voor over de toonbank! In een groot aantal landen kwam het album op de eerste plaats van de album hitlijsten. In Nederland stond het album maar liefst zeven weken op de eerste plaats.
Hoewel The Rolling Stone Album Guide wat kritisch is geeft AllMusic "gewoon" vijf sterren. Zelf vind ik het album misschien ook wel net wat beter dan School's Out waarmee Cooper bij het grote publiek definitief doorbrak.

Billion Dollar Babies is misschien niet een album met heel grote eeuwigheidswaarde, maar het is toch wel een mijlpaal en nog best lekker om een keer te draaien.
Dat mede omdat het maar liefst vier singles/hits bevat: "Elected", "Hello Hooray", "No More Mr. Nice Guy" en titelsong "Billion Dollar Babies".
Nummers die de ouderen onder ons probleemloos mee kunnen zingen. 

Alice Cooper is nog steeds actief en bracht vorig jaar nog het geslaagde album Road uit. Dat is 54(!!!) jaar na zijn eerste album...............best knap als je ziet dat het album Road nagenoeg overal 4 sterren krijgt. 

Voor nu nog even het oudje Billion Dollar Babies..................met de slang op de hoes!

50 jaar Swan Song Records

Het is deze maand 50 jaar geleden dat Led Zeppelin haar eigen label heeft opgericht. Leuk detail is dat het niet een album van deze legendarische groep is die als eerste onder het label Swan Song Records verscheen.

Die eer was weggelegd voor Bad Company die in juni 1974 een uitstekend debuutalbum opleverde. Naast Led Zeppelin en Bad Company verzorgde Swan Song Records albums voor Pretty Things, Dave Edmunds, Detective (Funk en Hardrock uit de VS), Sad Cafe en nog enkele kleinere acts.

Swan Song Records heeft slechts 10 jaar bestaan want in 1983 ging de stekker eruit. Led Zeppelin was door het overlijden van John Bonham inmiddels gestopt dus nieuwe albums gingen er niet komen.
Ook kampte CEO Peter Grant met de nodige gezondheidsproblemen en was het klaar. Een poging om  Swan Song Records elders onder te brengen is helaas mislukt,
Dat neemt niet weg dat 40 jarige remasters van de Led Zeppelin albums die oorspronkelijk bij Swan Song Records zijn uitgebracht toch van dat label zijn voorzien.

Hoe dat juridisch precies zit heb ik geen idee van en misschien is het gewoon een cadeautje van de partij (Atlantic?) die de heruitgaven heeft verzorgt. 

Het eerste album wat Led Zepplin zelf uitbracht op haar eigen label is de dubbelaar Physical Graffiti. Net als de vijf voorgangers wat mij betreft een vijf sterren album. Helaas werd het daarna toch een stukje minder. Niet slecht maar de twee studio albums die nog zouden volgen zijn toch een volle ster minder dan de eerste zes albums die deze legendarische band heeft gemaakt.

Physical Graffiti is niet alleen een geweldig album met een enorme eeuwigheidswaarde. De hoes is ook nog eens een meesterwerk. Een oud gebouw en door de binnenhoezen anders te plaatsen ontstaan er andere motieven achter de vensters die in de buitenhoes zijn opengewerkt.

Dit gebouw heeft overigens meer rockhistorie want het waren The Rolling Stones die dit pand gebruikte om op de stoep de clip voor hun hit "Waiting On A Friend" op te nemen.

In ben een groot Stones fan maar om 50 jaar Swan Song Records te vieren gooi ik toch echt Physical Graffiti in de strijd...........

R.I.P. Doug Ingle

Gister werd het nieuws bekend dat deze componist, organist en zanger op 78 jarige leeftijd is overleden. Doug Ingle is een van de oprichters van Iron Butterfly en schreef in de succesvolle beginperiode nagenoeg alle nummers voor de band.

We kennen Iron Butterfly natuurlijk vooral van de hit In-A-Gadda-Da-Vida. De sound die Doug Ingle eind jaren 60 met Iron Butterfly heeft neergezet is voor heel veel bands een enorme inspiratie geweest. 

 

Iron Butterfly behoorde in die jaren tot een van de beste Psychedelische Rock performers. Daardoor ook een opstap naar Progressieve Rock en ze waren ook niet vies van een stukje Hardrock.

De oerversie van In-A-Gadda-Da-Vida die te vinden is op het gelijknamige album uit 1968 was ruim 17 minuten lang. Op een live album uit 1970 wist de band het met twee minuten extra op te rekken en de single versie was ingekort tot net geen drie minuten.

Dat was in die tijd een beetje de maximale speelduur om nummer bij radiostations onder de aandacht te krijgen.

 

Als puber werd ik enorm door dit nummer gegrepen en al snel had ik de live versie in mijn collectie. De zang is subliem, de band is als een Zwitsers uurwerk op elkaar ingespeeld, maar het was vooral het orgel wat mij fascineerde. 

Wat was die Doug Ingle een briljante toetsenman!

 

Tijdens een van hun eerste concerten heeft Iron Butterfly van dit meesterwerk een 35 minuten lange versie gespeeld. Wat zou het een mooi eerbetoon aan Doug Ingle zijn als daar een officiële uitgave van kan worden uitgebracht.

Na de begin jaren van succes werd Iron Butterfly een echte duiventil. Formeel bestaat de band nog maar zonder nog een van de oprichters. Iron Butterfly heeft 49(!!!) verschillende line-ups gehad.

Doug Ingle verliet eind vorig eeuw de band en een aantal geplande reünies kwamen niet echt van de grond.

Misschien niet direct muziek voor de zondagochtend, maar dit meesterwerk gaat als eerbetoon aan Doug Ingle toch echt op de platenspeler.

Rust zacht Doug

Who's Next | Life House

Twee jaar geleden vierde het album Who;s Next haar 50e verjaardag. In het blogje wat ik daar over schreef valt te lezen dat dat album net als de voorgang Tommy een rockopera had moeten worden.

De nieuwe rockopera kreeg de naam Life House maar naast creatief wonder Townsend was het enthousiasme bij de overige leden van de band ver te zoeken. 

Voor Life House was een enorme batterij aan speciale (elektronische) instrumenten aangeschaft, welke ook te horen zijn op Who's next wat strikt genomen de overblijfselen zijn van Life House.

Who's Next werd een mega succes en haalde in de VS maar liefst drie platina platen. 

 

Dagelijks horen we bij Amerikaanse politie series bij de intro nummers van The Who en het album Who's Next is daarbij een belangrijke hofleverancier. Tijdloos goed!

Zelden heb ik mij dan ook bij een album afgevraagd hoe de leftovers zouden zijn. Towsend is een genie, Daltrey een geweldige zanger en als muzikant hoefde je de jongens van The Who ook helemaal niks wijs te maken.

 

Om het 50 jarig jubileum te vieren (en als platenmaatschappij lekker te cashen) verschenen er diverse jubileumedities van dit album.

Op die speciale edities een groot aantal nummers die voor Life House waren bedoeld en alternatieve versies van nummers die uiteindelijk op Who's Next terecht zijn gekomen.

De meest uitgebreide set is een box van 10 (!!!) cd's. Een schitterende box met een truckload aan artwork, maar met een prijs van een kleine 300 Euro laat ik die even in de winkel staan. 

Er is genoeg aanleiding om aan mijn verstandelijke vermogens te twijfelen, maar als ik mij laat uitkleden is dat niet door een platenmaatschappij.

 

Dat alles nam nog niet mijn interesse weg hoe het met de leftovers zit. Het rocktijdschrift Uncut bracht de oplossing door bij de editie van november 2023 een cd te leveren met daarop een tiental nummers uit het oorspronkelijke project.

Op de cd - die in een keurige hoesje zit - diverse onbekende nummers en een aantal alternatieve versies van nummers die we van Who's Next kennen.

 

Voor de liefhebber van het album Who's Next - die net als ik niet heel z'n verstandelijke vermogen is verloren - is dit een leuk mini alternatief voor de crimineel dure box.

Persoonlijk vind ik het een heel fijne aanvulling op mijn collectie en als ik eerlijk ben..............is de versie van "Behind Blue Eyes" op deze teaser cd niet beter dan op het originele album? 

Minder gepolijst en de akoestische gitaar klinkt fenomenaal.

Ook het begin van live versie van "Won't Get Fooled Again" laat zich erg goed smaken. Rauwer dan het origineel en deze versie had waarschijnlijk CSI niet gehaald. Die USA TV series zijn zo gladjes geproduceerd dat muziek ook niet TE brutaal mag worden.

Het begin van de live versie van "Baba O'Riley" vind ik dat een tikje mager ten opzichte van de versie op "Who's Next". Knap om dit live zo te doen. Heel knap, maar het laat gelijk horen hoe fenomenaal complex stuk muziek dat nummer wel niet is. Overigens is het opzwepende einde echt fenomenaal...........

 

Lekkere aanwinst!

 

 

50 jaar Moontan

Het gaat bijna mijn voorstellingsvermogen te buiten maar de kalender liegt echt niet. Het album Moontan viert deze zomer haar 50e verjaardag en dus ook de wereldhit "Radar Love".

Zowel het album als de single werden het grootste succes van de Haagse formatie Golden Earring.

 

Toen het album Moontan verscheen ben ik deze gelijk gaan halen en m'n hele leven fan van de band geweest.

Ik heb de Earring een groot aantal keren live zien spelen en ze zelfs bijna ingehuurd voor ons trouwfeest. Voor slechts een half uurtje uiteraard, maar voor dat geld kon je ook drie weken op een mega luxe huwelijksreis. Dus 3 weken Malediven met heerlijk strand en cocktails.

Geen Earring op ons huwelijksfeest maar we hebben ze samen wel meermaals zien spelen waaronder ook die heerlijke Naked Truth sessie.

Dat was overigens al vele jaren na het succes van Moontan en "Radar Love". 

 

Moontan ziet ieder jaar nog wel een paar keer mijn draaitafel en is het iedere is het keer weer genieten.

 

Het succes van de Earring in die jaren in de VS was erg groot en daarom wel opmerkelijk dat de tracklist fors afweek van de Europese versie van het album.

Zowel op de eerste VS als UK versies geen "Suzy Lunacy (Mental Rock)" en geen "Just Like Vince Taylor". Daarvoor in de plaats vinden we op de VS versie het nummer "Big Tree, Blue Sea".

Minder opmerkelijk is dat de hoes voor de VS te pikant was en een brave afbeelding van een oor met - hoe kan het ook anders - een oorring.

 

Vanmorgen lopen klussen en nu even genieten met dit 50 jarige meesterwerk. 

50 jaar? 

Het is echt waar! En wat een klassieker is dit album toch..........

 

Dave Abbruzzese

De drumkit is bij Pearl Jam op de een of andere manier de plek met de grootste doorstroom. Zo heeft de vandaag jarig Dave ook maar een beperkt aantal jaren en albums achter de drumkit gezeten.

Dave maakte tussen 1990 en 1994 officieel deel uit van een van de populairste Rockbands van de afgelopen 35 jaar. Zelf ben ik vooral fan van de beginperiode van Pearl Jam en het album Unplugged wat in 1992 is opgenomen staat in mijn top 3 van zowel de Pearl Jam albums als in mijn top 3 van Unplugged albums.

Tijdens deze Uplugged zat achter de drumkit de vandaag jarig Dave Abbruzzese!

Na zijn periode bij Pearl Jam heeft bij diverse andere artiesten gespeeld en een groot aantal verschillende muziekstijlen.

Zo is hij te horen op albums van Doug Pinnick, Corey Glover, Bernard Fowler en Stevie Salas.

Uitstekende drummer die een groot aantal stijlen beheerst. Doen we nu even dat heerlijk Unplugged album waarbij ik stiekem toch een beetje baal dat ik daar niet de Completely versie van heb........leuk verjaardagscadeau wellicht.

Dave Happy Birthday!

Houses of the Holy 50 jaar

Vandaag viert het vijfde album van Led Zeppelin haar 50e verjaardag. Houses of the Holy raasde overal de album-hitlijsten in en haalde in de VS elf (!!!) maal platina! Dat waren toen 11 miljoen fysieke LP's die over de toonbank waren gegaan. Van één album in één land!

De voorganger welke officieel zonder titel door het leven gaat maar doorgaans de titel IV krijgt, was met 24 platina platen in de VS een nog groter succes en is voor veel fans het favoriete Zep-album.

Toch ken ik genoeg fans die juist - mede door de grote diversiteit - deze Houses of the Holy tot hun favoriete album rekenen. Toen het album begin 1973 verscheen kreeg het hier en daar toch wat matte kritiek in de media die teveel in de Hobbit-voorganger waren blijven hangen.  

Nummers als "D'yer Maker" waren voor afgestompte muziekjournalisten duidelijk te experimenteel maar Led Zeppelin laat daardoor juist horen hoe breed ze eigenlijk wel niet waren als band. Ook een nummer als "The Crunge" zal voor vastgeroeste kenners 50 jaar geleden een lastig nummer zijn geweest.

Met de geweldige opener "The Song Remains the Same" en nummers als "No Quarter" en " Over the Hills and Far Away" laten dan weer het zo geliefde brutale Led Zeppelin horen.
"The Rain Song" zorgt dan weer voor een schitterend rustig intermezzo wat na een aantal minuten op schitterende wijze aanzwelt.

Het debuut album van Led Zeppelin blijft nog steeds een van de beste debuut albums ooit gemaakt. Led Zeppelin II is een soort van geboortekaartje van de Hardrock terwijl Led Zeppelin III dan weer de beste albumopener ooit bevat en is daarnaast een schitterende ode aan de Folk Rock.
Met IV verbrede de band zich nog meer door flink uit te pakken met Hobbits en Trollen en steeg de band naar bijna goddelijke hoogte wat met "Straiway To Heaven" nog eens extra werd onderstreept.

Die goddelijkheid zorgde er ook voor dat de band afstapte van een nummering van haar albums en als knipoog naar de fans - die overal waar de band verscheen als een heilige plaats beschouwde - voor de titel House Of The Holy koos.

Op dit vijfde album laat Led Zeppelin horen heel breed te zijn als band en ondanks de verschillende stijlen past het geweldig bij elkaar. Knap want het album is een mix van muziekstijlen als Hardrock, Folk Rock, Progressieve Rock, Reggae Rock, Funk Rock, Psychedelische Rock en...............wellicht heb ik nog wat gemist. 

Axl Rose

Het zijn er weinig gegeven die bij twee vooraanstaande Hard Rock bands als frontman hebben mogen zingen. De vandaag jarige Axl heeft het echter op z'n CV staan.

Axl is een van de oprichters van Guns N'Roses en de band is sinds 1985 zonder noemenswaardige onderbrekingen actief.

Een opmerkelijke onderbreking is er echter wel. Axl heeft in 2016 AC DC geholpen hun mega tournee af te maken. AC DC's frontman Brian Johnson kon door gehoorschade de tournee niet afmaken en Axl was bereid de band te helpen. 

Uiteraard zorgde dat in die jaren voor veel gespeculeer, maar Axl bleef gewoon frontman van Guns N' Roses. 

Brian Johnson is ondanks de gehoorschade ook nog steeds frontman van AC DC en de band bracht in 2020 met hem nog een album uit.

Axl Rose is en bleef dus het gezicht van Guns N' Roses en ik gebruik z'n verjaardag graag om op deze maandag het stof van de conussen af te blazen.

Dat doe ik met het dubbelalbum  Use Your Illusion I uit 1991. Een vijf sterren album met hits als "Don't Cry", "Live and Let Die" en "November Rain".

Hapy Birthday Axl!

Jimmy Page

Deze gitarist van Led Zeppelin doet er vandaag een jaartje bij. Aanvankelijk begonnen als sessiemuzikant en z'n eerste grote band was The Yarbirds. Na een tijdje was daar de chemie echter weg en de andere leden verlieten een voor een de band.
Er lag echter wel een contract met een aantal verplichtingen voor optredens in met name Scandinavië. Dus Jimmy op zoek naar andere muzikanten om weer een complete band te krijgen. Aanvankelijk zou de band gaan toeren onder de naam The New Yarbirds.
Toen Robert Plant, John Bonham en John Paul Jones eenmaal waren aangeschoven werd het echter snel Led Zeppelin.

Overigens een naam die - volgens de overlevering - zou zijn ontstaan na van een wat cynische grap van Keith Moon. De drummer van The Who had er blijkbaar niet veel vertrouwen in. 

Uiteindelijk werd Led Zeppelin een van de best verkopende bands en vooral de grondlegger voor de Hardrock muziek.

 

Page heeft een enorme invloed gehad op de sound van Led Zeppelin, want hij was altijd aan het experimenteren hoe een nummer werd opgenomen. Led Zeppelin speelde doorgaans live in de studio en Page bleef net zo lang aan de opstelling knutselen tot het naar zijn zin was.

 

Het knutselen aan geluid heeft hij nooit verleerd. Een aantal jaar geleden zijn alle albums van Led Zeppelin opnieuw uitgebracht. Deze zijn door Page geremasterd en luxe edities voorzien van extra outtakes en live opnames.

Een fenomenaal gitarist, geluidstechnicus, producer en ook nog een zakelijk instinct. Het was echter niet altijd rozengeur en maneschijn want in het tweede deel van de 70er jaren was Page zwaar verslaafd aan de heroïne. 

Gelukkig is het met Page - in tegenstelling tot drummer Bonham die zwaar aan de drank was - goedgekomen. Page heeft immers zelfs met z'n oude maatje Plant en Jones in het Witte Huis voor Obama opgetreden.

Page heeft nadat Led Zeppelin was gestopt een aantal soloplaten gemaakt en de diverse andere muzikale project waaronder een aantal met Robert Plant.

Jimmy Happy Birtday!

Goodbye June - See Where the Night Goes

Daar waar Greta van Fleet wel eens de kritiek krijgt teveel als Led Zeppelin te klinken krijgt Goodbye June regelmatig de kritiek teveel op AC/DC te lijken.

Nadat een paar nummers van de band door je oren zijn gewaaid is dat ook lastig te ontkennen. Als ik echter alles uit moet bannen wat op iets andere lijkt dan wordt het leven heel kaal en schraal.

Persoonlijk vind ik Goodbye June iets lekkerder klinken dan het Australische "voorbeeld". Het is hard en stevig maar AC/DC vind ik wel eens teveel in een brei aan geluid verdwijnen

De band is ontstaan op heel vruchtbare muzikale grond namelijk Nashville-Tennessee. In 2009 werd de band opgericht en bestaat uit drie neven:

Landon Milbourn (zang, tamboerijn), Brandon Qualkenbush (gitaar, bas, zang) en Tyler Baker (gitaar).

De band werd gevormd na het overlijden van de broer van Tyler Baker. Zijn broer overleed in juni en met de bandnaam word dit tragisch gebeuren herdacht. De neven komen uit een hechte pinksterfamilie maar kozen toch voor het leven als rockmuzikant en de dood van Tylers broer was inspiratie tot het maken van beklijvende muziek met flinke invloeden van Soul en Blues.

 

Nadat ze een eigen CD hadden geknutseld en een singletje hadden uitgebracht kwam in 2017 het eerste volledige album Magic Valley.

Onmiskenbaar geïnspireerd door AC/DC wat de Hard Rock betreft en door Led Zeppelin wat de Blues Rock betreft. De heren gooien er echter een eigen saus van Southern Rock en zelfs een Psychedelische Rock overheen. 

Twee jaar later in 2019 verschijnt het al even sterke Community Inn. Daarop knipogen aan de Folk het nummer "Joan & Dylan" en wat te denken van het nummer "Be Yourself". Dat is toch een ode aan de Folk Rock nummers van Led Zeppelin? Heerlijk hoe daar het tempo wordt opgeschroefd.

 

 

Begin dit jaar verscheen dan het derde album wat ik direct op vinyl heb besteld. Helaas is de aanlevering van vinyl al een tijdje dramatisch. Lange levertijden en hoge prijzen. Toch mag wat mij betreft in een beetje collectie minimaal één album van Goodbye June niet ontbreken. Ik ben allen bang dat het al goodbye 2022 is voor ik de plaat in de kast heb staan.

Streaming dan maar wat niet wegneemt dat JUIST dit soort muziek voor mij juist zo leuk is om er een echte plaat van te draaien.

De heren kunnen er lekker op los rammen maar met twee akoestische gitaren kunnen ze ook al heel lekker muziek maken. Hier het openingsnummer "Step Aside" in een alternatieve akoestische versie. Smullen............