50 jaar Black and Blue - The Rolling Stones

Van de Stones koop ik ieder nieuw studio album. Meestal op de dag dat het verschijnt en op 10 juli aanstaande is het weer zover als het nieuwe verschijnt. De meeste vrienden kennen mij dan ook als een groot Stones fan, maar mijn enthousiasme voor deze Black and Blue heeft zich toch moeten ontwikkelen.

Dat heeft vooral te maken met de opener "Hot Stuff". Dat nummer vind ik echt helemaal niks. Dat neemt niet weg dit album voldoende pareltjes bevat waardoor ik het album toch regelmatig draai.
Want na "Hot Stuff" pakken de Stones die lekkere rauwe draad op met "Hand of Fate".  Smullen!

Het reggae  experiment "Cherry Oh Baby" had net als "Hot Stuff" dan weer bij de outtakes mogen belanden. Het is niet slecht maar jojojojo....en yehheheyeeh.......... Niet mijn glaasje whisky.

Gelukkig wordt het direct helemaal goed gemaakt met het briljante "Memory Motel". Een van de hoogtepunten van dit album. Het motel bestaat echt en goed zeven (!!) minuten nemen de Stones je mee in een one night stand, die wel heel veel indruk heeft gemaakt. Meeslepend, muzikaal en wat een heerlijke tekst.

Kant B begint met  "Hey Negrita". Ook stevige reggae invloeden, maar bevalt een stuk beter dan "Cherry Oh Baby". In deze "Hey Negrita" zit wat mij betreft de rauwe Stones sound prima verpakt. 
Op het daarop volgende "Melody" laat Billy Preston nadrukkelijk zijn signature horen. Lekker hoor! "Fool To Cry" wat volgt staat zelfs in mijn Stones Top 25. Heerlijk die doorhalen.
Black and Blue sluit op waardige wijze af met een puur Stones nummer in de vorm van "Crazy Mama".

Black and Blue is het eerste Stones album zonder Mick Taylor en Ron Wood vult zijn plek op. Nog niet op alle nummers, maar vanaf dit album is Ron Wood een terechte vaste kracht bij de Stones.

Zoals bij veel albums die het 50 jarig jubileum vieren, is ook van Black and Blue een rij aan speciale edities verschenen. Zonder "Hot Stuff" en "Cherry Oh Baby" had ik mij zeker laten verleiden, maar nu bewaar ik mijn Stones-budget voor 10 juli als Foreign Tongues het levenslicht zal zien.

Nu nog even genieten van deze Black and Blue. De nummers "Memory Motel" en "Fool To Cry" doe ik vast een keertje extra nu het album toch op de schijvendraaier ligt!

Turntable - Unplugged

Twee gouden woorden voor de vinyl-aficionado. Vroeger kochten we gewoon platen. Zeker ik, als eenvoudige Rotterdamse jongen. Soms hadden we het over een lp, maar het woord 'vinyl' lag toch vooral op de grond. Ik speel het spel tegenwoordig gewoon mee, want als ik tegen iemand zeg dat ik een uitvoerige platencollectie heb, krijg je steevast "Vinyl?" als respons.

Hoe we het beestje ook noemen: het gaat natuurlijk om de muziek. Daarnaast is het altijd leuk om wat hebbedingetjes rond de hobby te verzamelen. Zo liggen er in mijn cave onderzetters in de vorm van een plaatje, een kurk met een lp op de bovenzijde, posters, een miniatuur van een oude bluesmuzikant en meer van dat soort zaken die lekker stoffig kunnen worden. Er staat zelfs een fles AC/DC-whisky. Bij die fles gaat het om de standaard Ballantine's, maar het zijn gewoon grappige dingen om de boel mee op te leuken.

 
Zo kon ik ook deze Turntable - Unplugged niet laten staan. Geweldige merknaam, en van de verschillende uitvoeringen die er waren, vond ik 'Unplugged' natuurlijk het best passen. De whisky is 46% en daar schuilt direct het gevaar. Vooral omdat het door het zoetige, fruitige karakter een whisky is die makkelijk weg-lebbert.

Het is geen hoogvlieger en voor 34 euro zijn er technisch gezien betere whisky's te koop, maar het is simpelweg een leuke fles om bij je platencollectie te zetten. Verder gewoon een prima glaasje voor aan het eind van de dag, met een een verzamelaar van Steely Dan.............Priuma!

Neil Young & The Chrome Hearts - As Time Explodes

Zelf heb ik een enorme schurft aan Record Store Day (RSD). Gister was het weer zover. In de basis is het een leuk idee, maar er zitten teveel weeffouten in het concept. Het begint al met het enorm gespeculeer op een groot aantal titels wat die dag verschijnen.

In de beginjaren ben ik op RSD nog wel eens een platenwinkel ingelopen, maar ik mijd het inmiddels al jaren alsof het melaatse lama's zijn. Tot... voor de RSD van gister stond een 2 lp-set van Neil Young aangekondigd en daar moet ik dan wat mee. Iedereen die op deze blog wel eens ronddoolt, weet dat ik een zeldzame maar ernstige vorm van een compleetheidssyndroom heb als het om Neil Young gaat.

Stevige schoenen, rugzak, flesjes drinken, noodrantsoen en een slimme route lagen al klaar. Een route die langs alle deelnemende platenwinkels in Rotterdam zou voeren om de kans op dit album te vergroten. Door mijn lief werd ik gister op RSD echter ingezet als chauffeur voor het vrijgezellenfeest van onze dochter. Een goede vriend bracht gelukkig de redding en heeft een exemplaar gescoord.
Mijn dank is groot! 

Het gaat dus om een 2 lp-set met daarop live-opnames van Neil samen met The Chrome Hearts. Uiteraard is de verpakking voorzien van een RSD-sticker en de klaphoes is vrij donker, maar zoals we gewend zijn keurig uitgevoerd. In de hoes vind je naast de twee platen een vel met songteksten. De platen zijn in transparant vinyl uitgevoerd.

Het album bevat 13 nummers met klassiekers als "Harvest Moon", "Ohio" en "Like A Hurricane". Ook worden we getrakteerd op parels als "Vampire Blues" en "Cortez The Killer" van bijna 15 (!!) minuten.
Deze twee laatste nummers zijn gelijk mijn favoriete nummers op dit album. 
De opnames zijn gemaakt toen Trump al even bezig was de wereld overhoop te halen, dus een aanklacht tegen MAGA ontbeert niet op dit album.

De geluidskwaliteit is geweldig en de verhouding zang en muziek is uitstekend gemixt. Neil is voor zo'n oude knar nog erg goed bij stem, hoewel hij op een enkele plaats toch wat moeite heeft. Zo voel je dat hij bij het nummer "Long Walk Home" op z'n tenen gaat staan om "America, America" te zingen. De broosheid geeft echter ook een bepaalde schoonheid en dit is sowieso een album voor de fijnproever. Dat neemt niet weg dat dit album de komende weken regelmatig de draaitafel gaat zien.

Fijne setlist, prima uitgevoerd, maar 62 euro voor twee plaatjes is wel een beetje ridicuul!

Max Weinberg 75 jaar

Sinds 1974 is Max de man die Bruce Springsteen op het rechte pad houdt. Letterlijk. Of ze nu drie, vier of (zoals in Helsinki) ruim vier uur spelen: Max geeft geen krimp. Zijn drumstijl? Strak, krachtig en zonder overbodige franje. In een band met blazers, gitaren en piano’s is Max de lijm die de hele boel bij elkaar houdt.Bruce heeft ook eens in een interview gezegd:  "Max is de beste drummer die ik ooit heb gehoord om een rockband te leiden."

Toen Bruce begin jaren '90 de E Street Band op pauze zetten, zat Max overigens niet stil. Hij werd de bandleider voor Late Night with Conan O'Brien. Met zijn Max Weinberg 7 bewees hij dat hij ook uit de voeten kon met jazz, swing en jump blues. Bovendien was hij een fantastische straight man voor Conan’s droge humor. Hij verruilde zijn rock-T-shirt voor een strak pak, maar de ongebreidelde energie bleef hetzelfde.

Naast zijn rol aan het succes van Springsteen, heeft Max nog een aantal legendarische bijdrages geleverd aan een paar van de meest iconische platen uit de muziekgeschiedenis. De bekendste is ongetwijfeld het album Bat Out of Hell van Meat Loaf. Als je goed luistert hoor je het ook!

Luister dan ook een naar het nummer "Total Eclipse of the Heart" van Bonnie Tyler? Yep, ook Max.
Verder speelde Max bij grootheden als Carole King, Air Supply, Barbra Streisand, Southside Johnny en Gary U.S. Bonds.

Max is het levende bewijs dat je geen drumstokjes hoeft te verslinden of je hotelkamer hoeft te slopen om een grote rockster te zijn. Hij is een perfectionistische vakidioot in de beste zin van het woord. Hij bestudeerde de technieken van de oude jazz-meesters en combineerde dat met de brute kracht van de vroege rock-'n-roll.

Zelfs na een paar ingrijpende operaties aan zijn handen (het resultaat van decennia lang té hard slaan) kwam hij toch weer terug. Misschien wel sterker, strakker maar vooral gedrevener dan ooit. 

Max Happy Birthday

50 jaar Hideaway - America

Drie zonen van Amerikaanse militairen die in het Verenigd Koninkrijk gestationeerd waren, vormden begin jaren 70 een band die tot op de dag van vandaag actief is. Dewey Bunnell en Gerry Beckley moeten het echter al sinds 1977 zonder medeoprichter Dan Peek doen. Peek koos destijds voor een solocarrière, tot groot verdriet van de fans die altijd bleven hopen op een terugkeer naar "het nest".

Peek overleed in 2011 na een succesvol eigen pad. Zijn solodebuut All Things Are Possible (1979) stond wekenlang op nummer 1 in de gospellijsten en leverde hem zelfs een Grammy-nominatie op. Hoewel het te ver gaat om Peek de enige drijvende kracht achter America te noemen, verdween bij mij de interesse na zijn vertrek. Alibi (1980)  was de laatste plaat die ik nog kocht.

Gelukkig was Peek nog van de partij op het album dat vandaag haar 50e verjaardag viert. Hideaway is het zevende album van America en bevat een dertiental eigen nummers.
Hideaway is misschien geen hoogvlieger zoals hun indrukwekkende titelloze debuut, en ook platen als Homecoming en Holiday weet ik meer te waarderen. Dat neemt niet weg dat Hideaway lekker weg luistert: prima folk- en poprock met een lage drempel.

"Amber Cascades" werd als single uitgebracht maar werd geen grote hit. Dat begrijp ik wel; het is juist een van de complexere nummers op de plaat, en direct ook een van mijn persoonlijke favorieten.
Ook "Jet Boy Blue" kan ik zeker waarderen. Verder blijft het twee kantjes lang wat braaf en vind ik het album eerlijk gezegd zwaar overgeproduceerd. Het is een prima plaat voor tijdens de afwas, maar geen album waar ik echt voor ga zitten.
Hij mag in de collectie blijven, maar valt voor mij toch in de categorie 'dertien in een dozijn'.

Jacques Romain Georges Brel

Het is vandaag de geboortedag van deze Vlaamse stemkunstenaar. Juist nu we net afgelopen zondag een geweldige Ronde van Vlaanderen hebben gehad staat Brel bij mij weer even aan. Dan moet ik altijd denken aan zijn schitterende "Mijn Vlakke Land". 
Zelf heb ik als wielertoerist meermaals de Ronde van Vlaanderen gefietst en geloof mij: er is NIKS vlak!

Koppenberg, Taaienberg, De Muur, De Eikenberg, De Kwaremont............er komt geen eind aan. De intensiteit waarmee Brel "Mijn Vlakke Land" de luidsprekers uit laat komen is echter wel heel overtuigend. Dat geldt ook voor andere Vlaamse nummers als "Marieke"

Aan de andere kant is een nummer als "De Nutteloze van de Nacht" weer een ondeugende drama komedie in één liedje. Ook het nummer "De Burgerij" kunnen we in die categorie plaatsen.
Niet zelden zorgde teksten van Brel voor opschudding tot zelfs het Belgische parlement.  

Brel kennen we natuurlijk niet alleen van zijn Vlaamse nummers en wereldwijd brak hij door met schitterende Franse nummers zoals "Le Moribond", "Rosa" en "Ne Me Quitte Pas".
Nummers die Brel zonder meer de status gaven van de beste niet Franse chansonnier. In mijn collectie geen vinyl van Brel, maar ik heb wel een heerlijke verzamel cd met maar liefst 24 pareltjes.

Sterke zwarte koffie erbij en genieten van deze heerlijke arbeidsvitaminen!

50 jaar Presence - Led Zeppelin

Na zes pareltjes was dit zevende album van Led Zeppelin toch een stukje minder. Verre van slecht, maar Presence haalt niet het niveau van de voorgangers en maakt dan ook geen aanspraak op de titel 'beste Zep-album'.

Welk album dat wél is, hangt natuurlijk sterk af van aan wie je het vraagt. Puristen kiezen vaak voor het debuut (1969), terwijl hardrockliefhebbers juist voor II (1969) gaan. Zelf ben ik een groot liefhebber van III (1970). Met "Immigrant Song" is er voor mij geen enkel ander album met zo’n geweldige opener. De combinatie met een aantal songs met stevige folk-invloeden spreekt mij enorm aan.

Veel fans noemen het titelloze vierde album (IV of Untitled) dan weer hun favoriete Zep-plaat, uiteraard vooral door "Stairway To Heaven". De albums Houses of the Holy (1973) en Physical Graffiti (1975) doen het erg goed bij fans die deze platen als 'signature albums' zien. Het is zeker waar dat de band zich hier in de volle breedte presenteert, op Physical Graffiti zelfs met oosterse klanken in het overweldigende "Kashmir".

Met het album Presence werd beslist weer een poging gedaan om te laten horen wat ze allemaal in hun mars hebben. Zowel kant A als kant B begint met een geweldig nummer. Kant A gaat van start met het ruim tien minuten durende "Achilles Last Stand". Van mij hadden ze met wat improvisatie de hele kant A vol mogen spelen met dit nummer, want de rest van deze kant zakt daarna toch wat in. Menig band zou er nog steeds jaloers op zijn, maar voor deze giganten is het een tikkie minder.

Kant B begint met het sterke "Nobody's Fault but Mine". Heerlijk hoe Page en Bonham het tegen elkaar opnemen. Het daaropvolgende "Candy Store Rock" doet voor mij kant B ineens volledig inzakken.
Ik heb niets tegen rockabilly en snap de wens om een breed album neer te zetten, maar het is wat mij betreft een matig nummer. Ook "Hots On for Nowhere" is met het 'la-la-la' een mager resultaat voor een topband als Led Zeppelin. De bijna tien minuten lange bluesy afsluiter "Tea for One" weet ik dan weer enorm te waarderen.

 
Het album is door een auto-ongeluk van Robert Plant onder grote tijdsdruk in elkaar gezet en dat hoor je. Presence bevat met "Achilles Last Stand", "Nobody's Fault but Mine" en "Tea for One" wel degelijk een aantal pareltjes, maar nummers als "Candy Store Rock" zorgen ervoor dat een 4/5 sterrenwaardering buiten bereik blijft.

De hoes is dan weer even briljant als alle andere hoezen van de band. De klaphoes wekt de suggestie dat je te maken hebt met een fotoalbum van de 'perfecte familie'. Achter het ontwerp van Hipgnosis zit echter een filosofische boodschap. Het inlegvel met de obelisk (ook wel 'The Object' genoemd) zal bij velen vragen oproepen. Wie echter goed naar de foto's kijkt, ziet dat die obelisk overal in miniformaat terugkeert. Het idee achter het zwarte zuiltje is dat Led Zeppelin er altijd is, ook al zijn ze er niet.

Voor mij zijn ze er sowieso altijd!

Hoewel mijn voorkeur naar andere albums uitgaat, is het vandaag toch echt de beurt aan Presence... en zo erg is dat nu ook weer niet. Integendeel!