Pete Townshend

Deze rocker en gitarist van The Who viert vandaag zijn 81e verjaardag. Veel mensen denken bij Pete direct aan Tommy en aan het in elkaar slaan van gitaren. Dat vernielen van die instrumenten zien we maar even als een jeugdzonde in een destructieve, creatieve zoektocht.

Tommy kunnen we daarentegen moeilijk een jeugdzonde noemen. Dit meesterwerk zag in 1969 het levenslicht, is een geniale rockopera en geldt tot op de dag van vandaag als een absolute benchmark. Na het succes van Tommy had Townshend de smaak te pakken en startte hij het ambitieuze project Lifehouse. Dat kwam nooit helemaal van de grond, maar van "de restjes" werd wel het legendarische album Who's Next gemaakt. Nummers van dit album horen we nog dagelijks op tv als intro bij diverse Amerikaanse politieseries. Lifehouse was wellicht ook een succes geworden, maar Townshend is nu eenmaal een perfectionist die zelfs met een perfect resultaat nog niet snel tevreden is.

Toch bleef het concept van de rockopera kriebelen en zo kwam The Who in 1973 met Quadrophenia. Net als bij Tommy is ook hier disfunctioneren weer een belangrijk thema. Deze opera mag absoluut worden gerekend tot de vele absolute hoogtepunten die The Who heeft weten te bereiken.

Formeel bestaat The Who nog steeds, al heeft de band meermaals een flinke adempauze ingelast. Niet zo gek, want als het om creativiteit gaat, is Townshend een zeer veeleisende muzikant. Zeer veeleisend! Logisch dat zijn collega's dan zo nu en dan even een break nodig hadden.

Townshend maakte met The Who twaalf studioalbums en maar liefst zestien live-albums. Uit die laatste categorie is Live at Leeds (1970) een meesterwerk en nog altijd een blauwdruk voor hoe een live-plaat hoort te klinken. Naast zijn gigantische erfenis met The Who maakte Townshend zeven solo-studioalbums en maar liefst tien (!!!!) solo-live-platen.

Zijn solowerk is buitengewoon divers. Zo is de conceptuele musical The Iron Man uit 1989 (met bijdragen van onder anderen John Lee Hooker en Nina Simone) totaal niet te vergelijken met een poprockalbum als White City: A Novel. Het laat echter perfect de reikwijdte van Townshend zien: creatieve grenzen bestaan voor hem simpelweg niet. Een briljante artiest!

Pete Happy Birthday!

Internationale Dag van de Peulvrucht

Het blijft een leuk spelletje: bij een themadag een passend nummer, album of artiest zoeken. Je komt dan in hoekjes van je muziekcollectie die je misschien al een tijd niet hebt aangeraakt.

 

Witte bonen van The Who 

Toen ik vanmorgen zag dat het vandaag de dag van de peulvrucht was moest ik wel gelijk aan dat geweldige album van The Who denken. Ik heb het dan over het album The Who Sell Out uit 1967. Het was hun derde album, maar tot dat moment lag bij de band de nadruk vooral op het maken van singles.

 

Met The Who Sell Out maakten ze een ijzersterk conceptalbum en namen ze misschien stiekem wel een voorschot op het magistrale Tommy (1969). Op het album steken ze de draak met de commerciële piratenzenders die in die jaren in opkomst waren. De nummers zelf bevatten steeds een stevige knipoog naar een product en alles wordt met jingles opgeleukt, alsof het een uitzending van zo’n zender is.

 

Eén van de nummers past perfect bij de dag van vandaag: "Heinz Baked Beans". Een schijnbaar niemendalletje van nog geen minuut, maar binnen de context van dit conceptalbum speelt het een belangrijke rol. "Heinz Baked Beans" zit namelijk ingebakken tussen opener "Armenia City In The Sky" en "Mary-Anne With The Shaky Hand". Deze bonen zorgen dat het kwartje valt over het idee achter de plaat. Het blijft een briljant album en was voor The Who een logische en noodzakelijke stap om van singletjes naar de succesvolle rockopera te evolueren.

 

Erwten van Taj Mahal & Ry Cooder 

Het nummer "Cornbread, Peas, Black Molasses" vinden we op het album Get On Board uit 2022. Op dit album speelt dit geniale duo een hele plaat vol met nummers van blueslegendes Brownie McGhee en Sonny Terry. Het is een schitterende ode zonder enige vorm van imitatiedrang: elf pareltjes uit de catalogus van McGhee en Terry, op een eigentijdse manier gebracht en dat zonder de sfeer van weleer te verliezen.

Die sfeer komt ook sterk terug in het nummer waarvoor ik dit album vandaag uit de kast heb gepakt. Het is een stuk minder vrolijk dan de peulvruchten-bijdrage van The Who. Het gaat namelijk over iemand die naar huis wil en het eentonige eten helemaal zat is. Er is niet veel verbeeldingskracht nodig om te begrijpen dat het om een jonge gevangene gaat die gewoon weer lekker thuis bijn z'n moeke wil eten.

Twee totaal verschillende albums, zowel qua muziek als qua thema. Maar wel twee meesterwerkjes!

50 jaar Tommy The Movie

Door de jaren heen zijn er heel wat rockopera's gemaakt maar wat mij betreft blijft Tommy toch de moeder aller Rockopera's.

Het geniale meesterwerk van Pete Townshend werd door The Who tussen 1968 en 1969 opgenomen en verscheen in het voorjaar van 1969. Zelden waren critici zo met elkaar eens en het regende 4 en 5 sterren.

De rockopera was goed voor een dubbel LP en er werden drie succesvolle singles van het album getrokken: "Pinball Wizard", "I'm Free" en "See Me, Feel Me".

 

 

In 1972 verscheen van de rockopera een versie samen met diverse andere artiesten en het The London Symphony Orchestra. Ook dat is een prima versie en de verschillen met het origineel zijn zo groot dat vergelijken achterwege kan blijven.

 

Het thema van Tommy vroeg echter om meer en in 1975 verscheen de film Tommy en een gelijknamige soundtrack. 

Hoewel de film hetzelfde thema volgt zijn er toch wel de nodige afwijkingen ten opzichte van het origineel. Dat doet echter totaal geen afbreuk aan deze geweldige film. Uiteraard moet het wel je genre zijn want de film is dik over de top. Gezien het tijdsbeeld zit er een vleugje psychedelica in, maar heerlijke acteurs en geweldige muziek.

 

Vandaag 50 jaar geleden ging de film in New York in première. Zelf heb ik de film toevallig pas nog gezien, anders ging deze vanavond nog een keertje op. 

Voor bij de koffie hou ik het even bij de soundtrack.

Op bovenstaande foto van links naar rechts: het origineel uit 1969, de London Symphony Orchestra uit 1972 en een live versie met de highlights.

Moon The Loon

Vandaag is het de geboortedag van de in 1978 veel te jong overleden Keith Moon. Natuurlijk moet je ook een beetje mazzel hebben met je gezondheid, maar de giftige cocktail van alcohol en pillen die Keith regelmatig naar binnen schoof werden hem toch noodlottig.

 

Daarmee ging een van de beste drummer verloren die tevens een inspiratie was voor vele anderen zoals John Bonham en Ginger Baker. Daar waar deze laatste twee de naam hadden als een "gek" te keer te kunnen gaan op een drumkit ligt dat patent wel degelijk bij Keith Moon.

 

Zoals veel muzikanten die later beroemd werden heeft Keith ook een zoektocht achter de rug en heeft hij zelfs even op koper geblazen. In 1964 voegde Keith Moon zich bij de legendarisch Britse band The Who.
Daar speelde hij tot zijn dood in 1978 en vormde zo een onderdeel van de absolute hoogtijdagen van de band met successen als de albums The Who Sell Out, Live at Leeds, Tommy, Who's Next en Quadrophenia.

 

Keith was niet de eerste drummer voor The Who en op het eerste album zat Doug Sandom achter de drumkit. Een groot succes was dat niet en het werd door de manager van The Who aannemelijk gemaakt dat door de matige drummer een platencontract de mist in ging.

Doug werd na wat gezoek vervangen door Keith en het enige wat we nog van Doug hebben gehoord is een boek over de The Who. 

Veel opzienbarende zaken als drummer heeft Doug niet meer gedaan. Keith aan de andere kant heeft een dozijn jaren op een fenomenale manier bij The Who zitten drummen. 

Agressief en er ging vooral in de beginjaren wel eens wat stuk. Keith was echter vooral een technisch uitmuntende drummer en een onwaarschijnlijk hoog energieniveau. Sommige beweerde dat hij als een gek zat te drummer en daar heeft hij ook zijn bijnaam Moon The Loon aan te danken.

Roger Daltrey was met zijn zang en podium performance in die jaren een briljante frontman en Pete Townshend had met zijn creatieve inbreng een enorme invloed op The Who. Toch vind ik dat de band eigenlijk dood was na het overlijden van Keith. 

In mijn ogen hadden ze nij The Who dezelfde keuze moeten maken als toen drummer John Bonham van Led Zeppelin kwam te overlijden. Stoppen!

Het werk van The Who waar Keith achter de drumkit zit kan ik nog steeds enorm waarderen. Iedere maand komt er wel een album van The Who op de draaitafel en kan ik daar enorm van genieten.

Overigens heel veel van jullie zullen zomaar een paar keer per week Keith te keer horen gaan als je een of andere Amerikaanse politie serie op hebt staan. Vooral het briljante album Who's Next is daar hofleverancier.  

Vandaag is het echter de beurt aan een ander meesterwerk: Tommy!

Who's Next | Life House

Twee jaar geleden vierde het album Who;s Next haar 50e verjaardag. In het blogje wat ik daar over schreef valt te lezen dat dat album net als de voorgang Tommy een rockopera had moeten worden.

De nieuwe rockopera kreeg de naam Life House maar naast creatief wonder Townsend was het enthousiasme bij de overige leden van de band ver te zoeken. 

Voor Life House was een enorme batterij aan speciale (elektronische) instrumenten aangeschaft, welke ook te horen zijn op Who's next wat strikt genomen de overblijfselen zijn van Life House.

Who's Next werd een mega succes en haalde in de VS maar liefst drie platina platen. 

 

Dagelijks horen we bij Amerikaanse politie series bij de intro nummers van The Who en het album Who's Next is daarbij een belangrijke hofleverancier. Tijdloos goed!

Zelden heb ik mij dan ook bij een album afgevraagd hoe de leftovers zouden zijn. Towsend is een genie, Daltrey een geweldige zanger en als muzikant hoefde je de jongens van The Who ook helemaal niks wijs te maken.

 

Om het 50 jarig jubileum te vieren (en als platenmaatschappij lekker te cashen) verschenen er diverse jubileumedities van dit album.

Op die speciale edities een groot aantal nummers die voor Life House waren bedoeld en alternatieve versies van nummers die uiteindelijk op Who's Next terecht zijn gekomen.

De meest uitgebreide set is een box van 10 (!!!) cd's. Een schitterende box met een truckload aan artwork, maar met een prijs van een kleine 300 Euro laat ik die even in de winkel staan. 

Er is genoeg aanleiding om aan mijn verstandelijke vermogens te twijfelen, maar als ik mij laat uitkleden is dat niet door een platenmaatschappij.

 

Dat alles nam nog niet mijn interesse weg hoe het met de leftovers zit. Het rocktijdschrift Uncut bracht de oplossing door bij de editie van november 2023 een cd te leveren met daarop een tiental nummers uit het oorspronkelijke project.

Op de cd - die in een keurige hoesje zit - diverse onbekende nummers en een aantal alternatieve versies van nummers die we van Who's Next kennen.

 

Voor de liefhebber van het album Who's Next - die net als ik niet heel z'n verstandelijke vermogen is verloren - is dit een leuk mini alternatief voor de crimineel dure box.

Persoonlijk vind ik het een heel fijne aanvulling op mijn collectie en als ik eerlijk ben..............is de versie van "Behind Blue Eyes" op deze teaser cd niet beter dan op het originele album? 

Minder gepolijst en de akoestische gitaar klinkt fenomenaal.

Ook het begin van live versie van "Won't Get Fooled Again" laat zich erg goed smaken. Rauwer dan het origineel en deze versie had waarschijnlijk CSI niet gehaald. Die USA TV series zijn zo gladjes geproduceerd dat muziek ook niet TE brutaal mag worden.

Het begin van de live versie van "Baba O'Riley" vind ik dat een tikje mager ten opzichte van de versie op "Who's Next". Knap om dit live zo te doen. Heel knap, maar het laat gelijk horen hoe fenomenaal complex stuk muziek dat nummer wel niet is. Overigens is het opzwepende einde echt fenomenaal...........

 

Lekkere aanwinst!

 

 

The Who in de uitverkoop

Het album The Who Sell Out mag gezien worden als een van de eerste concept albums. The Who steekt op dit album dat in 1967 verscheen de draak met de commercie op de radio. Met een reeks aan fictieve reclames wordt een sfeer gecreëerd of je een uurtje naar een piratenzender zit te luisteren.
Dat alles inclusief de jingles van echte zenders en daarmee was The Who misschien ook wel de eerste band die gebruik maakte van samples.

The Who Sell Out was het derde album van de band die zich tot dat moment vooral op het uitbrengen van singels had gericht. Niet zonder succes want uit die eerste jaren kennen we allemaal wel de hits als "My Generation", "Substitute", "I'm a Boy" en "Happy Jack".

Het album had ik vroeger op LP maar heb ik bij mijn overstap naar de CD niet vervangen omdat ik het te gedateerd vond klinken. Door de jaren heen ben ik echter Psychedelische Pop meer en meer gaan waarderen. Daarnaast is dit album duidelijk het voorspel voor wat Tommy gaat worden.
The Who is in deze fase zich namelijk razendsnel aan het ontwikkelen en een album zoals dit met een meer conceptuele aanpak was dan ook onvermijdelijk.

Nadat ik van dit album een boeiende docu (serie Classic Albums) had gezien deze toch maar met potlood op m'n mankolijst gezet..........en dan kan het rap gaan........

Afgelopen weekend kwam ik het album tegen...................en who kan het ook anders........in een uitverkoopbak. Het gaat om een half speed masterd versie en het klinkt werkelijk onwaarschijnlijk goed. Compleet met certificaat en psychedelische poster.

Naast de conceptuele aanpak hoor je ook aan de muziek dat dit album een stepping stone is naar Tommy. Toch werd het album geen heel groot succes, maar heeft later toch een enorme cultstatus gekregen. Dit omdat het album misschien wel de belangrijkste tussenstap is geweest in de ontwikkeling van The Who.

Ben in drie dagen aan draaibeurt drie bezig...............smullen!

 

Who's Next

Het is nauwelijks voor te stellen maar dit album viert precies vandaag haar 50e verjaardag!

Vrij kort na het verschijnen was dit album in mijn bezit. Als pukkelige puber kon ik nauwelijks bevroeden welke mijlpaal dit album zou gaan worden.
Een paar jaar eerder in 1969 had The Who een enorm succes behaald met de Rockopera Tommy. Als we het dan toch over mijlpalen hebben dan is dat er ook wel eentje.

The Who bestond in die jaren uit wat we wel de basis Who kunnen noemen. In de begin jaren was er tweemaal een wisseling van drummer. Toen Keith Moon eenmaal achter de drumkit plaatsnam was The Who vertrokken voor een rij grote successen.
Op persoonlijk vlak schuurde het regelmatig, maar de vier mannen paste muzikaal perfect bij elkaar. Roger Daltrey, Pete Townshend, John Entwistle en Keith Moon paste qua sound bizar goed bij elkaar. De mannen gingen bizar veel op tournee en stonden in de jaren 1964-1978 constant op het podium of in de studio. Als je elkaar zo vaak ziet is het ook niet vreemd dat er wel eens wat irritatie ontstaat.

Tussen de studio-albums Tommy en deze Who's Next verscheen het geweldige live album Live At Leeds. De hoes van Live At Leeds was een opgestoken vinger naar de vele bootlegs die in die jaren verschenen.
Bootlegs uit die jaren doen het bij verzamelaars erg goed, maar wat mij betreft haalt de echte muziekliefhebber er zijn neus voor op.

Chronologisch was Live At Leeds dus de opvolger van Tommy, maar als studioproject had Pete Townsend groter plannen. Als het om het componeren en maken van concepten ging was Pete altijd de grote man achter The Who.
Geniaal, creatief, bevlogen en een ongekend hoog energieniveau. Na het enorme succes van Tommy wilde Pete een volgende Rockopera: Lifehouse

Pete kreeg voor zijn nieuwe concept echter niet de handen op elkaar. Het was een wat sciencefictionachtig concept. Voor z'n drie maatjes van The Who was het blijkbaar te zweverig.
Pete had echter veel nieuwe apparatuur voor dit concept onderzocht en de nodige knappe muziek geschreven.
Een deel is voor Who's Next gebruikt en als we het plat slaan kunnen we zeggen dat Who's Next de prullenbak is van de opvolger van Tommy.

Wat een opvolger! Tommy blijft natuurlijk een uniek album, maar muzikaal spreekt Who's Next mij net iets meer aan.
Op Who's Next staan uitsluitend geweldige nummers. Zelfs 50 jaar na data staan er nog twee nummers van dit album in de Top 2000. Veel muziek van dit album horen we dagelijks op TV in misdaadseries  en documentaires.

Het concept Lifehouse mag dan maar een heel kort leven hebben gehad, maar de eeuwigheidswaarde van Who's Next is uniek.