R.I.P. Bob Weir

Vanmorgen vroeg kwam het bericht binnen dat Bob Weir gisteren is overleden. Weir was een van de mede-oprichters van de legendarische Grateful Dead. Samen met Jerry Garcia speelde hij een belangrijke rol in het vormgeven van de band. Weir was een uitstekende gitarist en persoonlijk weet ik zijn zang ook enorm te waarderen.

Daarom heb ik het album American Beauty opgezet. Daarop zingt Weir het bijna wat zoete "Sugar Magnolia". Countryrock in een gouden lijstje!

Na het overlijden van Jerry Garcia viel het doek voor de Grateful Dead, maar de band was inmiddels een stamboom geworden voor heel veel andere bands. In een aantal van die bands was Weir actief. Zo heeft hij naast het nodige solowerk albums gemaakt met onder anderen Kingfish, The Midnites, Rob Wasserman, RatDog en Wolf Bros.

Grateful Dead heeft in Nederland nooit het aanzien gekregen dat ze in de VS hadden. In hun thuisland kreeg de band een bijna heilige status. Naast de uitstekende studioalbums met heerlijke folk- en countryrock wist de band op het podium het publiek te amuseren met enorm lange jams. Bij die jams was er voor Weir altijd een belangrijke rol weggelegd.

Wie wat meer over Bob Weir te weten wil komen, doet zichzelf een groot plezier met de documentaire The Other One: The Long Strange Trip of Bob Weir. Deze docu en het album American Beauty zijn twee dikke aanraders als je de Grateful Dead tot nu toe een beetje aan je voorbij hebt laten gaan.

Een iconische band met enorm veel invloed op de ontwikkeling van de moderne muziek, en Bob Weir heeft daar een geweldige bijdrage aan geleverd.

Rust zacht, Bob.

American Beauty

Het dagelijks nieuws is op dit moment vooral een inspiratiebron voor schrijvers van protestliederen. We hoppen immers van drama naar drama.

Voor het blogje van vandaag sla ik de krant maar snel verder naar het shownieuws. Die pagina's worden op dit moment dan weer gedomineerd door Barbie en de gelijknamige film is op dit moment een kaskraker. 

 

De periode dat ik met onze dochter iedere speelgoedwinkel inging om Barbie's te bewonderen ligt al even achter ons. We beleven nu andere mooie tijden maar "verplicht" de speelgoedwinkel in vond ik geen straf want ik keek natuurlijk niet alleen bij de Barbie's....

Bij Barbie kom ik vandaag niet verder als een metafoor van een American Beauty. Dat komt goed uit want daar heb ik wel een heel lekker plaatje bij. 

Het gaat om het vijfde album van de legendarische Grateful Dead dat in 1970 verscheen. Het album is een heerlijke verzameling van uitstekende luisterliedjes. Grateful Dead is in de VS nog steeds onwaarschijnlijk populair. Dat niet alleen voor hun uitmuntende studio albums maar vooral vanwege hun fantastische optredens met lange jams.

 

Grateful Dead werd in 1965 opgericht en hield op te bestaan toen in 1995 toen frontman Jerry Garcia kwam te overlijden. Nu een kleine 30 jaar later heeft de band in de VS nog steeds een onwaarschijnlijk grote aanhang en is er sprake van een mythische status. 

Nog regelmatig verschijnen er albums van de vele concerten die de band gegeven heeft. Naast een tiental reguliere live album zijn er van Grateful Dead inmiddels een kleine honderd (!) zogenaamde retrospectieve live albums verschenen.

Daar waar de studio albums vooral lekkere luister muziek bevatten werden de optredens gevuld met lekkere jams.

 

Die diversiteit maakt het lastig de band in een hokje te stoppen.

Grateful Dead kon jammen als The Allman Brothers. Ze konden close harmony zingen als Crosby, Stills, Nash & Young. Psychische rock spelen als Jefferson Airplane en vooral lekker rocken als Grateful Dead.

Jerry Garcia als frontman speelde daarin een belangrijke rol, maar de bijdragen van de overige leden was minstens zo groot.

Dat blijkt ook hoe na het wegvallen van Garcia de meeste hun weg hebben gevonden in de diverse andere bands.

Grateful Dead heeft ook in Nederland wel wat aanhang, maar die verbleekt in vergelijking met die in de VS.

Hoewel we in Nederland een liberaal beleid hebben ten aanzien van drugs, heeft het enthousiasme van Grateful Dead voor pretmiddelen niet in hun voordeel gewerkt.

Op veel fora wordt er toch wat lacherig gedaan over deze - zoals ze dan geoormerkt worden - hippies.

 

Wie echter wat tijd neemt om de Grateful Dead te leren kennen zal getrakteerd worden op een waaier aan muziekstijlen van lekkere luistermuziek tot zeer complexe jams en uitstekende songteksten.

Voor beginners van Grateful Dead is deze American Beauty wel een heerlijke start. Countryrock, Folkrock en een vleugje psychedelica. Zonder discussie kreeg dit album begin jaren zeventig van de voltallige vakpers vijf sterren. Een meesterwerkje!

Barbie zal het in Nederland altijd beter doen als Grateful Dead, maar als ik met dit blogje één iemand heb weten te motiveren om een keer naar een andere American Beauty te luisteren is mijn opzet geslaagd.

 

Grateful Dead

Ja wie wil dat niet……………. De band heeft precies 30 jaar bestaan en hield op toen in 1995 frontman Jerry Garcia overleed. Zoals bekend ben ik een enorm fan van The Allman Brothers. Een van de dingen waarom ik de ABB zo goed vind is het schijnbaar eindeloos kunnen jammen. Kan bij mij de hele dag opstaan en de ABB mag gezien worden als een van de beste jam-bands. Maar wie objectief door de muziekgeschiedenis wandelt zal toch moeten toegeven dat Grateful Dead de ultieme wereldkampioen jammen is. Onvermoeibaar maar dat had ook een prijs! 

Daar waar de ABB vooral voor een mix gingen tussen Jazz, Rock en Blues met zo nu en dan een subtiel sausje Country zien we dat laatste element bij Grateful Dead wat nadrukkelijker aanwezig. Luisteren naar een live album van Grateful Dead die in een wat kleinere venue is opgenomen waan je je toch zo in zo’n rokerig hol? Planken op de vloer met wat knarsend zand. Je hebt al lang spijt dat je die stoere laarzen hebt aangedaan want het zweet kan nauwelijks weg. Je schuifelt en wiegt wat met je meisje en zonder dat je je het realiseert tikt de klok vier uur verder. 

Ja want zo lang speelde die gasten gerust! Uitputtingsslagen waren het! Grateful Dead heeft helaas maar 30 jaar bestaan maar weinig bands zullen zo vaak op de planken hebben gestaan. Strikt genomen hebben ze zichzelf ook kapot gespeeld. Veel toeren en extreem lange concerten. Dat houdt niemand vol zeker niet in combinatie met veel drank en drugs. 

Hoewel er tussen de albums een paar missers zitten is de totale erfenis geweldig. Er is dan ook een enorme collectie live-albums van ze uitgebracht die kan rekenen op waardering bij liefhebbers van jammen. Zeker een tiental officiële live-albums maar de rij niet offciele live albums is bizar. Dat komt omdat ze zo bizar vaak hebben opgetreden en zeker in die jaren zat er zo een extra stekkertje ergens in een apparaat. Zo ook op 7 november 1971 in het Harding Theater in San Francisco. Oorspronkelijk een bioscoop een tijdje een kerk en tegenwoordig een bar maar in 1971 dus de uitspan voor een optreden van Garcia en z’n maatjes. Het optreden van die dag heeft een tape opgeleverd. Ik kan mij herinneren dat daar eerst een heel slechte bootleg van gemaakt is. 

Pas in 2015 is door het vage Parachute label er een fatsoenlijke CD box van gemaakt. Maar liefst drie stamp en stampvolle CD’s leverde dat op. In LP (vinyl) vorm is de muziek verdeeld over 3 dubbel LP’s. De kwaliteit is niet slecht. Geen audiofiele hoogvlieger maar goed genoeg. Zeker niet in vergelijk met de slechte bootlegs die in de jaren 70 massaal werden aangeboden. 

De muziek is zoals we van Grateful Dead kennen divers. Ik heb Vol 2 uit de vinyl serie en in vier kantjes komt Psychedelic Rock, gewoon platte Rock, Country (Rock) en Folk voorbij. Maar ook een paar wat langere jams en voor liefhebbers van TOP40 muziek zal dat doorgaans wat te langdradig zijn. Ik kan het de hele dag aanhoren maar wie niet van lange (het valt trouwens wel mee) jams houdt kan beter een studio verzamelalbum van Grateful Dead kopen. 

Na het overlijden van frontman Garcia zijn de overige muzikanten niet op hun kont gaan zitten. Wat die mannen allemaal zijn gaan doen kan je bijna een boek over schrijven. Kom ik nog we een keer op terug. Nu lekker genieten van Grateful Dead in de Harding Theater. Op Netflix staat een docu van Grateful Dead gitarist Bob Weir die dik de moeite is om te bekijken. Of je nu fan van Graftful Dead bent of niet is dit een fraaie muziek docu.