50 jaar Illegal Stills - Stephen Stills

Geen idee hoe lang het geleden is dat ik dit album voor het laatst heb gedraaid, en dat zegt eigenlijk al genoeg. Ondanks dat ik een groot fan van Stills ben, verliest Illegal Stills het glansrijk van zijn eerste twee soloalbums en de twee Manassas-platen. Stills 2 en het debuut van Manassas mogen wat mij betreft zelfs als meesterwerken worden beschouwd.

We kennen Stills natuurlijk als een begenadigd gitarist. Die erkenning kreeg hij al vrij snel want hij is immers de enige artiest die het voor elkaar kreeg dat gitaargoden Clapton én Hendrix beiden op een album (zijn debuut) meespeelden. Voordat Stills aan zijn solocarrière begon, was hij al een gearriveerde naam door zijn bijdragen aan Buffalo Springfield en Crosby, Stills & Nash (later aangevuld met Neil Young).

Vergeleken met wat er gemiddeld wordt gemaakt, is Illegal Stills geen slechte plaat, maar voor Stills-begrippen is het simpelweg onder de maat. Een lekker orgeltje in de opener, typische Stills-riffjes, prima zang... maar het is allemaal net wat te tam. Ik wil de Stills horen van "49 Bye-Byes", waar het liefdesverdriet uit je luidsprekers rolt. Of de overtuiging waarmee hij een duif en een adelaar samen laat vliegen bij gebrek aan beter.

Echt sterke eigen composities zijn op Illegal Stills schaars. Er staan veel nummers op van (of met hulp van) anderen. Stills waagt zich zelfs aan "The Loner" van zijn maatje (soms wel, soms niet) Neil Young, maar dat is ronduit een slechte uitvoering. Het heeft bijna een disco-dreun en is, zoals het hele album, flink overgeproduceerd. Het is te veel "pop met de paplepel" in plaats van "rock om te rollen".

Helaas is Illegal Stills de eerste in een drieluik dat Stills beter niet had kunnen maken; ook de opvolgers Thoroughfare Gap (1978) en Right by You (1984) zijn wat mij betreft zwaar onder de maat. 

Was het dan muzikaal dan afgelopen met Stills? Zeker niet. De platen die hij met The Rides maakte in 2013 en 2016, vind ik echt geweldig, en ook het album Everybody Knows dat hij in 2017 met Judy Collins opnam, kan ik prima waarderen.

Ter ere van het 50-jarig jubileum heb ik Illegal Stills toch nog eens aan de draaitafel toevertrouwd, maar het zal waarschijnlijk weer even duren voor hij daarna nog een keer uit de hoes uitkomt.

Down The Road 50 jaar

Het vandaag jarige Down The Road is het tweede en helaas ook het laatste album van de supergroep Manassas. Een band krijgt doorgaans het predicaat supergroep als deze is samengesteld uit leden van andere zeer succesvolle groepen. Kijk ens naar de line-up:

• Stephen Stills - zang, gitaar en toetsen
• Chris Hillman - zang, gitaar , mandoline
• Al Perkins - zang, gitaar, pedaal steel gitaar
• Paul Harris - diverse toetsen
• Dallas Taylor - drums
• Calvin "Fuzzy" Samuels - bass
• Joe Lala - zang, percussie

Stephen Stills was na avonturen bij Buffalo Springfield, Crosby, Stills, Nash (& Young) en een aantal soloalbums in 1971 op een vrij spontane manier met het Manassas project gestart.

Een en ander leverde een meesterwerk van een debuut op. 

 

De naam van de band (en het eerste album) werd spontaan ontleed aan een foto die gemaakt was op het station van het stadje Manassas. 

In de Amerikaanse geschiedenis neemt Manassas een zeer voorname rol in want tijdens de Burgeroorlog vond hier een belangrijke veldslag plaats. 

De veldslag vond plaats op 23 juli 1863 en wordt ook wel de  Slag bij Wapping Heights genoemd.

 

Het debuutalbum van Manassas was een gestructureerd geheel. Dat begon al bij de foto op de cover waar de zeven leden keurig in het gelid staan. Ook de opbouw van dat album is zeer gestructureerd met vier kantjes met ieder een eigen thema.

 

Hoe anders is dan opvolger Down The Road. De opnames gingen zeer rommelige met verhuizingen van de ene naar de andere studio. Platenmaatschappij Atlanta was niet content met de te grote inbreng van Chris Hillman want het moest toch vooral Stephen Stills zijn die in de frontline moest staan.
Leden met drugs- en geldproblemen en de goedaardige Stills die maar z'n portemonnee bleef trekken.

Op de hoes van Down The Road ziet het er ook allemaal een stuk rommeliger uit en ook de setlist is erg divers.

 

Dat rommelige geheel zorgde voor wat wisselende recensies, maar persoonlijk mag ik dit album erg graag draaien. Juist de diversiteit spreekt mij erg aan. Lekkere Countryrock, wat Blues en Folk invloeden en zelfs wat stevige Latin klanken.

Dat laatste heeft Stills met name live meermaals mee geexperimenteerd. Hoewel Down The Road beslist minder is dan de voorganger smaakt het bij mij nog steeds naar meer.

Voor liefhebbers van Americana is dit toch een heel fijn album en mag ook eigenlijk niet in een Stephen Stills verzameling ontbreken.

 

Persoonlijk blijf ik het dan ook jammer vinden dat het bij Manassas bij twee albums is gebleven want er had zeker meer ingezeten. 

 

Gemiste Kansen #012

Door het overlijden van David Crosby eerder de jaar is een reünie van Crosby, Stills, Nash & Young uitgesloten. Het laat maar weer eens zien dat hoop doorgaans niks meer is dan een uitgestelde teleurstelling.

 

Heel veel fans hadden gehoopt het viertal toch nog eens samen aan de gang te zien. Eerst was het David zelf die voor de blokkering zorgde, door zich wel heel erg negatief over de nieuwe vlam (Daryl Hannah) van Neil Young uit te laten. Later was het dan weer Graham Nash die een reünie in de weg stond.

Het had ook te mooi geweest om waar te zijn als het viertal nog eens samen de studio in zou kruipen of op het podium zou staan.

 

Toch is er goed nieuws voor de fans van het viertal want eerdaags staan Stephen Stills en Neil Young samen op het podium.

Dat is tijdens het ‘Light Up the Blues’ concert. Een serie concerten welke georganiseerd worden door Stephen en Kriste Stills om geld in te zamelen voor autistische kinderen waarvan ze er zelf een hebben.

Het concert - dat na een Corona pauze van een aantal jaar voor de zesde keer wordt gehouden - zal zijn op 22 april 2023 en gespeeld wordt er in het Greek Theatre in Los Angeles en alle kaarten zijn inmiddels verkocht!

Naast Stephen Stills en Neil Young zijn ook Lukas Nelson & Promise of the Real and Still’s kinderen Chris en Oliver van de partij.

Ook gaat het gerucht dat de zoon van David Crosby van de partij zal zijn. Een aantal andere acts blijven voorlopig een verrassing, maar gezien de vorig editie mag je er vanuit gaan dat nog een paar prominenten artiesten zullen aanschuiven.

 

Sills en Young samen op het podium is zomaar acht jaar geleden. Ik kan zelf enorm naar dit concert uitkijken en zal er als de kippen bij zijn zodra er een registratie beschikbaar is. 

Geloof maar dat Stills en Young nog een keertje lekker met elkaar tekeer gaan op gitaar.

Dat het zonder de maatjes Nash en Crosby is - die voor wat mooie close harmony hadden kunnen zorgen - voelt toch als een gemiste kans.

 

Van Stills en Young dan maar even een knap live album uitgezocht:

Stephen Stills – Right By You

Heel erg veel last van het compleetheidssyndroom heb ik niet. Toch zijn er een paar artiesten waar ik maar moeilijk een plaat van kan laten staan.

Stephen Stills is een van die artiesten. Dit album verscheen in 1984 en dat was precies de periode dat ik met CD's was begonnen. Die zilveren schijfje waren toen tering duur dus ik was mega kritisch ten behoeven van welke albums er droog brood gegeten ging worden.

 

Van Stills had ik toen alles op vinyl. Zowel Buffalo Springfield, CSN(Y), solo en Manassas en natuurlijk die heerlijke Supersession.

Deze Right By You toen wel een keer bij een vriend gehoord en ik ben niet gelijk naar de platenwinkel gerend. Vaag (er zal whisky gevloeid hebben) kan ik mij herinneren dat ik wel heel erg disco vond.

Stills kwam met nieuwe werk bij mij pas weer in het vizier met die twee heerlijke Blues albums die hij met The Rides heeft gemaakt.

 

Toch heb ik een paar jaar terug deze Right By You op m'n mankolijst gezet. Plaat deze week gescoord voor een paar Euro en..............ik vind het nog steeds te disco.

Dit album is echt een product van de jaren 80 en de synthesizers op handklap tempo zijn nu eenmaal niet mijn ding. 

Een remix zonder als die synthesizers zou zomaar een aardig album op kunnen opleveren. Dat neemt niet weg dat Stills vijf jaar de gevangenis in zou moeten hoe hij "Only Love Can Break Your Heart" verwoest.

Hij zingt op een bepaald moment  I have a friend I've never seen. Geloof me als Stills veel van dit soort covers was gaan maken had hij helemaal geen vrienden meer gezien!

Gelukkig komt na deze blamage een nummer wat er wel mag zijn. Met "No Hiding Place" laat Stills de 80 jaren even voor wat ze zijn en brengt hij een meer dan behoorlijke en opgewekte Bluegrass ten gehore.

Ook de titelsong die daarna volgt is niet heel beroerd en met een vleugje Blues ook nog wel te nassen.

De rest is gewoon prut.

Dit album is overigens niet zomaar een knutselwerkje geweest want Stills had een keur aan muzikanten opgetrommeld.

Meest opvallende is wel Jimmy Page maar ook maatjes uit vorige projecten spelen een deuntje mee zoals Graham Nash, Joe Lala en Chris Hillman.

 

Voor die paar Euro een leuke aanvulling van m'n Stills collectie, maar of deze plaat vaak de schijvendraaier gaat zien? Ik denk dat jullie het antwoord weten.....

 

Gemiste Kans #010

Neil Young en Stephen Stills hebben half jaren 60 een ontmoeting in de file in Los Angeles en de Buffalo Springfield is een feit.

Dat is even de korte versie maar anders kom ik met dit blogje niet waar ik wil wezen. Samen met nog een paar briljante muzikanten maken ze een drietal meesterwerkjes. Tussen 1966 en 1968 verschijnen achtereenvolgens de albums Buffalo Springfield, Buffalo Springfield Again en Last Time Around. 

 

Toen het derde album uitkwam was de bom al gebarsten en zwak management was niet in staat deze getalenteerde ego's bij elkaar te houden.

Er volgen soloprojecten en Stills vervoegd zich bij ex-Byrd David Crosby en ex-Hollies Graham Nash. Met Crosby had Stills al gespeeld want die verving Young bij de laatste optredens van de Buffalo Springfield.

Met z'n drieën maken Crosby,Stills & Nash met die titel een zeer indrukwekkend debuut album. Vooral veel close harmonie maar Stills wil meer gitaren. 

Hij gaat op zoek naar een extra muzikant die een stevig stukje gitaar kan spelen of dat kan ondersteunen. Zelfs de naam van Hendrix valt en dat is geen luchtfietserij. Hendrix en Stills hadden al heel wat jamwerk samen gemaakt en Hendrix speelt zelfs op het eerste solo album van Stills. 

Echter geen Hendrix en ook Steve Winwood die ook een van de kandidaten was werd het niet.

Stills - die het selectiewerk voor de 4de man voor z'n rekening moest nemen - kwam toch weer bij zijn oude maatje Young terecht. Young kan ook prima gitaar spelen en lekker een beetje tegen elkaar op werken. Young had met zijn solo album Everybody Knows This Is Nowhere (1969) laten horen een geweldig gitarist te zijn. 

De heren trokken wat plooien recht en Crosby, Stills, Nash & Young was een feit. Met Déjà Vu zetten de heren in 1970 een briljant album neer. Young levert echter aan de helft van de nummers geen bijdrage en de heren nemen nagenoeg alles los op. Het is aan een aantal briljante technici te danken dat het als een geoliede machine klinkt. Er volgt een tournee maar voor we het weten liggen de heren over het podium te rollen en ieder gaat zijn eigen weg.

Ze maken alle vier een geweldige solo plaat en samen met Deja Vu staan er vijf albums van de mannen in de album Top 10!!!!!. 

Hoewel Crosby en Nash elkaar weten te vinden ligt de nadruk van het viertal op solowerk.

 

De artistieke aantrekkingskracht tussen Stills en Young blijft echter groot en in 1976 besluit het tweetal samen een album te maken. Onder de naam the Stills–Young Band verschijnt op 20 september 1976 het album Long May You Run.

Omdat de beide heren een aardig stukje gitaar kunnen spelen waren mijn verwachtingen hoog...........huizen hoog. Ik ben het album ook gelijk gaan halen en had het na één draaibeurt bijna gelijk weer teruggebracht.

 

Slecht? Nee dat niet maar zwaar onder de maat en vooral te tam. Dit is een album dat je van de andere twee (Crosby & Nash) mag verwachten maar niet van twee top gitaristen.

Overigens hadden Crosby en Nash in eerste instantie nog wel meegewerkt aan dit album, maar dit keer kreeg duo 1 en het aan de stok met duo 2. 

Een nieuw CSN&Y album - wat min of meer de bedoeling was - zat er dus niet in, maar dit album heeft juist op de een of andere manier toch de footprint van CSN&Y.

Nummers als "Midnight on the Bay" en "Ocean Girl" zijn voor mij veel te zoet en te slap voor een sterk gitaar duo als Stills en Young?

Het album ziet bij mij dan ook maar zelden de draaitafel. Voor Stills was dit album nog wel een opsteker na het toch wat zwakke Illegal Stills wat in dat voorjaar was verschenen. 

Voor Young was dit album echter een forse stap terug. Een jaar eerder had hij immers het ijzersterke Zuma uitgebracht. Een album met heerlijk gitaarwerk, sterke teksten en gewoon een subliem album.

 

Hoewel ik strikt genomen meer een Young fan ben dan een van Stills, zijn wat mij betreft de nummers van Stills op dit album de betere. Opmerkelijk want Stills zat niet in een heel sterke periode maar dit project stimuleerde hem blijkbaar wel. Nummers als "12/8 Blues (All the Same)" en "Guardian Angel" weet ik een dikke voldoende te geven. 

De nummers van Young hadden het prima gedaan op een solo album in de Country Rock sfeer, maar in context van deze samenwerking is het vlees nog vis.

Ik draaide dit album van de week nog eens een keer en als je de tijdslijn bekijkt en wat die twee kunnen op gitaar is dit toch wel een zwaar gemiste kans. 

 

Zwaar gemiste kans want Stills en Young hadden nadat Crosby en Nash waren afgehaakt een album kunnen maken met een ongelooflijke eeuwigheidswaarde. Hadden ze Crosby en Nash niet alleen buiten moeten zetten maar ook uit hun hoofd en lekker tekeer moeten gaan op een plank!

50 jaar Manassas

Stephen Stills had al behoorlijke faam opgebouwd door zijn bijdrage aan Buffalo Springfield en de supergroep Crosby, Stills, Nash & Young. Nadat deze laatste groep een eerste keer op de klippen liep lag de focus voor Stills op een aantal solo albums.
In 1970 verscheen het album Stephen Stills en een jaar later kwam de opvolger Stephen Stills 2. Stills heeft z'n hele carrière de behoefte gehad een eigen band te hebben en zo vormde hij in 1971 de band Manassas.

Met deze band maakt hij een tweetal albums en het debuut uit 1972 - simpelweg Manassas geheten - viert vandaag haar 50e verjaardag. Het gaat om een dubbelalbum waarbij iedere kant een eigen thema heeft gekregen:
Kant 1 : The Raven (Rock)

Kant 2 : The Wilderness (Country Rock, Bluegrass)

Kant 3 : Consider (Folk Rock)

Kant 4 : Rock & Roll Is Here to Stay (Rock, Blues)

Vier kanten met puike muziek en persoonlijk vind ik dit Stills beste soloproject. Niet helemaal zonder de hulp van een aantal zeer bekwame muzikanten die we van diverse top bands kennen.

 

Manassas zelf bestond uit:

Stephen Stills - zang, gitaar en toetsen
Chris Hillman - zang, gitaar , mandoline
Al Perkins - zang, gitaar, pedaal steel gitaar
Paul Harris - diverse toetsen

Dallas Taylor - drums

Calvin "Fuzzy" Samuels - bass

Joe Lala - zang, percussie

 

Daarnaast kwamen een aantal andere coryfeeën helpen zoals Bill Wyman op bas en Byron Berline op viool.

 

De band is genoemd naar het plaatsje Manassas dat vooral beroemd is geworden door de Amerikaanse Burgeroorlog. De veldslag die daar 23 juli 1863 plaatsvond staat bekend als the Battle of Wapping Heightsook ook wel de the Battle of Manassas Gap genoemd.

Stills heeft altijd grote belangstelling voor de Amerikaanse Burgeroorlog gehad en had de band verzameld op het perron van het station van Manassas. De naam van de band en de naam voor het eerste album waren snel gekozen.

Binnen de hele Buffalo Springfield en Byrds stamboom mag dit album toch wel een van de betere samenwerkingen gezien worden met een heerlijk album als resultaat. Een album ook met een hoge eeuwigheidswaarde dat bij mij ook regelmatig op de schijvendraaier terecht komt.

Een jaar later kwam opvolger Down The Road. Dat album heeft wat meer Latin invloeden en kreeg beduidend minder goede kritiek. Niet helemaal terecht in mijn ogen want Stills liet op die opvolger voortreffelijk horen dat Manassas nog meer in haar mars had dan de al vier uitmuntende kantjes van het debuut.

Na twee albums met Manassas liet Stills zich helaas verleiden om weer op te trekken met zijn oude makker van Crosby, Stills & Nash al of niet met Young.

Wat het drietal en viertal nadien gezamenlijk heeft gemaakt komt niet in de buurt van de twee albums van Manassas. In mijn ogen had Stills zich beter kunnen focussen op het Manassas avontuur, want daar waren beslist nog een paar knappe albums uit naar voren gekomen.

Girl From The North Country

Als het zo stormt als de afgelopen dagen en de komende dagen gaat doen is binnen plaatjes draaien geen slecht idee. Er zijn genoeg nummers met storm als thema maar één nummer steekt er bij mij bovenuit als het om hard waaien en kou gaat: Girl From The North Country van Bob Dylan..

 

The Freewheelin' Bob Dylan

Het verscheen voor het eerst op het briljante album The Freewheelin' Bob Dylan uit 1963. Een heerlijk Folk album met hier en daar wat Blues invloeden. Op zijn debuut album een jaar eerder leunde Dylan nog vrij fors op composities van anderen. Op The Freewheelin' horen we niet alleen een Dylan zingen en spelen die in een jaar zich enorm heeft ontwikkeld maar ook de woordenkunstenaar is definitief opgestaan.

Op dit album klassiekers als  "Blowin' In The Wind", "A Hard Rain's A-Gonna Fall" waarmee Dylan zich als ongeruste protestzanger definitief een plek veroverde.
Op dit album vinden we ook het prachtige "Don't Think Twice, It's all Right" wat een van de meeste gecoverde nummers van Dylan is.

En op The Freewheelin' Bob Dylan mijn favoriete "blijf maar binnen liedje":

Het nummer is onwaarschijnlijk vaak gecoverd en zelf Dylan nam het in een geheel andere setting nog keer op voor een regulier album. Dat was in 1969 en Dylan vertolkte het samen met de grote Johnny Cash en dit sublieme duet verscheen op het album Nashville Skyline. De naam van het album en de bijdrage van Cash zijn natuurlijk een spoiler alert van de bovenste plank: Country Album!

Het album kreeg geheel terecht veel lovende kritieken. Toch waren niet alle fans even happy. Dylan had al eerder "verraad" gepleegd om als Folkie ineens met een Stratocaster op het podium te verschijnen.
Sommige Folk fans bleken ook Rock fan te zijn maar nog eens een switch naar Country was voor sommige fans een te ingewikkelde stap.

 

Nashville Skyline

Zelf heb ik een zeer brede muzieksmaak en artiesten die grenzen opzoeken en experimenteren hebben bij mij sowieso een streepje voor.
Overigens als we in de muzikale achteruitkijkspiegel kijken kunnen we gerust stellen dat het album Nashville Skyline een mijlpaal is geworden en briljante Dylan klassieker.

Met dit pleurisweer The Freewheelin' Bob Dylan en Nashville Skyline maar eens uit de kast getrokken. Het ziet er niet naar uit dat ik zo nog ga wandelen of fietsen dus ook drie albums met daarop heerlijke cover van Girl From The North Country.

 

Stills & Collins – Everybody Knows

De mislukte liefde tussen Stepen Stills en Judy Collins heeft schitterende muziek opgeleverd. Vooral uit de met tranen doorweekte mouwen van Stephen Stills. Draai het album Crosby, Stills & Nash (1969) nog maar eens. Staan toch een paar heftige tranentrekkers op. Gelukkig heelt in de geval de tijd alle wonden en enkele jaren geleden zochten Judy en Stephen elkaar op en maakte deze heerlijke plaat.

Op dit album een aantal heerlijke eigen composities maar ook een aantal covers waaronder "Girl From The North Country". Beide waren tijdens de opnames de 70 al ruim voorbij, maar ze zetten toch een prima album neer en de versie van "Girl From The North Country" mag er zijn!

 

Neil Young - A Letter Home

We kunnen Bob Dylan best wel als eigenzinnig bestempelen. Toch wordt hij door Neil Young "verslagen" als het om geëxperimenteer  gaat met diverse muziekstijlen. Ik geloof dat Neil alleen nog geen K-Pop plaat heeft gemaakt. Zeg het niet tegen hem want voor je het weet zitten we opgezadeld met een oorwurm van een zomerhit.

Neil vertolkt vooral eigen materiaal maar heeft in 2014 een opmerkelijk experiment gedaan. Op het album A Letter Home spreekt hij een bericht in aan zijn moeder en neemt hij een dozijn nummers op van artiesten die hij bewonderd. 

Zo ook het nummer "Girl From The North Country". Niet zo'n een heel geweldige cover. Dat heeft alles te maken met de speciale opnametechniek. Het album is namelijk opgenomen in een Voice-o-Graph. Dit opnameapparaat heeft de vorm van een telefooncel. Vroeger kon je in zo'n apparaat een opname maken die dan op een plaatje werd gesneden die je dan naar je geliefde kon sturen. Ieder snapt dat de kwaliteit wat te wensen overlaat. Toch beschouw ik A Letter Home als een gewenst experiment maar de plaat ziet zelden de speler.

 

Joe Cocker - Mad Dogs & Englishmen

Dit was een van mijn eerste LP's en is nog steeds een van mijn favoriete live albums. Opnames zijn van 1970 en gemaakt in de legendarische Fillmore East (NY). Uiteraard een hoofdrol voor Cocker maar zonder ceremoniemeester en bandleider Leon Russell was deze tournee nooit een dergelijk succes geworden. 

Een van de vele hoogtepunten van het dubbel album wat deze tournee heeft opgeleverd is het duet van Joe en Leon van "Girl From The North Country". De band krijgt even adempauze en Joe en Leon toveren een van de fraaiste versies van dit nummer tevoorschijn. Schitterend!

 

Geweldige muziek allemaal waarmee de vraag wie is dan dat meisje uit het noorden nog niet is beantwoord. Ik heb eens ergens een naam (van een bekende) gelezen maar kom daar nergens een bevestiging van tegen. Wie het weet mag het zeggen maar dan wel graag met een bron vermelden.

Dat neemt niet weg dat het ook geheimzinnig mag blijven want kennen we niet allemaal een meisje (of jongen) uit het noorden?

 

4 Way Street

Zelden was de titel van een album zo treffend. In het voorjaar van 1970 was van de vier heren het succesvolle Déjà Vu uitgebracht. In de zomer die volgende ging het gezelschap op tournee, maar niet zonder zo'n beetje iedere dag ruzie te maken.

Alle vier waren ze bezig met een solo project. Vier projecten die ook alle vier succesvol zouden zijn. Maar de samenwerking als kwartet was een drama. Na de tournee had het gezelschap het ook echt helemaal met elkaar gehad en werd er een pauze van een paar jaar ingelast.

Ondanks het onderling gekibbel, dikke ego's teveel drugs is 4 Way Street een magistraal album geworden.
De opnames zijn voor een deel gemaakt in de legendarische Fillmore East (NY), The Forum (LA) en Auditorium Theatre (Chicago).

Het album bevat een akoestisch deel waar alle vier de heren het beste van zichzelf laten zien. Mooie werkjes "The Lee Shore", "On The Way Home", "49 Bye Bye's"en hits als "Teach Your Children".

Opvallend is dat het album diverse nummers bevat uit het solowerk van de heren welke op dat moment nog niet zijn verschenen. Beter had de titel van het album niet gekozen kunnen worden, want al die nieuwe nummers waren geen voorteken van een nieuw album van CSN&Y. Sterker het waren voorproefjes van vier zeer geslaagde solo albums.

Het tweede deel op dit album bevat een elektrische set en daar gaan Stills en Young zo lekker tegen elkaar tekeer. Het is altijd een heerlijke combinatie geweest als ze eenmaal staan te spelen, maar de zet ze niet samen in een kleedkamer of in een bespreking voor een nieuw albums, band of tournee. 

Los van "het gedoe" is 4 Way Street een schitterend album en viert vandaag haar 50e verjaardag.

Het album werd een mega succes en in de VS maar liefst viermaal platina.

In 1992 verscheen een Expanded Edition op CD met een aantal extra nummers. Speciaal voor Record Store Day (RSD) verscheen in 2019 een gelimiteerde 3 LP set met een aantal extra's.
Voor uitgaven van RSD ben ik wat allergisch omdat ik meer en meer zie dat handelaren populaire titels achter houden om later tegen extreem hoge prijzen te verkopen. 

De RSD versie heb ik dan ook lekker laten staan, maar ben uiteraard wel happy met de "gewone" dubbel LP.

Gemiste Kansen #002

Het zal eind jaren 60 begin jaren 70 zijn geweest dat ik steevast voor de TV zat om naar The Monkees te kijken. Als kind vond ik dat helemaal geweldig.
In een kleine 60 afleveringen kwamen de avonturen van een beginnend en ambitieus popbandje uit de tv rollen.
Lekker meezingen en lachen om grappen en onhandigheden. Smullen was het.

The Monkees waren een Amerikaans bedenksel als tegengeluid op The Beatles. Hoewel The Monkees nooit de status van The Beatles hebben weten te bereiken, nemen ze toch een onuitwisbare plaats in van de geschiedenis van de moderne muziek.

Laten we even niet vergeten dat de eerste albums van The Monkees probleemloos meermaals platina haalde. Eerste twee albums maar liefst vijf maal platina. Een resultaat wat The Beatles pas bij hun vierde album wisten te behalen.

Toch waren de individuele kwaliteiten van de leden van de Monkees natuurlijk maar een fractie dan die van de leden van The Beatles.
Overigens werd daar door managers en producers handig mee omgesprongen.
Juist omdat The Monkees eigenlijk nauwelijks ervaring hadden met het maken van muziek werd er voor ieder nieuw album als ondersteuning weer een keur aan topmuzikanten ingezet.

Hal Blaine – toch een van werelds beste drummers die we hebben gehad – maar ook drummer Jim Gordon die we oa kennen van Derek and the Domino’s.
Glen Cambell op gitaar, Neil Sedaka op piano, Larry Taylor (oa John Mayall en Canned Heat) op bas.
Chip Douglas die we van The Turtles kennen op bas maar ook als leverancier van songs en producer.
Douglas Dillard op banjo, Ry Cooder en Carole King op gitaar.

Opmerkelijk is ook de bijdrage van Neil Young en Stephen Stills. Nog opmerkelijker is dat beide gevraagd zijn om officieel lid te worden van The Monkees. Stephen Stille heeft zelfs officieel auditie gedaan.

The Buffalo Springfield – waar beide ego’s deel vanuit maakte – lag net op z’n gat en een of andere opportunist zal gedacht hebben: "prima gitaristen"......." kom maar op".
Wellicht iets te vaak "I'm A Believer" gezongen!

Het bleef echter bij een paar enkele bijdrages zoals op nummers als "As We Go Along" en "Long Title".

Toch blijft het een boeiend gedachte-experiment wat er met The Monkees was gebeurd als beide heren aan boord waren gekomen.

Waren David Crosby en Graham Nash dan uitsluitend een duo geworden? Waren the Monkees met deze zwaargewichten ineens een ander soort band geworden?
Onder invloed van Young en Stills had het zomaar een Countryrock band kunnen worden. Of als Stills z’n stempel door zou drukken een mega Bluesband.
Wellicht had Young dit bandje wel willen gebruiken om als eerste Grunge band de geschiedenisboeken in te gaan?

Als, als, als........................

Wie nu terugkijkt in de geschiedenis van de moderne muziek kan zich geen enkele voorstelling maken dat deze heren deel waren uit gaan maken van The Monkees.Toch?

Dat alles neemt niet weg dat de geschiedenis van The Monkees razend interessant is. Vooral omdat het aantal top muzikanten en producers wat zich met dit project bemoeid heeft enorm is.
Verder kunnen niet veel bands roepen dat ze een TV serie hebben gehad.

Daarnaast is de muziek natuurlijk verre van slecht. Eerste twee albums vooral Pop-Rock, maar op enig moment toch een flinke dosis Psychedelische elementen. Vanaf album drie verschijnt er toch een kwartet platen wat toch echt wel als prima Psychedelische kunstjes gezien mogen worden.

De titels van een tweetal albums verraden dat ook al een beetje. Album vier kreeg namelijk de titel Pisces, Aquarius, Capricorn & Jones Ltd. En de opvolger werd gedoopt tot The Birds, The Bees & The Monkees. Dan weet je eigenlijk al genoeg.....

Nu even een “simpele” Greatest Hits en ieder die wat ouder is zal dat van voor tot achter mee kunnen bleren:
Hey, hey, we're the Monkees
Hey, hey, we're the Monkees
Hey, hey, we're the Monkees
You never know where we'll be found
So you'd better get ready
We may be comin' to your town

Heerlijk jaren 60 muziek en een enorme scheut sentiment en ook daar is niks mis mee!

The Rides

Gister kwam er een pakje maar we hadden visite en om dan in m’n cave platen te gaan zitten draaien is ook weer zo wat.

Ik was ook opgesteld om wat tapas te maken. Is volgens mij wel gelukt. In het pakje oa een album van The Rides. Dit is een bandje van Stephen Stills die vooral Bluesrock spelen. Ze hebben twee albums gemaakt. Het album Can't Get Enough uit 2013 was reeds in mijn bezit en is een plaat die regelmatig op de speler terecht komt. 

Genoeg reden om ook het andere album aan te schaffen. Net de eerste luisterbeurt erop zitten en ik ben helemaal happy. Het nummer I’ve Got To Use My Imagination had zomaar een hit kunnen worden. Heerlijke meeslepend nummer met Stephanie Spruill als Soulfull tweede zang. Spruill heeft overigens niet alleen een geweldige stem. Bizar mooie vrouw voor wie het wil weten. (de helft van jullie zit nu te Googelen) 

Bij het maken van dit album was Stills de 70 al voorbij en wat opvalt is dat zijn zangkwaliteiten nog zo goed zijn. Over z’n gitaarwerk hoef je je al helemaal niet druk te maken. Dat lui als Hendrix en The Allman Bros met hem samenwerkte is wel een bewijs voor goed gedrag op de gitaar.
Tien strakke Bluesrock nummers in een tijdloos jasje en het album kwam in 2016 niet voor niets op nummer 1 in de Billboard Top Blues Albums Chart. 

Hier en daar is er de flirt met Americana zoals in Mr. Policeman, maar het blijft strakke Bluesrock. Bij I Need Your Lovin’ laten de mannen horen dat ze ook een stevige Rock & Roll kunnen spelen in de traditie van Chuck Berry.
Als je dat nummer hoort heb je gelijk zin in een feestje! 

Leuk detail is dat de hoes volledig door de familie Stills tot stand is gekomen.
Art work van Stephen zelf en en foto’s zijn gemaakt door zijn dochter Eleanor. Voor Stills fans verplichte kost en voor liefhebbers van Blues Rock een aanrader.

CSN&Y

Gister was ik “op pad” in Utrecht. Nee geen tijd om uren in platenwinkels te struinen. Maar op het station wel de nieuwe Record Collector gekocht.
Ik ben iemand die meer is van beleven dan van bezit. Ik geef m’n geld ook vooral aan vakanties en uitjes uit.
LP’s die ik niet meer draai gaan ook gewoon de deur uit. Begin deze maand een kwart van m’n collectie weggedaan omdat deze platen waarschijnlijk de draaitafel niet meer gingen zien.
Paar mensen heel blij gemaakt, maar ook m’n spaarvarkens weer te eten kunnen geven.
Ik ben ook niet van eerste persingen (1 bevalling gezien en dat was genoeg), misprints, TP’s en tientallen landen-persingen van één en dezelfde plaat. Het boeit me geen zak.
Er staan wel een paar (maar dat zijn er echt maar een paar) in de kast die er eigenlijk niks staan te doen. Maar in algemeenheid ben ik heel simpel en zijn platen om te draaien.
Draai ik ze niet? Weg ermee!
Zonde van de fysieke en budgettaire ruimte.

Dat neemt niet weg dat ik met een tijdschrift als Record Collector uit moet kijken dat ik niet alsnog te hebberig wordt.
Zeker niet als het een editie betreft van een van m’n favoriete stambomen.
Eigenlijk twee zelfs: The Byrds en The Buffalo Springfield.

Een aantal leden smolten samen in de supergroep CSN&Y.
Er is al genoeg over deze groep geschreven, maar 12 kantjes over de historie en discografie van CSN&Y gaat toch niet vervelen. Ik begin dan al in de trein. Smullen!
Zit nu de rest te lezen en maar even drie plaatjes van de heren uitgezocht.

Crosby & Nash (1971)
Een bootleg met daarop een deel van de setlist die David en Graham begin 70er jaren speelde in Londen. Ik heb nagenoeg al m’n bootlegs weggedaan en ik had er heel veel. Met veel bedoel ik echt veel.
Alleen ik draaide die dingen nooit en mensen gingen 3-4 meer betalen dan ze gekost hadden.
Deze heb ik echter goeie herinneringen aan en is ook nog redelijk draaibaar en levert geen zak op. Dus deze mag blijven en is gewoon een leuke plaat!

Neil Young – Live at a Cellar Door (2013)
Ome Neel is al een aantal jaren bezig om oud materiaal alsnog uit te brengen. Soms gaat dat om een studioalbum zoals het album de Hitchhiker dat ruim 40 jaar na opname alsnog is uitgebracht.
Maar meestal gaat het om live opnames al of niet behorende bij de promotie van indertijd een nieuw album. Live at  a Cellar Door is opgenomen voor het album Harvest op de markt was. Leuk om je dat even voor te stellen.
We horen hier een jonge Young solo op gitaar of piano. Een beetje voorzichtig als hij praat, maar als hij gaat zingen en spelen is dit een jonge knaap die van wanten weet. Mooie kleine setting en het is net of Neil bij je in de kamer zit. Album valt niet in het rijtje gewone live albums, maar is onderdeel van de Neil Young Archive Performance Serie kortweg NYA-PS genoemd.
Ik mis nog een enkele maar er komen er ook steeds bij zoals recent Tuscaloosa. Ik wacht echter met nieuwe platen tot de introductieprijs wat gezakt is. Maar in deze serie mogen ze er van mij ieder jaar twee uitbrengen!

Stills & Collins – Everybody Knows (2017)
Aan de mislukte liefde tussen Judy en Stephen hebben we een aantal meesterwerken te danken. Suite: Judy Blue Eyes is de bekendste.
Maar als Stephen en Judy ouder worden zakt de pijn en is het zelfs mogelijk nog wat leuks samen te doen. En dat hebben ze gedaan. Vrij recent kwamen ze met dit fraaie album. Beide een tikje minder dan vroeger, maar samen toch wel bijzonder. 1+1=3……...misschien de tekst van Helplessly Hoping er nog eens bij halen!
Mooie liedjes op dit album van Judy en Stephen zelf, maar ook composities van Leonard Cohen, Tim Hardin, Sandy Denny en de baas van alle liedjes-schrijvers-bazen : Bob!
Een van de liedjes van Dylan is Girl from the North Country. Dat is een van mijn favorieten songs. Mooi gedaan door Stephen en Judy maar de versie van Joe Cocker samen met Leon Russell blijft voor mij nummer 1.

Drie niet alledaagse platen uit de CSN&Y stamboom………….en heerlijke muziek om de lunch mee aan te kleden.

Stephen Stills - 4 maal anders

Niemand anders dan Stills heeft mij door de diepste putten van het liefdesverdriet gehaald. Ok en een paar hele goedkope flessen whisky.
Met name de songs die Stephen in de beginperiode met Crosby, Stills & Nash heeft gemaakt deden het erg goed bij me.
De “wond” die Judy Collins bij hem achterliet was blijkbaar inspiratie voor een enorme rij prachtige songs.

Stills heeft een aantal albums op z’n naam staan die tot de absolute top behoren. Al of niet met een paar maatjes, maar de albums Buffalo Springfield Again, Crosby, Stills & Nash (1969), Deja Vu (CSN&Y), Stephen’s eerste twee solo platen (1970-1971) en de thematische dubbelaar Manassas (1972) behoren tot het neusje van de zalm.

Toch heb Ik vier albums van/met Stills uit de kast getrokken die we niet snel in de top lijstjes zien staan.

 

Buffalo Springfield

Deze dubbelaar (1973) bevat het belangrijkste en bijna complete werk van de Buffalo Spingfield. Voor wie de drie normale studio albums heeft misschien overbodig zou je dan denken?

Mis!

Deze compilatie bevat namelijk een 9 minuten lange versie van Bluebird. Stills gaat daar helemaal los. Must have voor fans van Stephen! Verder alle bekende nummers van dit kruitvat aan ego’s.

Best Of Bread & Roses Festival 1978

Een onofficiële uitgave van een live registratie. Als je minder dan 10 platen van/met Stephen Stills hebt zou ik deze plaat maar lekker in de winkel laten staan.

Deze plaat zal vooral op waardering kunnen rekenen op wie het werk van Stills al vrij goed kennen.

Een aantal van z’n bekende nummers brengt Stephen klein en fijn in een heel intieme sfeer. Het gevoel van een heel klein theater. De waarde in deze plaat zit er vooral in als je de originele versie kent en deze fijne bijna broze uitvoeringen hoort. Maar aan het eind kan Stephen het niet laten om het tempo toch wat op te voeren en besluit met een rommelige maar sfeervolle medley met 49 bye-byes en For What it’s Worth.

Voor fijnproevers die niet struikelen over imperfectie. Want zowel qua geluidskwaliteit en uitvoering is er ook over dit product wel wat te zeggen. Info op de hoes over de setlist mankeert wel wat aan. Alleen daarom al handig als je een beetje vertrouwd bent met Stephen’s werk.

Spanish Suite (staat ook foutief op de hoes) is m’n favoriet en mooi hoe het publiek even in verwarring is en Stephen nog even een couplet doortrekt. Smullen!

Super Session (1968)

Stills is hier alleen op kant twee te horen waar hij een heerlijke set afwerkt samen Al Kooper die we kennen van de begin periode van Blood, Sweet en Tears.

Zalige versies van It Takes a Lot to Laugh, It Takes a Train to Cry en van Season of the Witch

The Rides – Can't get enough (2013)
Stills was al ruim op de pensioengerechtigde leeftijd, maar ging nog een aantal keer naar de studio om een aantal heerlijke platen af te leveren.
Twee platen daarvan met z’n “hobby” blues band The Rides. Samen met gitarist Kenny Wayne Shepherd (oa bekend van de G3) en toetsenist Barry Goldberg die wel ook al meespeelde op Super Session
Twee platen met heerlijke elektrische blues. Geen commerciële hoogstandjes, maar gewoon lekker recht voor z’n raap muziek. Deze Can't get enough vind ik persoonlijk het beste.

 

Vier maal Stills maar dan anders!

 

 

Buffalo Springfield: What's That Sound? Deel #2

Vorige maand had ik het al even over deze box. Toch maar gekocht..............

Een heel groot deel van mijn muziekcollectie (LP & CD) komt voort uit de legacy van Buffalo Springfield. Buffalo Springfield is wat mij betreft ook een van de meest significante bands die er in de muziekgeschiedenis is geweest.
In Nederland nauwelijks bekend maar daarom niet minder goed en zeker niet minder relevant. Mondiaal zijn we immers maar een stipje!
In een interview eerder dit jaar in UNCUT gaf een van de ex leden ook een heerlijke quote.
Hij stelde dat ze zeker zo goed waren als The Beatles alleen hadden ze geen Epstein om de boel bij elkaar te houden. En laten we eerlijk zijn. Epstein dood en Beatles uit elkaar. Ook bij Buffalo Springfield speelde ego's een rol.
Allemaal jonge gasten dus lekker hoog testosteron en bulkend van de ambitie en veel wilde ideeën over het maken van muziek.
We zaten in die jaren ook midden in de psychedelische rock en vitamines die daarvoor werden ingenomen zullen ook wel voor wat conflicten hebben gezorgd.
Dus na drie studioalbums was het feest al weer over. De heren gingen daarna hun eigen weg hoewel vooral die van Stephen Stills en Neil Young elkaar nog regelmatig zouden kruisen.
Buffalo Springfield was met dit tweetal tevens hofleverancier voor de super formatie Crosby, Stills, Nash & Young.
Overigens ging het daar met ego's ook maar al te vaak fout. Maar daar waar ego's elkaar in de weg zitten kan daar zelfs uniek werk uit komen. Ieder wil de beste zijn en Stills en Young tegen elkaar op gitaar blijft toch genieten met een grote G.

Naast Crosby, Stills, Nash & Young heeft de Buffalo Springfield een aantal schitterende solo carrières en aantal geweldige bands opgeleverd.
Een overzicht zonder dat ik beweer compleet te zijn:
- Neil Young solo (met een enorme discografie)
- Stephen Stills solo (ook zomaar 20 albums)
- Richie Furay solo
- Jim Messina solo
- Stills & Young band
- Manassas
- Poco
- Loggins & Messina
- The Rides (geheimtip voor blues liefhebbers)
- Souther-Hillman-Furay Band
- The Richie Furay Band
Vul gerust aan als ik wat gemist heb!

Als je alle lp's in de kast wilt hebben waar leden van Buffalo Springfield aan mee hebben gewerkt heb je aan de grootste IKEA Kallax niet genoeg. Daarmee is er geen band die zo'n grote album-legacy heeft nagelaten. Zowel in aantal albums, maar ook in diversiteit en zelfs met de ontwikkeling van nieuwe muziekstijlen. Denk maar aan de Grunge van Neil Young. Duik hier maar eens in en het is een bizarre lijst.
Ik ben geen verzamelaar en in dit geval is dat maar goed ook. Neemt niet weg dat als een van de (ex)leden van Buffalo Springfield er met z'n handen aan heeft gezeten het doorgaans prima te pruimen is. Een paar voorbeelden van de diversiteit:
Neil Young met Pearl Jam op Mirror Ball - Heerlijke rock met wat grunge.
Stephen Stills met Judy Collins op Everybody Knows - eeuwige liefde ondergedompeld in zoete folk-rock.
Poco (Messina en Furay) op Deliverin - Country Rock zoals je het live hoort te spelen. Geen tien maar wel een dikke 9!
En zo kan ik wel een dagje doorgaan.

Nu dan toch maar naar de box van Buffalo Springfield. De foto op de doos doet wat psychedelisch aan wat natuurlijk een knipoog is naar een aantal nummers waar stevig is geflirt met deze muziekstijl.

De box bevat alle drie de studioalbums, waarbij de eerste twee zowel in mono als stereo aanwezig zijn. Het was in die jaren gebruikelijk dat als een plaat in stereo werd uitgebracht er ook een mono versie van gemaakt werd. Het derde album is dus nooit officieel als mono uitgebracht en er zwerven mogelijk wel een paar mono-promo’s van rond. Voor de radio was mono toen nog vrij gewoon. De box is ook beschikbaar op CD maar ik heb in dit geval nadrukkelijk voor de vinyl uitvoering gekozen.
Strikt genomen ben ik wat allergisch voor dit soort boxen. Ik ben niet tegen commercie maar met dit soort boxen ligt het er wel heel dik bovenop. Daarnaast probeer ik financiële middelen die ik voor m’n hobby beschikbaar heb wat evenwichtig uit te geven. Ik had echter een extraatje van m’n schoonvader gekregen en je mag jezelf ook wel eens verwennen met iets wat niet echt nodig is. Alle muziek had ik immers al. Kwam deze box ergens tegen net onder de 100 Euro dus……...doe eens gek.
M’n oma zei altijd: “als je jezelf niet kietelt heb je nooit lol”

Box is mooi uitgevoerd maar verwacht geen boek, veel info of bonustracks. Hoezen (de eerste 4) zijn van ouderwets grijs karton en ruiken zelfs een beetje oud. Dat is die weeïge lucht van het bindmiddel. De laatste LP zit in een hoes van moderner karton. Leuke details!

Maar vooral heel puike muziek en alle bekende nummers komen langs: "Bluebird", "Kind Woman", "For what it's Worth" en natuurlijk het wonderschone "Expecting to Fly". Dat laatste is ook het nummer dat mij 50 (!!!) jaar geleden bij Buffalo Springfield heeft gebracht. Tineke sloot daar haar radioprogramma in de late avond op Veronica mee af. Heb ik echt 100en keren gehoord en……………..het verveeld nog niet: Toch zijn deze platen zijn alle tot de rand gevuld met pareltjes en de liefhebber zal toch wel eens denken: Wat als er een goede Epstein bij deze jongens was geweest? Alle vijf de platen zijn geremasterd en klinken ook technisch als een klok. Ook netjes geperst. Niet één spetter!

Opmerkelijk is dat ik de mono versie van Buffalo Springfield Again beter vind klinken dan de stereo versie. Ik die tijd hadden ze natuurlijk maar een paar (waarschijnlijk 4) sporen en op heel wat stereo platen uit de beginperiode klinkt stereo meer als een effect dan dat het een middel is om een ruimtelijk muziekbeeld neer te zetten.
Op de mono editie klinkt de band meer als een geheel zonder dat de individuen verloren gaan. Bij de stereo hadden ze best iets links in (door) rechts kunnen mengen en andersom.
Ik heb m’n luidsprekers vrij dicht bij elkaar staan maar heb je ze wat verder uit elkaar staan zal het net lijken of er niemand in het midden staat. Wellicht symbolisch? Aan de andere kant willen ze bij een remaster vooral de geluidskwaliteit naar een zo hoog mogelijk niveau tillen en de artistieke invulling niet te veel aan prutsen.

De twee mono's ga ik echt alleen nog draaien als ik echt ga zitten luisteren. Knap glas whisky erbij, beentjes languit en je verbazen: What's that sound?

Buffalo Springfield: What's That Sound?

Ik ben niet zo van de cd/lp boxen. Het is toch vooral een commercieel dingetje en je wordt doorgaans ook gelijk opgezadeld met een aantal platen die wat minder zijn.
In het geval van de box van Buffalo Springfield wil ik wel een uitzondering maken.
Een band die in Nederland nauwelijks bekend was en wie ze niet kent moet toch echt heel snel wat aan zijn/haar muzikale opvoeding gaan doen. Ik kom je graag bijpraten!

Ik durf nog wel wat verder te gaan........Wellicht de beste rock band die er ooit is geweest, maar voor ze echt op stoom waren was het feestje al weer over…… Helaas!

En zoals ze zelf begin dit jaar in een interview (in het Engelstalige Uncut) vertelde: "We waren zeker zo goed als The Beatles alleen wij hadden geen Epstein om ons bij elkaar te houden."
We weten allemaal hoe belangrijk Epstein voor The Beatles was. Die beste Brian was amper dood en ook The Beatles vielen als appelen (dat heb je met dat label) uit de boom.
Er zijn ook maar weinig bands die op eigen kracht lang bij elkaar blijven. U2 en The Stones zijn echt bijzondere uitzonderingen.

Epstein was de Beatles-lijm om vier (ach Ringo heeft ook een keer wat liedjes geschreven), zeker drie (George is nog steeds m’n favoriete Beatle) en minimaal twee (Paul & John) ego’s bij elkaar te houden.
Bij de Buffalo Springfield hadden ze ook twee van die ego's: Neil Young en Stephen Stills. Meesterlijke gitaristen, uitstekende componisten, maar vooral lastige jochies!
Natuurlijk heeft de splitsing van Buffalo Springfield ook HEEL, HEEL, HEEL veel moois opgeleverd.
Zonder die splitsing was immers nooit een Poco (in NL ook ondergewaardeerd maar een unieke discografie bij elkaar gespeeld) geweest
Geen Crosby, Stills & Nash (en later weer met de verloren “zoon”)
Geen Loggins & Messina.
Geen Stills & Young band
Geen Manassas
Hadden de Eagles zich zo wel ontwikkeld?
Geen The Rides (geheimtip)
Meer de 100 fantastische soloalbums!
Wellicht nooit de muziekstroming Grunge?

De stamboom Buffalo Springfield heeft meer topalbums opgeleverd dan welke andere rock stamboom dan ook. Daarom maak ik graag een uitzondering om deze box aan m’n collectie toe te voegen.