50 jaar Rose of Cimarron - Poco

Toen dit album verscheen, was het alweer het negende (!!) studioalbum van deze countryrockers. Dat zijn er meer dan de Eagles ooit zouden maken, en toch heeft Poco in Nederland nooit de aandacht gekregen die de Eagles wel ten deel viel.

Hoewel ik het al vaker op deze blog heb benoemd, blijf ik het echt heel jammer vinden dat veel Eagles-fans nauwelijks bekend zijn met de heerlijke albums van Poco. Het deze maand jarige Rose of Cimarron is misschien niet Poco's beste album, maar kan wat mij betreft prima concurreren met een aantal albums van de Eagles.

Gewoon heerlijke countryrock. Geen gedoe en misschien iets meer rock dan country, maar het album luistert heerlijk weg. De titelsong "Rose of Cimarron" had wat mij betreft ook een grote hit kunnen worden, maar de marketeers achter Poco waren duidelijk een stuk minder handig dan hun collega's bij de Eagles.

Iedereen die de albums van de Eagles probleemloos meezingt, zou dit Poco-album toch eens een kans moeten geven. Gewoon lekker. Zelfs na 50 jaar!

Rusty Young

Vandaag had Rusty Young zijn 80e verjaardag kunnen vieren. Deze getalenteerde multi-instrumentalist overleed in 2021 op 75-jarige leeftijd aan de gevolgen van een hartaanval. Zijn overlijden betekende tevens het einde van Poco, de band waar Rusty de frontman van was.

Poco is een band die vooral countryrock speelde en in de VS een enorme populariteit genoot. Een uitstekende band in dit genre, die echter - in mijn ogen geheel ten onrechte - vooral in de schaduw van de Eagles stond.

In 1968 vormde Rusty Young (steelgitaar, dobro, banjo, zang) samen met Randy Meisner (bas en zang), George Grantham (drums en zang), Richie Furay (gitaar en zang) en Jim Messina (gitaar, bas en zang) de eerste samenstelling van Poco. 
Ook Gregg Allman maakte deel uit van de eerste repetities, maar de lange jams waar Gregg warm voor liep, zou hij bij Poco niet gaan vinden. Gregg vloog na een paar dagen vanaf de West Coast terug naar Macon, Georgia, om zich te voegen bij zijn broer Duane, die op dat moment bezig was The Allman Brothers Band uit de grond te stampen.

Furay en Messina waren op hun beurt vrijgekomen na het uiteenvallen van een andere grote band: Buffalo Springfield. Toch verliep ook bij Poco niet alles zonder slag of stoot; de eigenzinnige Meisner verliet de band al snel om zijn heil bij de Eagles te gaan zoeken. Hij werd in 1969 vervangen door Timothy B. Schmit, die uiteindelijk een paar jaar later óók naar de Eagles zou vertrekken.

Het is niet vreemd dat een band die ruim vijftig jaar aan de weg timmert, het nodige verloop kent. Toch heeft Poco door de jaren heen 'slechts' 22 verschillende bandleden gehad. Dat valt alleszins mee als je het vergelijkt met bands als Chicago en Santana. Rusty wist doorgaans de rust te bewaren, liet zich door vertrekkende bandleden niet van de wijs brengen en gaf tot aan zijn dood op energieke wijze vorm aan Poco.

Met negentien studioalbums en negen livealbums heeft de band een indrukwekkende erfenis achtergelaten. Daarnaast is er een karrenvracht (30 stuks!) aan officiële verzamelalbums uitgebracht. In de VS smullen de liefhebbers daarvan; net als bij Creedence Clearwater Revival krijgen de fans blijkbaar geen genoeg van het zoveelste verzamelalbum.

Voor bij de koffie heb ik een willekeurige stapel Poco-albums gepakt. Uiteraard heeft de band ook mindere platen gemaakt, maar het merendeel is heerlijke muziek die ik de hele dag kan horen.

50 jaar Head over Heels

Het achtste album van Poco viert deze maand haar 50e verjaardag. Laat ik maar gelijk met mijn kritiek beginnen: ik vind de hoes vreselijk. Nu zijn albumhoezen nooit iets geweest waar Poco gensters mee heeft geslagen. Toch was de hoes van voorganger Cantamos een prima hoes.

De muziek op deze Head over Heels is echter prima. Ik vind dit album meer dan een stevige opleving tov van voorgangers Seven en Cantamos. Seven (eigenlijk het 6e studio album) zou ik niet snel aan iemand adviseren, maar bij Cantamos bewoog het weer naar de eerste vijf (plus die geweldige live plaat) albums.

 

Bij deze Head over Heels laat Poco weer duidelijk horen wat ze echt kunnen. Mede door wisselende bezetting is Rusy Young altijd druk in de weer geweest om het beschikbare muzikale personeel zijn visie op Country Rock uit te laten stralen. Met succes wat mij betreft.

Rusty is dan ook een geweldige multi-instrumentalist, componist, bruggenbouwer en...............op dit album waagt hij het ook om voor het eerst een nummer te zingen.

 

Ook het platenlabel is nieuw want voor dit album verhuisde Poco van Epic naar ABC. Of dit voor de opleving heeft gezorgd is lastig te beoordelen, maar soms kan zo'n wisselen een impuls zijn die een band even nodig heeft.

Ander leuk detail is de aanwezigheid op dit album van het nummer "Dallas" van Steely Dan. Poco speelt met een paar kleine uitzonderingen eigen nummers. Die enkele keer dat ze tot dat moment materiaal van andere hadden gebruikt zat het "in de familie".

 

Zo vinden we op het album Good Feelin' To Know het nummer "Go and Say Goodbye". Dat nummer kennen we van het debuutalbum van Buffalo Springfield uit 1966. 

Voor het album Crazy Eyes (1973) koos Poco voor het nummer "Brass Buttons" van Gram Parsons. Overigens het titelnummer van Crazy Eyes gaat over Gram Parsons. Als je dit leest zal je denken dat het album Crazy Eyes dan een eerbetoon is naar aanleiding van het overlijden van Gram Parsons.............

Helaas is dat een verkeerde conclusie want - hoe cynisch - overleed Parsons vier dagen na het verschijnen van Crazy Eyes!

 

Terug (afdwalen is een hobby van mij) naar het nummer "Dallas" op de 50 jarig Head over Heels. Poco en Steely Dan mogen we beide tot de categorie uitstekende bands rekenen, maar de muziekstijl van beide ligt toch wel een eind uit elkaar.

Beide Rock maar van Poco voorzien van een stevige mix met Country. Steely Dan koos dan weer voor een blend met sterke invloeden van Jazz.

Dus op voorhand misschien niet zo'n logische keuze."Dallas" was de eerste single van Steely Dan en heeft wel degelijk zeer sterke Country invloeden. Het nummer verscheen dan ook niet op het debuutalbum Can't Buy a Thrill wat doorspekt was met Jazz.

Donald Fagen zo later op het album Indian Summer van Poco op een tweetal nummers meespelen. 

Prachtig toch? 

 

Grappig hoe een album als Head over Heels voor een leuke wandeling door muziekland zorgt.

Daarnaast is het een feest om het op de platenspeler te hebben liggen. 

 

Naald ner, koffie met een choco sprits. Lekker!

 

50 jaar Cantamos

Dit is het zevende studio album van Amerikaanse band Poco. Voorganger Seven kreeg echter die naam omdat het schitterende live album Deliverin' uit 1971 in de telling was meegenomen.

Seven - dat eerder in 1974 was verschenen - kreeg niet overal heel positieve kritieken en ook deze Cantamos kreeg maar een beperkt aantal sterren. In het geval van Seven begrijp ik dat nog wel en dat album zou ik zeker niet aanschaffen als je het bij een paar albums van Poco wilt laten.
Deze Cantamos valt bij mij echter een heel stuk beter dan de voorganger. 

 

Wat mij betreft hoort Cantamos thuis in de top 10 albums van Poco en Seven beslist niet. Uiteraard is dat ook maar een mening, maar de Cantamos roept bij mij gewoon meer de sfeer op van de eerste albums.

Cantamos is een heerlijk Countryrock album wat nog steeds dik de moeite is om te draaien. Als ik over Poco een blogje maak kan ik het echter niet laten mijn verbazing uit te spreken over het gebrek aan waardering in Nederland.

 

De Eagles brachten in 1974 On The Border uit wat in mijn bescheiden mening toch echt niet beter is dan deze Cantamos. On The Border ziet bij ook eigenlijk nooit meer de draaitafel, terwijl ik deze Cantamos graag mag pakken.

Prima zang en lekker gitaarwerk. Soms wat easy en dan lekker aanzwellen zoals bij "Bitter Blue" en dan weer lekker gelijk uit de startblokken bij nummers als "Another Time Around".

Niet in mijn top 5 Poco albums, maar een heerlijk album met uitstekende Countryrock dat het verdiend om regelmatig aan de schijvendraaier toe te vertrouwen.

Seven 50 jaar

Op deze blog heb ik mij al eerder verbaasd waarom Poco nooit populair in Europa is geworden en de Eagles wel. Twee leden van Poco zijn zelf bij de Eagles beland en de catalogus van Poco is toch serieus omvangrijker.

Dat wil niet zeggen dat het allemaal meesterwerkjes zijn, want het vandaag jarig album Seven is toch een tikje minder dan de zes voorgangers. 

Na het uitstekende album Crazy Eyes wat een jaar eerder was uitgekomen verliet Richie Furay de band. 

 

Oprichter en frontman Rusty Young heeft Poco altijd met grote passie naar grote hoogte heeft weten te brengen. Toch waren er na het vertrek van Furay meer ups en downs in de kwaliteit van de albums.

Deze vandaag jarig Seven is de eerste zonder Furay en het was duidelijk even zoeken. 

Eigenlijk is de meest rechtvaardige kritiek op dit album dat ze teveel op Eagles willen lijken. De zes voorliggende albums waren toch wat authentieker.

Luister alleen maar eens naar opener "Drivin' Wheel". Dit had zomaar in de Eagles catalogus kunnen staan. 

Dat geldt voor nog wel een paar nummers. Het album voelt dat het iets te veel met het hoofd en iets te weinig met het hart is gemaakt. Toch wat parels zoals "Rocky Mountain Breakdown", "Faith In The Families" en "You Got Your Reasons".

Beslist niet slecht maar als je nog niks van Poco hebt en je daar toch eens in wilt verdiepen begin dan met de eerste zes albums. 

De echte liefhebber van Poco zal dit album echter vandaag toch met plezier nog een keertjes draaien.

Paul Cotton

Het is vandaag de geboortedag van de in 2021 overleden Paul Cotton. We kennen Cotton vooral als gitarist en zanger van de Amerikaanse band Poco. 

Poco werd in 1968 opgericht en in 1969 kwamen ze met een eerste album. Na een paar jaar verliet Jim Messina de band om samen met Kenny Loggins en duo te vormen.

 

Jim Messina werd vervangen door Paul Cotton die met een tweetal korte pauzes tot 2015 bij de band bleef. Poco hield na ruim 50 jaar in 2021 na het overlijden van frontman Rusty Young op te bestaan. 

Paul Cotton heeft na energiewonder Rusty Young verreweg de grootste bijdrage geleverd aan deze voornamelijk Countryrock spelende band.

 

Al vaker heb ik op deze blog mijn verbazing uitgesproken waarom de Eagles wel mega populair geworden zijn in Nederland en Poco niet. Marketing, managers, geld...........ja, ja, ja het zal allemaal best wel maar in mijn ogen doet Poco muzikaal niet onder voor de Eagles.

Sterker de catalogus van Poco is veel omvangrijker en ook veel consistenter. Dat steeds onder de bezielende leiding van Rusty Young maar de bijdrage van Paul Cotton deed daar nauwelijks voor onder.

 

Cotton heeft naast zijn indrukwekkende bijdrage aan Poco ook een vijftal knappe solo albums gemaakt. Ik ken ze niet allemaal maar de drie die ik geluisterd heb zijn dik de moeite.

Ik was net even buiten om een boodschap te doen en er stond een smerig harde en koude wind. Zo'n moment dat je verlangt naar een Indian Summer......Ken je dat?

Een album uit 1977 dat nogal wisselende kritieken kreeg. Sommige het ging van 2 naar 4 sterren? Vreemd!

Zelf vind ik het een prima album om het gat tussen een dag werken en de keuken in te duiken op te vullen.

Leuk detail. Op dit album speelt Donald Fagen een tweetal nummer mee. Ook was Timothy B. Schmit op dat moment nog bij Poco. Kort na dit album zou Schmit overstappen naar de Eagles. 

Op dit moment zijn de Eagles op tournee met..............Steely Dan.........na het overlijden van Walter Becker eigenlijk met Donald Fagen........... Mooi dat die mannen na al die jaren elkaar nog weten te vinden.

Rusty en Paul zullen boven op een wolkje trots naar beneden kijken!

50 jaar Crazy Eyes

Al een leven lang verbaas ik mij dat Poco in Nederland niet dezelfde status heeft gekregen als de Eagles. Pure onversneden Countryrock op een enorm dynamische en levendige manier gebracht.

Zeker op het album Crazy Eyes wat deze maand haar 50e verjaardag viert. 

 

Carzy Eyes is misschien iets gepolijster dan een aantal voorgangers, maar daarom zou je juist verwachten dat ze in Europa lekker met de Eagles mee hadden kunnen doen.

Albums als From the Inside, Pickin' Up the Pieces en het debuut zijn wellicht een streepje beter, maar deze Crazy Eyes verdient probleemloos 4-5 sterren.

 

Van de acht nummers op dit album zijn er zes door de bandleden zelf geschreven. De twee covers op dit album zijn "Brass Buttons" van Gram Parsons en "Magnolia"van J.J. Cale. Opvallend is dat dit de slow nummers zijn terwijl de eigen nummers meer up tempo zijn.

Om een nummers van Gram Parsons en J.J. Cale als cover uit te brengen ga je wel in heel grote schoenen staan maar Poco blijft keurig overeind. 

De twee covers zorgen dat het album in de breedte zeer gevarieerd is zonder dat er een nummer uit de toom valt.

 

Het bestaan van Poco stopte in 2021 na 53 jaar door het overlijden van Rusty Young. Toch is de band in de VS nog steeds onwaarschijnlijk populair en albums gaan nog gretig over de toonbank.

Crazy Eyes is het vijfde studio album van Poco en de bezetting bestond op dat moment uit:

• Rusty Young - steel gitaar, banjo, slide gitaar, gitaar
  
• Paul Cotton - gitaar, zang
• Richie Furay - gitaar, zang
• Timothy B. Schmit - bas, zang
• George Grantham - drums, zang

In de studio werd Poco ondersteund door een keur aan muzikanten:

• Chris Hillman op mandoline en die kennen we natuurlijk van The Byrds, The Flying Burrito Brothers, Manassas.
• Bob Ezrin op piano. Bob speelt echt overal mee en we horen hem op albums van  Lou Reed, Alice Cooper, Aerosmith, Kiss, Pink Floyd, Deep Purple, Peter Gabriel en Andrea Bocelli. Verder een ondernemer in software en aanjager van veel maatschappelijke projecten.
• Bill Graham op viool - niet enorm bekend en dat is geheel ten onrechte. Let eens extra op de viool bij het luisteren. Indrukwekkend!
• Paul Harris op piano - een van de leden van de Manassas maar daarnaast gespeeld in de studio of op het podium bij Stephen Stills, B. B. King, Judy Collins, Grace Slick, Al Kooper, ABBA, Eric Andersen, Rick Derringer, Nick Drake, John Martyn, John Sebastian, John Mellencamp, Joe Walsh, Bob Seger en Dan Fogelberg. Dat is een CV die kan je gerust op tafel laten liggen als er visitie komt.
• Joe Lala op percussie - Ook deze muzikant kennen we van Manassas maar heeft gespeeld bij artiesten als The Byrds, The Bee Gees, Whitney Houston, Joe Walsh, CSN&Y en vele anderen.

Aan de muzikanten die frontman Rusty Young iedere keer weer wist te binden aan zijn project Poco kan je zien welke geweldige bruggenbouwer hij was.

Hoewel Poco zijn ding was kregen anderen voldoende ruimte en op dit heerlijke album vinden we dan ook nummers van de anderen leden.

De balans tussen de nummers is zo groot dat ik niet gelijk een nummer als "de beste" of  "de minste" zou aanwijzen. Ik weet wel toen ik het album net had ik de titel song van bijna 10 minuten te lang vond en later ben ik die lengte juist gaan waarderen.

Iedere die fan is van de Eagles zou zich eens op Poco moeten storten. Deze Crazy Eyes is dan zeker een lekker begin, maar het eerder genoemde debuut en albums als From the Inside, Pickin' Up the Pieces ga je je geen buil vallen. Integendeel.............je zal je afvragen waarom je als Eagles fan dit nog niet in de kast had staan!

Jim Messina

De vandaag jarige Jim kennen we vooral van Poco en Loggins & Messina. Z'n carrière bij de grote mannen begon als technicus bij de Buffalo Springfield. Bij deze legendarische band speelt hij op het laatste album ook een paar nummers mee ter vervanging van bassist Bruce Palmer.

Na het onvermijdelijk einde van de Buffalo Springfield verhuist Jim samen met Richie Furay naar de band Poco die op dat moment net in oprichting is.
Jim speelt op een aantal albums mee maar wil daarna meer tijd stoppen in het schrijven van liedjes en produceren voor anderen. Jim is een allrounder in de muziekwereld en dan is het soms lastig kiezen. Liedjes schrijven, bas, gitaar, mandoline, geluidtechniek, zingen, producer............

Toch gaat Jim al snel (1971) de studio weer in om zelf muziek te maken. Dat doet hij samen met Kenny Loggins en samen maken ze tussen 1971 en 1977 een zestal studio-albums en twee live-albums.

Drie van die studio-albums en één live-album halen in de VS platina. Een verzamelalbum uit 1976 haalt zelfs tweemaal platina. De muziek die de heren maken is net wat softer dan wat Poco maakt en dat maakt het voor een heel breed publiek toegankelijk met vooral in de VS enorme verkoopsuccessen.

Na het livealbum Finale uit 1977 houdt de samenwerking op, maar de liefde is blijkbaar groot genoeg om in 2005 en 2009 nog een aantal keren samen te spelen. Dat leverde nog een prima live-album op.

Jim heeft ook een aantal (8?) puike solo-albums gemaakt. Bij de Buffalo Springfield, Poco en Loggins en Messina lag de nadruk op Countryrock en Folkrock. In zijn solo projecten mag Jim graag wat Jazz en Latin toevoegen. Albums zijn echter in Nederland niet (nauwelijks) te krijgen en je bent dus afhankelijk van eigen import of streaming.

Dit zijn overigens prima artiesten om voor de zondagochtend een paar platen uit de kast te trekken. Ontbijt erin en koffie met Jim.

Happy Birthday Jim

Gemiste Kansen #007

We schrijven eind jaren 60 als Gregg Allman auditie doet bij een nieuw op te richten groep. Het gaat om de band Pogo waar Rusty Young de drijvende kracht is. Uiteindelijk zou de naam Pogo niet gebruikt gaan worden en werd het Poco.

 

Zonder tegenspraak is Poco toch de band die het pad heeft geplaveid voor een band als de Eagles. Daarnaast was Poco ook meermaals leverancier van bandleden voor de Eagles. 

Boeiende vraag blijft echter hoe was het met Poco gegaan als Gregg Allman echt aan boord was gekomen? Andere belangrijke vraag is natuurlijk hoe het dan met The Allman Brothers was vergaan?

Toch werd na een paar dagen repeteren duidelijk dat Gregg niet bestemd was om in een pure Countryrock band te gaan spelen. Gregg liet de repetities meermaals ontaarde in lange jams en dat was nu net niet wat de andere aspirant leden van Poco voor ogen hadden.

Dus Gregg voegde zich alsnog bij de repetities aan de andere kant van de VS die zouden gaan leiden tot The Allman Brothers.

Rusty Young ging uiteindelijk samen met  Richie Furay, Jim Messina (beide ex Buffalo Springfield), Randy Meisner en George Grantham van start met een van de meest invloedrijke Countryrock bands.

Poco heeft door de jaren heen een groot aantal wisselingen ondergaan, maar de energieke en visionaire Rusty Young wist de band ruim 50 jaar levend te houden. Helaas is Rusty begin dit jaar op 75 jarige leeftijd overleden en daarmee is de toekomst van Poco onzeker. Strikt genomen is het nu klaar maar wellicht dat de overgebleven leden nog iets van een afscheidstournee gaan houden.

Bij The Allman Brothers ging de stekker er al iets eerder uit. Het is onwaarschijnlijk knap hoe Gregg Allman de band sturing heeft weten te geven na het verongelukken van Duane in 1971. Toch was er gaan ontkomen aan om de band formeel op te heffen toen Gregg in 2017 zijn broer op ging zoeken.

Zowel Poco als The Allman Brothers zijn buiten de VS niet mega populair terwijl ze beide in hun eigen muziekstijl de meest invloedrijke bands in de VS zijn geweest. Poco heeft - nadat Gram Parsosn met The Byrds een heerlijk voorzet had gegeven - er voor gezorgd dat Countryrock geschikt werd voor het brede publiek. 

De Eagles hebben hier dankbaar gebruik van gemaakt maar Poco is - ook nu nog - in de VS een act die altijd voor volle zalen wist te zorgen en een indrukwekkende catalogus bij elkaar heeft gespeeld.

Ter illustratie: Poco heeft 19 studio-albums, 9 live-albums en maar liefst 30 officiële verzamelalbums uitgebracht. Heel veel rommel zit daar niet bij en dat is toch heel veel meer dan wat de Eagles hebben gemaakt. Rusty Young was een geweldige muzikant maar was een heel slechte marketier.

Daar waar Poco duidelijk de kant van de Countryrock koos gingen The Allman Brothers vooral richting Bluesrock, Fusion Rock en werden ze uiteindelijk de uitvinder van de Southern Rock. The Allmans waren net al Poco voor veel bands een inspiratie.

Twee bands die zeer sterk in de Amerikaanse muziekcultuur verankerd zijn en enorm veel invloed hebben gehad. Toch blijft de vraag over wat er was gebeurd als Gregg Allman wel bij Poco was gaan spelen?

Is het een gemiste kans? Zo ja voor wie? Of mogen we in ons handje knijpen?

Timothy B. Schmit

We kennen Timothy natuurlijk vooral van de Eagles, waar hij in 1978 Randy Meisner verving. Meisner is ook het enige oorspronkelijke Eagles lid wat aan geen enkele verzoening en reünie van de Eagles heeft meegewerkt. Dat is toch lastig te rijmen dat velen hem een heel aardige vent vinden. Nu kan je eigen weg gaan en aardig zijn best samen gaan en laten we het daar dan maar op houden.

 

Het was overigens niet de eerste keer dat Timothy als vervanger van Randy werd ingezet. Eerder was dat al gebeurd in 1970 bij Poco. Aanvankelijk was Timothy een mogelijke kandidaat om van meet af aan bij Poco te gaan spelen maar de keuze viel uiteindelijk op Meisner. 

Meisner had het na één album gezien en er lonkte met de Eagles mogelijk een veel groter muzikaal avontuur. Overigens heeft Meisner later nog heel even bij Poco gespeeld en is hij te horen op het album Legacy uit 1989.

Genoeg over Meisner want het is vandaag de verjaardag van Timothy. Naast basgitaar neemt Timothy ook regelmatig een zangpartij voor z'n rekening en heeft hij voor de Eagles enkele nummers geschreven zoals "I Can't Tell You Why" en "Long Road Out of Eden".

Over z'n gehele carrière is Timothy een zeer ijverige baasje geweest. Als we verzamelalbums even buiten beschouwing laten moet toch gesteld worden dat dit een erg fraai lijstje is:

11 albums met Poco (1970-1984)

4 albums met de Eagles (1979-2007)

6 solo albums (1984-nu)

Daarnaast heeft Timothy meegewerkt aan albums en optredens van onder anderen Bob Seger, Crosby, Stills & Nash, Toto, Ringo Starr, Dan Fogelberg en solo projecten van andere leden van de Eagles.

Harde werker die Timothy en in tegenstelling tot de meeste andere leden van de Eagles niet zo'n ruziemaker.

Bij een grijs (als we naar buiten kijken) zaterdag ontbijt even twee hele fijne live albums waar Timothy op te horen is.

 

Happy Birthday Timothy!

 

Richie Furay

Vandaag doet deze oude rocker er een jaartje bij. Furay begon in 1964 bij de Au Go-Go Singers waar ook medeoprichter Stephen Stills z'n start maakte. Hoewel de naam van de groep anders doet vermoeden maakte het gezelschap (9 man!) vooral Folk Rock.

Slechts één album heeft de groep gemaakt en in de loop van 1965 kwam aan dit feest al weer een einde.

 

Stills en Furay roken echter een veel groter avontuur en in 1966 richten ze samen met Neil Young, Bruce Palmer  en Dewey Martin de Buffalo Springfield op.

Vanaf dag één was het een kruitvat maar toch werden er drie fantastische albums afgeleverd. Na het album met de toepasselijke titel Last Time Around uit 1968 was het al weer over met de pret.

Teveel creativiteit en teveel ego's per vierkante meter. Daar waar The Beatles beschikte over Epstein om de boel aan elkaar te lijmen, ontbrak het Buffalo Springfield helaas aan degelijk management.

Toch hoeven we niet te treuren want de breuk van Buffalo Springfield heeft door de jaren heen veel moois opgeleverd.

De avonturen van Stephen Stills en Neil Young zijn algemeen bekend, maar Richie Furay schudde ook nog even een knappe carrière uit z'n mouwen.

1968 was dan het einde voor Buffalo Springfield maar voor Furay was het ook de start van een andere legendarische band. 

Samen met Rusty Young, Jim Messina, Randy Meisner en George Grantham richten hij Poco op.

Eigenlijk was Pogo als naam voor de band voorzien maar dit bleek een stripfiguur te zijn en de tekenaar stond in het standje om lelijk te gaan doen.

Poco dus en deze band mag zonder meer gezien worden als de uitvinder van Southern California Country Rock.

 

Jim Messina had al een bijdrage geleverd bij Buffalo Springfield en zou later jaren lang albums maken met Kenny Loggins. Randy Meisner zou kort na de start bij Poco deze alweer verlaten en was hij een van de oprichter van Thea Eagles.

Het waren ook The Eagles die uiteindelijk de zogenaamde Southern California Country Rock commercieel optimaal wisten uit te nutten. 

 

Ik heb er al eerder over geschreven dat ik het opmerkelijk blijf vinden dat de Eagles zoveel populairder zijn geworden dan Poco. Je kan daar wel wat analyses op houden maar het blijft vooral jammer want het kan niet anders dat Eagles fans ook Poco zullen weten te waarderen.

 

Na zes studio albums verliet Furay het Poco gezelschap. Furay koos meer voor de creatieve vrijheid en maakte tussen 1976 en 2015 een achttal knappe studioalbums. Ook verscheen er een interessante verzamelaar en een live album onder de naam The Richie Furay Band Alive!

Naast deze soloprojecten maakte Furay een tweetal albums samen met J.D. Souther en Chris Hillman onder de naam Souther–Hillman–Furay Band. Prima albums en de eerste mag zelfs wel als een meesterwerk worden beschouwd.

Even drie "Furay-albums" uit de kast gehaald om deze zondag lekker te beginnen. De drie studioalbums van Buffalo Springfield even laten staan en deze heerlijke dubbel LP met daarop een fraaie compilatie.

Voor Furay;s bijdrage aan Poco heb ik de keus laten vallen op een geweldig live album. 

Bij Souther–Hillman–Furay Band is de keus niet zo groot en is de keuze gevallen op hun tweede album.

Richie Happy Birthday!

 

 

Richie Furay is overigens de schrijver van een van de mooiste liedjes namelijk "Kind Woman". Oorspronkelijk uitgevoerd door de Buffalo Springfield, maar het stond ook bij Poco regelmatig op de setlist en bij solo optredens kon Furay er niet omheen om dit schitterende nummer te spelen.

"Kind Woman"

I got a good reason for loving you
It's an old fashioned sign
I kinda get the feelin' like mmm you know when
I fell in love the first time.

Kind woman
Won't you love me tonight
The look in your eyes

Kind woman
Don't leave me lonely tonight
Please say it's all right

Remember once before you're hearing
The old folks say
Love's an ageless old rhyme
But now a days you know the sayin' depends so much on
The kind of woman that you find

Kind woman
Won't you love me tonight?
The look in your eyes

Kind woman
Don't leave me lonely tonight
Aah you say it's all right

Kind woman
Won't you love me tonight?
The look in your eyes

Kind woman
Don't leave me lonely tonight
Please say it's all right

Een beetje Poco

Het blijft toch opmerkelijk dat een band als Poco in Nederland nauwelijks bekend is geworden terwijl de Eagles echt razend populair waren en zijn.
Diverse muzikanten hebben in beide bands gespeeld en veel sessiemuzikanten hebben bij beide bands geholpen.
Eerder schreef ik al eens dat alles wat uit de Buffalo Springfield is voorgekomen eigenlijk altijd dik ok is.
Maar net als de Buffalo Springfield heeft Poco heel veel muziekharten veroverd, maar vreemd genoeg niet in Nederland.
Jammer want Poco is toch onmiskenbaar één van de grondleggers van de typische Westcoast Countryrock

Na het uiteenvallen van de Buffalo Springfield vormde in 1968 ex-leden  Richie Furay (gitaar, zang) en Jim Messina (gitaar, bas, zang) de eerste samenstelling van Poco.
Samen met Rusty Young (steel gitaar, dobro, banjo, zang), Randy Meisner (bas en zang) en George Grantham (drums en zang) vormde zij de eerste bezetting.
Een groep die nog steeds bestaat, maar talloze keren in samenstelling is gewijzigd. Die talloze wijzigingen hebben soms voor verfrissende inbreng gezorgd, maar het pakte ook wel eens wat minder uit.
Neemt niet weg dat Poco een indrukwekkende discografie bij elkaar heeft gespeeld waar maar weinig echte missers bijzitten.

Hoewel ex Buffalo Springfield leden Richie Furay en Jim Messina zeker (vooral in het begin) hun stempel op deze band wisten te drukken, is het vooral Rusty Young die al 50 (!!!!) jaar de verbindende factor binnen Poco is.
Daar waar Furay op een aantal platen zijn prachtige zang weet te etaleren is het met name Rusty Young die voor de unieke levensduur van Poco heeft gezorgd.
Naast z'n onuitputbare energie om keer op keer de band weer compleet te maken is zijn muzikale inbreng enorm.
Wellicht de beste pedaal-steel-gitarist maar ook zijn onnavolgbare spel op de dobro zorgen al 50 jaar voor een typische Poco sound.

Het is vandaag een grijze saaie dag dus ik heb m'n Poco platen maar eens tevoorschijn gehaald. Heerlijke muziek om zo'n grijze dag mee door te komen!