Melissa Etheridge

Vandaag wordt deze geweldige artieste 65 jaar. Dat wil gelukkig niet zeggen dat Melissa met pensioen gaat, want dit voorjaar bracht ze nog het album Rise uit. Het was inmiddels haar zeventiende studioalbum en ook deze plaat kreeg overwegend goede recensies.

Zelf begin ik op de verjaardag van Melissa met haar fenomenale debuut uit 1988. Het album kreeg simpelweg de titel Melissa Etheridge en haalde in de VS maar liefst tweemaal platina. Dat is pas een visitekaartje afgeven. Het is heerlijke rock en Melissa bewijst hierop meteen dat ze een uitstekende liedjesschrijver is. Haar teksten zijn doorgaans van een hoog niveau, maar je kunt ook prima van puur de muziek genieten.

Dat dit debuutalbum geen lucky shot was, bewees Melissa in de jaren daarna haarfijn met het ene na het andere uitstekende album. Soms kreeg ze wat vreemde waarderingen van de zure muziekpers, zoals het gerenommeerde tijdschrift Rolling Stone. Dat was in die beginjaren natuurlijk best een mannenbolwerk, en dan is een vrouw die stevig op de deur bonst wel even schrikken. Zeker als zo'n vrouw ook nog eens op vrouwen valt en lastige thema's in haar songs verwerkt.

Melissa heeft zich er nooit door laten afleiden. Ik weet nog goed dat ik de opvolger Brave and Crazy (1989) direct ben gaan halen toen deze verscheen. Zelf zat ik destijds net in een megadal wat relaties betreft, en dan staan er op die plaat wel een paar liedjes die extra hard binnenkomen. De single "You Can Sleep While I Drive", die van dit album kwam, is typisch zo'n nummer dat het bij liefdesverdriet extra 'goed' doet. Waar is toch die vrouw die zo voor mij zou zingen...

Op dit moment zit het debuutalbum Melissa Etheridge in de cd-speler, maar ik weet zeker dat de opvolger vandaag ook nog wel even de speler gaat halen. 

Happy Birthday, Melissa!

50 jaar The Royal Scam

Als critici het unaniem met elkaar eens zijn, kan een album doorgaans best heel goed zijn. Toch blijf ik dan juist extra alert. Vaak hebben we in zo'n geval namelijk te maken met een 'PPP-album': Pizza, Patat en Pannenkoeken! Iedereen lust het wel, maar echt spannend is het zelden.

Juist de albums waar de meningen en waarderingen wat verder uit elkaar liggen, zijn een stuk interessanter. Vaak zijn dat platen met een iets hogere opstapdrempel, die niet zelden flink afwijken van het andere werk van de betreffende artiest. Denk maar eens aan Ry Cooder en Neil Young

Deze week viert The Royal Scam haar 50e verjaardag, en dit album past perfect in die categorie van gezonde verdeeldheid. Steely Dan heeft voor deze plaat de vertrouwde mix van rock en jazz flink verschoven: iets meer rock, iets minder jazz, en een flinke portie funk.

Het album kan in de brede publieksopinie misschien net niet op tegen meesterwerken als Can’t Buy A Thrill (1972) of het latere Aja (1977). Toch zijn er genoeg diehard fans die The Royal Scam steevast op de tweede plek van hun Steely Dan-lijstje zetten. Zelf beschouw ik de plaat vooral als een geniale vingeroefening; een opmaat naar het ultieme meesterwerk Aja dat een jaar later zou verschijnen.

Op The Royal Scam horen we dus meer funk, maar op een aantal momenten ook veel gitaar-experimenten (luister eens naar de geweldige solo van Larry Carlton op "Kid Charlemagne"). Wie het album voor het eerst hoort, zal een aantal nummers direct oppakken, maar bij andere tracks wat meer uitdaging ervaren.

Zelf heb ik het album inmiddels zo vaak beluisterd dat alle nummers als thuiskomen voelen. Toch blijft "Haitian Divorce" voor mij echt megabriljant. De fraaie muzikale wendingen en de cynische, grappige tekst zijn onbetaalbaar.

Donald Fagen en Walter Becker op hun best... totdat ze een jaar later met Aja lieten zien dat ze nóg een stapje verder konden groeien.

Pete Townshend

Deze rocker en gitarist van The Who viert vandaag zijn 81e verjaardag. Veel mensen denken bij Pete direct aan Tommy en aan het in elkaar slaan van gitaren. Dat vernielen van die instrumenten zien we maar even als een jeugdzonde in een destructieve, creatieve zoektocht.

Tommy kunnen we daarentegen moeilijk een jeugdzonde noemen. Dit meesterwerk zag in 1969 het levenslicht, is een geniale rockopera en geldt tot op de dag van vandaag als een absolute benchmark. Na het succes van Tommy had Townshend de smaak te pakken en startte hij het ambitieuze project Lifehouse. Dat kwam nooit helemaal van de grond, maar van "de restjes" werd wel het legendarische album Who's Next gemaakt. Nummers van dit album horen we nog dagelijks op tv als intro bij diverse Amerikaanse politieseries. Lifehouse was wellicht ook een succes geworden, maar Townshend is nu eenmaal een perfectionist die zelfs met een perfect resultaat nog niet snel tevreden is.

Toch bleef het concept van de rockopera kriebelen en zo kwam The Who in 1973 met Quadrophenia. Net als bij Tommy is ook hier disfunctioneren weer een belangrijk thema. Deze opera mag absoluut worden gerekend tot de vele absolute hoogtepunten die The Who heeft weten te bereiken.

Formeel bestaat The Who nog steeds, al heeft de band meermaals een flinke adempauze ingelast. Niet zo gek, want als het om creativiteit gaat, is Townshend een zeer veeleisende muzikant. Zeer veeleisend! Logisch dat zijn collega's dan zo nu en dan even een break nodig hadden.

Townshend maakte met The Who twaalf studioalbums en maar liefst zestien live-albums. Uit die laatste categorie is Live at Leeds (1970) een meesterwerk en nog altijd een blauwdruk voor hoe een live-plaat hoort te klinken. Naast zijn gigantische erfenis met The Who maakte Townshend zeven solo-studioalbums en maar liefst tien (!!!!) solo-live-platen.

Zijn solowerk is buitengewoon divers. Zo is de conceptuele musical The Iron Man uit 1989 (met bijdragen van onder anderen John Lee Hooker en Nina Simone) totaal niet te vergelijken met een poprockalbum als White City: A Novel. Het laat echter perfect de reikwijdte van Townshend zien: creatieve grenzen bestaan voor hem simpelweg niet. Een briljante artiest!

Pete Happy Birthday!

Jack Johnson

Naast een geweldige muzikant en liedjesschrijver is de vandaag jarige Jack Johnson ook een enthousiast surfer. Niet zo gek natuurlijk, want Johnson groeide op op Hawaï en dan kom je er als jonge snaak bijna niet omheen om op een surfplank te gaan staan.

Johnson heeft inmiddels twee surffilms (inclusief de bijbehorende soundtracks) op zijn naam staan, maar zijn hart ligt toch net iets meer bij de folkrock. Voor liefhebbers van dit genre is het fijn dat hij daar de nadruk op legt. Dat wil overigens niet zeggen dat Johnson qua muziek een enorm productief baasje is. Zijn debuutalbum Brushfire Fairytales verscheen in 2001 en zijn achtste (en meest recente) album Meet the Moonlight kwam in 2022 uit. Johnson brengt duidelijk pas weer een plaat uit als het echt ergens naar klinkt.

Verwacht van Johnson echter geen vernieuwing op vernieuwing. Er zijn artiesten die vernieuwen om het vernieuwen, maar Johnson blijft dicht bij zichzelf en doet waar hij goed in is: het maken van heerlijke luisterliedjes.

Het is de perfecte muziek na een intensieve werkdag, zo'n dag waarop je het gevoel hebt dat je iedereen vooruit hebt moeten schreeuwen. Schoentjes uit, beentjes languit en laat Johnson maar "Calm Down" zingen. Niet toevallig een van de nummers op dit heerlijke, laid-back album.

Een dikke aanrader voor iedereen die de ratrace even de rug toe wil keren. 

Jack, happy birthday!

In The Stars - The Rolling Stones

In hun rijke historie hebben de Stones vooral Stones-muziek gemaakt, maar er werd door de band ook regelmatig geëxperimenteerd. Denk aan de beginjaren, toen Brian Jones regelmatig met exotische instrumenten kwam aanzetten. In het rijtje experimenten hoort ook zeker het album Their Satanic Majesties Request. Niet alleen ik, maar ook Jagger en Richards vinden dat achteraf niet zo'n geweldige plaat. Het paste in de tijdgeest van 1967, maar heeft in tegenstelling tot veel andere Stones-albums niet zo'n hoge eeuwigheidswaarde. Later volgden er nummers met zelfs stevige reggae-invloeden, en ook een scheutje country werd niet uit de weg gegaan.

Gelukkig is het gister verschenen "In The Stars" gewoon een écht Stones-nummer. Na ruim zestig jaar zit niemand meer te wachten op experimenten. We willen gewoon nog een keer een Stones-nummer zoals alleen de Stones die kunnen maken. "In The Stars" zal mijn persoonlijke Top 25 niet direct stormenderhand veroveren, maar het is gewoon een prima nummer met alles erop en eraan.

Het nummer verscheen op 5 mei jl. al online en is vanaf gisteren (15-5-2026) verkrijgbaar op cd-single, 7-inch en 10-inch vinyl. De CD en het 10-inch vinyl heb ik uiteraard direct aan de collectie toegevoegd. 

Het nieuwe album Foreign Tongues, waar "In The Stars" op te vinden zal zijn, verschijnt komende 10 juli. Daarna zijn deze singles vooral verzamelobjecten. Hoewel ik in de eerste plaats een muziekliefhebber ben die graag platen en CD's draait, heb ik voor een heel kort rijtje artiesten als verzamelaar een zwak. In dat rijtje uiteraard The Rolling Stones.

Om Foreign Tongues stap voor stap op geraffineerde wijze te promoten, werd eerder al de single "Rough And Twisted" uitgebracht onder het pseudoniem The Cockroaches. Die single (7 inch) was zwaar gelimiteerd en is inmiddels een peperduur verzamelobject geworden. 
Die heb ik helaas moeten laten lopen, maar geen nood voor wie vooral interesse in de muziek heeft, want het nummer is als b-kant toegevoegd aan deze "In The Stars". Ook op de cd-single is het nummer als extra toegevoegd. 

Persoonlijk spreekt "Rough And Twisted" mij zelfs iets meer dan "In The Stars" omdat het net wat rauwer is. Brute elektrische blues. Lekker hoor!

Uiteraard nu op de schijvendraaier en wat mij betreft beide heerlijke Stones-nummers!

50 jaar Fly Like an Eagle - Steve Miller

Zelfs voor die jaren was het een wat saaie hoes, ondanks de prima foto. De muziek waar het uiteindelijk om gaat, maakt echter alles goed. Het was Millers negende studioalbum en veel artiesten hebben tegen die tijd hun kruit wel verschoten. Dat leek bij Miller ook even het geval toen hij in 1973 het iets minder sterke album The Joker uitbracht.

Voor Fly Like an Eagle nam hij echter wat meer tijd en het resultaat is een meesterwerk. Het is een heerlijke mix van rock, bluesrock en poprock, met zelfs een vleugje psychedelica (wat in dit geval ook wel spacerock werd genoemd). En het nummer "Dance, Dance, Dance" heeft dan weer de nodige country-invloeden!

Het album kent eigenlijk geen zwakke nummers. Er werden dan ook maar liefst vier (!!!) singles van getrokken, waarvan de titelsong de grootste hit werd. Deze single behaalde in de VS zelfs de platina-status. 
Het album zelf deed het nog veel beter en hengelde in de VS maar liefst viermaal !!) platina binnen. Mede door de blues- en psychedelische invloeden voelde de plaat bij verschijnen al direct als een klassieker.

De meeste nummers zijn, zoals gebruikelijk, van Miller zelf, maar luister nog eens goed naar "You Send Me". Het origineel is van stemkunstenaar Sam Cooke, maar Miller geeft er een heerlijk eigen invulling aan. Grappig is ook de sample na het eerste couplet. Samples waren in die jaren nog geen gemeengoed, wat nogmaals bewijst dat Miller de titel 'Space Cowboy' dubbel en dwars verdient!

Van Steve Miller kun je niet snel te veel albums hebben, toch? Zelfs voor wie geen uitgesproken fan is, is Fly Like an Eagle een vette aanrader. Het is een klassieker die alle nieuwe muziekstijlen heeft overleefd en nog steeds meer dan de moeite waard is om op de draaitafel te leggen. 

50 jaar Illegal Stills - Stephen Stills

Geen idee hoe lang het geleden is dat ik dit album voor het laatst heb gedraaid, en dat zegt eigenlijk al genoeg. Ondanks dat ik een groot fan van Stills ben, verliest Illegal Stills het glansrijk van zijn eerste twee soloalbums en de twee Manassas-platen. Stills 2 en het debuut van Manassas mogen wat mij betreft zelfs als meesterwerken worden beschouwd.

We kennen Stills natuurlijk als een begenadigd gitarist. Die erkenning kreeg hij al vrij snel want hij is immers de enige artiest die het voor elkaar kreeg dat gitaargoden Clapton én Hendrix beiden op een album (zijn debuut) meespeelden. Voordat Stills aan zijn solocarrière begon, was hij al een gearriveerde naam door zijn bijdragen aan Buffalo Springfield en Crosby, Stills & Nash (later aangevuld met Neil Young).

Vergeleken met wat er gemiddeld wordt gemaakt, is Illegal Stills geen slechte plaat, maar voor Stills-begrippen is het simpelweg onder de maat. Een lekker orgeltje in de opener, typische Stills-riffjes, prima zang... maar het is allemaal net wat te tam. Ik wil de Stills horen van "49 Bye-Byes", waar het liefdesverdriet uit je luidsprekers rolt. Of de overtuiging waarmee hij een duif en een adelaar samen laat vliegen bij gebrek aan beter.

Echt sterke eigen composities zijn op Illegal Stills schaars. Er staan veel nummers op van (of met hulp van) anderen. Stills waagt zich zelfs aan "The Loner" van zijn maatje (soms wel, soms niet) Neil Young, maar dat is ronduit een slechte uitvoering. Het heeft bijna een disco-dreun en is, zoals het hele album, flink overgeproduceerd. Het is te veel "pop met de paplepel" in plaats van "rock om te rollen".

Helaas is Illegal Stills de eerste in een drieluik dat Stills beter niet had kunnen maken; ook de opvolgers Thoroughfare Gap (1978) en Right by You (1984) zijn wat mij betreft zwaar onder de maat. 

Was het dan muzikaal dan afgelopen met Stills? Zeker niet. De platen die hij met The Rides maakte in 2013 en 2016, vind ik echt geweldig, en ook het album Everybody Knows dat hij in 2017 met Judy Collins opnam, kan ik prima waarderen.

Ter ere van het 50-jarig jubileum heb ik Illegal Stills toch nog eens aan de draaitafel toevertrouwd, maar het zal waarschijnlijk weer even duren voor hij daarna nog een keer uit de hoes uitkomt.

The Rolling Stones - Foreign Tongues

Zelf ben ik meermaals naar concerten van de Stones geweest met het idee dat dit wel hun laatste tournee zou zijn. Toen in 2016 het album Blue & Lonesome verscheen, ging ik er vanuit dat dit hun laatste album zou zijn.

Ook het verdrietige overlijden van Charlie Watts (hij zou begin dit jaar 85 zijn geworden) had een moment kunnen zijn om de boeken te sluiten. Niets is minder waar; in de herfst van 2023 kwamen ze met het ijzersterke album Hackney Diamonds. Voor mij was dit album zelfs reden om mijn top 10 van Stones-albums te herzien.

Toen Hackney Diamonds uitkwam, gonsde het al van de geruchten dat er wellicht nog een album zou komen, omdat er nog wat materiaal en ideeën op de plank lagen. De geruchten werden de afgelopen maanden steeds concreter en 10 juli kwam als mogelijke releasedatum steeds meer in beeld.

Die datum is sinds begin deze week bevestigd en bij de meeste online platenwinkels kun je het album en de eerste single al bestellen. 
Dat heb ik uiteraard direct gedaan en het album op groen vinyl besteld. In Duitsland heb ik zelfs een versie op zilver vinyl en een met een alternatieve hoes besteld. De single heb ik zowel 10"geel vinyl als cd-single besteld.

Met de gewone cd wacht ik nog even, want ik sluit niet uit dat er, net als bij Hackney Diamonds, over een paar maanden een dubbel-cd verschijnt met het album en een registratie van een optreden tijdens de officiële introductie.

Nog 65 nachtjes slapen! Om het wachten dragelijk te maken, zet ik vandaag nog een keertje Hackney Diamonds op.

50 jaar Rose of Cimarron - Poco

Toen dit album verscheen, was het alweer het negende (!!) studioalbum van deze countryrockers. Dat zijn er meer dan de Eagles ooit zouden maken, en toch heeft Poco in Nederland nooit de aandacht gekregen die de Eagles wel ten deel viel.

Hoewel ik het al vaker op deze blog heb benoemd, blijf ik het echt heel jammer vinden dat veel Eagles-fans nauwelijks bekend zijn met de heerlijke albums van Poco. Het deze maand jarige Rose of Cimarron is misschien niet Poco's beste album, maar kan wat mij betreft prima concurreren met een aantal albums van de Eagles.

Gewoon heerlijke countryrock. Geen gedoe en misschien iets meer rock dan country, maar het album luistert heerlijk weg. De titelsong "Rose of Cimarron" had wat mij betreft ook een grote hit kunnen worden, maar de marketeers achter Poco waren duidelijk een stuk minder handig dan hun collega's bij de Eagles.

Iedereen die de albums van de Eagles probleemloos meezingt, zou dit Poco-album toch eens een kans moeten geven. Gewoon lekker. Zelfs na 50 jaar!