The Rolling Stones: De rommelige Decca jaren

Mede door het album Foreign Tongues had ik ineens heel sterk de behoefte mijn Stones collectie een upgrade te geven. Ik beperk mij dan wel tot de studioalbums, want verzamelalbums en live albums is echt niet te doen. Van de studio albums heb ik alles wat op hun eigen label is verschenen. Dus alles vanaf Sticky Fingers (1971). Helaas niet alles op vinyl, want Bridges to Babylon (1997) heb ik alleen op cd.

 

Van de beginjaren toen de Stones ondergebracht waren bij Decca miste ik aanvankelijk nog een paar albums. Dat heeft ook alles te maken met de verschillen tussen de albums voor de Britse en Amerikaanse markt  

 

Het verschil tussen de Britse (Decca) en Amerikaanse (London Records) studioalbums van The Rolling Stones uit de periode 1964–1969 ontstaat door een fundamenteel verschil in de muziekindustrie van destijds.

Bij het Britse model (Decca) was het gebruikelijk dat losse singles (en EP's) niet op een studioalbum werden geplaatst. Fans moesten immers niet twee keer voor hetzelfde nummer betalen. UK-albums telden meestal 12 tot 14 nummers.  

Het Amerikaanse model (London Records) was er op gericht dat elpees beter verkochten als er bekende hitsingles op stonden. Amerikaanse albums waren korter (11 tot 12 nummers). London Records knipte de Britse albums op, voegde hitsingles toe en bracht zo tussen 1964 en 1967 extra 'Amerikaanse' albums uit.  Vanaf eind 1967 werd dit beleid losgelaten en werden de studioalbums wereldwijd identiek uitgebracht. Om het voor mezelf duidelijk te maken maar eens een overzicht gemaakt van de officiële studio albums van de Stones tijdens de Decca jaren:  

1964 - UK: The Rolling Stones | US: England's Newest Hit Makers 

Op de Amerikaanse versie is "I Need You Baby" vervangen door de Amerikaanse doorbraaksingle "Not Fade Away". 

  

1964 - UK: Geen | US: 12 X 5

Deze US versie tracks van de Britse EP Five by Five, de single "It's All Over Now" en overgebleven studio-opnames. 

1965 UK: The Rolling Stones No. 2 | US: Geen

Een voornamelijk op R&B-covers gericht Britse album. De nummers werden in de VS verdeeld over 12 X 5 en The Rolling Stones, Now!. 

 

1965 UK: Geen | US: The Rolling Stones, Now! 

Exclusieve VS-release met tracks van No. 2, de hit "Heart of Stone" en niet eerder op elpee verschenen nummers. 

1965 UK: Out of Our Heads | US: Out of Our Heads

Andere tracklist en hoes. De UK-versie heeft meer R&B-covers. De US-versie bevat de megahits "(I Can't Get No) Satisfaction" en "The Last Time". 

 

1965 UK: Geen | US: December's Children (And Everybody's) 

Samengesteld voor de US met de hit "Get Off of My Cloud", nummers van de live-EP Got Live If You Want It! en restmateriaal. 

De afbeelding die voor deze hoes gebruikt is is gelijk aan de hoes van de UK versie van het album Out Of Our Heads. 

 

1966 UK: Aftermath | US: Aftermath 

Andere tracklist en hoes. De US-versie telt 14 nummers (met o.a. "Out of Time" en "Mother's Little Helper"). De US-versie schrapt 4 nummers en voegt de hit "Paint It Black" toe (11 nummers). 

 

1967 UK: Between the Buttons | US: Between the Buttons

De UK-versie bevat "Back Street Girl" en "Please Go Home". De US-versie vervangt deze door de dubbele A-kant "Let's Spend the Night Together" / "Ruby Tuesday".

 

 

1967 UK: Their Satanic Majesties Request | US: Their Satanic Majesties Request

Eerste wereldwijd identieke album: Vanaf dit punt hebben de albums in de UK en US dezelfde tracklist en hoes. 

 

1968 UK: Beggars Banquet | US: Beggars Banquet 

Identieke releases

 

1969 UK: Let It Bleed | US: Let It Bleed 

Identieke releases 

Een rommelige maar boeiende periode en voor veel verzamelaars een uitdaging. Zeker als je originele US versies wilt hebben. 

Overigens was Decca niet de enige grote platenmaatschappij die dit typische beleid voerde. Ook van bands zoals The Beatles en The Kinks werden er in die jaren voor de US andere versies van albums samengesteld en soms extra albums uitgebracht. Voor The Beatles werden er voor de Amerikaanse markt maar liefst vijf extra officiële studio albums uitgebracht.

 

Interessant fenomeen, maar voor het spaarvarken van de verzamelaar een ramp...........

Stones in DDR museum

Afgelopen week waren we in de Harz, een regio die in de voormalige DDR ligt. Naast de prachtige natuur vind je er leuke stadjes met eindeloze rijen vakwerkhuisjes. Tijdens zo'n vakantie snuiven we ook altijd wat cultuur en historie op, en we bezoeken dan ook steevast een paar musea. Zo ook deze trip en in het stadje Thale bezochten we het DDR-museum. Zo'n bezoek is een soort tijdreizen en verzamelaars van oude draaitafels lopen hier waarschijnlijk kwijlend rond tussen alle Oost-Duitse merken waar wij in het Westen natuurlijk nooit van gehoord hebben.

Zelf kreeg ik bij een bak met platen een kleine hartverzakking toen ik daar ineens een lp van The Rolling Stones zag staan. Ik vond het een vreemde gewaarwording en vroeg me meteen af of het om een illegale persing ging. In de DDR waren ze destijds immers wars van alles wat westers was. Daarnaast stonden de Stones nou niet bepaald bekend als het braafste bandje, met teksten die doorgaans slecht vallen binnen een dictatuur.

Eind jaren '60 ging in Berlijn het hardnekkige gerucht rond dat de Stones op het dak van een westerse uitgeverij een concert zouden geven, dat te zien en te horen zou zijn aan de DDR-kant van de Muur. Massaal kwamen er jongeren op af, die vervolgens stelselmatig door de politie werden verhoord. Iedereen ontkende natuurlijk stijf dat ze voor de Stones kwamen, maar ruim honderd mensen werden gearresteerd en iemand verdween destijds zelfs voor lange tijd achter de tralies. De Stones waren simpelweg te anarchistisch en een te krachtig symbool van vrijheid. Alles waar de leiding van de DDR fel tegen was, vonden ze terug in deze rockband.

Toch kon het regime de opkomst van moderne muziek uiteindelijk niet tegenhouden. De hoeveelheid illegaal binnengesmokkelde platen en tapes nam hand over hand toe. Met tegenzin besloot de leiding van de DDR begin jaren '80 om op gedoseerde wijze dán maar zelf westerse muziek beschikbaar te stellen. Van een groot aantal artiesten verscheen destijds een album op het Oost-Duitse staatslabel AMIGA. Van de Stones verscheen in 1982 dit titelloze verzamelalbum.

Als hoesontwerp werd de iconische foto gebruikt die we kennen van hun tweede Britse album, The Rolling Stones No. 2 uit 1965. Diezelfde foto was een jaar eerder in de Verenigde Staten al gebruikt voor het album 12 × 5. In die vroege jaren liepen de albumreleases tussen de UK en de US flink uiteen en bij de Stones verschenen er in die periode in Amerika zelfs twee albums meer dan in Groot-Brittannië.

Voor veel Stones-fans heeft deze DDR-plaat dus een zeer herkenbare foto op de cover, al is de tracklist wel degelijk een unieke compilatie van hun vroege hits. Het is beslist een prachtig, historisch verzamelobject.
Het kostte mij dan ook de nodige moeite om het album na afloop netjes in het museum achter te laten...

Turntable - Unplugged

Twee gouden woorden voor de vinyl-aficionado. Vroeger kochten we gewoon platen. Zeker ik, als eenvoudige Rotterdamse jongen. Soms hadden we het over een lp, maar het woord 'vinyl' lag toch vooral op de grond. Ik speel het spel tegenwoordig gewoon mee, want als ik tegen iemand zeg dat ik een uitvoerige platencollectie heb, krijg je steevast "Vinyl?" als respons.

Hoe we het beestje ook noemen: het gaat natuurlijk om de muziek. Daarnaast is het altijd leuk om wat hebbedingetjes rond de hobby te verzamelen. Zo liggen er in mijn cave onderzetters in de vorm van een plaatje, een kurk met een lp op de bovenzijde, posters, een miniatuur van een oude bluesmuzikant en meer van dat soort zaken die lekker stoffig kunnen worden. Er staat zelfs een fles AC/DC-whisky. Bij die fles gaat het om de standaard Ballantine's, maar het zijn gewoon grappige dingen om de boel mee op te leuken.

 
Zo kon ik ook deze Turntable - Unplugged niet laten staan. Geweldige merknaam, en van de verschillende uitvoeringen die er waren, vond ik 'Unplugged' natuurlijk het best passen. De whisky is 46% en daar schuilt direct het gevaar. Vooral omdat het door het zoetige, fruitige karakter een whisky is die makkelijk weg-lebbert.

Het is geen hoogvlieger en voor 34 euro zijn er technisch gezien betere whisky's te koop, maar het is simpelweg een leuke fles om bij je platencollectie te zetten. Verder gewoon een prima glaasje voor aan het eind van de dag, met een een verzamelaar van Steely Dan.............Priuma!

AC DC whisky

Afgelopen donderdag kwam ik deze whisky tegen en kon hem niet laten staan. Ik drink wel eens Ballantines. Niet dat het een geweldige whisky is maar ik drink het dan meer als een borrel.

Vooral als ik zit te knutselen met lijm en verf is een mooie Ardbeg of Coal Ila gewoon zonde. Afgelopen jaar bracht Ballantines twee speciale edities uit die muziek gerelateerd zijn. Naast deze AC DC is er ook een fles met Queen. De whisky is gewoon de standaard blend. Kroeg whisky die met een klontje ijs prima gebruikt kan worden om een slechte dag weg te spoelen.

Ik kon deze niet laten staan en wil nu eigenlijk ook wel die van Queen hebben. Alleen toen ik daar naar ging zoeken kwam ik het bericht tegen dat Ballantines eerdaags flessen uitbrengt met John Lennon en Elton John.
Voor je het weet heb je er een hobby bij want er was al whisky met Bob Dylan, Elvis, Kiss, Scorpions  en The Rolling Stones. Die laatste in een geweldige karaf met de bekende tong.

Merken als Jim Bean en Jack Daniels hebben dan weer verpakkingen uitgebracht in de vorm van een gitaarkoffer. 

Kortom: het is typisch zo'n thema wat uit de hand kan lopen...............

Niet een heel stevige en zeker geen complexe whisky, maar na een dag hard werken met de juiste muziek toch wel binnen te houden.

Groene Thee

Het verzamelen van allerlei persingen van een specifiek album laat ik vooral aan mij voorbij gaan. Ook zes kleuren vinyl van een album en dan in de seal in de kast zetten is niet mijn kopje thee.

Van een paar albums heb ik meerdere versies omdat de hoes heel erg anders is. Dat gaat dan om Sticky Fingers en Beggars Banquet, Deja Vu en een paar verzamelaars van The Allman Brothers.

 

Toch is er een album waar ik het niet van kan laten om varianten in de collectie op te nemen en dat is het album Tea For The Tillerman. Begin 2018 blogde ik hier dat het min of meer per ongeluk mijn eerste album is. Bizar want duizenden albums verder is dit album nog steeds een van mijn favoriete LP om te draaien.

Prachtige muziek en de teksten zijn voor mij nog steeds een soort van richtingwijzers. Niet dat ze concreet aan geven waar het heen moet, maar het prikkelt mij wel na te denken waarom een bepaalde kant de juiste is.

 

 Foto: Tea For The Tillerman in mintgroen - releasedatum 14 juni 2024

 

Als ik het album op een beurs voor een leuk prijsje tegenkom neem ik het mee. Niet alleen om op te stapelen want ik geef ze ook weg. Ieder die met de vinyl hobby bezig is en hier een keer platen komt draaien krijgt een exemplaar. Ook als ik bij iemand platen ga draaien gaat er standaard een Tillerman mee.

Bijzondere versies hou ik zelf en dat leverde vijf jaar geleden (zie blog mei 2019) al een mooie collectie op. 

 

 

Foto: Unofficial Release Taiwan - in 1972 gemaakt voor US soldaten die in Azië gestationeerd waren.

 

Sindsdien zijn er de nodige bijzondere items aan de collectie toegevoegd. Zo verscheen eind van de zomer van 2020 een heruitgave onder de naam Tea For The Tillerman 2. Cat Stevens was opnieuw de studio ingedoken en alle nummers van een nieuw arrangement voorzien. Dat ter gelegenheid van het 50 jarig jubileum. Mooi is vooral het duet "Father Ann Son" die hij samen zingt met zijn 50 jaar jongere versie.

Om dat jubileum extra in het zonnetje te zetten verschenen er later dat jaar een remaster en diverse jubileum boxen. Deze kwam op een mooi moment want ik was zelf met een koerswijziging bezig zoals te lezen valt in het blogje "On The Road To Find Out".

 

Gelukkig werd het toen even stil, maar vorige maand verscheen er dan een mintgroene versie van het album. Normaal vind ik het flauwekul om van een album een kleuren versie te kopen als je het al op gewoon zwart in de kast staat. In dit geval kon ik het echter niet laten...........

Een zinloze aanschaf maar wel van een album dat mij al veel zinvolle overpeinzingen heeft gegeven............

 

 Foto: Van links naar rechts:  2CD Deluxe Edition (EU 2008), standaard CD (EU 1987), 

2CD 50th Anniversary Edition (EU 2020), Compact Cassette (Canada 1970)

 

Geluidskwaliteit valt niet tegen maar als er iets is waar dit album om bekend staat is dat sowieso de uitmuntende geluidskwaliteit. Album doet het ook erg goed bij demonstraties voor audiofielen.
Wie daar in is geïnteresseerd doet zichzelf wel een plezier met een remaster. Heb je heel diepe zakken kan je op zoek gaan naar een Original Master Recording of nog beter een UHQR versie. Die laatste doet tegenwoordig in de seal 750 Euro!

Op Discogs staan er inmiddels 399(!!!) versies van Tea For The Tillerman. Ik heb geen enkele behoefte om ook maar in de buurt te komen van dat aantal. Soms loop ik echter tegen een versie aan die ik niet kan laten liggen zoals deze Groene Thee............. 

 

 

Foto: Box Set Deluxe Edition, 50th Anniversary Edition - releasedatum 4 december 2020

Geboortedag Donald Duck

Het is vandaag min of meer de officiële geboortedag van Donald Duck. In 1934 was Donald voor het eerst te zien in de bioscoop in de film The Wise Little Hen. Stel je er niks bij voor want de rolprent duurt nog geen 8 minuten!

Een paar jaar eerdere was de naam Donald Duck al wel eens opgedoken in de stripverhaal Micky Mouse en was er ook een eend in de buurt. Deze eend lijkt in de verste verte niet op de Donald zoals wij, onze ouders, onze grootouders en zelfs onze overgrootouders die kennen.

 

Donald gaat natuurlijk ook nooit vervelen. Een onhandige stuiterbal die ondanks zijn goede bedoelingen zichzelf keer op keer in de problemen brengt. Donald ziet zichzelf als een soort van wereldverbeteraar, maar keer op keer betekend het bijna het einde van de wereld.

Donald is dan ook een heerlijke metafoor als je zelf eens last hebt hoe je jezelf ziet en hoe anderen je zien.

 

Een tijdje terug kwam ik op een platenbeurs een LP tegen met verhalen van Donald Duck. Heel even dacht ik dat is een leuk thema om platen te verzamelen! Gelukkig is het bij die gedachte gebleven want wat er in de loop der jaren is gemaakt is onwaarschijnlijk. Genoeg om een 4x4 Kallax (Ikea kast waar 1200 lp's in passen) te vullen............

  

Mocht je als vinylverzamelaar van het thema Donald Duck van platen alleen niet genoeg krijgen dan is er ook nog een scala aan platenspelers.

Mickey Mouse mag de bekendste muis zijn en Donald Duck de bekendste eend maar Disney is natuurlijk de bekendste geldwolf. 

Strips en films zijn natuurlijk heerlijk om te lezen en te zien, maar de lawine aan speelgoed en  merchandise krijg ik toch pukkeltjes van. Disney is voor mij daardoor naast een geweldige uitvinder van vele strips en cartoons helaas ook een van de motoren die voor de enorme overconsumptie heeft gezorgd waar we in terecht zijn gekomen.

Dat neemt niet weg dat ik prima snap dat mensen Disneyitems verzamelen en als vinylliefhebber kan je ook helemaal los.

 

 

Internationale dag van het bordspel

Vroeger kon ik avonden en avonden spelletjes spelen en op de een of andere manier boeit het mij niet meer. Ik ben ook niet overgestapt op computergames. Wel kan ik helemaal verdwalen in een paar stevige Sudoko's. 

 

Met bordspelen vind ik de geluksfactor toch te groot. Met een project waar ik voor verantwoordelijk  ben gooi ik ook niet met dobbelstenen. Dat ik klaar ben met bordspelen heeft ook niks met de leeftijd te maken. Ik speel nog genoeg met modelauto's, treinen en Lego.

Overigens doe spelletjes als 30 seconds kan ik dan weer wel van genieten maar Monopoly ga ik geen tijd meer aan verbranden.

Dat neemt niet weg dat ik bordspellen doorgaans wel prachtige objecten vind. Ik zou gerust bordspellen van een bepaald thema kunnen verzamelen. Moet er wel fysieke en budgettaire ruimte zijn, want los van het feit dat sommige spellen zeer kostbaar zijn neemt het ook serieus ruimte in beslag.

Van de meeste grote rockbands is er wel een bordspel. Zou zijn er talloze varianten van Monoply met onder andere Hard Rock. Kiss. The Beatles, Metallica, AC-DC en Queen om een paar belangrijke even te noemen.

Als het om een bordspel gaat staat er wat mij betreft maar één band op nummer 1 en dat zijn The Rolling Stones. Rollende stenen zijn een belangrijk aspect in een bord spel en de Stones hebben met "Tumbling Dice" natuurlijk ook het ultieme dobbelsteen lied gemaakt.

Van The Rolling Stones is er ook een fraaie Monopoly versie met pionnen die menig verzamelaar wel in z'n collectie wil hebben.
Naast Monopoly is er ook een Triviat Pursuit van de Stones en ik ben wel eens benieuwd hoeveel vragen ik daar goed van ga hebben............

Nu even lekker "Tumbling Dice".............en op de dag Internationale dag van het bordspel mag dat wel even een tikkie harder.............

Stones op postzegels

De Royal Mail brengt 20 januari een serie postzegels uit ter gelegenheid van de 60e verjaardag van The Rolling Stones.

The Beatles, Pink Floyd en Queen waren in de UK al eerder op postzegel verschenen.

Op zich zijn dit leuke gebaren maar niet als je kijkt wat er allemaal aan producten rond zo'n uitgave op de markt wordt gegooid. Want naast de acht verschillende zegels komen er allerlei eerstedagenveloppen, ingelijste posters van de zegels, speciale cadeausets en de zegels in zilver en zelfs in goud.

In totaal biedt Royal Mail maar liefst 43 verschillende producten aan rond deze zegels. Het goedkoopste item is een eenvoudige enveloppe en het duurste is de serie zegels in goud. Voor dat laatste moet de Stones fan maar liefst 150 pond neerleggen.

Iedereen bepaald natuurlijk lekker zelf waar hij zijn geld aan uitgeeft en je hoeft het niet te kopen. Toch krijg ik van dit soort producten wel wat pukkeltjes. Het is weer een gegraai en geschraap waar ik zelfs wel opstandig van wordt.

Prima dat er een serie postzegels van The Rolling Stones komt. Een postzegelboekjes om echt te gebruiken, een luxe editie om te bewaren en een eerstedagenveloppe was toch genoeg geweest?

In zilver in goud? Toch ben ik bang dat er genoeg fans zich helemaal gek zitten te klikken op de website van The Royal Mail. Het Stones symbool is natuurlijk een geweldige associatie om aan een postzegel te likken. Wat mij betreft staat het nu vooral symbool hoe de Royal Mail haar tong naar de verzamelaar uitsteekt.

Album covers met vinyl

Op de een of andere manier heb ik een zwak voor albumhoezen met daarom het thema LP/vinyl. Ik weet zeker als ik er een op een beurs tegenkom dat ik zo'n plaat meeneem. Prijs moet wel een beetje een geintje zijn, maar ik ben bang dat ik over de muziek niet heel kritisch zal zijn.

Op deze grijze dag er eens vier uit de kast gepakt waarbij er twee ook nog eens tot de allerbeste albums gerekende mogen worden.

 

Let it Bleed - The Rolling Stones (1969)

Laatste album van The Stones voor het hebberige Decca en tevens het laatste reguliere album waar Brian Jones op te horen is.

Op dit album mijn favoriete Stones nummer "Gimme Shelter" maar we vinden ook andere klassiekers als "Midnight Rambler",  "You Can't Always Get What You Want" en "Love In Vain". Dat laatste nummer is van Blues legende Robert Johnson en de andere acht nummers zijn door Jagger en Richards geschreven. Een absoluut vijf sterren album en al ruim 50 jaar een enorme klassieker.

 

The Nightfly -  Donald Fagen (1982)

Ook dit album mag een klassieker genoemd worden. Het is het eerste soloalbum van Fagen die we vooral kennen van Steely Dan. Hoewel Fagen nooit heel erg bezig is geweest met het uitbrengen van singletjes verwachten platenmaatschappijen dat wel. Van de drie nummers die van dit album als single zijn uitgebracht werd "New Frontier" nog een behoorlijke hit. Toch is The Nightfly een album wat je in mijn ogen (oren eigenlijk) in z'n geheel moet beluisteren. En dat luisteren is dan een feestje!

The Squale Presents: Made In Shade - Various Artists (2012)

Ik ken werkelijk helemaal niemand op dit album. Dat hoeft niet eens iets over de kwaliteit van de artiesten te liggen want mijn muziekkennis is ook maar beperkt. Het is pure Rockabilly en dat is een hoek waar ik niet veel loop te struinen maar er is natuurlijk niks mis mee. Enige tijd geleden kocht ik online een aantal platen en zat ik onder de grens van gratis de porti. Toen ik deze hoes zag was ik om. Zeker toen bleek dat het toevoegen van deze plaat ik goedkoper uit was. 48 Euro platen plus zeven Euro porti is immers meer dan 53 Euro platen en gratis verzenden. De hoes is binnen het thema van dit blogje een van m'n favorieten. Dit is zo'n foto die wil je wel in een meter bij een meter aan de muur van je hobbykamer. Smullen!

Muziek Mozaiek - Dankers (196?)

De laatste uit dit rijtje heb ik puur voor de hoes in de collectie zitten. Plaat heb ik twee jaar geleden gescoord voor 50 cent in de kringloopwinkel. De plaat is een uitgave van platenwinkel Dankers die in de 60 en 70er jaren aan de Coolsingel in Rotterdam zat. Dit was een van de vele platenwinkels waar ik op zaterdag helemaal verdwaalde. In dit soort winkels gaf ik al mijn geld uit en de foto op de cover van dit album is toch een beetje een footprint van een hobby waar ik al ruim 50 jaar heel veel plezier aan heb.

Het album bevat op kant A lichte populaire muziek en op kant een aantal klassieker werken. De foto op de hoes is voor mij vooral een groot brok jeugdherinneringen en sentiment.

Neil Young Vinyl Collectie (voor beginners)

Zelf ben ik geen echte verzamelaar en ik heb al helemaal geen last van een compleetheid-sysdroom. Sterker als platen langere tijd niet gedraaid zijn gaan ze uit de collectie. Dat neemt niet weg dat ik voor Neil Young een uitzondering maak. Van Ome Neel heb ik een paar platen staan die eigenlijk niet al te best zijn. Het geëxperimenteer van de eigenzinnige Canadees weet ik enorm te waarderen wat niet betekend dat ik alles goed vind.

Strikt genomen had ik beter een andere artiest uit kunnen zoeken, want Neil Young heeft een enorme rij albums gemaakt en aan een nog grotere rij meegewerkt.
Als je net begonnen bent met het verzamelen van vinyl van Neil Young zal je diepe zakken moeten hebben en veel geduld. Daarnaast zal je zo nu en dan een plaat in je bezit krijgen die niet 1,2,3 het Neil Young gevoel zal geven.

Dat neemt niet weg dat Neil Young by far een van de meest interessantste artiest is om door zijn muzikale carrière te wandelen.

Wellicht helpt onderstaande handreiking een beginner om op weg te geraken. Het is slechts mijn bescheiden kijk op de carrière van Neil Young, maar wellicht helpt het met het maken van een start.

Grofweg bestaat de discografie van Neil Young uit drie hoofdbrokken:
– Buffalo Springfield
– Crosby, Stills, Nash & Young
– Solo al of niet met een band

Buffalo Springfield
Deze supergroep heeft helaas maar drie studioalbums gemaakt. Dat is voor de gemiddelde verzamelaar nog wel op te brengen.
Het tweede album is volgens kenners verreweg het beste. Het gaat om Buffalo Springfield Again (1967) met oa het fraaie Expecting to Fly.
Wie zich wil beperken tot maar één album maakt met dit album een erg goede keuze.
Een prima alternatief is het verzamelalbum Retrosprective (1969) wat een fraai overzicht geeft wat The Buffalo Springfield heeft gemaakt.

Crosby, Stills, Nash & Young
Uiteraard hoort het klassieke album Deja Vu (1970) in iedere collectie, maar het is goed om te weten dat op de helft van de nummers de bijdrage van Neil Young helemaal NUL is.
Een aardige aanvulling op Deja Vu is het prachtige dubbel livealbum 4 Way Street (1971).
Van CSN&Y zijn nog een paar studioplaten verschenen. Looking Foward (1999) is best aardig, maar haalt bij lange na niet het niveau van Deja Vu.
In 2006 brachten de heren van een toen recente tournee het album Déjà Vu LIVE uit. Beslist de moeite maar als vinyl erg slecht te krijgen en meestal erg duur.

Neil Young Solo
Met solo bedoel ik alles wat onder zijn eigen naam is uitgekomen. Dat ongeacht of het met Crazy Horse, Promise Of The Real of met welke begeleidingsband dan ook.

Iedereen heeft wel Harvest (1972) in de kast staan en dat is zonder meer Neil’s grootste commerciële succes. Toch zijn wel een paar andere platen die in aanmerking komen om zijn beste album te zijn.
Deze mogen ook beslist niet ontbreken in een beetje volwaardige Neil Young collectie.
On The Beach (1974), After the Gold Rush (1970), Everybody Knows This Is Nowhere (1969), Come’s a Time (1978) en Rust Never Sleeps (1979) komen allen uit de beginperiode van Neil en kunnen allemaal als de beste betiteld worden.
Dat rijtje is echt wel een must have.
Andere platen uit de beginperiode die - als het budget het toelaat - in een collectie niet misstaan zijn Zuma (1975) en Tonight The Nights 1975).

De Geffen periode (1982-1987) kan de beginnende Neil Young fan beter overslaan. Veel experimenten van Rock & Roll tot Trans en vooral een Young die de grenzen van de artistieke vrijheid aan het zoeken is.
Dan komt Neil goed terug met de albums Freedom (1989) en Ragged Glory (1990). Beide aanraders voor wie ook van wat steviger werk van hem weet te genieten. Rocking The Free World kennen we wel en dat staat op Freedom. Een album titel die alles te maken zal hebben met zijn vertrek bij Geffen en terugkeer naar Reprise.

Voor wie platen als Come’s a Time en Harvest weet te waarderen komt Neil in 1992 met het ijzersterke Harvest Moon. Aanrader! Mooie geëtste zijde op de niet bespeelbare kant 4.
Sleeps with Angels (1994) met Crazy Horse is dan weer een wat steviger album, maar wie fan is kan niet om dit album heen.
Mirror Ball (1995) wat volgt is gemaakt met Pearl Jam. Zeker goed maar eigenlijk moet je fan van beide zijn om te legitimeren dat deze plaat in je collectie zit.
Omdat verzamelaars van zowel Neil Young als van Pearl Jam deze plaat willen hebben is deze op vinyl slecht te krijgen en zeer kostbaar.
Wie begint met verzamelen wacht beter op een heruitgave!

We skippen er een paar en bij de start van deze eeuw verschijnt Silver & Gold (2000). Aanrader voor wie bij de Neil Young van Harvest is blijven hangen.
Weer een paar skippen en dan komt Greendale (2003). Een Rock-opera die zeker de moeite is, maar het is met net geen 80 minuten wel een zit.
Toch een keer luisteren online!

Er volgen een ijzersterk Prairie Wind (2005) en Living With War (2006).
In die periode is Neil ook begonnen om oude concerten uit te geven onder de naam Performance Series.
De ene na de ander fantastische live plaat met oude opnames verschijnt. Live at the Fillmore East (2006) en Live at Massey Hall 1971(2007) zijn een must have.
Koop je er nog een paar uit deze serie? Ga je geen spijt van krijgen. Ieder jaar komt er wel een uit.

In 2007 komt het 28ste studioalbum met de naam Chrome Dreams II terwijl deel I nooit is uitgebracht. Geen harde aanrader voor wie de collectie niet uit de hand wil laten lopen, maar spijt ga je van dit album ook niet krijgen. Nadeel: op vinyl slecht te krijgen en zomaar 100 Euro!
Fork in the Road (2009) is een wat eigenzinnig album, maar krijgt overal 4 sterren. Draai het maar een paar keer en dan komt de waardering.
Maar het kan nog eigenzinniger met Le Noise (2010). Neil alleen op elektrisch gitaar en Daniel Lanois als producer en tevens inspiratie voor de titel van het album. Van prachtig klein (Love and War) tot vette rock.
Op Americana (2012) kiest Neil voor traditionele songs met een prima resultaat. Geen must maar als het budget het toelaat zeker doen.

Voor wie een wat compacte collectie van Neil Young wil aanleggen skippen we een aantal jaar.
In 2017 komt Hitchhiker uit. Een album wat in 1976 in één ruk is opgenomen. Young is behoorlijk stoned, maar het resultaat is prachtig en gelukkig is het alsnog uitgebracht. Neil alleen op gitaar. Smullen. Must have!

We skippen er weer een paar en komen dan bij twee live albums met oude opnames uit de Performance Series. Zowel Songs For Judy (2018) als Tuscaloosa (2019) zijn aanraders voor fans van het vroege werk van Neil.
Liefhebbers van vroeg werk werden vorig jaar getrakteerd op Homegrown. Een album wat in 1975 op de markt had moeten komen, maar pas op 19 juni 2020 in de winkels lag.

Neil Young heeft ook een aantal soundtracks gemaakt waarvan Dead Man (1996) de meest aantrekkelijke is. Instrumentaal en indrukwekkend gitaarspel.
Ook zijn er een aantal verzamelaars gemaakt. De 3LP set Decade bestrijkt het begin van Neil’s carrière. Een dikke aanrader voor wie geen albums van die jaren heeft en in één klap een mooi overzicht wil hebben.

Het valt niet mee om van Neil Young een compacte collectie samen te stellen. Als je een beetje een overzicht wilt kom je toch al snel op 20 albums uit.
De kracht van Neil Young is dat hij met enorme veel stijlen heeft geëxperimenteerd. Die enorme diversiteit maakt het onmogelijk om in een paar albums een representatief beeld te schetsen.

Een complete collectie op vinyl is bijna ondoenbaar en de fanatieke Neil Young verzamelaar herken je dan ook aan het ontbreken van een spaarvarken op de schoorsteenmantel.

Succes met het maken van keuzes en vooral met het hebben van geduld. Geduld in het vinden van een plaat, maar ook geduld met het leren genieten van een plaat, want Neil maakt het ons als luisteraar niet altijd even makkelijk.

Cat Stevens - Meer Tea For The Tillerman

Ooit m'n eerste LP en nog steeds een soort wegwijzer in het leven. Veel nummers gaan over je eigen weg zoeken en zelfredzaamheid en autonomie staan nu eenmaal hoog in m'n vaandel. Naast de fraaie soms wat dromerige muziek en prikkelende teksten is ook de geluidskwaliteit van deze plaat om te smullen.

 

Er zijn ook door MOFI (voorheen MFSL) versies van. Ik heb zo'n versie gehad maar is echt flauwekul.

Als je een goede Duitse, NL of UK persing hebt is het smullen. Zuid Europese, Zuid Amerikaanse en Aziatische versie kan je kopen als curiositeit, maar NIET om van de muziek te genieten. Veel ruis, weinig dynamiek. De Noord Amerikaanse AM versie is wel dik ok. Prima persing is dat.

Op de foto oa een: Duitse, Nederlandse, UK, EU heruitgave maar ook een Taiwan versie (links midden) Die laatste is dan weer niet om aan te horen. In het midden de gewone en de jubileum cd (met extra boekje en extra cd) en een cassette (zijn ook met een revival bezig).

Er zijn op dit moment ongeveer 250 versies (LP, CD, cassette) van dit album bekend. Nee ik ga ze niet echt verzamelen, maar kom ik voor 3 euro een versie tegen op een beursje of rommelmarkt neem ik die mee. Prijzen op Discogs van 1 euro (normale CD) tot 400 dollar (vinyl MFQR).

Dus ook met een kleine beurs is er voldoende ruimte om aan een collectie te werken. Dat neemt niet weg dat je eigenlijk aan één heel goed exemplaar genoeg hebt.