Neil Young & The Chrome Hearts - As Time Explodes

Zelf heb ik een enorme schurft aan Record Store Day (RSD). Gister was het weer zover. In de basis is het een leuk idee, maar er zitten teveel weeffouten in het concept. Het begint al met het enorm gespeculeer op een groot aantal titels wat die dag verschijnen.

In de beginjaren ben ik op RSD nog wel eens een platenwinkel ingelopen, maar ik mijd het inmiddels al jaren alsof het melaatse lama's zijn. Tot... voor de RSD van gister stond een 2 lp-set van Neil Young aangekondigd en daar moet ik dan wat mee. Iedereen die op deze blog wel eens ronddoolt, weet dat ik een zeldzame maar ernstige vorm van een compleetheidssyndroom heb als het om Neil Young gaat.

Stevige schoenen, rugzak, flesjes drinken, noodrantsoen en een slimme route lagen al klaar. Een route die langs alle deelnemende platenwinkels in Rotterdam zou voeren om de kans op dit album te vergroten. Door mijn lief werd ik gister op RSD echter ingezet als chauffeur voor het vrijgezellenfeest van onze dochter. Een goede vriend bracht gelukkig de redding en heeft een exemplaar gescoord.
Mijn dank is groot! 

Het gaat dus om een 2 lp-set met daarop live-opnames van Neil samen met The Chrome Hearts. Uiteraard is de verpakking voorzien van een RSD-sticker en de klaphoes is vrij donker, maar zoals we gewend zijn keurig uitgevoerd. In de hoes vind je naast de twee platen een vel met songteksten. De platen zijn in transparant vinyl uitgevoerd.

Het album bevat 13 nummers met klassiekers als "Harvest Moon", "Ohio" en "Like A Hurricane". Ook worden we getrakteerd op parels als "Vampire Blues" en "Cortez The Killer" van bijna 15 (!!) minuten.
Deze twee laatste nummers zijn gelijk mijn favoriete nummers op dit album. 
De opnames zijn gemaakt toen Trump al even bezig was de wereld overhoop te halen, dus een aanklacht tegen MAGA ontbeert niet op dit album.

De geluidskwaliteit is geweldig en de verhouding zang en muziek is uitstekend gemixt. Neil is voor zo'n oude knar nog erg goed bij stem, hoewel hij op een enkele plaats toch wat moeite heeft. Zo voel je dat hij bij het nummer "Long Walk Home" op z'n tenen gaat staan om "America, America" te zingen. De broosheid geeft echter ook een bepaalde schoonheid en dit is sowieso een album voor de fijnproever. Dat neemt niet weg dat dit album de komende weken regelmatig de draaitafel gaat zien.

Fijne setlist, prima uitgevoerd, maar 62 euro voor twee plaatjes is wel een beetje ridicuul!

Code Oranje

Vooral voor mensen die minder mobiel zijn, is het fijn dat de sneeuw weer even uit de straten is. Zelf ben ik echt een mens van de seizoenen en ik heb enorm genoten van een aantal sneeuwwandelingen, zoals in de bossen van Leersum, de polders van Haastrecht en - door de invallende dooi in iets mindere mate - in het Hitlandbos.

Standaard na een wandeling ga ik - met de katten - naar zolder om wat foto's uit te zoeken (zie de links hierboven). Dat doe ik steevast onder het genot van een plaatje. Met een plaatje bedoel ik echt een lp, al kom je daar tegenwoordig niet meer mee weg; we noemen dat nu vinyl.

Vinyl gaat hier eerdaags ook op de vloer, en daarom heb ik de oude vloer er vandaag uitgehaald. Zwaar werk en ik ben ook niet meer zo piep! De beloning is echter groot, want ik mocht de Quad 3CDT vandaag aan mijn 'cave' toevoegen. Tegenwoordig heb ik niet meer zoveel cd's, maar nog genoeg om een knappe speler te verantwoorden. 
De Cambridge die er stond was een prima ding, maar nadat ik van mijn kerstbonus een Quad 3 versterker had gekocht, begon het wel heel erg te jeuken toen deze Quad 3CDT werd aangekondigd.

Een keertje minder naar een concert, die box van The Stones met gekleurde platen laten staan en bij dit blogje maar even een goedkope whisky in plaats van een Hibiki... 
De Quad 3 en 3CDT zorgen wel voor veel oranje in mijn cave. Ik ben verre van oranjegezind, maar oranje vind ik wel een heel mooie kleur. Zo heb ik ook een oranje racefiets.

Om het Oranjegevoel compleet te maken, kreeg ik gisteren van mijn beste vriend een mok met daarop de ruggen van de eerste tien cassettebandjes van Neil Young. Als geen ander kent hij mijn muzieksmaak, en dat ik een groot Neil Young-fan ben. Daar kan zelfs de 'oranje' (wat smeert hij in vredesnaam op zijn gezicht) Trump niet omheen.
Leuke prijsvraag: wat hebben Trump en Neil met elkaar gemeen?

Grappig genoeg zijn de kleuren van de mok dominant oranje. Dat in combinatie met de klassieke oranje accenten op de Quad-hardware zorgde bij mij voor een glimlach na een dag klussen. Het is dus dik 'code oranje' in mijn cave, en er zijn best wat albums met een oranje cover die de moeite waard zijn. Toch valt de keuze na een drukke dag op The Kick Inside van Kate Bush...

Briljant album!

Tonight's the Night (50th Anniversary Deluxe Edition)

Dit jaar viert dit album zijn 50e verjaardag, maar eigenlijk had dat vorig jaar moeten zijn. Toen Neil in 1974 met dit album op de proppen kwam zag platenmaatschappij Reprise het niet zitten dit album uit te brengen.

Gitarist Danny Whitten en roadie Bruce Berry waren in de periode voorafgaand aan dit album aan drugs overleden. Nagenoeg alle songs zijn op een of andere manier doorspekt met deze tragische gebeurtenissen.

De opnames zijn dan ook git en gitzwart en Neil werd door Reprise verzocht om toch iets anders in elkaar te knutselen. Dat werd het album On The Beach. Een meesterwerk met ook de nodige duistere invloeden maar voor Reprise was het blijkbaar geen probleem.

On The Beach werd een groot succes en bij Reprise besloten ze toch nog een naar de tapes van Tonight's the Night te luisteren. Het kwartje viel dit keer blijkbaar wel en in het voorjaar van 1975 verscheen wellicht Neil meest zwarte en sombere album.

 

Samen met de voorgangers Times Fades Away en On The Beach kreeg dit drietal albums al snel de bijnaam 'The Ditch Trilogy'. 

Stevige kost dus maar Tonight's the Night kreeg in 1975 unaniem 5 sterren, maar een heel groot commercieel succes werd het niet.

Het grote publiek hoorde Neil toch liever zingen over 'een gouden hart' en een 'oude man' dan over jonge mensen die aan drugs doodgaan.

Bij fans die de breedte van de catalogus van Neil weten te waarderen, staat dit album echter steevast in de top 10 of top 5. Er zijn zelfs genoeg fans waar Tonight's the Night het favoriete album is.

 

 

Daar waar Reprise in 1974 de opnames voor dit album resoluut terzijde schoof, brengen ze nu zonder enige schaamte een jubileum editie uit met maar liefst TWEE platen!

Gister lag het in de winkels alleen toen was ik zelf in het duister de Fjoertoer aan het lopen. Normaal spring ik als een hongerige leeuw op ieder nieuw stukje vinyl wat van Neil Young verschijnt.

Nu een dagje later..............sorry voor de vertraging............

 

Helaas ga ik gelijk met een minpunt beginnen. De hoes kent weliswaar de bekende afbeelding, maar die kleuren passen totaal niet bij de sfeer van dit album. Foei!

 

Op deze jubileum editie een afwijkende versie van "Lookout Joe" en een zestal bonustracks waaronder "Raised on Robbery" waarop ook Joni Mitchell te horen is.

De 18 nummers tellende tracklist van deze dubbelaar zal door fans van het oorspronkelijk album zeker gewaardeerd worden. Een zeer intense aanvulling tov de oorspronkelijke release kunnen we wel stellen.

Zelfs zonder de indringende teksten tot je te nemen is dit een indrukwekkend album. Neil goed bij stem en als altijd goed op gitaar maar wat te denken van de bijdrage van Ben Keith. Zonder de andere muzikanten tekort te doen voor mij toch een van de opperbazen als het om slide gaat! 

 

In 2018 was ik al erg te spreken dat eindelijk Roxy Tonight's the Night Live verscheen en daardoor wat meer van dit werk - al of niet in een iets andere uitvoering - te horen is. 

Deze 50 jarige jubileum editie is echt nog een treetje hoger. Reprise en Neil brengen natuurlijk vooral platen uit om geld te verdienen, maar deze 50 jarige versie is toch ook een definitieve erkenning voor Tonight's the Night.

 

De kleurtjes - in eigenlijk het geweldige artwork - voor deze versie blijven echter een schandalige schoffering. Leuk Hollands detail is de bijdrage uit Nederland van zowel foto's als het artikel uit popkrant Oor.

 

Eigenlijk zijn die twee Nederlandse bijdrages wel een eigen blogje waard.......... 

 

Neil Young 80 jaar

Over Neil Young heb ik al tientallen blogjes gemaakt en een blogje over de jubileumeditie van het album Tonights The Night zit er aan te komen.

Van veel artiesten vind ik - zeker met de huidige prijzen - 1 LP in de collectie meer dan voldoende.

 

Sommige artiesten smaken naar meer en is het wel lekker als er dan 3-4 albums in de kast staan.

Dan is er nog de categorie artiesten waar je nooit genoeg albums van kan hebben. In mijn geval zijn dat The Allman Brothers, The Stones, Bob Dylan, Eric Clapton, Led Zeppelin, Joe Bonamassa, Bob Dylan, Van Morrison, The Doors en Poco om er even een paar te noemen.

 

En er is de categorie waar ik stiekem toch alles wat officieel op vinyl is verschenen in de collectie wil hebben. Gelukkig zit in die categorie alleen Neil Young. "Minpunt" is dan weer dat de beste man z'n archief aan het opruimen is en regelmatig met niet eerder uitgebrachte albums op de proppen komt.

Het compleetheid-syndroom kan je aan geholpen worden, maar ik geef liever ieder jaar een paar honderd euro uit aan Ome Neel. Hou ik de psychiater ook niet van z'n werk.

 

Naast de vele, vele solo albums al of niet Crazy Horse of andere begeleidingsbands is er natuurlijk het materiaal van Buffalo Springfield en Crosby, Stills, Nash & Young.

Hoewel Dylan een betere (maar ook complexer) tekstdichter is spreekt bij Neil Young mij het totaalpakket aan: mooie liefdesliedjes, maatschappijkritische nummers en soms een ode aan iemand of iets.

Dat in combi met een bijna eindeloze reeks aan muziekstijlen waar de beste man zich van bediendt. Roep maar en ik pak het album erbij.

 

Uiteraard Godfather of Grunge. Ver voor dat de term viel maakte hij met Crazy Horse al Proto-Grunge, en artiesten als Kurt Cobain en Eddie Vedder lieten zich graag door inspireren,

Naast Grunge uiteraard, Folk, Folkrock, Country, Countryrock, Bluesrock, Rock, Hardrock, Psychedelische Rock, Garagerock, Jump Blues, Rockabilly, R&B en Elektronische Muziek.

Het lijstje is vast niet compleet maar deze enorme diversiteit (soms binnen één album) spreekt mij enorm aan.

 

M'n Neil Young collectie is redelijk uit de hand gelopen en soms in dat gewoon lekker............... 

 

Happy Birthday Neil! 

 

Zie ook: 

Mijn Neil Young Top 10 albums

Neil Young 79 jaar

Neil Young 77 jaar 

Neil Happy Birthday (74 jaar) 

Neil Young Vinyl Collectie (voor beginners) 

Neil Young - Box Official Release Series vol. 6

In 2009 is Ome Neel begonnen met al zijn albums opnieuw uit te brengen. Dat gaat steeds in stapjes van vier albums en deze worden voor deze gelegenheid geremasterd. Soms wordt een album omwille van de geluidskwaliteit over meerdere schijven verdeeld terwijl het origineel op één schijf stond geprakt.

Alle albums worden op cd en vinyl uitgebracht terwijl enkele albums eerder nooit op vinyl zijn verschenen of in zeer beperkte oplage. 

De losse albums worden iedere keer voorafgegaan door een box met de vier albums die op dat moment aan de beurt zijn.

De recent verschenen box heeft een zeer unieke combinatie van albums. We kunnen wel stellen dat de vier albums in deze box alle uithoeken van het werk van Neil vertegenwoordigen:

 

 

Harvest Moon (1992)

Heerlijke folkrock en countryrock met veel aandacht voor liefde, maar ook enige zelfanalyse. En wat was dat een mooie videoclip van de titelsong, opgenomen in het schitterende The Mountain House.

  

Unplugged (1993)

Tijdens de klassieke MTV-serie was Neil niet tevreden over de eerste set, waardoor alles opnieuw moest. Het is altijd boeiend om te bedenken hoe de eerste set geklonken heeft. De versie die uiteindelijk is gebruikt, is om van te smullen. Het is – zoals veel Unplugged-concerten – een ijzersterke rondreis door Neils carrière tot dat moment. Deze Unplugged behoort zeker tot een van de betere akoestische live-albums van Neil, hoewel Live At Massey Hall voor mij de absolute winnaar blijft.

Sleeps with Angels (1994)

Een ode aan Kurt Cobain zoals alleen Neil die kan maken. Neil, als de vader van de grunge, had plannen om met Nirvana een album op te nemen. Door het overlijden van Cobain is dat er nooit van gekomen... helaas, want dat was toch een geweldige combinatie geweest.  

Sleeps With Angels heeft Neil opgenomen met de vertrouwde Crazy Horse. Een puike en lekker stevig rockalbum.

Mirror Ball (1994)

Niet met Nirvana, maar wel met Pearl Jam. Een prima album, maar waar dit soort samenwerkingen soms een totaal kunnen opleveren dat meer is dan de som der delen, is 1+1 in dit geval gewoon 2. Toch is het een interessant album in de tijdlijn van zowel Neil Young als Pearl Jam.

 

 

Een box met vier albums met een bizarre mix: romantiek op Harvest Moon, een soort greatest hits op Unplugged, een rock-ode aan Cobain op Sleeps With Angels en stevige Grunge op Mirror Ball.

Deze diversiteit is precies de reden waarom ik zo’n grote fan van de beste man ben en de box direct bestelde toen deze werd aangekondigd. Ik miste drie van de vier albums op vinyl en een bekend verzendhuis had een zeer scherpe aanbieding. 

Juist de diversiteit van de albums maakt deze box tot een interessante aanwinst. Niet alleen als je last hebt van 'compleetheidsneurose' zoals ik. Wie is blijven hangen bij de albums van Neil uit de jaren zeventig, heeft met deze box een geweldige aanvulling. Een deel is dan makkelijk en prima te verteren, en Mirror Ball biedt een mooie kans om te ervaren hoe Neil meermaals de grens van zijn muzikale reis weet op te zoeken.

In de vinylversie zitten de vier albums in een keurige box. Met wat zoeken is deze redelijk geprijsd, en de cd-versie is voor wat je aan muziek krijgt zelfs een koopje.

Neil Young - Talkin To The Trees

Weer een nieuw album van Neil Young zullen jullie zeggen. Ja en Talkin To The Trees is ook echt een nieuw album en geen album wat jaren op de plank is blijven liggen.
De stijl van het album zit dit keer in de hoek van de Folkrock met zo nu en dan wat meer Rock dan Folk.
Het thema van het album is simpel. Het zijn gewoon alle zaken waar Neil zich druk over maakt en mee begaan is.
Soms draaft hij daar wel eens in door maar laten we eerlijk zijn. Wat er nu in de wereld gaande is kan toch niemand trots op zijn? Artiesten die kritisch zijn hebben bij mij sowieso een duimpje omhoog.

Dat Neil op dit album ook wat vuile was van de familie buiten hangt vind dan weer wat onhandig.
Liefdesverdriet mag best bezongen worden als je partner je laat zitten.
Een verstoorde relatie met een dochter hoeft van mij echter niet het thema van een nummer te zijn. Zelf ooit met mijn ouders gebroken en dan moet je over en weer niet gaan schoppen. Zeker niet in het openbaar want een breuk - ook als deze onvermijdelijk was - is al triest genoeg. Wat mij betreft eigenlijk het enige minpunt van dit album:

Well I lost my little girl
To the darkness inside
Her mama's gone now
And there's nowhere to hide
Nowhere to hide
She can go so low 

Favorieten nummers voor mij zijn  "Bottle of Love", "Silver Eagle" en "First Fire of Winter". Benieuwd of jullie bij "First Fire of Winter"  ook een déjà vu hebben..............

De stem van Neil is inmiddels broos wat als je 80 bent niet zo gek is. Toch zit er genoeg pit en overtuiging in. Zoals we van Neil gewend zijn voelen een aantal nummers of ze net niet helemaal af zijn. Die imperfectie geven mij iedere keer juist zo'n authentiek gevoel. Van een artiest als Ry Cooder en een band als Dire Straits verwacht ik juist perfectie. Van Neil mogen er van mij nog wel wat rafels aanzitten. Dat wil niet zeggen dat ik altijd alles maar goed vind van de beste man. Er staan hir toch een aantal albums van Neil die eigenlijk in kliko mogen..............

 De Talkin To The Trees zeker niet. Niet een topper. Niet bij de 20 beste albums van Neil. Toch is het een geslaagd album en daar werkt zijn begeleidingsband Chrome Hearts zeker aan mee.
Geen Crazy Horse dit keer maar - op een paar stevige uitschieters na - een tikje meer ingetogen band maar zeker van een uitstekend niveau.

Wie van ome Neel niet snel genoeg krijgt zal het album graag in z’n collectie opnemen. Zeker vanwege de diversiteit van de muziek.
Ben je een minder groot fan toch gewoon een keertje luisteren op een streamingdienst.
Je mist dan wel de wederom fraaie hoes en het genot van het schitterende inlegvel met songteksten.

Old Man

Ondanks alle nare dingen in de wereld is het leven dik de moeite om te leven. Toch zijn er dagen die zitten in een lijstje van verdriet.

Vandaag is zo'n dag. Als je ook iemand mist hoop ik dat deze fraaie ode een heel klein beetje helpt...........

Coastal : Neil Young

Gister ging de film Coastal in première en vandaag verscheen de bijbehorende soundtrack. De film Coastal is een registratie van de post-corona solotoernee van Ome Neel. Deze docu duurt 1:45 minuten en is geregisseerd en geproduceerd door Neil's vrouw Daryl Hannah.

De film ga ik nog wel eens zien, maar de soundtrack heb ik al weten te bemachtigen. De soundtrack bevat 11 nummers en gelukkig is het niet een platgetrapt rijtje. Wel een setlist met een stevige knipoog naar de periode van Buffalo Springfield en de samenwerking met Pearl Jam.

 

Neil zonder band en op je oude dag stel je je dan best kwetsbaar op. Alleen Bob Rice geeft op een aantal nummers wat extra ondersteuning.

De stem van Neil wordt er door de jaren niet beter op, maar deze live opnames zijn juist door een subtiele breekbaarheid mooi klein en intiem. Dat in combi met veel nummers die zelden live zijn gespeeld is deze Coastal een fijne aanvulling in de Neil Young collectie. 

 

Een veel betere keuze voor een release dan de eindeloze reeks albums uit de jaren 70 die alsnog uitgebracht moeten worden. Per stuk zijn die albums allemaal wel de moeite, maar de overlap van nummers zoals "Pocahontas" en "Powderfinger" wat ik nu al op zeven  en negen albums heb staan.

Snel naar de Coastal:

"Vampire Blues" - wat in normaal een geweldig nummer vind - klink mij in deze versie iets te blikkerig. Niet slecht maar met het origineel in je hoofd had het iets warmer gemogen. 

"I'm The Ocean" wat we kennen van het album Mirror Ball (samen met Pearl Jam) is echter van een grote schoonheid. "Throw Your Hatred Down" dat eveneens van Mirror Ball komt vind ik ook erg geslaagd.

Erg fraai is ook "When I Hold You in My Arms". We kennen dit nummer van het album Are You Passionate? wat toch als een lastig album wordt gezien. De versie op Are You Passionate? is niet echt slecht maar die tamboer heb ik mij altijd aan geërgerd. Op deze Coastal krijg "When I Hold You in My Arms" mooi klein met piano een heel nieuw leven. 

Mooi is ook de versie van "Expecting to fly". Je herkend het nummer nauwelijks terug. De Coastal versie vergelijken met het origineel is dan ook onmogelijk. Het is echter wel een prachtig eerbetoon aan een van Neils meesterwerken.

 

Het blijft toch knap hoe Neil iedere keer nieuw materiaal weet te maken, maar ook hoe hij oud materiaal een tweede leven weet te geven.

 

Lekker begin van het Paasweekend!

 

Ook artwork, geluidskwaliteit en persing zijn van deze Coastal weer prima in orde. 

Tracklist Coastal

Kant A

I am the ocean

Comes a time

Love earth

Prime of life
Throw your hatred down

 

Kant B

Vampire Blues
Wenn i hold you in my arms
Expecting to fly
Sound X
I am a child
Don't forget love

Neil Young: Oceanside Countryside

Dit album stond oorspronkelijk gepland voor 1977 maar werd om onbekende redenen uitgesteld en moest plaats maken voor het album Comes a Time.

Gelukkig is het toch van de plank gehaald en stond gepland voor 14 februari maar werd alsnog uitgesteld tot 7 maart jl.

Uiteraard had ik het album in pre-order besteld, maar toen de postbode op de stoep stond zat ik in de auto om een week te gaan skiën. Weer heel thuis en dit album inmiddels een paar keer aan een luisterbeurt onderworpen.

 

Het gaat om het zoveelste album van Ome Neel dat in de jaren 70 op de plank is blijven liggen. Voor gerenommeerde muziekjournalisten een reden om dit album een matige beoordeling te geven. Met als extra argument dat er geen nieuw materiaal opstaat.

Geen andere artiest heeft over een periode van ruim 50 (!!!) jaar zoveel nieuwe muziek uitgebracht. 

Dat Neil daarnaast graag in z'n archief graaft is prima. Veel nummers in andere versies en wie over doublures klaagt snapt blijkbaar niet dat je dit album gewoon in de winkel kan laten staan.

Deze nieuwe Young telg komt uit de periode van Comes A Time en Hawks and Doves. Veel herkenbare nummers en waarom dit album op de plank is blijven liggen heb ik niet goed kunnen achterhalen.

Neil zou niet tevreden zijn geweest. Wie goed luistert naar dit album zal toe moeten geven dat Comes a Time - die hiervoor in de plaats kwam - een stuk meer af is.

 

Comes a Time is - voor Neil Young begrippen - misschien zelfs wel een beetje te glad geproduceerd.

Dat kan je van deze Oceanside Countryside beslist niet zeggen.

Hoewel het album eind jaren 70 gemixed en gemasterd klaar lag voelen sommige nummers misschien minder "af" dan versies die in die jaren wel verschenen.

Het gaat echter wel om de oerversies van deze nummers! 

 

Als we de film omdraaien en je deze Oceanside Countryside versies jaren lang geluisterd zou hebben klinken nummers van met name Comes a Time misschien wel iets te gelikt.

Zelf ben ik van de puurheid van deze Oceanside Countryside enorm gecharmeerd wat niet wegneemt dat je aan sommige versies even zal moeten wennen.

Een heel fijne setlist die gezien mag worden als een signature set van Neil van eind jaren 70.

De plaat zit wederom in een prachtige hoes met inlegvel met songteksten en info over de historie over deze opnames en welke muzikanten op kant twee meespelen.

Verder klinkt het als een klok. Neil is bizar goed bij stem en dit album verdient gewoon dik 4 sterren.

 

Als er al kritiek op deze release gegeven moet worden is het dat het een schande dat dit album bijna 50 jaar op de plank is blijven liggen. Deze Oceanside Countryside zit echt veel evenwichtiger in elkaar dan het succesalbum Harvest.

 

Smullen voor liefhebbers van Neil en in het bijzonder voor hen die liever de wat authentieke Neil aan het werk horen.

Tracklist Oceanside Countryside met album waar het betreffende nummer voor het eerst verscheen:

Kant A (solo)

Sail Away (3:49) - Rust Never Sleeps
Lost in Space (4:20) - Hawks & Doves
Captain Kennedy (2:51) - Hawks & Doves
Goin' Back (5:07) - Comes a Time
Human Highway (3:10) - Comes a Time

 

Kant B (met band)
Field of Opportunity (3:07) - Comes a Time
Dance Dance Dance (2:32) - Early Daze
The Old Homestead (7:09) - Hawks & Doves
It Might Have Been (2:36) - ???(ik weet ook niet alles)
Pocahontas (3:25) - Rust Never Sleeps

 

 

Neil Young Top 10

Laat ik maar gelijk met de deur in huis vallen: Harvest staat niet in mijn Top 10 Neil Young albums. Uiteraard was Harvest een enorm commercieel succes, maar dat maakt Harvest voor mij nog niet het beste album wat Neil heeft gemaakt.
Ik merk dat afhankelijk van m’n bui er wel wat variatie in m’n Top 10 Neil Young albums kan zitten maar dit is toch wel het lijstje met albums die tot mijn absolute favorieten behoren.

 

10 – Freedom (1989)
In de voorliggende Geffen periode had Neil er wat op los geëxperimenteerd met een ontevreden platenbaas als gevolg. David Geffen kreeg maar niet z’n commerciële Rockplaat of nog liever de opvolger van Harvest. Het moet voor Geffen dan ook enorm frustrerend zijn geweest dat kort nadat Young was teruggekeerd naar Reprise hij met dit geweldige Rockalbum op de proppen kwam.
Op dit album het bekende “Rockin’ in the Free World”. Veel gecoverd door oa Pearl Jam, maar ook door niemand minder dan……..Donald Trump! Dat laatste vond Neil uiteraard helemaal niks.

 

9 – Time Fades Away (1973)
Een van de albums waar Young zelf niet zo tevreden over is. Toch verdiend dit live album een plek in mijn top 10. Het is immers niet zomaar een live album met daarop bekende songs. Integendeel! Het album bevat voor toen uitsluitend nieuw materiaal wat er ook nog eens wezen mag.
Het album heeft een enorme puurheid en maling aan perfectie. Young mag dan zelf niet zo tevreden zijn geweest, maar de pers en het publiek waren dat beslist wel.
 

8 – Zuma (1975)
Gewoon pure recht voor z’n raap Rock. Gewoon pats-boom. "Barstool Blues", “Cortez The Killer”, “"Don't Cry No Tears" het album staat vol met meesterwerkjes waarbij dit wel speciaal voor de Young fans is die van het stevige werk houden.
 

7 – Tonight’s The Night (1975)
Een git en gitzwart album. Gitarist Danny Whitten en roadie Bruce Berry waren in de periode voorafgaand aan dit album aan drugs overleden. Nagenoeg alle songs zijn op een of andere manier doorspekt met deze tragische gebeurtenissen.
Vanwege de somberheid besloot Reprise aanvankelijk het album opzij te leggen. Gelukkig zagen ze snel in dat dit mogelijk toch een van Young’s beste kunstjes zou zijn.

6 - Live At Massey Hall (2007)

Dit is niet een regulier album maar verscheen in de Performance Series van de Neil Young Archives. De opnames stammen uit 1971 en het album verscheen in 2007. Een kleine 70 minuten trakteert Neil zijn publiek op pareltjes van albums als After The Gold Rush en Everybody Knows This Is Nowhere. Neil brengt tevens een aantal nummers uit zijn periode met Buffalo Springfield en Crosby, Stills, Nash & Young.

Ook kreeg het publiek als primeur een drietal nummers te horen van het album Harvest wat twee weken na dit optreden in Massey Hall zou verschijnen.

5 – Ragged Glory (1991)
Aan dit album heeft Neil Young definitief de titel "Godfather of Grunge" te danken. Dat geeft gelijk aan dat dit album een unieke positie inneemt in de ontwikkeling van moderne muziek. Samen met Crazy Horse is dit album “live” opgenomen in Young’s Broken Arrow Ranch. Iedere dag een paar uur rammen met als resultaat een heerlijk stevige rockplaat.
 

4 – On The Beach (1974)
Afhankelijk van m’n stemmig zou ik dit zomaar op nummer 1 kunnen zetten. Dit album is – net als Tonight’s The Night - namelijk behoorlijk stemmig en wellicht is deprimerend wel een beter woord. Dat zorgt echter ook voor een bepaalde schoonheid die zelden op een album is getoond.
Alleen de nummers "On The Beach" en "Ambulance Blues" zijn het al waard om dit album vijf sterren te geven.

3 – Everybody Knows This Is Nowhere (1969)
Young’s tweede solo album en na z’n debuut – wat vooral Folk Rock bevat – ging Young nu op een stevige Rock toer. Om lekker te rocken had hij de hulp ingeroepen van Crazy Horse welke uiteindelijk een van de belangrijkste rode draden van Young’s carrière zouden worden.
Stevig, lekker stevig en soms wordt een nummer lekker lang uitgesponnen zoals met "Down by the River" en “Cowgirl in the Sand" die respectievelijk 9 en 10 minuten duren. Voor de liefhebber had dat ook 20 mogen zijn.
Wie elektrisch gitaar wil leren spelen doet zichzelf een groot plezier om eens goed te luisteren naar het openingsnummer van dit album: “Cinnamon Girl”

2 –  Rust Never Sleeps (1979)
Eigenlijk is dit een live album (met latere overdub) maar het publiek is zoveel mogelijk naar de achtergrond gefilterd. Concerten uit die periode waar ik geweest ben speelde Young een akoestische set solo en een elektrische set met Crazy Horse. Dit album volgt dat concept en laat daardoor heel fraai zien wat een alleskunner onze eigenzinnige Rocker is.
In Hey, Hey, My, My refereert Young aan een aantal collega’s, maar doet dat wellicht ook in het prachtige “Trasher”:
So I got bored and left them there,
They were just deadweight to me
Better down the road
without that load So I got bored and left them there,
They were just deadweight to me
Better down the road
without that load

1 – After The Gold Rush (1970)
Schitterende muziek maar daarnaast komen alle thema’s die in die jaren een rol speelde aan bod. Hoewel Young je op enig moment toezingt dat je er niet te down door moet worden, is dit album triest genoeg nog steeds van toepassing.
Ieder snapt dat liefdesverdriet van alle dag is en met “Only Love Can Break Your Heart” onderschrijft Neil dit op schitterende wijze.
Helaas zijn een aantal andere nummers van dit album na 50 jaar  nog steeds van toepassing en is het er niet beter op geworden. Klimaatproblemen zijn alleen maar groter geworden en met racisme en discriminatie het niet veel beter gegaan.  
Dit album is ruim een halve eeuw oud en een briljante klassieker, maar vooral pijnlijk actueel.
Neil heeft dan ook uit de titelsong bij live optredens de regel "In the nineteen seventies" vervangen door "In the twenty first century…………."

 

Kersttip #07: Neil Young - Star Of Bethlehem

Neil Young 79 jaar

Net als vorig jaar had ik gister andere dingen te doen dan stil te staan bij de verjaardag van Ome Neel. Zelf ben ik niet het type dat zich verstopt achter het uitgekauwde druk, druk, druk maar soms zijn andere dingen gewoon belangrijker.

Is het schitterend weer om te fietsen gaat dat voor. Is het geen top weer om te fietsen maar nog wel om te wandelen gaat dat voor. Komen er lieve mensen op bezoek ga ik de keuken in.

Daarmee staat muziek niet gelijk achter aan de rij maar iemand maakte zich echt zorgen. 

Het was echter een paar mensen opgevallen dat ik net als vorig jaar wat laat was met de verjaardag van de eigenzinnige Canadees/Amerikaan.

 

Neil heeft ons dit jaar weer op een aardig porti albums getrakteerd. De vinylliefhebbers konden genieten van maar liefst vijf releases:

• Dune (2lp) - Crazy Horse - 23 februari 2024
• FU##IN' UP (2lp) - Crazy Horse - 26 april 2024
• Early Daze - Crazy Horse - 28 juni 2024
• Takes (2) - Solo/Div - 6 sep 2024
• Live At The Fillmore East, 1969 - Crosby, Stills, Nash & Young - 25 okt 2024

Verder verscheen er een 50 jarige jubileum editie van On The Beach. Dat album had - tot mijn grote teleurstelling - alleen maar gekleurd vinyl en 50 op de voorkant van de hoes.

Van juist een album als On The Beach had ik graag een box gezien met outtakes. 

 

Voor de liefhebbers van CD's en voor hen die alles, maar dan ook alles willen weten verscheen (eindelijk) de cd-box Neil Young Archives Vol. 3.

Net als de twee voorgangers een schitterende box die met grote lofzang werrd ontvangen. Om mijn Neil Young hobby een beetje in de perken te houden beperk ik mij tot vinyl. Zeker fraai die NYA cd-boxen maar hoe geweldig ik Neil ook vind ik ga geen nier voor hem verkopen...........

 

De dag na Neils verjaardag toch nog een puntje wat mij opvalt. De afgelopen 10 jaar bracht Neil in de 6-7 weken voor Kerst een album uit. Leuk voor onder de boom. Niet dat ik dat geduld heb maar idee is prima.

Die albums werden ook ruim van tevoren aangekondigd en nu staat er (nog?) niks gepland. Opmerkelijk en misschien tovert Neil de komende weken nog wat uit de hoge hoed.

Stiekem hoop ik van wel!

 

Neil Happy Birthday!

Neil Young Archives Vol. III Takes

Neil Young bracht vorige maand Vol. III uit in de serie Neil Young Archives (hierna NYA), Net als bij de vorige twee delen gaat het nu ook weer om een box met CD's (of Bluerays) en deze keer zitten er maar liefst 17 schijfjes in.

Bij deze Vol. III worden de jaren 1976–1987 onder de loep genomen. Een lawine aan niet eerder uitgebracht materiaal. Zoveel dat je dat in een weekend niet zomaar weggedraaid krijgt.
Deze Vol. III box krijgt net als de vorige twee delen ook weer overal 4 en 5 sterren. Daarom betreuren vinylfans het nog steeds jammer dat deze boxen niet op LP verschijnen.

Van de vorige twee boxen zijn een aantal CD's als losse LP verschenen. Zo verschenen losse vinyl versies van Live at the Fillmore East en Live at Massey Hall welke deel uitmaakte van NYA Vol. 1.
Uit Vol 2. zijn Roxy: Tonight’s the Night Live, Homegrown, Dume en Odeon Budokan als losse LP's verschenen.

Bij Vol. 3 kiest Neil Young er in eerste instantie voor om een verzamelaar uit te brengen met 16 tracks. Album verscheen vorige week maar ik was toen op vakantie. Weer thuis gelijk een exemplaar gescoord want ik heb nu eenmaal een compleetheids-syndroom als het om Neil Young op vinyl gaat.
De NYA CD boxen laat ik in de winkel staan..............er zijn grenzen (vooral budgetair)

Takes is zeker geen slecht dubbelalbum maar voelt hier en daar toch wat rommelig aan. Zelf ben ik sowieso niet zo van de verzamelalbums. Losstaand 16 prima nummers allemaal in niet eerder uitgebrachte uitvoeringen. Soms opvallende zoals "Hey Hey, My My (Into the Black)" samen met New Wave band Devo. Nummer had overigens van mij achterwege mogen blijven. Eind 70er jaren had ik dit beslist geweldig gevonden, want ik zat toen zelf in een behoorlijk Punk en New Wave periode. De eeuwigheidswaarde van deze uitvoering is wat mij betreft echter niet zo hoog.

"Thrasher" is een van mijn favoriete nummers van ome Neel en de versie op deze Takes wordt ik wel heel erg blij van. Dat mede door de geweldige geluidstechniek en fenomenaal goed geperste platen. Geen spikje, geen ruis...........stil waar stil moet zijn. Platen zaten ook niet onder het papierstof wat helaas geen uitzondering is.

Alles zit natuurlijk weer in een prachtige hoes met uitvoerige info over de 16 nummers. Hoewel gevoelsmatig sommige nummers niet bij elkaar horen, is het een heerlijke wandeling door de jaren 76-87 van deze eigenzinnige artiest. 

 M'n favoriete nummers naast het reeds genoemde "Trasher" zijn "Hey Babe", "Comes A Time" en "Hitchhiker".
Toch hoop ik stiekem dat van de 17 CD's uit de NYA Vol. III er toch nog een paar op vinyl worden uitgebracht.

 

 

Neil Young verschenen op vinyl dit jaar:

Dune (2lp)  - met Crazy Horse - 23 febr 2024
FU##IN' UP (2lp) - met Crazy Horse - 26 apr 2024
Early Daze - met Crazy Horse - 28 juni 2024
Neil Young Archives Vol. III Takes (2lp) - diverse - 6 sep 2024

Nog te verwachten op vinyl in 2024:

Live At The Fillmore East 1969 (2lp) - Crosby, Stills, Nash & Young - 25 okt 2024

 

50 jaar On The Beach

Over de exacte releasedatum verschillen de meningen, maar dat het half juli 1974 was staat wel vast. Zelf zat ik in de trein door toenmalige Joegoslavië met vriend en een paar prachtige Zweedse dames. Daarmee nog in de open lucht geslapen op het eiland Zlarin. De beach daar was helaas van rotsen en stenen. Beetje jammer.

Terug van vakantie dit album gelijk gaan halen en het is nog steeds een van mijn favoriete albums van ome Neel. Het betreft het vijfde studio album van de eigenzinnige Canadees (inmiddels ook Amerikaan). Eigenlijk was het de bedoeling van Neil dat Tonight's The Night als vijfde album uitgebracht zou worden. Bij platenmaatschappij Reprise vonden ze dat album echter veel te duister en Neil kreeg het verzoek met toch een iets optimistischer album op de proppen te komen. 

Voorganger Harvest is met uitzondering van "The Needle And The Damage Done" een vrij opgewekt album. De sfeer van zon, gedroogd hooi, mijmeren over de ideale vrouw en dat alles met een hart van goud.
Neil had na Harvest nog wel de soundtrack Journey Through the Past en het live album Time Fades Away uitgebracht, maar de verwachtingen tav een nieuwe studio album waren huizen hoog.
Soundtrack Journey Through the Past is aardig maar niet veel meer dan dat. Het live album Time Fades Away gaf echter al een eerste teken dat Neil na Harvest in een andere fase was gekomen.

De dood van gitarist Danny Whitten en roadie Bruce Berry hadden er bij Neil diep ingehakt. Het succes van Harvest zat Neil niet helemaal lekker en ook de liefde zat in een achtbaan. Het album Tonight's The Night werd dan ook git en gitzwart.
Voor platenmaatschappij Reprise echter een te groot contrast met Harvest en On The Beach werd naar voren geschoven.

Onmiskenbaar is de hoes van On The Beach een stuk zonniger dan de zwarte hoes van Tonight's The Night maar is het daarmee een optimistisch album? Ik denk het niet en sta daar niet alleen in.
Dat blijk ook uit het feit dat deze twee albums samen met het eerder verschenen live album ook wel bekend staan als The Ditch Trilogy.
Drie sombere, zwarte en melancholische albums op een rij. Echter wel drie parels en deze On The Beach is een meesterwerk onder de meesterwerken.

Natuurlijk gilt het grote publiek Harvest als je vraagt wat het beste album van Neil is. Veel fijnproevers zetten echter On The Beach steevast op 1 als je vraagt naar hun favoriete Neil Young album. Bij mij wisselt dat en afhankelijk van mijn bui kan hij bewegen in de top 5.

Het album bevat acht pareltjes waarbij het 9 minuten lange "Ambulance Blues" al jaren een van mijn favoriete nummers is van Neil. Wat is dat toch een bizar fraai nummer. Zowel muzikaal als qua tekst.
De tekst is geniaal en kan zich meten met het betere werk van Bob Dylan. Zelfs na vele jaren geeft het nummer nog genoeg uitdaging wat je er nu echt van moet vinden. Misschien eens goed luisteren want Neil zingt toch echt It’s hard to say the meaning of this song............

Toch blijft het een heerlijk nummer om uit te kluiven. Uiteraard gaat het over indianen, economische teruggang maar ook over de weerstand die Neil voelt bij het snelle (Ambulance) succes dat door Harvest was ontstaan. Het nummer is somber en toch geeft het een enorm positieve energie. Het laat je immers voelen dat je niet alleen bent in alles wat op je afkomt. In die zin is dit nummer in de huidige informatie maatschappij eigenlijk nog actuelere dan 50 jaar geleden.

Over ieder nummer van On The Beach is bijna een boek te schrijven en sommige nummers waren dan misschien weer een voorbode dat er ook een boek gesloten ging worden. Het nummer "Motion Pictures" kreeg in de titel de aanvulling  "(For Carrie)" mee.
Was het nummer een wanhopige poging van Neil om de relatie met de actrice te redden? Het jaar van het verschijnen On The Beach zou het stel dan toch uit elkaar gaan. Carrie was voor het album Harvest nog een enorme inspiratie voor de helft van de nummers!

Later zou Neil in zijn nummers nog een keer op Carrie terugkomen namelijk met het nummer "Already One" wat te vinden is op het album Comes A Time (1978)

Voor het jubileum van Comes A Time moeten we nog even geduld hebben en het is vandaag toch vooral On The Beach dat in de schijnwerpers staat.............wat een album.........

Early Daze - Neil Young & Crazy Horse

De onvermoeibare Canadese/Amerikaanse muzikant, graaft opnieuw in zijn rijke archief (kortweg NYA) en trakteert ons op "Early Daze". Afgelopen vrijdag verscheen dit album maar was ik nog op vakantie. Nu even de tijd genomen om er eens goed naar te luisteren. Het album biedt een unieke blik op Ome Neels vroege samenwerking met de inmiddels legendarische band Crazy Horse.

Totaal staan er op dit album tien nummers die zijn opgenomen in 1969 tijdens de begindagen van de Neil samen met Crazy Horse. Op dit album een aantal klassiekers in een andere uitvoering zoals "Cinnamon Girl" en "Down by the River". 

Ook vindt je het nummer "Look at All the Things". We kennen dat van het debuut album van Crazy Horse maar op deze Early Daze dus samen met Neil Young.

Heel opvallend is de uitvoering van het nummer "Wonderin". Dat nummer verscheen op het album Everybody's Rockin' (1983) waar het in een Rockabilly uitvoering wat mij betreft een stuk minder uit de verf komt dan deze heerlijke vroege Countryrock versie.

Op deze Early Daze ook het schitterende "Helpless" wat bekend werd in de uitvoering van Crosby, Stills, Nash & Young en staat op het succesvolle album Déjà Vu uit 1970.

Eerlijk gezegd kan deze versie samen met Crazy Horse mij meer bekoren. Het is net wat authentieker en veel minder overgeproduceerd (lees: clean) dan de versie op Déjà Vu.

Op "Down by the River" heeft Neil bij het hervatte van de zang het een heel klein beetje lastig in vergelijking met de versie die op Everybody Knows This Is Nowhere (1969) zou verschijnen. Het gitaarspel samen met de te vroeg (1972) overleden Danny Whitten is echter van een wonderbaarlijke schoonheid.

Het album Early Daze is een soort van muzikale polaroid die gemaakt is aan het begin van wat later zou blijken een indrukwekkende muziekcarrière.

Zoals we bij Neil gewend zijn bij dit soort opgravingen uit het verleden is er weer heel veel aandacht aan de afwerking besteed. Goede stereobalans en prima opnames als we bedenken dat deze 55 (!!) jaar oud zijn. De keurig geperste LP zit in een fraaie zwart/wit klaphoes en is voorzien van een blad met songteksten.

Voor fans die aan een paar albums van Neil genoeg hebben is dit een volledig overbodig album, maar wie weer wil weten (lees: horen) van de beginperiode van Neil met Crazy Horse kan aan dit album eigenlijk niet voorbij. Goed is vooral te horen dat de chemie tussen Neil en Crazy Horse al in een vroeg stadium aanwezig was...........

 

Neil Young - Fu##in' Up

Het afgelopen vrijdag verschenen album heeft duidelijk een titel die door de censuur is gemangeld. Waarschijnlijk als knipoog naar het meer en meer preutser worden van de maatschappij.

Bij de vinyluitvoering gaat het om een dubbelalbum met een totale speelduur van een kleine 65 minuten. Het album is een live registratie van het oorspronkelijke album Ragged Glory dat in 1990 verscheen.

 

Ragged Glory nam Young samen op met Crazy Horse en deze Rockers zijn uiteraard ook bij deze live opname van de partij. 

Deze Fu##in' Up is vorig jaar herfst opgenomen dus 33(!!) jaar na de oorspronkelijke opnames. Ragged Glory wordt zelfs na jaren nog steeds gezien als een van de beste studio albums die ome Neel met Crazy Horse heeft gemaakt. 

Om zo'n meesterwerk op je oude dag even live na te spelen ga je wel in hele grote schoenen staan en zijn verwachtingen dan ook erg hoog.

Na één luisterbeurt van Fu##in' Up kan het oordeel heel simpel zijn. De mannen zijn nog niet versleten maar een stevige kanttekening is op z'n plaats. Je zal toch even moeten wennen aan de ouder geworden stemmen. Dat is toch een stuk minder maar daarentegen is het gitaarwerk van een sublieme rijpheid.

Gitaarwerk op "Country Home", "Over and Over", "Mansion On The Hill" zijn echt om te smullen. Ook het ruim 15 minuten lange "Love And Only Love" zal bij liefhebbers van gitaar in de smaak vallen. Een heerlijke jam die van mij een half uur had mogen duren.

 

Vergelijk het maar met kaas. Toen de heren Ragged Glory opnamen hadden ze al een ruime ervaring. Zeg maar belegen kaas. Deze Fu##in' Up kan je dan weer vergelijken met zeer oude kaas. 

Het smaakt geweldig maar wel wat scherp op het gehemelte, een harde korst en het brokkelt hier en daar.

Zo kunnen je ook naar deze Fu##in' Up kijken. Met kijken bedoel ik natuurlijk luisteren, maar wie goed naar de fraaie hoes kijkt zal toch even in de war raken. 

Uiteraard is dat ook de bedoeling van Ome Neel, want onze eigenzinnige Amerikaanse Canadees houdt wel van een verwarrend grapje. De namen van de songtitels zijn namelijk vervangen door een stukjes tekst uit de betreffende song.

Eigenlijk wel een heel leuke set vragen voor een Rock quiz!

 

Fu##in' Up laat horen dat je nooit te oud bent om te rocken en we horen Neil samen met Crazy Horse in een prima vorm. Prima maar ook niet meer dan dat.

 

Veel nummers zijn al eerder live verschenen zoals op de uitstekende 4LP set  Way Down In The Rust Bucket, die in dezelfde periode is opgenomen als Ragged Glory zelf maar pas 30 jaar later beschikbaar kwam.

Wie al in het bezit is van Way Down In The Rust Bucket zou deze Fu##in' Up wellicht beter in de winkel laten staan. Zelf heb ik al jaren last van een chronisch compleetheidssyndroom als het om Neil Young gaat en ik heb mij bij de eerste luisterbeurten toch wel vermaakt.

De twee platen zitten in een stemmige zwarte hoes waar dan wel enorme kleurige binnenhoezen uit tevoorschijn komen. Verder bevat het album een inlegvel met een soort van plattegrond van de Neil Young Archives.

Deze Fu##in' Up komt echter niet uit de krochten van het archief, maar is dus recent (najaar 2023) opgenomen. Misschien is het toch een idee voor Ome Neel om voor een volgend album eerst maar weer een greep te doen uit albums die op de plank zijn blijven liggen. Daar zitten net als Hitchhiker, Homegrown en Chrome Dreams vast nog wat pareltjes tussen.

Note: een week voor de officiële is tijdens Record Store Day speciaal voor deze dag in een gelimiteerde oplage een pre-release van dit album uitgebracht op transparant vinyl. De officiële releasedatum is echter 26 april 2024.

Earth Day 2024

Het is vandaag Dag van de Aarde. Aandacht voor - voorlopig toch - onze enige planeet die we tot onze beschikking hebben.

Als ik door m'n platencollectie ga zijn er wel wat platen die hier op aansluiten, maar geen ander album sluit zo goed aan als deze 3LP set van Neil Young. Zowel qua titel als qua nummers die op dit album te vinden zijn.

 

Het album is een registratie van concerten welke gehouden zijn tijdens een tournee in 2015 en het album verscheen op 17 juni 2016. 

Tijdens deze tournee werd Young begeleid door The Promise Of The Real.

 

Het is meer dan een indrukwekkende setlist en deze bevat nummers van Young's eerste album als wel songs van het toenmalig laatste album.

Zo vinden we op de setlist uiteraard het nummer "After The Goldrush" van het gelijknamige album. 

Voor de setlist werd vooral een stevige greep gedaan van het album The Monsanto Years wat kort voor deze tournee was uitgebracht.
The Monsanto Years is een conceptalbum en een stevige aanklacht tegen de landbouwmafia (een ander woord is lastig te bedenken). 

 

We vinden op Earth ook nummers van de albums Comes A Time, On The Beach, Ragged Glory, Sleeps With Angles en Landing On Water. Young stapt tijdens deze optredens dus door z'n hele carrière.

Alle nummers op dit album staan in relatie tot hoe zorgvuldig (of juist niet) we met onze Aarde omgaan.

Tussen de nummers zijn dierengeluiden hoorbaar om de boodschap van het geheel extra kracht bij te zetten. Bij een eerste luisterbeurt moest ik daar even aan wennen, maar het versterkt beslist de aandacht waar het bij dit album om gaat zonder dat het storend gaat werken.

 

Young helemaal in z'n element en een prima 3LP set en heel passend bij Aardedag........

Neil Young - Dume

Vorige week vrijdag verschenen als LP, maar dit album maakte al deel uit van de in 2020 verschenen CD-box Neil Young Archives Vol. 2. Het gaat om opnames uit 1974 en 1975 die gemaakt zijn ten behoeve van het album Zuma en voor de liefhebber nu ook los op vinyl leverbaar.

Het gaat om een dubbel LP en de platen zitten in een hoes die zeer sterk doet denken aan de hoes van Zuma. Overigens een keurige klaphoes inclusief een vel met songteksten.

Het album bevat een groot aantal nummers zoals ze op Zuma staan en zijn aangevuld met nummers en versies die in 1975 niet gebruikt zijn.

Na één draaibeurt ben ik er van overtuigd dat Zuma in 1975 een dubbelabum had moeten zijn. Wat een geweldig materiaal en wat zijn Neil en Crazy Horse hier lekker op dreef. Lekker? Topvorm!

Dubbelalbums waren voor platenmaatschappijen doorgaans niet zo interessant. Voor veel consumenten te duur en dan gaat er al snel een ander album mee naar huis.

Halverwege de 70er jaren was Neil samen met Crazy Horse misschien wel op z'n best. Hoewel de latere rijpheid ook heel veel moois heeft opgeleverd blijft het album Zuma uit 1975 toch wel een fenomenaal album.
Het materiaal waar toen uit gekozen kon worden was - blijkt nu met deze Dume - enorm.  Sommige nummers die niet voor Zuma zijn gebruikt zijn later wel een akoestische versie verschenen zoals "Kansas" (Homegrown 2020) en "Hawaii" (Hitchhiker 2017). 

 

Fraai is ook de prille versie van "Powderfinger". Best interessant om eens alle versie's in een tijdlijn achter elkaar te zetten. Mooi hoe dit nummer zich zowel akoestisch al elektrisch ontwikkeld heeft.

In een tijdlijn zetten geldt wat mij betreft ook voor de versie van "Pocahontas".

 

Met "Born To Run" bevat de Dume ook een "nieuw" nummer. Niet te verwarren met de klassieker van Bruce Springsteen. Deze van Neil is ook ouder maar werd pas officieel vrijgegeven in 2020 op de CD versie van deze Dume in de box Neil Young Archives Vol. 2.

Inmiddels kennen we dat nummer ook van de box Neil Young ORS Vol 5. Een box met vier albums waaronder Ragged Glory. Dat album heeft in deze box een upgrade gekregen waaronder de toevoeging van deze "Born To Run". Al een oud nummer van Neil maar blijkbaar heeft hij dat recent pas echt omarmt.

Wie Zuma al heeft zal de nodige doublures ervaren, maar de extra's maken deze Dume toch wel tot een zeer interessant album. Dat vooral omdat Neil en Crazy Horse in die jaren in een fenomenale vorm waren. Dit album kan ik gerust een weekend op repeat zetten.............

Zuma had - zoals ik hierboven al heb aangegeven - in 1975 gewoon een dubbelalbum moeten zijn en dat is bij deze helemaal, maar dan ook helemaal rechtgezet!

Neil Young - Before And After

Het rijtje albums (zie onderaan deze blog) wat Neil in 2023 de wereld heeft ingeslingerd was enorm. 

8 december 2023 verscheen deze Before And After op CD. Hoewel de vinyl versie eveneens voor die datum stond gepland werd deze om onduidelijk reden uitgesteld. 

9 februari was het dan toch zover dat ook de vinylfans aan hun trekken kwamen. Online had ik dit nieuw album uiteraard al beluisterd en echt helemaal nieuw is het niet.

Het is dit keer geen uitgave van een album dat op de plank is blijven liggen en het is ook niet een album met nieuw materiaal.

Eigenlijk wandelt Neil op dit album door zijn eigen omvangrijke catalogus. Daarbij kiest hij gelukkig niet voor een lijst nummers die de sfeer van een Greatest Hits album op zou kunnen roepen. 

Mogelijk zijn deze 13 pareltjes gewoon zijn eigen favoriete nummers. Hoe de lijst tot stand is gekomen doet er eigenlijk niet eens toe maar Neil laat op een sticker op de hoes het volgende weten: 

"Songs from my life, from 1966-2022, are newly recorded here in an acoustic montage", "Love Earth, Be well, Neil"".

 

De 13 nummers worden dan ook als één geheel gespeeld en als we eerlijk zijn wint dan in dit geval de CD......

Winnen doet de vinyl versie dan weer als het gaat om de prachtige hoes en idem inlegvel met songteksten.

Neil is nooit een nachtegaal geweest en door de jaren heen gaat een stem er natuurlijk ook niet op vooruit. Toch is de aantrekkingskracht van dit album heel erg groot. Dat komt zeker door de met zorg uitgekozen lijst aan nummers, die ook nog eens op een geheel andere wijze worden vertolkt. Neil Young als tribute band van Neil Young zou ik haast zeggen.  

Laten we eerlijk zijn: wie anders dan Neil Young kan het beste Neil Young vertolken. 

 

Verwacht echter geen album waar de productie hoog in het vaandel staat zoals bij albums als Harvest, Comes A Time en Harvest Moon. 

Deze Before And After is toch vooral een heel authentieke Neil die op kleine en intieme wijze zijn eigen carrière aan zich voorbij laat gaan. Het album had dan ook zomaar de titel Retrospective kunnen krijgen. Dat zou voor Neil echter een te vanzelfsprekende keuze zijn en daar Neil nu eenmaal niet aan,

Ben je geen groot fan van de beste man dan zou ik dit album lekker in de winkel laten staan en wat anders uitzoeken. Vind je Neil meer dan een gemiddeld interessante artiest dan zijn deze 13 remakes toch wel een hele fijne keuze.

De nummers laten zien dat Neil tot een van de grootste songwriters behoord, want deze nummers kunnen dus op meerdere wijze worden vertolkt, zonder ook maar iets van hun glans te verliezen.

 

Tracklist Before And After en oorspronkelijke album (jaar)

Kant A
I'm the Ocean - Mirror Ball met Pearl Jam (1995)
Homefires - Neil Young Archives Volume II: 1972–1976 (2020)
Burned - Buffalo Springfield (1966)
On the Way Home - Buffalo Springfield - Last Time Around (1968)
If You Got Love - Gepland op Trans (1982) maar geschrapt op laatste moment
A Dream That Can Last - Sleeps with Angels (1994)
Birds - After the Gold Rush (1970)

Kant B
My Heart - Sleeps with Angels (1994)
When I Hold You in My Arms - Are You Passionate? (2002)
Mother Earth - Ragged Glory (1990)
Mr. Soul - Buffalo Springfield Again (1976) en Trans (1983)
Comes a Time - Comes A Time (1978)
Don't Forget Love - Barn (2021)

Neil Young op vinyl in 2023
Under The Rainbow (2lp) - the Santa Monica Flyers - 14 april 2023
High Flyin’ (3lp) - The Ducks - 14 april 2023
Official Release Series  vol. 5  - 22-25 (9lp box) - Diverse - 18 juli 2023
Chrome Dreams (2lp) - Solo - 11-8-2023
Odeon Budokan (1976) - Crazy Horse - 1 sept 2023
Time Fades Away 50 anniversary - The Stray Gators - 3 nov 2023
Before And After - Solo - 8 dec 2023

Gemiste kansen #015

Gister vierde Neil Young zijn 78e verjaardag en ik kreeg meerdere reacties waarom juist ik daar geen aandacht aan heb besteed.

Ik ben een mega groot fan van de beste man, maar gisteren kregen even een paar dierbare voorrang. Daarmee is het eigenlijk geen gemiste kans. Ik heb juist de kans gepakt om wat aandacht te geven aan een paar heel lieve mensen.........

Binnen de context van deze blog is het echter bijna een doodzonde dat ik Neils verjaardag heb overgeslagen......

Dat maak ik even goed! Dus hier de docu die gemaakt is rond het album Barn dat twee jaar geleden verscheen. Heerlijke beelden van de omgeving en gewoon een groep muzikanten (Neil & Crazy Horse) die lekker muziek aan het maken zijn. 75 minuten kijk en luisterplezier!

Neil Happy Birthday!