Bert's Jansch

Het is vandaag de geboortedag van deze Schotse folklegende die in 2011 kwam te overlijden, Bert Jansch was niet geïnteresseerd in het grote succes. Hij wilde vooral zijn eigen ding doen en dat zijn prachtige teksten en daarnaast was hij een fenomenaal gitarist.

Inspirator voor Neil Young, Jimmy Page en vele anderen.
Neil heeft Bert ook een keer uitgenodigd voor de Bridge School Benefit concert serie . Zal 2007 zijn denk ik?

Jansch had toen al een indrukwekkende catalogus bij elkaar gespeeld. Op het debuut album wat nu op de draaitafel ligt het schitterende "Needle of Death"

De titel alleen al hoeft nauwelijks uitleg. Ook daar is de verbinding met Neil Young. Om te beginnen was het inspiratie voor "The Needle and the Damage Done".

Luister ook eens goed naar "Ambulance Blues" van Neil Young ? Daar houdt de bewondering van Young voor Jansch echter niet op.
Neil neemt immers 50 jaar na het origineel ook zelf "Needle of Death" op. Dat doet hij op het album A Letter Home wat in 2014 uitkomt.
Dat album is opgenomen in een soort telefooncel (Voice-O-Graph) wat niet ieder wist te waarderen.
Deze versie van Neil is daardoor wel - net als het origineel - op een heel eenvoudige manier tot stand gekomen.
Jansch heeft zijn debuut album namelijk letterlijk en figuurlijk achter de keukentafel gemaakt en er zijn zelfs bronnen die beweren dat het een geleende gitaar was.
Als je naar het gitaarspel luister kan je dat nauwelijks voorstellen want Jansch is één geheel met het instrument. Dit album is voor velen dan ook nog steeds een referentie als het gaat om akoestisch gitaar in de moderne muziek.

Goed om van het gitaarspel te genieten maar vergeet niet naar de teksten te luisteren want die zijn  schitterend en indrukwekkend.

Land of the Midnight Sun

Dit album viert deze maand haar 45e verjaardag en toevallig gaf ik een exemplaar vorige week aan een maatje cadeau. Hij kende dit niet en wil zich wat in Jazz verdiepen.
In mijn ogen kan Jazz-Fusion dan een mooie tussenstap zijn en dan is Al Di Meola een van de eerste artiesten waar je aan moet denken.

Hij heeft nog niet laten weten wat hij er van vindt, maar ieder met een beetje brede muzieksmaak gaat hier wel van genieten. Jazz Rock met hier en daar heerlijke Latin invloeden.

Het album gaat met het nummer "The Wizardals" een waanzinnige uit het vertrek en eigenlijk heb je dit album dan al vijf sterren gegeven. Let zo nu en dan ook eens op het percussion en wie dan wat Santana denkt te horen zit gelijk op het goede pad. Op dit album spelen meerdere muzikanten mee die bij Santana achter de drumkit of andere percussion hebben gezetten.

Ook de diversiteit van het dit album is mega groot. Het is prachtig hoe na ruim een kwartier met behulp van J.S. Bach de luisteraar even pauze krijgt............

De muzikanten op dit album zijn echte een sterrenelftal (het zijn er ook echt elf) en het resultaat is - ook na 45 jaar - om duimen en vingers bij af te likken.

Na twee rustige intemezzo's gaat daarna het gas er weer op en wie laagdrempelige muziek zoekt zal dit niet direct weten te waarderen. Vooral kant twee is totaal ongeschikt als achtergrondmuziek maar de dynamiek, interactie tussen de muzikanten en tempowisselingen zijn fenomenaal.

 

Briljant meesterwerk. Lekker met een ontbijtje op schoot!

 

 

Paul Simon

De vandaag jarige Paul maakt al een mensenleven lang muziek. Een zeer indrukwekkende catalogus bij elkaar gezongen als solo artiest en natuurlijk in de jaren 60 met z'n maatje Art Garfunkel.
Die samenwerking leverde slechts vijf studio albums op en natuurlijk dat heerlijke dubbele live album dat is opgenomen eind van de zomer van 1981 in Central Park (NY).

 

Paul heeft als soloartiest een 14 tal studio albums gemaakt en een aantal live albums. Het aantal singletjes is duizelingwekkend en uiteraard verschenen er de nodige verzamelalbums en boxen.

Voor bij de koffie en met de regen op de achtergrond kies ik voor Paul's debuut. Albums als Graceland, Still Crazy After All These Years en There Goes Rhymin' Simon worden doorgaans als Paul's beste albums genoemd.

Toch mag dit debuut uit 1965 wel een keer in de schijnwerpers. Soms wat ingetogen maar steeds met zeer grote overtuiging.

Het album - dat in de UK is opgenomen - verscheen in eerste instantie niet in de VS en hoe dat precies zit is mij nooit duidelijk geworden. 

Dat neemt niet weg dat dit wel een heel, heel fijn plaatje is om de dag te beginnen.

 

Happy Birthday Paul!

Dag van het Vrouwelijke Orgasme

Dit vieren we niet alleen in Nederland maar dit is zelfs een internationale dag. Gelukkig maar hoewel in heel veel landen nog veel meer achterstallig onderhoud ligt als het om vrouwen gaat.

Overigens moeten we ons als vrijzinnige Nederlanders niet teveel verbeelden. Als je over een onderwerp als dit te enthousiast bent heb je zo het stempel oversekst op je voorhoofd staan. Ben je dan weer te voorzichtig ben je ineens weer preuts en waarschijnlijk een prutsers op dit vlak.

Nederland in de notendop zou je haast zeggen. We denken en blèren alleen nog zwart-wit. Volledig doorgeslagen polarisatie. 

Laten we echter niet teveel afdwalen. Deze dag is het initiatief van een Braziliaanse wethouder die “Día Internacional del Orgasmo Femenino” in het leven riep. Er gaan wat tegenstrijdige (ook in Brazilië doen ze aan polarisatie) berichten waarom hij tot dit idee kwam Wat het ook mag zijn het is een prima idee en wat voor iedere feestdag geldt: je hoeft niet mee te doen!

Dan naar de muziek................er is bizar veel muziek waar het vrouwelijke orgasme wordt bezongen. Heel veel - en dat zal niemand verbazen -  daarvan zijn vooral zangeressen.

Carole King, Cyndi Lauper, Tori Amos, Macy Gray, Yoko Ono en verder terug zelfs Brigitte Bardot en Dusty Springfield. 

Ook de jonge garde gaat het onderwerp niet uit de weg en luister maar eens naar teksten van Charli XCX, Lady Gaga, The Dresden Dolls en Kesha.

Van de week zag ik een docu van Kate Bush en die heeft over dit onderwerp ook al eens haar zegje gedaan. Dat deed ze me het nummer "Feel It" wat we vinden op haar schitterende debuut album The Kick Inside. 

Kate was pas 19 jaar toen dit album verscheen en veel nummers had ze als puber meisje geschreven. 

Het album verscheen in 1978 en de concurrentie in de hitlijsten was in die jaren moordend. 

Toch ging het album - met uitzondering van de VS - helemaal door het plafond en in diverse landen haalde het album de platina status. 

Van het album werden maar liefst vijf (!) singels gehaald. Daaronder de megahit "Wuthering Heights" maar ook het nummer "The Man With The Child In His Eyes" kent natuurlijk iedereen. Beide nummers staan dan ook hoog in de Top 2000.

The Kick Inside is een absoluut vijf sterren album. Zeker voor Europese begrippen. In de VS wisten ze (vooral van die gesettelde knorrige mannelijk muziekjournalisten) niet zo goed wat ze met de jonge Kate Bush aan moesten.

Zeker niet omdat Kate geen enkel thema uit de weg ging en natuurlijk een niet alledaagse zang ten gehore bracht.

Daarnaast was er in Europa - maar ook in Nieuw Zeeland en Australië - veel meer waardering voor haar opvallende danskunsten.

 

Voor normale stervelingen is het album The Kick Inside echter een klassieker onder de klassiekers. Alleen na een dag als vandaag ga je wellicht toch wat anders naar dat geweldige album luisteren........

The Doors

Als je net werkt en je bent net bezig om een muziekverzameling op te bouwen heb je nooit budget genoeg. Om toch over zoveel mogelijk muziek te beschikken bracht in de jaren 70 voor velen de compact cassette de oplossing.

Zelf koos ik voor de bandrecorder en had ik voor een paar tientjes een Akai tapedeck overgenomen van een dansschool die hun apparatuur vervingen. Ik was in die jaren lid van de platen-uitleen-club en ik nam wel vier albums per week op.

Dat deed ik op de goedkoopste tape die er te koop was: Realistic die te koop was in de Tandy shop. Er paste precies vier albums op een tape van 1800 ft als je opnam op 9,5 cm/ps. Voor mij was dat prima maar daardoor heb ik heel veel albums op die manier nooit als fysieke LP gehad.

 

Uiteindelijk kreeg ik een goede baan en niet kort daarop werd de CD geïntroduceerd. De Akai had inmiddels plaats gemaakt voor een dikke Teac X10, maar die gebruikte ik alleen voor compilaties met achtergrond muziek.

Jaren was de CD voor mij DE manier om naar muziek te luisteren. Tot................ongeveer 2000 dagen geleden. Toen maakte ik "de fout" om voor de grap een draaitafel te kopen............

 

Inmiddels is dat wat uit de hand gelopen en heb ik enorme hang naar albums uit de periode dat het budget wat schraal was. Een psycholoog gaat daar vast wat van vinden, maar ik geniet vooral van de muziek en probeer met dit soort schrijfsels mijn enthousiasme wat te delen.

Soms gaat dat gepaard met wat sentimenten en wat is daar mis mee? In m'n collectie zit heel veel moderne en recente muziek, maar eind jaren zestig en begin jaren 70 hebben nu eenmaal mijn muzikale smaak ik hoge maten gevormd.

Van The Doors had ik als puber een paar singletjes die ik bij de Termeulen in de aanbieding had gekocht en ik smulde ervan. Voor een puber soms wat verwarrende teksten, maar ik schoof het als pannenkoeken met stroop naar binnen.

Lekker om eindelijk dit weergaloos goede debuut van The Doors uit 1967 als vinyl in m'n collectie op te nemen.

Het album hoort ook beslist thuis in het rijtje briljante debuut albums zoals Led Zepellin, In The Court Of The Crimson King, Eagles, Greetings From Asbury Park (Springsteen) en Chicago Transit Authority om er even een paar te noemen.

Dit debuut van The Doors is Psychedelische Rock van de bovenste plank en hoewel mijn persoonlijke singletjes sentimenten zeker een rol spelen is de eeuwigheidswaarde van dit album gewoon enorm groot.

Ik ben helemaal niet van het loket dat vroeger alles beter was. Toch kan ik het idee niet negeren dat de muziek die eind jaren 60 en begin jaren 70 werd gemaakt wel heel erg goed de tand des tijds aan het overleven is.

Ik heb de vraag al eens eerder gesteld: welke albums die dit jaar verschijnen hebben over 50 jaar dezelfde eeuwigheidswaarde als deze The Doors en de andere hierboven genoemde debuut albums?

Simpele vraag toch? Zeg het maar?

Ik tik dit net in op het moment dat "Light My Fire" uit de luidsprekers rolt. Als puber smulde ik van het lange orgel intermezzo wat gevolgd werd door een paar droge drumklappen om het tempo erin te houden.

Als puber was ik enorm onder de indruk van het muzikale deel en de tekst van dit Psychedelische pareltje had zelfs een enorme erotiserende werking.

Het singeltje "Light My Fire" heb ik toen grijs gedraaid en ik zing de tekst nog steeds foutloos mee. Niet dat ik daar iemand een plezier mee doe, maar het geeft aan hoe enorme beklijvend muziek kan zijn.

Naast "Light My Fire" kennen we van dit album natuurlijk ook allemaal het nummer "The End". Aanvankelijk een nummer van een afscheid in de liefde maar evolueerde al snel tot een Grieks drama. Toen het nummer ook nog eens werd gebruikt in het apocalyptische meesterwerk van Francis Ford Coppola kreeg "The End" een onnavolgbare status. Het nummer is na "Riders Of The Storm" van de negen nummers die The Doors in de Top2000 hebben staan dan ook de hoogst genoteerde.

"The End" is een capo lavoro maar laat tevens zien dat frontman Morrison schijt, maar dan ook schijt heeft aan iedere fatsoensnorm. Dit rebelse gedrag zorgde voor veel unieke muziek en waardering maar ook voor de ondergang voor dit literaire en muzikale wonder. 

 

Dat neemt niet weg dat de eerste zes albums van The Doors verplichte kost zijn voor een ieder die van beklijvende muziek houdt die een mega hoge eeuwigheidswaarde heeft. 

Dit debuut The Doors was bij het verschijnen een sensatie die in de VS maar liefst vier keer platina opbracht. Voor muziek in dit genre toch een ongekend unieke prestatie. Ter vergelijk: het debuut van The Beatles wat echt wel heel laagdrempelige muziek is kwam niet verder dan één platina plaat!

The Doors..............

Led Zeppelin's debuut

De Olympische spelen zijn aan de gang en dat gaat voor een groot deel aan mij voorbij. Veel sport is tijdens werktijden, maar ik ben ook dat chauvinistische gedoe wat rond dit soort evenementen hangt wel een beetje zat.

Toch even een plaat gepakt met daarin Olympia. Olympia in het legendarische debuut van Led Zeppelin? Het album wat nu opstaat is een heruitgave van dit debuut met twee extra platen. Naast het brute en weergaloze debuut krijgt de luisteraar vier kantjes live in..................de Olympia.

Veel passender wat betreft Olympische Spelen krijg ik het niet en dat is prima want ik ben ze eigenlijk al weer meer dan zat. De Olympische Spelen bedoel ik dan en niet Led Zeppelin.

Het debuut van Led Zeppelin is al meer dan genoeg over gezegd en geschreven. Het is een van de beste debuut albums die er in dit deel van het universum is gemaakt. Brutaal en Bluesrock van de aller, aller bovenste plank en we waande ons ook al een beetje in de kraamkamer van de Hardrock.

Een wat ouder vriend z'n broer had dit album en vooral nummers als "Good Times Bad Times" en "Dazed and Confused" maakte op de jonge snaak die ik nog was een verpletterende indruk.
Ik was nog maar net een beetje aan muziek aan het snuffelen, maar ik kan mij heel goed voorstellen dat een ieder die al wat meer met muziek bezig was volledig uit z'n schoenen werd geblazen.

 

Het debuut van Led Zeppelin verscheen in januari 1969 en wie er de beste Rock albums van het jaar ervoor bij pakt kan toch maar één conclusie trekken? Led Zeppelin gooide de steen niet naar de overkant van de straat, ook niet naar het einde van de straat, maar de steen ging helemaal de stad uit. 

Dit was echt een mega stap in de ontwikkeling van de moderne muziek. Later dat jaar zouden ze het met Led Zeppelin II nog eens overdoen door het definitieve muzikale geboortekaartje van de Hard Rock te maken.

 

Terug nog even naar het debuut. In 2014 verscheen deze speciale editie met twee extra platen met daarop een concert in de Olympia in Parijs. Het optreden is gehouden in oktober 1969 kort voor het verschijnen van het album Led Zeppelin II. De setlist bevat een groot aantal nummers van het debuut en de bezoekers werden tevens getrakteerd met een voorproefje van Led Zeppelin II waaronder het inmiddels mega bekende Moby Dick.

Het oorspronkelijke album werd ook commercieel een mega succes. In de VS haalde het album acht (!!!) keer platina. Dat zijn acht miljoen platen! 8.000.000! Dat voor een debuut.

Ter vergelijking: debuut Stones: 500.000, debuut Beatles 1.000.000..........

Just numbers!

Ruim 50 jaar oud en voor de liefhebbers van Blues Rock en lekker ouderwetse Hard Rock blijft dit een album om vingers en duimen bij af te likken.

Het extraatje met de setlist van de Olympia laat overduidelijk horen waarom Led Zeppelin van begin af aan geen goud wist te winnen, maar alleen voor heel veel platina in de wieg was gelegd.

Grijs

Er staat zo een stevige wandeling op het programma maar het is mega grijs weer. Dus even moed verzamelen met een goeie bak koffie en een lekker plaatje. Als we het over grijs hebben dan is dit er wel een die ik grijs gedraaid heb!

Het gaat om het debuutalbum van de Eagles uit 1972. Toen het album net uit was hoorde ik het bij de Berenkuil (voormalige platenwinkel Rotterdam) en ik was meteen verkocht.

Toen ik thuis kwam met de plaat waren mijn vrienden echter minder enthousiast. Sterker ze vonden het niks. Ook de recensies die de weken daarop in de "de bladen" verschenen waren geen weerspiegeling van mijn enthousiasme. Het toonaangevende blad Rolling Stone kwam niet verder dan 3,5 ster. Nu is dat blad ook daarna niet erg scheutig geweest met sterren als het gaat om albums van de Eagles.

Wat mijn vrienden en Rolling Stone er toen ook van vond is het met dit album is het uiteindelijk toch goed gekomen. In de VS haalde het album op z'n sloffen de platina status. Belangrijker is echter dat de Eagles met dit album de Countryrock naar een level hebben getild dat het brede publiek het volledig heeft omarmd.

Het album Sweetheart Of The Rodeo (1968) van The Byrds mag echt wel gezien worden als de officiële geboorte van de Countryrock. Dit debuut van de Eagles - die daarvoor actief waren als begeleidingsband van Linda Ronstadt - mag gerust gezien worden als de grote doorbraak van de Countryrock bij het grote publiek.

Hoewel de heren dit album beginnen met het nummer "Take it Easy" was het vanaf dit debuut voor de band een gekkenhuis. Dat heeft voor de nodige wrijvingen en bandwisselingen gezorgd. De eerste periode heeft de band dan ook maar amper 10 jaar geduurd en slechts zes studio albums opgeleverd.
Toch is het - zelfs nu nog - een van de populairste bands met indrukwekkende verkoopcijfers. Het album Eagles Greatest Hits behoort wereldwijd zelfs tot een van de best verkochte platen. 

Zelf ben ik echter niet zo van de Greatest Hits albums en draai liever een plaat zoals de artiest(en) dat zo gemaakt heeft. 

Koffie dan maar met dit heerlijke debuut van de Eagles.

Dylan's debuut

Morgen wordt dit fenomeen 80 jaar en op radio, TV en krant kan je er ook nauwelijks omheen.

Vandaag het eerste album van Dylan maar eens op de draaier gelegd. Op dit debuut uit 1962 maakte de wereld vooral kennis met de zanger Dylan, want slechts twee van de dertien nummers zijn eigen composities.

Hoewel het beslist geen slecht album is voelt het - zeker als je de opvolgers erbij pakt - toch een beetje als warm lopen.

Op de opvolger The Freewheelin' Bob Dylan gaat Dylan helemaal los als liedjestovenaar met maar liefst dozijn briljante composities.

Op dit debuut kiest Dylan vooral voor traditionals die hij in een aantal gevallen van een eigen sausje heeft voorzien.

Toch kreeg in die vroege zestiger jaren de luisteraar al een "sneak preview" wat Dylan als componist in z'n mars had.

Met het nummer "Talkin' New York" neemt Dylan de luisteraar mee in de beleving van de plattelands jongen die naar de grote stad trekt.

Het zou een liedje van een puber kunnen zijn, maar de compositie getuigd al van grote maturiteit. Het tweede nummer op dit debuut wat Dylan zelf heeft geschreven is "Song To Woody".

Een ode aan een van Dylan's inspiratiebronnen en het is een start van een eindeloze rij songs waar Dylan - al of niet direct - naar andere artiesten verwijst.

Het is een interessant geldachtenexperiment om je eens te verplaatsen naar het moment dat dit album verscheen: Maart 1962 dus.

Hoe zag de wereld er toen uit en..............hoe zou je dan zo'n album van Dylan beoordelen?

 

John Glen was kort ervoor met een Mercury MA6 de ruimte ingeschoten en er waren enorme overstromingen aan de Noordzeekust van Duitsland.

In Birma was er een staatsgreep die - als we eerlijk zijn - het land nog steeds in een wurggreep heeft.

De VN spreekt sancties uit tegen Cuba en West Samoa wordt onafhankelijk. 

In Noord Nederland is een vreselijk treinongeluk met bijna 100 doden. Een militaire coupe in de Dominicaanse Republiek en de Nederlandse marine krijgt het aan de stok met die van Indonesië. De Gaul geeft toestemming dat Algerije onafhankelijk wordt. De eerste drie maanden van 1962 in vogelvlucht...........

Op de een of andere manier kan ik het niet laten mij voor te stellen hoe het zou zijn als ik in het voorjaar van 1962 voor het eerst met Dylan zou worden geconfronteerd.

Zou het liefde op het eerste gezicht zijn? Zou ik toen al vallen voor zijn opmerkelijk stem? Zou ik de kat nog even uit de boom kijken? 

Lastig om je dat voor te stellen maar het geeft niet alleen inzicht hoe Dylan zich ontwikkelend heeft maar ook hoe je eigen muzieksmaak zich heeft ontplooid.

Van het debuutalbum van Dylan zijn een enorme berg heruitgave (CD en LP) gemaakt met de meest uiteenlopende hoesontwerpen, gekleurd vinyl en picture discs. Audiofiele edities op 45 toeren, edities met zowel de mono als de stereo uitvoering.

Zelf heb ik een versie van paars vinyl van het Spaanse WaxTime. Kwaliteit valt alles mee waarbij het met dit soort platen wel de vraag is of dit zuurstok vinyl 50 draaibeurten gaat overleven.

Dylan heeft na dit album een groot aantal veel betere albums gemaakt, maar wie geïnteresseerd is hoe de woordentovenaar zich ontwikkeld heeft is dit album toch een must.

"Song To Woody"

I'm out here a thousand miles from my home
Walking a road other men have gone down
I'm seeing a new world of people and things
Hear paupers and peasants and princes and kings

Hey hey Woody Guthrie I wrote you a song
About a funny old world that's coming along
Seems sick and it's hungry, it's tired and it's torn
It looks like it's dying and it's hardly been born

Hey Woody Guthrie but I know that you know
All the things that I'm saying and a many times more
I'm singing you the song but I can't sing enough
'Cause there's not many men that've done the things that you've done

Here's to Cisco and Sonny and Leadbelly too
And to all the good people that travelled with you
Here's to the hearts and the hands of the men
That come with the dust and are gone with the wind

I'm leaving tomorrow but I could leave today
Somewhere down the road someday
The very last thing that I'd want to do
Is to say I've been hitting some hard travelling too

George Ezra - Wanted on Voyage

Over nieuwe artiesten heb ik nooit zoveel te melden. Het is ook nog nauwelijks bij te houden. Ik lees meerdere muziekbladen per maand en volg divers websites.
Het wordt echter alleen maar meer en meer. Oudjes als Dylan, Neil Young, Stones blijven met platen komen, terwijl er ook diverse generaties nieuw artiesten met schitterend werk komen.

Schitterend werk kunnen we dit debuut album van George Ezra uit 2014 wel noemen. Toen ik de eerste keer het nummer "Budapest" hoorde werd ik gelijk beetgepakt. Als een soort houdgreep maar zonder mij er ongemakkelijk bij te voelen. Een wurggreep die voelde als gewenst!

Na het horen van "Barcelona" was ik om en moest ik dit album hebben. Ezra heeft een heel opvallende stem waar je waarschijnlijk als een blok voor valt of het helemaal niks vindt. Net als koriander. Jakkes of heerlijk. Geen middenweg!

De vakpers was over dit album echter unaniem en het regende 4 en 5 sterren. Toch heb ik twijfel of ik tien albums van Ezra zou willen hebben. Zover is het nog niet wat na z'n tweede album (in 2018 is het op dit moment wachten op nummer drie. Nummer drie heeft hij min of meer tijdens zijn tournee in 2019 aangekondigd, maar door de Corona gaan al dit soort planningen helaas op z'n kop.

Ezra hoort bij mij in de categorie waar ik beslist één album van moet hebben, maar dan is één waarschijnlijk ook genoeg. Van Led Zeppelin, Allman Brothers, Pink Floyd, Van Morrison, Neil Young kan ik gewoon tien albums achter elkaar draaien.
Bij Ezra krijg ik dat gevoel niet, terwijl ik Wanted on Voyage van voor tot achter helemaal afkluif. Geen noot, geen regel wil ik missen, maar dan is het op de een of andere manier ook klaar!

Het Allman Brothers debuut

Dit is het debuut album van The Allman Brothers uit 1969. Dus in de bezetting bij de oprichting een paar jaar voor al die nare motorongelukken.
Vroeger heb ik dit album gehad in de vorm van de heruitgave uit 1973.
Het album komt oorspronkelijk uit 1969 maar in 1973 is er een nieuwe mix van uitgebracht.
De oorspronkelijke stereo mix uit 1969 was van (die moest ik even opzoeken) Adrian Barber die ook de producer van de plaat is.
De stereo mix uit 1973 is gemaakt door Tom Dowd. Een bekende in deze kringen. Dowd heeft een groot aantal platen van de Allman Bros geproduceerd, zoals mega successen At Fillmore East (referentie in live albums) en Eat a Peach.
Dowd had als geen ander door dat ondanks dat de band uit zes man bestond, je niet teveel als producer in de weg moest gaan lopen.
Het blijft – zeker als we nu terugkijken – heel bijzonder dat zes man zo op elkaar waren ingespeeld. Of ze nu een snel deuntje speelde of 40 minuten gingen staan jammen.
De band speelde in de studio ook nagenoeg altijd op dezelfde wijze als op het podium.
In haar oorspronkelijke bezetting behoren de Allman Brothers ook tot de absolute top als het om live spelen gaat.
Met de tragische motorongelukken van Duane Allman (1971) en Berry Oakley (1972) viel er toch wel wat kwaliteit weg. Neemt niet weg dat het mega knap is wat de band daarna allemaal nog heeft gemaakt.

Hoe geweldig de inbreng van nieuwkomers als Warren Haynes en Derek Trucks ook mogen zijn, blijft de chemie die de eerste zes Brothers hadden wel heel erg uniek.
Nergens anders gezien!
Gelukkig zijn er heel veel opnames uit die periode en alles verzamelen waar Duane en Berry nog op meespelen is nog een hele kluif.
Maar voor liefhebbers van Blues/Southern Rock wel de moeite. Zeker als je het weet te waarderen als er zo nu en dan een vleugje Jazz wordt ingevoegd.

Op de draaitafel ligt nu de heruitgave (2016) van het debuut album met de titel The Allan Brothers.
Het gaat hier om een audiofiele uitgave met twee platen. Plaat 1 bevat de originele mix uit 1969 van (moet ik hem weer opzoeken) Adrian Barber. Plaat nummer 2 is de mix van Tom Dowd uit 1973.

Ik heb nog geen A-B vergelijking gedaan. Eigenlijk heb je dan twee draaitafels nodig.

Wat opvalt is dat beide platen heel schoon klinken. Stil is stil!
Erg goede (ruime) dynamiek.
Nadeel van ruime dynamiek kan zijn dat heftige gitaar-rifjes gaan staan clippen. Daar is geen sprake van. Muziek blijft muziek en wordt niet een brei aan geluid.
Goed stereobeeld en bij de eerste luisterbeurt viel geen inconsistentie op.
Keurige geperst, geen stof op de platen.
De mastering van deze heruitgave is verzorgd door Kevin Reeves. Een hele grote meneer in mastering.
Een ieder die een beetje in het totale proces van opname tot CD/LP is geïnteresseerd heeft deze naam zeker meermaals langs zien komen.
Hij zit al heel lang bij Universal Music en hoewel Reeves wel eens nieuwe materiaal doet heeft hij zich vooral gespecialiseerd in het afstoffen van oud materiaal.
Zo heeft hij (re)mastering gedaan voor Miles Davis, Ella Fitzgerald, Marvin Gaye, Moody Blues, The Cream en honderden anderen.
Als je een heruitgave van een album koopt en bij mastering staat Kevin Reeves is het eigenlijk wel ok.

De hoes bevat aan de binnenzijde de iconische foto van de band naakt in een beekje. Een prachtig tijdsbeeld en in de verpreutsing van de huidige maatschappij nauwelijks nog denkbaar.
De hoes bevat keurige antistatische binnenhoezen. Zo hoort het!

Dan de muziek want daar gaat het om. Met deze plaat maakte de Allman Bros een geweldig debuut maar commercieel duurde het toch even.
Later zijn meer en meer liefhebbers zich gaan realiseren wat een belangrijk album dit eigenlijk is.
Sterker. Zeer het is een zeer invloedrijk album en een stempel op wat er jaren lang in Amerika aan muziek gemaakt zou gaan worden.
Blues, Rock, vleugje Jazz en Soulfull!!!!!!!!!!!!
Dat met geweldige gitaarpartijen, puik drumwerk en dat heerlijke orgeltje.

Je voelt gewoon hoe deze gasten het beste in elkaar los maken. Hoog energie niveau maar ze stralen ook uit dat ze dit de hele dag vol kunnen houden. De concerten waren daar ook het bewijs van.
Strak, stevig, melodieus en soms zelfs wat zwoel zoals op Dreams.
Nummers als Dreams zijn zo mega relax en als daar nog eens een 40 minuten versie van opduikt sta ik gelijk in de winkel.

Heerlijk, smullen!

Outlaws

Eigenlijk een beetje een rare naam voor een band. Maar net als piraten zijn outlaws inmiddels van een laagje romantische vernis voorzien.

Schurken uit het wilde westen zijn – mede door de filmindustrie – tot echte helden geëvolueerd.

Voor bij de koffie heb ik het debuut album van The Outlaws uit 1975 uit de kast gehaald.

Wie een lijstje gaat maken met de 50 meest indrukwekkende debuut albums kan bijna niet om dit album heen.

Ook al ben je niet zo’n fan van Southern Rock zal in veel gevallen dit album wel smaken.

Het is niet heel rauw en vooral heel muzikaal. Zuiver en verstaanbaar gezongen. Lekkere gitaarrifjes zonder dat de boel staat te clippen.

Er wordt vlot gespeeld door een band die bij hun debuut al bizar goed op elkaar is ingespeeld.

Zo gek is dat niet want de band bestond al zo’n 10 jaar voor het eerste album werd uitgebracht.

Als je de opbouw en historie van de verschillende Southern Rock bands naast elkaar legt zie je opmerkelijke veel overeenkomsten.

Zo ook de pauze die er geweest is en het grote aantal wisselingen in bezetting.

De catalogus van de Outlaws is niet heel groot en de beste albums hebben ze wat mij betreft toch gemaakt voor de grote adempauze.

Zeg maar de albums tussen 1975 en 1994. Een aantal van die albums krijgen in sommige recensies wat lage cijfers, maar de concurrentie in die jaren in dit genre was moordend.

 

The Outlaws bestaan nog steeds en tussen 2000 en nu hebben ze vier studio en twee live albums uitgebracht. Niet slecht en leuk om een keer via streaming naar te luisteren, maar 20 Euro voor een vinyl versie vind ik die albums niet waard.

Met The Outlaws heb ik ook geen last van een compleetheidsyndroom zoals ik wel heb met The Stones, The Allman Brothers, Neil Young en Bob Dylan.

 

Dit geweldige debuut bevat twee nummers die bekend (hit) zijn geworden.

De eerste is There Goes Another Love Song. Qua tekst is het eigenlijk een zuiver Blues nummer. Probeer het maar eens te zingen met een beetje knappe Blues Melody.

In de zinnen de knip even goed leggen en snap je wat ik bedoel.

Neemt niet weg dat het een heerlijk nummer is een een geweldige opener van dit briljante album.

Tien nummers lang stellen deze jongens niet teleur. Het zit doorgaans aan de wat beschaafde kant van de Southern Rock ,maar het laatste nummer is een stevige uitsmijter.

Met Green Grass & High Tides knallen de heren eruit.

Stones fans zullen denken waar ken ik die titel van?

Klopt! Knipoogje!

Het nummer gaat overigens niet over plantjes die je kan roken (of in de cake kan stoppen) wat sommige fans dachten.

Het is een soort eerbetoon aan overleden Rock artiesten.

Een indrukwekkend eerbetoon. Bijna 10 minuten geven de Outlaws het beste van zichzelf.

Het is verreweg het meest stevige nummer en als je dit voor het eerste hoort denk je: Een nieuwe Jamband is opgestaan.

 

Ze hebben als Jamband nooit een reputatie gekregen, maar van Green Grass & High Tides heb ik een live versie in de kast staan van dik 20 minuten. Best heel goed.

Daarmee verslaan ze nog niet de wereldkampioen (ABB) jammen, maar dat is wel een heerlijk stukje muziek.

The Outlaws…..met extra sterke koffie dan maar!

 

Cristone “Kingfish” Ingram

Als ik de rest van m’n leven maar aan één sport mag doen is dat fietsen. Jammer voor het duiken, wandelen en skiën maar dat is echt een “no brainer”
Mag ik nog maar één type avondeten dan is dat pasta. Geen vraag: BASTA!
Een soort dessert? IJs.
Een vakantieland? Italië.
Een soort drank? Whisky.
En een soort muziek? Ook een “no brainer”………..BLUES ROCK!  

Die keuze is na vandaag alleen maar nog makkelijker geworden.
Tijdje terug las ik iets over dit mega talent maar je wordt in muziekbladen overladen met tips voor talenten. Ik ben iedere week wel 4-5 uur bezig nieuwe muziek te checken. Kan je een dagtaak van maken.
Dat ik de tip “Kingfish” niet heb opgevolgd was toch een misser maar gelukkig was daar een van m'n vrienden die mij op dit talent wist te attenderen.

Vorige week plaatste hij en muziekvideo op Facebook en toen was ik om. Dag later bij hem een tiental clips van Kingfish zitten luisteren en terug thuis z’n debuut album besteld.
Ik hoorde net de bel niet want ik zat de finale van de Giro etappe te kijken dus de postbode stond koud en nat te worden…………. De Blues zeggen we dan....

Hoes is eenvoudig maar wel met zo’n lekker klassiek achtergrond verhaal op de achterzijde. Dat was vooral in de jaren 60 erg populair. Pak maar eens het debuut van Bob Dylan, Bert Jansch of vroege platen van Howlin’Wolf, Aretha Franklin en Chet Baker om er een paar te noemen.
Zo’n verhaaltje op de achterkant geeft de plaat een klassiek karakter. 

Bij die hoes blijft het klassieke dan ook wel. Kingfish speelt pure Bluesrock maar doet niet even een kunstje wat al eerder is gedaan. Het is fris en alle nummers hebben voldoende wendingen om dit album niet af te doen als het zoveelste Bluesrock album.
Dit album is in mijn ogen een mijlpaal in de ontwikkeling van de Bluesrock. Natuurlijk zijn er genoeg toppers die deze muziekstroom levendig houden maar Kingfish zorgt voor een jonge (hij is net 21) frisse wind.
Opmerkelijk is dat hij zich op “Fresh Out” laat helpen door niemand minder dan Buddy Guy. De zwaar bejaarde inspirator van Hendrix en Clapton speelt een deuntje mee en zo te horen zingt hij een couplet. 

De solo die Buddy Guy eruit poept mag er voor 84 jarige overigens best wel zijn.
Verder zien we Tom Hambridge op de hoes staan. Die heeft bij werkelijk iedereen wel in de studio zitten drummen, maar Hambridge is daarnaast een uitstekende producer.
Hambridge heeft projecten gedaan met Buddy Guy, Eric Burdon, ZZ Top, Ana Popovic (ook zo’n gitaar beest) , The Bluesbreakers, Joe Bonamassa, Devon Allman, Susan Tedeschi, Lynyrd Skynyrd en vele anderen.

Als toppers als Tom Hambridge en Buddy Guy aan een debuut album meewerken dan weet je dat ze wat gezien hebben wat wij nog niet wisten.......
Wat een album. Kort na de release op nummer 1 in de Billboard Blues Chart en door Allmusic uitgeroepen tot het beste Blues album van 2019 en een Grammy nominatie.
Het album bevat een download ticket en dat levert twee extra nummers op! 

Cristone bedankt in een afsluitend stukje tekst zelf een aantal mensen zoals z’n ouders van wie hij z’n eerste gitaar kreeg. Ook geeft hij een klein inkijkje in welke spullen hij heeft gebruikt voor dit unieke album.

Een briljant debuut van een al even briljant talent.

Aussie Soul

Met het kopen van platen uit deze eeuw ben ik wat spaarzaam. Simpel: zowel de fysieke als de budgettaire ruimte is beperkt en tweedehands aanbod van platen uit deze eeuw te verwaarlozen.
Daarnaast koop ik alleen platen met een bepaalde eeuwigheidswaarde. Alle andere muziek kan ik via radio, youtube en spotify horen.
Maar soms heb je geen keus. Met dit album van The Teskey Brothers had ik geen keus.
Album al een paar keer in m’n handen gehad en toen ik van de week “Pain and Misery” weer een keer hoorde ben ik even stil in een hoekje gaan zitten.
 
De prikkel om naar de platenzaak te gaan wilde echter maar niet zakken!
Nog een keer koffie en een koekje. Even een half uurtje onder de zonnebank. Glaasje single malt. Niks hielp.

Ouwe echte soul (niet te verwarren met die disco troep) door een stel bleke aussies! Vleugje Blues-Rock.
Is het Blue Eyed Soul? Ja maar niet zoals Hall & Oates dat maken.
Dit is doorleefd en minder gepolijst.
Als Joe Cocker? Nee dit is net wat minder rauw en iets meer soulfull.
Eigenlijk doen een hoop nummers je vooral aan Otis Redding denken.
Wat ik als liefhebber van Otis wel weet te waarderen.
Vooral de echte soul nummers. Een aantal nummers (zoals Shinny Moon) waar ze iets meer de blues kant opgaan zullen liefhebbers van J.J. Cale en Clapton zich bedient voelen.
Maar wat een achterlijk goed album. Dit debuut album komt uit 2017 en een paar maanden geleden hebben ze opvolger gemaakt die ik recent in de trein heb zitten luisteren. Ook bizar goed!
Ik vond de keuze lastig maar “Pain and Misery” heeft de doorslag gegeven.
Maar opvolger “Run Home Slow” gaat er zeker komen.
Dit is muziek met eeuwigheidswaarde die een plekje in de kast verdient!

Brrrrrrrrr wat goed!

16 maal een debuut

Grijze dag. Eens zestien debuut albums uit de kast getrokken om er toch een beetje vrolijke dag van te maken.

Van links naar rechts en van boven naar beneden.

Het debuut album van Led Zeppelin is natuurlijk onbetwist het beste debuut album ooit.
Met dit album werd de weg geplaveid voor heel veel mooi Hardrock werk.
Oa met het imposante "Dazed and Confused". Ja dat was iedereen wel na de introductie van dit album
Acht maal platina in de USA en terecht in de lijst van Q: "The Music That Changed the World"

Het debuut van King Crimson is misschien nog genialer, maar slechts bij een aantal fijnproevers bekend. Daar waar Led Zeppelin kleur gaf aan wat we Hardrock zijn gaan noemen, waren het groepen als King Crimson die Progressieve Rock op de landkaart zetten. Een uniek debuut en een plaat als deze nu uit zou komen nog steeds als briljant zou worden ontvangen.
Verkoopcijfers zijn natuurlijk niet te vergelijken, maar platforms als Mojo en Allmusic geven dit album allemaal vijf sterren.

Het debuut van een supergroep die voortkwam uit drie top groepen:
David Crosby van The Byrds, Graham Nash van de Hollies en Stephen Stills van Buffalo Springfield.
Briljant debuut en liefdesverdriet rond Judy Collins heeft Stephen Stills er toe gebracht een paar schitterende bijdrages af te leveren voor de klassieker.

Dit eerste album van multi-instrumentalist Al Di Meola liet mooi zien hoe Pop, Rock en Jazz gemixt kunnen worden. Hij was daar niet alleen in maar met dit album was er geen weg meer terug en Jazz Fusion was definitief een serieuze muziekstroming.

Toen ik met het debuut album van de Eagles thuis kwam vonden m'n vrienden het maar niks. Commentaar van "wat is dit nu weer" tot "kansloos".
We weten inmiddels allemaal hoe het is afgelopen en Country-Rock was niet langer weggelegd voor liefhebbers, maar werd volledig door het grote publiek omarmt.

10 Mistakes van Gruppo Sportivo was zeker geen foutje. Integendeel! Zeer succesvol debuut en het album liet mooi horen dat New Wave van Nederlandse bodem mee kon met de wereldtop.
Nog steeds een feestje om te draaien!

Na een album of tien is Chicago de kant van de commerciële pop opgegaan. Niet slechts maar toch te gewoon. Jammer want in die eerste tien albums lieten ze horen dat ze meesters zijn in het samenbrengen van Rock en Jazz. Opmerkelijk is trouwens dat dit geweldige debuut album een dubbelaar is. Zeker voor die tijd.

Persoonlijk ben ik helemaal gevallen voor de stem van George Ezra. Maar niet ieder zal dit met mij delen. Opmerkelijk is ook dat deze plaat in de UK in een mum van tijd vier (!) maal platina haalde en in de USA niet verder kwam dan één keer goud.

Nog geen 20 jaar en Kate Bush levert een debuut plaat van ongekende klasse. Natuurlijk is Kate een prachtige verschijningen en maken haar mysterieuze dankpassen de schitterende zangpartijen  helemaal af.

Door sommige afgedaan als een goedkope kopie van Led Zeppelin. Nu was er in de jaren 70 natuurlijk geen andere band die zo liep te kopiëren (ik noem het liever inspireren) dan Led Zeppelin.
Dus dat is een wat lastige kritiek. Ik vind het heerlijk dat een groep jonge gasten er voor kiest lekker ongecompliceerde Hardrock te maken.
Ik niet alleen want dit album kreeg al een Grammy en nog een aantal onderscheidingen.

J.J.Cale was een briljante componist en de rij covers van nummers van Cale is ook oneindig.
Toch is het een feest om Cale zelf aan het werk te horen. Zijn wat aparte stem met "klein" gitaarwerk waren vanaf z'n eerste album z'n handelsmerk.

Het behoeft geen uitleg dat de Dire Straits zich door J.J. Cale hebben laten inspireren. Daarnaast besteedde deze Britse band veel aandacht aan de geluidskwaliteit. Dit heeft er voor gezorgd dat de band een belangrijke rol speelde bij de opkomst van de CD.

Album kwam uit vlak nadat ik was afgezwaaid van militaire dienst. In het leger heel veel Punk en New Wave geluisterd. Soms vond ik dat wat te....... The Cars lieten met dit debuut het publiek kennismaken met een fraaie mix tussen Rock en New Wave. Klasse!
Zes (!) keer platina in de U.S.A.!!!!

Wat een debuut! Nog steeds een van m'n favoriete platen van Bruce Springsteen. Ik vind sowieso alles van voor The River het betere werk. Daarna werd hij helaas bezit van het grote publiek en werd de muziek mij iets te toegankelijk. Dat kan je van Greetings From Asbury Park niet zeggen en daarom is dit album na vele jaren nog steeds de moeite om te draaien.

New Wave met een vleugje Rock en Reggae en het grote publiek was verkocht. Natuurlijk hielp het dat ook nog drie leuke jongens waren, maar ze zorgde er onmiskenbaar voor dat New wave breed gewaardeerd werd. The Police deed het erg goed in Nederland en alle albums vlogen naar nummer 1 of 2 in de album hitlijsten.

Ik draai eigenlijk zelden platen van Boston er er is toch niks mis mee. Toch lijkt het een vorm van Hardrock die het vooral erg goed doet in het thuisland van de band.
Maar liefst zeventien keer platina in de U.S.A. tegen slechts één keer goud in de UK?

Er zijn natuurlijk nog honderden fraaie debuut albums. Deze zestien zonder uit te zoeken uit de kast gerukt om een grijze dag een beetje minder grijs te maken.