50 jaar No Reason To Cry

De vakpers had van Eric Clapton destijds blijkbaar een stevige bluesplaat verwacht, en dat is No Reason To Cry simpelweg niet. Clapton had in 1976 gewoon zin om met een flinke groep muzikale vrienden een tiental lekkere nummers op te nemen. Volgens mij is dat meer dan prima gelukt, en ook de hoes straalt die sfeer uit van een hechte club muzikanten die heerlijk samen muziek heeft gemaakt.

Zelf vind ik het een heerlijk relaxed album met een grote diversiteit aan nummers. De vakpers noemde die diversiteit destijds een "gebrek aan consistentie", maar het is juist die afwisseling die bij veel fans voor waardering zorgt.

Als Dylan-fan ben ik natuurlijk mega-enthousiast over "Sign Language". Het nummer had zó op Dylans album Desire - dat iets eerder dat jaar was verschenen - kunnen staan.

Muzikale vrienden zijn het duidelijk op dit album, want velen van hen hebben onwaarschijnlijk vaak met elkaar samengewerkt. Het nummer "Hello Old Friend" zal daarin zonder twijfel de nodige inspiratie hebben gevonden. Geen ingewikkelde, krankzinnige hoogvlieger, maar gewoon een lekker nummer met een paar prima muzikale loopjes.

Met de bluesklassieker "Double Trouble" (oorspronkelijk van Otis Rush) is wat mij betreft ook helemaal niks mis. Nee, ga het vooral niet vergelijken met het origineel van velen jaren daarvoor. Waar Otis bij zijn eigen versie koos voor een meer orkestrale aanpak, flirt Clapton hier op een toffe manier met de sound zoals hij die met zijn maatjes van Cream neergezet zou hebben.
Op deze "Double Trouble" kwam destijds natuurlijk ook de nodige kritiek, maar Otis Rush lag er zelf niet wakker van: tien jaar later stond hij samen met Clapton op het podium in Montreux om misschien wel de lekkerste versie ooit te spelen!

Het nummer "Innocent Times" is dan weer een heel ander verhaal. De fantastische vocale bijdrage van Marcy Levy maakt dit voor mij misschien wel de favoriet van het album. Op het lekkere uptempo nummer "Hungry" horen we dat Marcy nog meer dan genoeg adem over had. Heerlijk tegen Clapton in zingen. Weer eens wat anders dan een gitaarbattle!

"Black Summer Rain" is de afsluiter van dit album en wat mij betreft een absolute parel. Clapton die in die jaren zijn lichaam helaas flink aan het verwoesten was, zingt hier toch wel heel erg lekker.

No Reason To Cry heeft een enorm hoog laidback-gehalte, en dat is precies de reden waarom ik dit album elk jaar wel een paar keer met veel plezier uit de kast trek.

50 jaar E.C. Was Here

In de jaren dat dit album verscheen was ik al een groot fan van Clapton. Slowhand zoals hij toen door veel fans werd genoemd heb ik in die jaren ook in Ahoy zien spelen.

Logisch dat toen dit live album verscheen het snel aan mijn collectie werd toegevoegd. Kort daarna kreeg ik verkering met en meisje (was al een hele vrouw) met de initiale E.C.

Dat zorgde natuurlijk meermaals voor een leuke verwijzing als ik als ik met een iets bredere glimlach rondliep............yep....E.C. was hier.............

 

Over het album zelf kunnen we vrij kort zijn: de media stond niet te juichen terwijl de fans het album toch wel lieten smaken.

In mijn ogen is het een prima setlist en ook prima uitgevoerd en los van de sentimentele waarde van het album mag ik het graag aan de schijvendraaier toevertrouwen.

 

Het album begint met het schitterende "Have You Ever Loved a Woman". Clapton speelde dat nummer op dat moment al tien jaar al of niet solo of in samenstellingen als The Bluesbreakers of Derek & The Dominos.

Deze 12 bar blues is geschreven door Billy Myles en voor het eerst opgenomen in 1960 door Freddie King. Prima uitvoering van King maar Clapton zorgde met de versie op het dubbelalbum Layla and Other Assorted Love Songs (1970) dat het nummer definitief een blues-klassieker werd.

Deze liveversie mag dan een tikkie minder zijn maar juist omdat deze minder gepolijst is klikt het toch wel heel, heel, heel lekker en een fijn begin van dit album.

 

Daarna volgt een heerlijke versie van "Presence of the Lord" wat we kennen van het enige album van Blind Faith. De supergroep onder de supergroepen maar dat was misschien ook we gelijk het probleem.....

De versie van "Presence of the Lord" op deze E.C. Was Here vind ik persoonlijk wat rijper en heb ook het idee dat deze wat minder is afgeknepen. Het nummer krijgt in deze live versie gewoon de ruimte die het verdiend. 

 

Kant A wordt afgesloten met "Driftin' Blues". Een heerlijke blues-klassieker die we (zeker wie 78 toeren blues verzameld) kennen van Johnny Moore. Smullen!

 

Kant B begint met  "Can't Find My Way Home". Het nummer is geschreven door Steve Winwood en was voor het eerste te vinden op het hierboven genoemde Blind Faith album. Zelf mag ik Windwood heel graag horen zingen en ondanks de bijdrage van Yvonne Elliman vind ik deze E.C. versie toch een tikkie minder. Het is - ondanks dat een paar keer stevig wordt aangezet - net een beetje te braaf en te gezocht geworden.

 

Met "Ramblin' on My Mind" brengt Clapton vervolgens een prachtig ode aan van wat misschien de baas van alle blues-bazen is: Robert Johnson. 

Een heerlijke blues-klassieker die voor Lucinda Williams zelfs aanleiding is geweest er een album naar te vernoemen.

Clapton stelt bij deze ode niet teleur. Integendeel! Subtiele Blues van de bovenste plank. Smullen!

 

Het deze maand 50 jarige album sluit af met "Further Up the Road". Het origineel heet "Farther Up the Road" en is in 1957 voor het eerst opgenomen door de Bobby "Blue" Bland.

 

Los wat de media er van vond mag ik het album graag draaien. Vooral omdat alles echt heerlijk klinkt. Het genoemd "Can't Find My Way Home" vind ik dan een tikkie minder, maar ik zet de naald niet een nummer verder. 

 

"Further Up the Road" is een energieke uitsmijter, maar geeft mij ook wel eens het gevoel of er niet een dubbelalbum ingezeten had? Had de muziekpers vast weer wat te zeiken gehad, maar dit blijft een plaat - die uitstekend door Tow Dowd is geproduceerd - die best een paar nummers langer had mogen zijn............

 

En waar E.C. nu is? Geen idee.............

  

50 jaar 461 Ocean Boulevard

Hoewel Clapton in 1974 al een hele rij albums had gemaakt in diverse bands was deze 461 Ocean Boulevard opmerkelijk genoeg pas zijn tweede solo album.

Clapton had al albums gemaakt met Cream, Blind Faith, The Yarbirds, The Bluesbreakers en Derek and the Dominos. 

Ook had hij aan diverse andere projecten al meegewerkt zoals The Concert for Bangladesh en een tournee met Delaney & Bonnie.

Clapton was dus al een gearriveerd artiest en ergens in Londen was in de jaren 60 al Clapton is God op de muren geschilderd. 

 

De verwachtingen waren dan ook hoog en we kunnen gerust stellen dat Clapton niet teleurstelde. Clapton koos bij dit album naast een aantal eigen composities voor een aantal klassiekers van oude blueslegendes.

Het nummer "Willie and the Hand Jive" oorspronkelijk van Johnny Otis werd uitgebracht op single en werd een klein hitje. 

 

Een grotere hit werd het nummer "I Shot the Sheriff" wat geschreven is door Bob Marley. "I Shot the Sheriff" haalde in een groot aantal landen een top tien notering en kwam in Canada en de VS zelfs op de eerste plaats van de hitlijsten.

Met "I Shot the Sheriff" laat Clapton horen niet alleen maar een bluesboy te zijn. Toch omarmt Clapton op dit album een aantal grote blueslegendes. Zo brengt hij naast de eerder genoemde Johnny Otis ook nummers van Robert Johnson en Elmore James.

 

461 Ocean Boulevard mag ik nog steeds graag draaien. Het is misschien iets minder rauw dan het werk wat Clapton daarvoor heeft gemaakt maar het luistert gewoon heel lekker weg.

In de zomer van 1974 haalde mijn vader dit album in huis. Dat zorgde ervoor dat ik mijn muziekbudget even kon gebruiken voor andere lekkere platen. Toen ik een paar jaar daarna uit huis ging was dit wel een van de eerste albums die ik gelijk ben gaan halen.......... 

.....op een natte en koude vrijdagavond in december 1978............

461 Ocean Boulevard is een klassieker vol met pareltjes. "Let It Grow" is zelfs wonderschoon en heeft net als "I Shot the Sheriff" jaren in de Top 2000 gestaan. Van mij had dat echter "Motherless Children" mogen zijn, want dat is zelfs na 50 jaar nog steeds mijn favoriete nummer van dit heerlijke album.

 

Eric Clapton 79 jaar

Hoewel ik een vrij vol programma heb vandaag heb ik toch besloten voor deze dag een deel van m'n Clapton collectie uit de kast te trekken. Platen zet ik pas terug als ze gedraaid zijn. Dus zal een lang Paasweekend met Eric worden..........

Clapton jarig in het meest - voor de meeste gelovigen dan toch - heilige weekend van het jaar: Pasen!
Al vroeg in de carrière van Clapton verscheen hier en daar op muren in de UK de legendarische tekst CLAPTON IS GOD.

Nu is het de vraag of er überhaupt een God is maar als er iemand echt uit de dood is opgestaan dan is het Clapton wel. Door extreem zware drugverslaving had het zomaar heel anders af kunnen lopen.

Ik trek de parallellen nog even door want als er een iemand echt op vreselijke wijze z'n zoon heeft verloren moet ik triest genoeg ook aan Clapton denken.

Dat alles neemt niet weg dat Clapton een meer dan indrukwekkende catalogus bij elkaar heeft gespeeld. Een enorme rij soloalbums maar ook de nodige meesterwerkjes met The Yarbirds, The Bluesbreakers, Cream, Blind Faith, Delaney & Bonnie, Derek & The Domino's, J.J. Cale en B.B. King.

Daarnaast werkte Clapton mee aan een groot aantal muziekprojecten zoals Concert For Bangla Desh en The Last Walz. Het zal ook niemand verbazen dat Clapton een prijzenkast vol heeft met onderscheidingen en prijzen. Leukste blijk van waardering is echter toch een ster die naar Clapton is genoemd.

Recent heb ik een docu over de beginjaren van Clapton zitten kijken op Netflix. Als je geen plannen voor vandaag hebt is dat een prima manier om de regen te gaan ontwijken.

The Lady In The Balcony: Lockdown Sessions

De Corona-crisis lijkt de goede kant op te gaan en je kan je nauwelijks nog voorstellen wat een malle dingen we allemaal aan het doen waren. Of het allemaal nodig was zullen wel nooit weten maar de tol was voor velen hoog.

Zwaar te lijden had dan ook de amusementsindustrie en zo ook gingen de geplande Royal Albert Hall concerten van Slowhand in de prullenbak.

Clapton had echter een aantal schitterende lijstjes samengesteld en liet zich niet uit het veld slaan. Dus trok Clapton samen met een beperkte crew naar het schitterende landgoed van Cowday House om de zogenaamde Lockdown Sessions op te nemen.

Clapton liet zich muzikaal begeleiden door Chris Stainton (toetsen), Nathan East (bas en zang) en Steve Gadd (drums). Daarnaast waren er een beperkt aantal mensen aanwezig om de opnames te verzorgen. 

 

Dit alles zorgde voor een uitmuntend intieme sfeer wat ook direct is terug te horen op dit fenomenaal goed klinkende "huiskamerconcert".

Het klinkt niet alleen technisch fenomenaal maar vooral qua sfeer. 

Eigenlijk is het een soort van Unplugged revisited waren het niet dat Clapton ook een paar nummers op een plank speelt.

Clapton wordt ook een jaartje ouder en de stem wordt ietsje brozer. Toch is het enorm indrukwekkend wat hij op dit album weet neer te zetten. Ingetogen maar met zeer grote overtuiging. 

Clapton brengt een prachtige ode aan Peter Green met uitvoeringen van "Black Magic Woman"
 en "Man Of The World".  Er schijnen tijdens deze sessies trouwens nog meer nummers van Green te zijn gespeeld en dan hoop je gelijk al op een tweede deel.

Uiteraard speelt Clapton een nummer van J.J. Cale waar hij goed mee bevriend was. Verder speelt Clapton op heerlijke wijze een aantal klassiekers zoals "Bell Bottom Blues", "Key To The Highway", "Tears In Heaven" en "Layla".

Het geheel wordt compleet gemaakt met een aantal lekkere Blues klassiekers zoals "Got My Mojo Working".

De vinyl versie is uitgevoerd als dubbelalbum in een schitterende klaphoes met veel foto's die tijdens de opname zijn gemaakt.

Daaronder een aantal foto's vanaf het balkon en wie de lady daar is laat zich uiteraard makkelijk raden.

In mijn collectie zitten al heel wat lockdown/corona albums maar dit pareltje van Clapton en z'n maatjes is wel een van m'n favorieten.

Lekker album na een dagje werken. Clapton op een plank is natuurlijk een ware meester, maar om even te relaxen krijg ik geen genoeg van hem als hij akoestisch gitaar speelt.

 

Live in San Diego

Toen dit album in 2016 verscheen was ik al weer even bezig met LP's. Ik was in die fase enorm aan het twijfelen wat wel op LP en wat toch op CD.

Bij deze Live In San Diego die op 15 maart 2016 is opgenomen gaat het om een 3LP of 2CD set.

Net even een wat grotere investering dan 1 enkel plaatje dus ik schoof de aanschaf van dit album even voor mij uit.

Dat ondanks het feit dat ik toch een groot fan ben van Clapton. Ook ben ik een groot fan van J.J. Cale die op een paar nummers meespeelt. Het album stond niet op m'n mankolist, maar toen het van de week in een vlijmscherpe aanbieding langskwam was ik verkocht.

Jezelf tegenwoordig op een 3LP trakteren is natuurlijk sowieso niet zo moeilijk. Gewoon een dag de kachel niet aan!

Dan heb ik goed nieuws want de sound van deze drie dubbelaar is heerlijk warm. Een setlist (zie onder foto) om vingers en duimen bij af te likken:

Een hele rij klassiekers komt langs. Niet altijd in de beste versie maar het klinkt relax, het klinkt ontspannen en wie denkt dat je het na zes kantjes wel gehoord hebt heeft het mis.

Je zou het liefst gelijk weer bij kant A willen beginnen.

Clapton op z'n best? Technisch misschien niet maar wel in maturiteit. Hier staat een vakman op het podium die met een aantal hooggewaardeerde collega's een dijk van een setlist op enthousiaste wijze weg staat te spelen.

Dit album had echt wel wat eerder in de collectie mogen zitten want deze ga ik regelmatig draaien.

 

 

Setlist Live in San Diego

Tell the Truth (6:23)
    Key to the Highway (4:12)
    Got to Get Better in a Little While (9:34)
    Little Wing (6:58)
    Anyday (6:05)
    Anyway the Wind Blows (5:31) met J.J. Cale
    After Midnight (5:43) met J.J. Cale
    Who am I Telling You? (4:52) met J.J. Cale
    Don't Cry Sister (3:44) met J.J. Cale
    Cocaine (5:32) met J.J. Cale
    Motherless Children (5:23)
    Little Queen of Spades (17:21)
    Further on Up the Road (6:49)
    Wonderful Tonight (4:30)
    Layla (8:24)
    Crossroads (6:55)

Eric Clapton 77

Slowhand zoals Eric Clapton ook wel wordt genoemd wordt vandaag 77 jaar. 40 jaar geleden zouden we dat een enorm respectabele leeftijd voor een rockartiest hebben gevonden. Met name de artiesten die de jaren 60 en 70 hebben meegemaakt blonken niet uit in een enorm gezonde levensstijl en Clapton was daar geen uitzondering op.

Over Clapton zijn tientallen boeken geschreven dus het is een kansloos traject om een blogje te maken om even de carrière van Eric neer te zetten. Om het mijzelf makkelijk te maken beperk ik mij op zijn verjaardag te vieren tot een persoonlijke top 10:

 

Layla (1970)

Onmiskenbaar een van z'n beste nummers en opgenomen met de band Derek and the Domino's. Duane Allman horen we op steel-guitar en hij rekende bij het verlaten van de studio cash af zonder zich te realiseren aan welk meesterwerk hij had meegewerkt.

 

Sunshine of Your Love (1967)

Samen met het powertrio Cream en wat hebben deze gasten een geweldige muzikale erfenis in zeer korte tijd op weten te bouwen.

White Room (1968)

Mogelijk nog iets bekender dan "Sunshine of Your Love" en een meer dan behoorlijke hit voor deze supergroep.

 

Little Wing (1970)

Clapton in de huid van Jimi Hendrix. Ik ben niet van het loket om beide gitaar grootheden met elkaar te vergelijken omdat hun stijl toch iets te ver uit elkaar ligt.

 

Bell Bottom Blues (1970) -

Heerlijke muzikale en meeslepende song. Door Clapton zelf geschreven en dit is zo'n nummer dat had in plaats van vijf minuten ook een hele LP kant mogen duren.

Net als "Layla" en "Little Wing" is het te vinden op de geweldige dubbelaar Layla And Other Assorted Love Songs.

Crossroads (1968)

Het begrip Crossroads is bijna iets heiligs in de Blues muziek. Dat heeft alles te maken dat blueslegende Robert Johnson z'n ziel op het kruispunt van de huidige Route 61en 49 aan de duivel zou hebben verkocht om beter gitaar te kunnen spelen. Samen met Cream speelde Eric het in de Fillmore East en kwam het op het album Wheels On Fire.

Motherless Children (1974)

Dit schitterende nummer is een traditional zoals dat met een mooi woord heet. We vinden het op het album 461 Ocean Boulevard. Gek genoeg is dat pas Eric's tweede officiële solo-album. Daarvoor speelde hij immers bij The Bluesbreakers, The Yarbirds, Blind Faith en Derek and the Domino's.

 

Sign Language (1976)

Geschreven door Bob Dylan die op dit nummer ook zijn muzikale bijdrage levert. Toen ik dit nummer voor het eerst hoorde had ik maar één wens: laat Eric en Bob samen een album maken. Het is op de een of andere manier een geweldige combinatie die wat mij betreft naar meer smaakte

Tears In Heaven (1992)

Ik twijfel of dit in de top 10 moet staan. De emotionele lading van dit nummer is natuurlijk enorm groot en hoe Clapton het nummer bij een Unplugged vertolkte is groots. Heel groots. 

Het is met name die vertolking die mij heeft doen besluiten het in deze top 10 op te nemen. Een kind verliezen is het meeste gruwelijk wat een mens kan overkomen. Dat iemand daar een lied of gedicht over maakt snappen we allemaal...............het dan echter voor een live publiek zo magistraal vertolken is toch wel heel uniek.

 

Cocaine (1977)

Ook bij dit nummer twijfelde ik of het in mijn Clapton top 10 moet komen. Het is een nummer van J.J. Cale en een aanklacht tegen het gebruik van deze verwoestende troep. Clapton heeft daar een prachtige eigen versie van gemaakt die helaas een soort van meezinger is geworden.

Clapton heeft een onwaarschijnlijke catalogus bij elkaar gespeeld en met groot gemak maak ik een Clapton top 25 en zelfs Clapton top 50. De top 10 die hier boven staat zal echter bij de meeste Clapton fan al dik in de smaak vallen.

Eind vorig jaar bracht Clapton een dubbel live album uit dat gemaakt is in de lockdown sfeer. Dus geen stadion vol. Ik heb nog niet alles gehoord maar het is een wat ingetogen album wat eigenlijk prima past bij de bizarre periode waarin we zaten. 

Wat ik tot nu toe gehoord heb klinkt prima en Eric mag vandaag dan 77 worden hij kan nog een prima stukje muziek maken.

Eric Happy Birthday!

Wereld Lichtjesdag

Deze dag steken we over de hele wereld een kaarsje aan en staan we stil bij overleden kinderen. Deze dag wordt altijd gehouden op de tweede zondag in december.
Helaas ken ik vrij veel mensen die een kind hebben verloren en dit is iets waar je je geen voorstelling bij kan maken. Dat is misschien ook maar goed ook.

De bedoeling is dat je om 19:00 uur een kaarsje brand en dat ga ik ook zeker doen. 

Voor nu kies ik twee platen uit die helaas op git en gitzwarte wijze aan deze dag zijn verbonden. Zowel Eric Clapton als Robert Plant hebben een zoontje verloren. In beide gevallen hebben ze hun verdriet in een nummer tot uiting weten te brengen.

 

Conor Clapton

Conor de zoon van Clapton viel op 20 maart 1991 uit een flat van de 53 verdieping en overleefde dit niet. Een afgrijselijk gebeurtenis die ook nog eens breed in de pers werd uitgemeten.
Clapton was natuurlijk ontroostbaar en onttrok zich aanvankelijk van alle publieke activiteiten. Uiteindelijk was de weg terug naar de muziek er toch een om speciaal voor Conor een nummer te maken. Dat deed Clapton met behulp van Wil Jennings en het nummer werd zijn grootste hit. Hoe bizar maar vooral hoe wrang moet het zijn om je grootste verlies en je grootste succes zo onlosmakelijk aan elkaar te zien.
Nog geen jaar na de tragische val van Conor speelde Clapton het nummer live tijdens een MTV Unplugged sessie. Het indrukwekkende en beklijvende optreden werd uitgebracht als album en in de VS haalde het album zelfs de status Diamond! In een zeer groot aantal landen haalde het album platina of zelfs meermaals platina en ook in Canada haalde het album de status van Diamond,
Geweldig commerciële successen maar er is natuurlijk niet één succes dat het verlies gaat verzachten. Niks, Nooit............

 

Karac Plant

Minder bekend is het overlijden van het zoontje van Robert Plant. Karac Plant overleed op 26 juli 1977 aan een maagvirus toen Led Zeppelin op tournee was in de VS. 

Plant trok zich terug op het platte land en het duurde ruim een jaar voor de band weer de studio inging om opnames ging maken. 

Eigenlijk liep Led Zeppelin in die dagen op haar laatste benen. Plant was logischerwijze volledig van de kaart, Jimmy Page was zwaar aan de heroïne en John Bonham had een enorm drankprobleem dat ook in 1980 tot zijn dood zou leiden.

Hoewel Bonham op persoonlijk vlak een  enorme steun was voor Plant, was het vooral bassist John Paul Jones die de motor liet draaien. De opnames zouden leiden wat uiteindelijk ook het laatste reguliere studio album van Led Zepplin zou worden. 

Het album verscheen in 1980 en kreeg de titel In Through the Out Door. Gelukkig niet zonder een nummer voor Karac. Page en Bonham vonden het nummer te soft maar die hadden op dat moment niet zoveel in te brengen. 

In het nummer "All My Love" legt Plant heel zijn ziel en zaligheid om het verlies van zijn zoon te onderstrepen. Zonder de achtergrond van het nummer te kennen een redelijk soft nummer voor Led Zeppelin begrippen. Wie het verhaal niet kent zal het nummer ook vooral interpreteren als een liefde die kapot is gegaan..........De liefde voor een kind gaat natuurlijk ook nooit kapot.

Vanavond steek ik een aantal kaarsjes op............een aantal persoonlijke maar ook een voor Conor en  Karac.

Eric Clapton - August

De maand Augustus is al even op weg en dat is een mooi moment om daar een plaat bij op te zoeken. Het aanbod is vrij groot en de keuze is gevallen op August van Eric Clapton uit 1986.

Dit album mag best wel gezien worden als een wat andere (tijdelijke) weg die Clapton is ingeslagen. Het gaat hier om het tiende soloalbum van Clapton, maar daarvoor was hij natuurlijk al heel actief in vele andere bands.

Clapton maakte deel uit van het succesvolle powertrio Cream, speelde in de Bluesbreakers, Yarbirds, Blind Faith, Derek & The Domino's, Delaney & Bonnie and Friends en maakte samen met J.J. Cale en B.B. King schitterende albums.

Een indrukwekkend rijtje lijkt mij (en ben vast wat vergeten).

 

Voor wie vooral de beginjaren van Clapton weet te waarderen zal het album August toch even wennen zijn geweest. We zagen dan ook dat vooral oudere recensisten wat minder scheutig met sterren waren dan de wat jongeren. Dit album mag dan ook wel gezien worden als een stap van Clapton om aansluiting te zoeken bij een wat jonger publiek.

Op het album werken artiesten mee zoals Phil Collins en Tina Turner. Hoewel beide ook niet meer de jongste maar hadden zij al meer connectie met een wat jonger publiek.

Tina zingt met Clapton "Tearing Us Apart" wat een van de vier singles is die van dit album zijn gehaald.

Heerlijk duet maar over de rol van Phil Collins op dit album ben ik dan minder te spreken. Voor mij is hij te dominant aanwezig. Hij drumt met uitzondering van het eerste nummer en is tevens een van de producers. 

Met name die laatste rol heeft in mijn ogen veel te veel invloed op het eindresultaat gehad. Hoe denk je dat een album gaat klinken als je het door een drummer laat produceren?

 

Town Dowd die we onder andere kennen van zijn producties bij The Allman Brothers was een van de andere producers van dit album. Dowd is inmiddels overleden maar ben eigenlijk wel benieuwd wat hij achteraf van dit album vindt.

Wie de documentaire Tom Dowd & the Language of Music (kijktip met geweldige soundtrack) heeft gezien kan niet anders bedenken dat Dowd bij August een maandagochtend dip heeft gehad. Hij heeft Collins duidelijk iets te veel ruimte heeft gegeven en dat terwijl Dowd zelf in de productieruimte wel zijn wil op kon leggen.

Op het eerste nummer zit Henry Spinetti nog achter de drumkit, maar bij de eerste tonen van het tweede nummer gaat iedere luisteraar direct raden dat Phil Collins achter de drums zit. Sterker het intro kan zomaar van een onbekende Genesis song zijn.

Strikt genomen een prima album en het zal in die tijd ook nog eens spot on zijn geweest en het album werd een van Clapton's grootste successen.  

Toch voor mij te jaren 80 en dat is ook gelijk waarom deze plaat bij mij nauwelijks uit de kast komt. Laagdrempelige tikje bombastische R&B. Eigenlijk niks mis mee maar niet helemaal mijn ding.

Persoonlijk hoor ik liever een Clapton die de Blues en Rock speelt waarbij het tijdstempel wat minder aanwezig is.

 

Toch mooi dat het weer augustus is geworden, want één draaibeurt per jaar is deze plaat toch wel waard.

 

Riding With The King

Dit album is een samenwerking tussen B.B. King en Eric Clapton. Album is in 2000 uitgebracht en ik heb het gelijk op CD gekocht. 

Het waren de hoogtijdagen van de zilveren schijfjes maar ik heb het album inmiddels op vinyl. 

Het album werd in de VS in een mum van tijd tweemaal(!!!) platina. 

Daarboven een Grammy voor beste Blues album van het jaar. 

Het was weliswaar het eerste album wat Clapton en King samen hebben gemaakt, maar ze hadden al vaak samen in de studio en op het podium gestaan. Een keer samen een album maken was dan ook een logisch vervolg. 

De eerste keer dat Clapton met King speelde was hij nog een snotneus. Clapton adoreerde King maar andersom was King heel snel onder de indruk van Slowhands kunstjes. 

Aan de binnenzijde van de hoes (Wat is zo’n hoes toch een feest) van dit album een foto van een van de eerste ontmoetingen tussen deze twee Blues giganten. 

Het album bevat 12 pareltjes met voor het grote publiek een paar bekende nummers zoals Key To “The Highway”. Wat een heerlijk nummer blijft dat toch. 

Mijn favoriete nummer is echter “Three O’çlock Blues”. Het origineel is van Lowell Fulson die een jaar eerder was overleden. 

Kan niet anders dat dit een soort eerbetoon is. King had het nummer als jonge gast al eens opgenomen, maar de maturiteit die ze beide nu in dit eerbetoon leggen is echt indrukwekkend. 

Maar ja dan hoor je daarna “Help The Poor” waar de zang van King en Clapton elkaar mooi overnemen. Dat is bijna filosofisch en King wil echt dat we naar hem luisteren. Bij alle nummers is qua zang is steeds prima te horen of je King of Clapton hoort zingen. 

Toch kan je ook het gitaarspel de heren wel onderscheiden. Het lijkt wel of de gitaar keuze van beide heren een metafoor is voor hun verschijning. De Gibson van King klinkt beslist voller dan de wat scherpere Fender van Clapton. Wat een muzikanten zijn dit! 

Een van de meest opgenomen Blues werkjes is Worried Life Blues. Het nummer is van Big “Maceo” Merriweather. Een Blues pianist uit de Chicago scene. Clapton en King weten van een pareltje een enorme diamant te maken. 

We pikken er nog eentje uit: “Come Rain or Come Shine” Het nummer is van Harold Arlen en Johnny Mercer die dat vlak na de oorlog maakte. Het is door heel veel artiesten opgenomen. 

Zelf heb ik uit m’n hoofd al vijf andere versies: Beth Hart & Joe Bonamassa, Billy Holiday, Don Henley, Etta James, Ray Charles en vele anderen. 

De keuze van de 12 nummers en de bewerking maken dit album tot een van de beste opstapjes voor de aspirant Blues liefhebber. De achterliggende historie – plus het feit dat de heren beide het beste van zichzelf geven - maakt het album voor de doorgewinterde Blues liefhebber tot een ideale zondagochtend plaat.

 

Koffie met Derek

De meeste van ons kennen nog wel die geweldige Unplugged serie van MTV. Dat was voor de tijd dat ze van die onnozele programma’s maakte over tiener-bruiden en meer van die real-live-diaree.
Maar een groot deel van de mensen laat zich graag vermaken door de ellende van een ander en dat verkoopt blijkbaar beter dan een optreden van een topartiest of band.
De laatste jaren zijn er nog wel Unplugged concerten gemaakt maar het staat toch op een laag pitje in vergelijk met de begin jaren 90 toen we keer op keer getrakteerd werden op een uurtje smullen.

Gelukkig zijn van heel veel unplugged optredens DVD's, CD’s en LP’s gemaakt.
In die jaren deden artiesten ook echt hun stinkende best om er wat moois van te maken. Soms tot het absurde.
Neil Young was niet tevreden over zijn optreden en is een tweede keer gegaan om dat recht te zetten. Niet dat het eerste slecht was, maar de eigenzinnige Neil heeft wat last van perfectie en competitiedrang. Want hoe je het ook wendt of keert de Unplugged concerten werden door de fans toch in een volgorde gezet.
Absolute winnaar is natuurlijk het Unplugged concert van Nirvana. Het was al geen flauwe band, maar die dag ontstegen ze alles wat ze tot dan toe gemaakt hadden.

Van Springsteen heb ik het altijd een beetje flauw gevonden dat hij zich niet aan het akoestische concept kon houden. The Boss plugde na één nummer de stekker in een plank en gaf vervolgens met z'n band (niet de E-Street) een “gewoon” elektrisch concert. Goed, heel goed. Ik heb de plaat ook staan en draai hem graag. Maar het is een gewoon goed live album en geen Unplugged.
Jammer want Bruce heeft genoeg prachtig akoestisch werk gemaakt.

In de top tien van Unplugged staan naast Nirvana ook zeker Pearl Jam, Alicia Keys en Mariah Carey. De laatste twee niet mijn smaak maar wie de Unplugged concerten wat objectief probeert te beoordelen zal toe moeten geven dat dit pareltjes zijn. Neil Young redt de meubelen met z’n tweede optreden om op die manier ook in de top tien te komen.
Had ik op CD maar heb helaas nog niet de vinyl versie.
Als iemand hem heeft liggen op vinyl en er vanaf wil? Ik heb ook een mooi ruillijstje!

Een ander waar ik inmiddels wel vinyl van heb ik Eric Clapton Unplugged. Ook goed voor een top tien plaats en tikje beter dan ome Neel.
Mooi, ingetogen en toch krachtig en met overtuiging gespeeld en gezongen. Zuiver gitaarspel en Clapton helemaal in z’n rol waar hij blijkbaar happy is. Lekker muziek maken en mensen blij maken.
Wel bijzonder blijft het dat het publiek bij het tweede nummer heel enthousiast gaat staan klappen: “Before You Accuse Me”. Toch een beetje triest liedje en ieder staat mee te klappen of het een feestnummer is.

Het concert is begin 1992 opgenomen in de Bray Studios. Eigenlijk zijn dat vooral filmstudio's maar iedere setting kan dus worden opgebouwd. Trouwens een prachtig gebouw aan de buitenkant. Net een wit kasteel en heeft ook wel wat van het witte huis. Binnen zijn veel films en TV series gemaakt maar ieder zal ook de buitenkant herkennen die ook regelmatig in films en series opduikt.
En prachtige setting voor een concert met een klein publiek om die maximale intieme sfeer te creëren wat voor 100% is gelukt.

Vier kantjes om te smullen.......

Fresh Cream

Van m’n schoonvader had ik voor de Kerst een economische bijdrage voor de hobby’s gekregen. Dat mocht ik naar eigen inzicht stukslaan.
Een deel gebruikt om met duikvakantie afgelopen maand extra lekker te eten.
Maar het is ook leuk wat blijvends te hebben. Vorig jaar was hij sponsor van die prachtige box van Buffalo Springfield.
Dit jaar viel de keuze op Cream. Er waren nog wel wat boxen (Gene Clark, The Band, Jimi Hendrix, David Gilmour) die m’n aandacht hadden maar deze was zo bizar in de aanbieding.

Heerlijke box van het debuut album van deze drie geweldenaren.
Als liefhebber van Bluesrock (en Psych) heeft Cream het bij mij altijd goed gedaan, maar ik weet ook de drie leden los enorm te waarderen.
Verreweg het bekendst is natuurlijk Eric Clapton op gitaar. Gespeeld bij The Yarbirds, Blind Faith, The Bluesbreakers en Derek & the Dominos.
Basist Jack Bruce kende Clapton uit de tijd van BluesBreakers en toen drummer Ginger Baker bij Bruce aanklopte was het super-trio snel gevormd.
Ginger Baker is ons een paar maanden geleden ontvallen. Een van de beste drummers – zeker in dit genre – die we hebben gehad. In dit genre alleen getopt door John Bonham.
Jack Bruce is een jaar of vijf geleden overleden. Een reünie van dit super trio is dus uitgesloten of het moet in de Bluesrock hemel zijn. Maar laat Clapton nog maar even hier blijven!
Formeel bestond de band maar een paar jaar. Dat was eind jaren 60.

Daarna zijn ze nog twee keer bij elkaar geweest, maar dat heeft alleen live registraties opgeleverd.
Strikt genomen is de catalogus van Cream vrij beperkt. Formeel maar vier studio albums en uiteraard een aantal verzamel- en live-albums.
Wel vier albums vol met pareltjes!
Van Cream is er ook veel op de plank blijven liggen wat toch dik de moeite is.
Het album Fresh Cream haalde overal 4-5 sterren. Ga er dan maar van uit dat er materiaal is wat het album niet gehaald heeft wat ook dit de moeite is.

Deze box geeft met zes platen inzicht in wat voor moois er jaren op de plank is blijven liggen.
In de box het originele album zowel in mono als in stereo.
Veel platen uit die periode zijn in mono gewoon veel beter.
Stereo was in het begin toch een soort truukje. Een effect.
Pas van begin 70er jaren wint bijna altijd de stereo versie het van de mono versie en mono platen zouden vrij snel verdwijnen.

Pas sinds de revival van de LP een aantal jaar geleden worden weer mono platen gemaakt.
Het gaat dan eigenlijk altijd om een heruitgave van een plaat die voor begin 70er jaren is uitgebracht.
Alleen in tegenstelling tot de oude mono platen hebben nieuwe monoplaten moderne groeven.
Dus speel moderne monoplaten NIET met een mono-element/naald!
Ik vind tussen de mono en de stereo het verschil in dit geval niet erg groot, maar de geweldige drumsolo (iedereen wist gelijk wie Baker was) op Toad vind ik de mono een stuk indringender klinken. Bij een trio met één drummer hoort de drummer nu eenmaal niet links EN rechts te staan.
Naast het originele album is één plaat gevuld met EP’s die in Frankrijk zijn uitgebracht. Verder drie platen met nummers/versie die het originele album niet hebben gehaald.

De zes platen zitten in een stevige box en worden vergezeld van een boek in lp formaat. Vooral veel foto’s en leuk om door te bladeren als een van deze geweldige platen opstaat.
Overigens waren de drie heren met dit debuut in goede handen. Als producer hadden ze Robert Stigwood. Misschien rinkelt er niet bij een ieder een belletje maar Stigwood is onder anderen bekend van musicals als Hair, Evita en films als Tommy, Grease (1&2), Saturday Night Fever en Sgt. Pepper’s Lonely Hearts Club Band.

Fresh Cream is natuurlijk niet alleen het resultaat van een goede producer, maar van het juiste moment (muziek zat in een versnelling qua ontwikkeling) en drie geweldige topmuzikanten
Als liefhebber van Blues-Rock en Psychedelische-Rock is het zo, zo, zo smullen!
Opa (met veel respect noem ik mijn schoonvader zo) DANK!

Regen

Ja er valt hier best wat water omlaag. Is maar goed ook want volgens mij was het veel te droog aan het worden.
Ja het klimaat…..
Zes plaatjes dan maar met regen erop.

Supertramp trapt af met “It’s Rain Again”. Logisch want Eric (Derek) Clapton met z’n Domino’s zongen nog zo nadrukkelijk: “Let it Rain”
Creedence stelde dan weer de vraag wie die regen gaat stoppen: “Who’ll Stop The Rain”
Ja het waren in die jaren verwarrende tijden voor een puber!

Prince was duidelijk over wat voor kleur de regen zou hebben: Paars! Led Zeppelin lekker strait foward met gewoon: “Rain Song”.
De regen van Dylan – "A Hard Rain's a-Gonna Fall" - ging over mogelijk veel heftigere nattigheid. Veel heftiger en Dylan maakte deze song naar aanleiding van het nummertje verplassen tussen Kennedy en Khrushchev ook wel bekend als de Cuba-Crisis.

Dagen zaten mensen aan de radio gekluisterd. Achteraf kreeg Kennedy de nodige lof, maar het was toch vooral een Russische onderzeeboot commandant die voorkomen heeft dat het een nucleaire oorlog werd. Zijn actie is tevens een inspiratie geweest voor menig onderzeeboot film, maar eigenlijk heeft de beste man een Nobelprijs verdient. De totale Cuba crisis was dan voor Dylan (die kreeg hem wel) vooral een een inspiratie voor een van z’n mooiste nummers.

De versie van "A Hard Rain's a-Gonna Fall" op het Concert For Bangla Desh vind ik persoonlijk overigens beter dan deze studioversie. En als we het toch over remakes hebben.

Het nummer "A Hard Rain's a-Gonna Fall" is ongelooflijk vaak gecoverd. Erg fraai zijn versies van Bryan Ferry en die van Leon Russell.

Met alleen covers van "A Hard Rain's a-Gonna Fall" draaien kan je een heel regenachtig weekend doorbrengen…….

Ach en waarom ook niet!

Blues Breakers

John Mayall bleef zelf misschien wat weg bij het grote publiek, maar heeft gitaristen als Eric Clapton, Peter Green (Fleetwood Mac) en Mick Taylor (Stones) toch een mooi extra zetje gegeven. Hij liet hun kennis maken met muziekstromingen uit Amerika.
Mayall bleef z'n hele carrière trouw aan de pure (elektrische) blues terwijl muzikanten die uitvlogen van het "Blues Breakers" nest doorgaans op zoek gingen naar combinaties met andere muziekstijlen. Clapton heeft dankzij Mayall ook de microfoon gepakt. Thnx John!
Deze Blues breakers plaat is een echte klassieker met maar liefst drie(!!!) odes aan Christine Anne Perfect. Beter bekend als Christine McVie van de Fleetwood Mac.

Have you heard about my baby?
Where she gone, where she gone,
I just don't know Yes, have you heard about my baby?
Ooh, where she gone, where she gone, I just don't know
Well, if you should see my baby
Yes, please tell her that I love her so
Yes, no more next time