Blikjes en hoezen

In de periode dat ik vooral met CD's bezig was nam ik veel minder de tijd om de hoezen en boekjes die bij een CD zaten te bestuderen.

Voor mij hebben hoezen er ook mede voor gezorgd dat ik weer vol in de LP's ben gedoken. Ik vind het prachtig om te zien dat sinds de opleving van het vinyl er weer meer aandacht wordt besteed aan hoezen.

 

Hoezen kunnen kunstwerkjes zijn en vooral voor de opkomst van de CD waren het regelmatig bekende kunstenaars en topfotografen die betrokken waren bij de totstandkoming van een albumhoes.

Door de CD was daar minder eer aan te behalen en de informatieboekjes die bij een CD zitten bleven bij mij toch wel heel vaak in het hard plastic doosje zitten.

Met hoezen van LP's kan ik de info op een hoes helemaal afkluiven. Voor gewoon Top 40 muziek vind ik de radio en streaming prima. Streaming vind ik ook een uitkomst om muziek te ontdekken, maar als ik de herluisterbaarheid hoog vind dan wil ik het gewoon op vinyl en dus met een hoes.

 

De hoes als fenomeen dan maar...............

Er zijn best wel wat albums waar om diverse redenen de hoes in verschillende varianten is gemaakt. Bij Sticky Fingers - wat dit jaar haar 50 verjaardag vierde - was de originele hoes in Spanje niet gewenst.

Led Zeppelin haalde met het album In Through the Out Door een grapje uit door de hoes in een bruine enveloppe te verpakken. Je moest maar afwachten welke van de zes hoesvarianten tevoorschijn kwam.

Een man aan een bar zat op zes verschillende plekken en waar hij zat was voor de koper een verrassing.

Genesis zorgde met het album Abacab dan weer dat je zelf kon kiezen uit vier verschillende kleurvarianten.

 

 

Ook zien we dat artiesten succesvolle hoezen na-apen. Soms als parodie maar in alle gevallen willen ze toch een beetje meeliften op succes van een ander. Bandjes op zebrapaden maar meer hoezen van The Beatles zijn gepikt. Eigenlijk zien we dat alle iconische hoezen wel een of meerdere keren zijn "gerecycled".

 

Ver boven aan de lijst van nageaapte hoezen staat de legendarische banaan op de hoes van The Velvet Underground & Nico.

Onwaarschijnlijk vaak is dit ontwerp opnieuw gebruikt. Op een singeltje van All You Can Eat and Hickey en op een CD van De Band Zonder Banaan. 

Opmerkelijk veel punkbandjes die voor de gepikte banaan gaan want Hickoids, het Duits Abwärts en The Dead Milkman kozen alle drie voor het gele kleinood.

Leuk gevonden is de variant op een album van The Dandy Warhols waar een combi wordt gemaakt tussen de banaan en de rits van Sticky Fingers.

Vandaag gaan we het echter hebben over een wat onschuldiger overeenkomst van een ontwerp van een albumhoes.

Gister kreeg ik het album Vintage van Canned Heat binnen. Het gaat om een voordelig geprijsde heruitgave door het Russische DOL. De platenmaatschappij is vooral actief in zogenaamde publieke domein waar dit album blijkbaar deel van uitmaakt.

De geluidskwaliteit valt niet in de categorie audiofiel maar is in orde alleen met de originele hoes had DOL blijkbaar toch wat problemen.

Op de voorkant van de hoes van het oorspronkelijke album één enkel blikje waar de vlammen uitslaan. 

Bij deze heruitgave staat echter een toren van zes blikjes gebouwd. Het gaat dan ook om het zesde album van deze Blues band. Oorspronkelijk verscheen het album in 1970 en deze heruitgave is uit 2018.

Een dergelijk stapeltje blikjes zien we ook bij het album Ten van J.J. Cale uit 1992. Ik heb niet kunnen achterhalen of de foto van de zes blikjes van Canned Heat al eerder is gebruikt bijvoorbeeld op een binnenhoes.

Hoe het precies zit doet er ook niet toe, maar ieder zal toe moeten geven dat het idee hetzelfde is.

Beide overigens prima albums. Canned Heat met klassieke Blues in een elektrisch jasje met dat heerlijke blaasorgel. Cale zoekt ook de Blues wel op maar het album is toch vooral vette Americana.

De heruitgave van het album Vintage van Canned Heat wat nu opstaat is een groot aantal keren opnieuw uitgegeven. Heruitgaven door vele verschillende maatschappijen, maar ook nog eens onder veel verschillende namen terwijl het steeds om hetzelfde album gaat:

• Vintage
• Rolling And Tumbling 
• Straight Ahead
• Big Road Blues
• One Step Behind The Blues
• Bullfrog Blues
• Canned Heat
• Straight Ahead
• Don't Forget The Boogie

Negen verschillende titels voor hetzelfde album! Soms ook met totaal afwijkende hoezen en een enkele keer met een bonus track. Voor verzamelaars een ramp! Of juist een leuke uitdaging?

 

Canned Heat heeft - mede dankzij de VPRO - ook in Nederland een aardige aanhang maar in de VS is de band mega, mega populair.

De band werd in 1965 opgericht en stonden onder andere op Woodstock en bij ons is "On The Road Again" hub bekendste nummer.

De band haalde vooral eind jaren 60 en in de jaren 70 haar grootste successen. De band bestaat nog steeds en is daarmee een van oudste bands. 

Platen worden niet meer gemaakt maar bij optredens verschijnen nog heel veel enthousiaste fans die vooral genieten van klassieke Blues.

Lowell George

Het is vandaag de geboortedag van dit multitalent wat helaas veel te vroeg van ons is heengegaan. Lowell is slechts 34 jaar geworden, maar hij heeft wel een fenomenale muzikale erfenis voor ons achtergelaten.

Het beste kennen we George als een van de oprichters van Little Feat. Daarvoor heeft hij in diverse andere bands gespeeld zoals The Factory, The Standells en zelfs bij The Mother Of Inventions. 

 

In 1969 richtte George samen met Roy Estrada (bas), Bill Payne (keyboard) en Richie Hayward (drums) de band Little Feat op. George zelf was leadzanger en speelde gitaar en slidegitaar.

Jimmy Carl Black van de Mothers Of Invention was de bedenker van de naam Little Feat en het verhaal gaat dat het een verwijzing was naar de voeten van Lowell.

Little Feat heeft tussen 1969 en 1979 op rij zes meesterwerkje uit de studio opgeleverd. Liefhebbers van Southern Rock, Country Rock, Folk Rock kunnen dit blind opzetten. Laten we het voor het gemak Americana noemen, maar Lowell zorgde met zijn geweldige stem voor de nodige Blue Eyed Soul.

Een band die een enorme rij aan muziekstijlen beheerste en die eerste zes album zijn smullen, smullen en nog een smullen. Heb ik al gezegd dat het smullen is?

Smullen is het!

Het album Down on the Farm uit 1979 was dan ook een teleurstelling voor vele fans. Geen slecht album, maar wel in relatie wat Little Feat 10 jaar lang had geleverd.

De spirit was er duidelijk uit en Lowell verliet de band en dat betekende ook het einde van de band. George heeft nog een tweetal jaar een aantal soloprojecten gedaan, maar kwam op 29 juni 1979 te overlijden aan gevolg van een heel ongezonde levensstijl. 

 

Little Feat maakte in 1987 een doorstart en bestaat officieel nog steeds. Van de oorspronkelijke leden maakt alleen Bill Payne nog deel uit van de band. 

Ook drummer Richie Hayward is overleden (2010) en met bassist Estrada is het echt niet best afgelopen. Estrada zit een zeer lange straf uit wegens zedenmisdrijf. Gezien z'n leeftijd en de lengte van de straf is dat kans erg klein dat Estrada nog op vrije voeten komt.

De albums die Little Feat na de doorstart in 1987 heeft gemaakt zijn niet slecht, maar halen het niet bij de geweldige albums uit de begin periode toen Lowell George nog deel uitmaakte van de band.

Eric Clapton

Vandaag wordt Eric 76 en wat een contrasten markeren de levensloop van deze topartiest. Uiteraard een enorme rij aan successen op muzikaal gebied maar privé is het toch nauwelijks op te sommen.

 

Drugs en drankverslavingen, verlies van z'n zoontje Conor, verlies van een goede vriend terwijl hij zelf in die helikopter had moeten zitten, verliefd op de vrouw van z'n beste vriend, een vader die al heel jong de benen had genomen.............. Je vinger opsteken en beweren dat Clapton niet weet wat de Blues is kan wat mij betreft dan ook alleen maar als een zwaar misplaatste opmerking worden beschouwd.

Er is al genoeg ellende in de wereld en laten we ons focussen op de prachtige muziek die Clapton heeft gemaakt.

 

Bij de meeste albums die Clapton heeft gemaakt gaat het om solo projecten. Daarvoor heeft hij natuurlijk magistrale bijdrages geleverd bij The Yarbirds, Cream, The Bluesbreakers, Blind Faith en Derek and the Dominos.

Daarbovenop stond hij bij een groot aantal speciale concerten op het podium zoals Concert for Bangla Desh, The Last Waltz (afscheid The Band), The 30th Anniversary Bob Dylan en The Secret Policeman.

Het aantal albums van collega's waar Clapton op meespeelt is helemaal enorm. Op Allmusic staan een kleine 5000 referenties bij Clapton. Daar zitten ook wel alle covers door anderen in, maar alle albums verzamelen waar Clapton op meespeelt is een tamelijk kansloos project.

Om de verjaardag van Eric te vieren maar eens een kwartet albums van hem uit de kast getrokken.

Of dit de beste vier zijn? Niet over nagedacht. Gewoon vier.....om het te vieren.

Happy Birthday Eric!

 

Blues Top 40

Hoezo al die lijstje aan het eind van het jaar. Waarom niet met lekkere lijstjes beginnen.

Update: van bovenstaande lijst heb ik een playlist op YouTube gemaakt
 

Tweemaal

De Stones hadden al een aardige rij albums uitgebracht toen ze met Beggars Banquet op de proppen kwamen. In de UK zeven stuks en in de VS zelf twee meer. In die tijd liep dat vaak fors uiteen. Ook tracklists konden tussen de VS en UK fors verschillen. 

Toen Beggars Banquet eind 1968 in de winkels kwam waren de Stones al een gearriveerde band met de nodige gouden platen en hits. Toch ben ik persoonlijk van mening dat Beggars Banquet en de drie studioalbums die zouden volgen de Stones tot de beste Rock & Roll Band van dit heelal hebben gemaakt. Het ging toen echt naar de next level. 

Dit kwartet platen is van zo’n bizar hoog niveau. Wat mij betreft ook het setje platen wat in een beetje collectie wel thuis hoort. Voor wie het niet uit het hoofd weet. Beggars Banquet, Let It Bleed, Sticky Fingers en Exile On Mainstreet.
Briljant wat een rij platen. 

Their Satanic Majesties Request was de voorganger van Beggars Banquet en dat is voor mij toch een wat mislukt experiment. Jagger en Richards verklaarde pas in een interview het zelf ook hun slechtste plaat te vinden. Maar ja.......ieder moest in die jaren zo nodig een Psychedelische plaat maken. 

Een stroming uit de VS die door veel Britse bands werd omarmt. Ik ben gek op Psychedelische Rock, maar wat er in de UK is gemaakt ben ik niet heel enthousiast. The Kinks en????? 

Gelukkig bleef het met The Stones bij dit ene experiment en zetten ze met Beggars Banquet de toon voor een unieke reeks Rock muziek. Beggars Banquet is ook het album dat de problemen met Brian Jones naar een hoogtepunt (eigenlijk dus een dieptepunt) gingen. Bij het volgende album (Let It Bleed) zou hij ook niet meer volledig meewerken. 

Naast problemen met Jones waren er problemen met de hoes. De binnenzijde van de klaphoes toont de Stones in een Beggars Banquet. Posterwaardige foto!
Aan de buitenkant wilde de Stones een foto van de binnenkant van een WC. Het preutse Decca ging daar niet mee akkoord en het was het zoveelste “dingetje” wat uiteindelijk na Let It Bleed tot een breuk zou leiden. 

Op het album spelen overigens een paar toppers mee maar als ik over die zijstapjes ga beginnen die dat oplevert zit ik vannacht om drie uur nog te tikken…..
Beggars Banquet dreigde door het gepruts met de hoes op de plank te blijven liggen en uiteindelijk is gekozen voor een neutrale cover met alleen titel en bandnaam. 

Vele Jaren later is alsnog een versie gemaakt met het oorspronkelijke hoesontwerp. Decca melkt The Stones op dit moment enorm uit zoals de volslagen onnodige box van Let It Bleed.
Zelf ben ik niet zo van alles maar kopen maar toen ik gister deze “afgekeurde” versie van Beggars Banquet tegenkwam was ik toch verkocht……. 

Overigens niet zo erg want het exemplaar links heeft er al wat draai-uren op zitten en Sympathy For The Devil en Street Fighting Men klinken op fris vinyl zo, zo.zo mega goed………..
Wat te denken van het minder bekende Factory Girl........top!

Trouble No More: 50th Anniversary Collection

Als groot fan van deze band.........
Wat een heerlijke box. Historisch overzicht met alle samenstellingen.
Feestje en m'n spaarvarken is al onder het bed gevlucht. 

Ik zie net de eerste prijzen..............dat spaarvarken heeft niks te vrezen want deze lat is voor mij te hoog. Bij JPC (toch een van de goedkoopste) staat deze aangekondigd voor EUR 542,99. Ik hoop dat het een tikfout is. Dat is dik 50 euro per plaat!

De gekleurde platen is een limited edition. Met zwarte platen zie ik nu voor 529 Eurootjes. Nog steeds veel en veel te veel geld. 

Win ik de staatsloterij is het het eerste wat ik bestel. En nieuwe onderbroeken!

 

50 jaar Let It Bleed

Het is vandaag op de kop af 50 jaar geleden dat Let It Bleed werd uitgebracht.
Voor vele een van de beste Stones albums en ook nog onderdeel van een uniek rijtje.
Want laten we eerlijk zijn: Beggars Banquet, Let It Bleed, Sticky Fingers
en Exile on Main St. is toch een uniek kwartet.
Allemaal vijf sterren albums en daar hoef je geen groot Stones fan voor te zijn.
Wie niet zoveel met de Stones heeft doet zichzelf een plezier en niet zomaar wat rond te dolen in de enorme discografie. Begin gewoon bij een van deze vier albums.
Vind je het niks? Zou ik zeker niet verder zoeken want dan gaat het met jou en de Stones gewoon niks worden.
Overigens blijft het opmerkelijk dat vier van die kwaliteits- platen op rij werden afgeleverd.
Let It Bleed was immers de laatste plaat voor Decca en dat soort afscheid gaat nooit zonder slag of stoot.
Daarom blijf ik het briljant vinden dat het laatste nummer van Let It Bleed………….. voor Decca wel erg toepasselijke is: “You Can't Always Get What You Want”.
De meeste kennen dat nummers wel. Begint met zo’n koortje (London Bach Koor) en zwelt dan langzaam aan.
Op dit album andere bekende nummers als “Love In Vain” en “Midnight Rambler” en mijn favoriete Stones nummer “Gimme Shelter”.
Hierop zingt Merry Clayton (op de hoes staat ten onrechte Mary Clayton) de tweede partij en heeft zich daarmee voor eeuwig beroemdheid verworven.
Merry heeft trouwens kort hierop een solo-album uitgebracht met de titel…………..Gimme Shelter.
Leuke details in de muziekgeschiedenis.

Meer details dan maar. Aan dit schitterende album van deze rockers werken nog een paar toppers mee:
Nicky Hopkins, Ry Cooder, Leon Russell, Bobby Keys en Al Kooper.
Uiteraard Mick Taylor die toen nog aspirant-lid van de Stones was!
Opmerkelijk is ook de rol van Jimmy Miller.
Miller “trommelt” wat op een paar nummers, maar is bovenal producer van dit album. Niet alleen van dit album maar ook van de andere drie albums uit dit unieke kwartet.
Tot slot is het vermelden van de Brian Jones op z’n plaats. Jones was al uit de Stones gezet en overleden toen dit album uitkwam. Op een tweetal nummers speelt Jones nog mee en dat zijn dus zijn laatste bijdrages aan de Stones.

Het album Let It Bleed is recent in een 50 jarig jubileum editie uitgebracht. De box kost 150 euro voor de LP en CD beide in mono en stereo. Geen extra’s en uitvoeringen die we nog niet kennen.
Voor de goede orde: 42 minuten muziek in 2x2 technische formaten!
Nu zit ik niet te wachten op rommel die toen niet goed genoeg was. Maar het is heel goed denkbaar dat er 4-5 nummers omwille van de ruimte het album in 1969 niet gehaald hebben en toch de moeite zijn.
Jubileum edities van Sticky Fingers en Exile on Main St. hebben toch veel mooi extra werk opgeleverd. Maar dat is op het Stones label en die jongens snappen dat je geld mag verdienen als je er ook wat voor levert. De Stones zelf geven ook veel materiaal uit maar maar dan krijg je wel waar voor je geld en je hoeft niet alles te kopen. Maar The Vault en Bridges serie heb je steeds een volledig concert op een 3lp in schitterende hoes.
Decca melkt hun rechten alleen maar uit van de eerste 8 (in VS 10) Stones albums. Ze doen dat niet alleen bij de Stones maar overal waar het maar kan.
Iedereen mag geld verdienen maar dit is iets te makkelijk. Ik ben een groot Stones fan maar deze box laat ik in de winkel staan.
Jammer want Let It Bleed is een mijlpaal in de rock geschiedenis en had het verdient om op een gepaste manier haar 50e verjaardag te vieren.

En verder?
Wie het origineel heeft?
Volg de aanwijzing op de binnenhoes:

THIS RECORD SHOULD BE PLAYED LOUD

Regen

Ja er valt hier best wat water omlaag. Is maar goed ook want volgens mij was het veel te droog aan het worden.
Ja het klimaat…..
Zes plaatjes dan maar met regen erop.

Supertramp trapt af met “It’s Rain Again”. Logisch want Eric (Derek) Clapton met z’n Domino’s zongen nog zo nadrukkelijk: “Let it Rain”
Creedence stelde dan weer de vraag wie die regen gaat stoppen: “Who’ll Stop The Rain”
Ja het waren in die jaren verwarrende tijden voor een puber!

Prince was duidelijk over wat voor kleur de regen zou hebben: Paars! Led Zeppelin lekker strait foward met gewoon: “Rain Song”.
De regen van Dylan – "A Hard Rain's a-Gonna Fall" - ging over mogelijk veel heftigere nattigheid. Veel heftiger en Dylan maakte deze song naar aanleiding van het nummertje verplassen tussen Kennedy en Khrushchev ook wel bekend als de Cuba-Crisis.

Dagen zaten mensen aan de radio gekluisterd. Achteraf kreeg Kennedy de nodige lof, maar het was toch vooral een Russische onderzeeboot commandant die voorkomen heeft dat het een nucleaire oorlog werd. Zijn actie is tevens een inspiratie geweest voor menig onderzeeboot film, maar eigenlijk heeft de beste man een Nobelprijs verdient. De totale Cuba crisis was dan voor Dylan (die kreeg hem wel) vooral een een inspiratie voor een van z’n mooiste nummers.

De versie van "A Hard Rain's a-Gonna Fall" op het Concert For Bangla Desh vind ik persoonlijk overigens beter dan deze studioversie. En als we het toch over remakes hebben.

Het nummer "A Hard Rain's a-Gonna Fall" is ongelooflijk vaak gecoverd. Erg fraai zijn versies van Bryan Ferry en die van Leon Russell.

Met alleen covers van "A Hard Rain's a-Gonna Fall" draaien kan je een heel regenachtig weekend doorbrengen…….

Ach en waarom ook niet!

Tuesday

Ja dat lijkt me het thema van vandaag. Alle drie de platen bevatten een nummer met Tuesday:

• "Ruby's Tuesday"
• "Tuesday's Dead"
• "Tuesday Afternoon"

Als knulletje van 13-14 had ik een zogenaamde tafelradio op m'n bedombouw staan. Eigenlijk een bedombouwradio dus.
Ik luisterde naar de radio maar eigenlijk zonder er echt wat van te vinden. Tot ik "Tuesday's Dead" hoorde van Cat Stevens. Gefascineerd door de tekst hoopte ik iedere avond als ik in bed lag dat het nummer weer gedraaid werd.
Dit nummer heeft er ook voor gezorgd dat ik platen ben gaan kopen. Meer dan budgettair goed is en ik heb ook altijd willen voorkomen dat vrouwen op mij vallen vanwege het geld. Die missie is absoluut geslaagd. Met dank aan de LP!

Toch nog even naar "Tuesday's Dead". Eigenlijk een wat vage, poëtische en misschien wat filosofische tekst. Voor mij gaat de tekst over: - je eigen weg zoeken - niemand kan voor god spelen - zorgen om de wereld - alle mensen zijn gelijk.

Allemaal thema's die mij als puber enorm aanspraken. En nog! Vrij snel had ik deze plaat in huis en het was de start naar honger om zoveel mogelijk muziek te ontdekken.
Al snel kwamen The Stones in huis. Exile on Mainstreet was net uit en dat was m'n eerste Stones album,
Links een fraaie verzamelaar van de Stones met "Ruby's Tuesday"". Hoewel ik dol ben op artiesten die experimenteren waardeer ik de Stones juist om hun koersvastheid. Die ene misser met een of ander psychedelisch experiment is ze vergeven.
Daar waar Cat Stevens de romanticus en filosoof in mij wakker maakte waren het The Stones die de ondeugd prikkelde.
Rechts staat het prachtige album van The Moody Blues met Tuesday Afternoon. Zij zorgde ervoor dat ik orkesten ging waarderen en ook zo nu en dan een lichte flirt maakte met klassieke muziek.
Dit album zorgde ervoor dat ik nog breder naar muziek ben gaan kijken.
Drie totaal verschillende platen..... En dat is een enorme rijkheid.

Blues Breakers

John Mayall bleef zelf misschien wat weg bij het grote publiek, maar heeft gitaristen als Eric Clapton, Peter Green (Fleetwood Mac) en Mick Taylor (Stones) toch een mooi extra zetje gegeven. Hij liet hun kennis maken met muziekstromingen uit Amerika.
Mayall bleef z'n hele carrière trouw aan de pure (elektrische) blues terwijl muzikanten die uitvlogen van het "Blues Breakers" nest doorgaans op zoek gingen naar combinaties met andere muziekstijlen. Clapton heeft dankzij Mayall ook de microfoon gepakt. Thnx John!
Deze Blues breakers plaat is een echte klassieker met maar liefst drie(!!!) odes aan Christine Anne Perfect. Beter bekend als Christine McVie van de Fleetwood Mac.

Have you heard about my baby?
Where she gone, where she gone,
I just don't know Yes, have you heard about my baby?
Ooh, where she gone, where she gone, I just don't know
Well, if you should see my baby
Yes, please tell her that I love her so
Yes, no more next time

The Blues Brothers ‎– Briefcase Full Of Blues

Jaren geleden gaven mijn vrouw en ik een verkleedfeestje. Woonde net in ons nieuwe huis en we gaven met oudejaarsavond een feestje als een soort housewarming. 

Idee was dat ieder verkleed zou komen. Een prima buffet geknutseld, van de keuken een cocktailbar gemaakt en van de studio een bierproeverij met 75(!!!) soorten bier.
Geslaagd feestje en Che Guevara, Sneeuwitje, een draakje, één van de drie musketiers, Robin Hood, de Kerstman…...ze waren er allemaal.

Had bijna een inspiratie voor Bob Dylan’s Desolation Row kunnen zijn. Maar er waren ook de Blues Brothers! Echt geniaal.
Die gast zat bij mij op de afdeling en die had een rode baard. Al jaren! Z’n vrouw kende ik niet echt en had lang haar maar had haar haar afgeknipt en geverfd. Hij een keurig glad kinnetje, tatoeage, koffertje met handboeien. Het heeft bijna een uur geduurd voor ik ze herkende.
Die gast had rood haar en zelfs z’n haar geverfd EN z’n wenkbrauwen. En zonnebrillen op natuurlijk! Ze belde aan: “I'm Jake this is Elwood” Liepen strak naar binnen.

Ze pakte een cd uit hun koffertje, zetten de cd aan en gingen helemaal los. Echt helemaal! Andere vrienden dacht dat ik ze had ingehuurd. Iets waar ik best toe in staat ben, maar dit was gewoon spontaan!
Ik wist een hele tijd niet eens wie ze waren, maar het feest was wel gelijk op gang. Blues Brothers betekend bij mij dan ook al jaren een hele grote smile en mag graag een plaat van ze draaien.