Internationale Kattendag

In 2021 blogde ik met In The Tear Of The Cat al eens dat dit soort dagen flauwekul zijn. Zelf ben ik gek op katten, maar al die dagen zijn eigenlijk grote onzin. 

Het is toch een goed idee dat iedere dag Moederdag, Vaderdag, dierendag, vrouwendag, mannendag, kinderendag, kattendag te maken? Eigenlijk komt het er op neer dat iedere dag er een van respect zou moeten zijn.

Als je dat ook vindt zou ik niet de krant van vandaag erbij pakken................Of die van gister of die van morgen............

 

Muziek blijft echter een geweldige manier om te protesteren tegen de waanzin die door wat oude mannen over de wereld wordt uitgestrooid. Muziek is echter ook een prachtige manier om even te ontvluchten aan de stroom aan berichten die frustreren en je boos maken.

....

Meeste mensen worden wel blij van kattenfilmpje dus vandaag op zoek naar katten in muziek...............Cat of cats in het Engels.

 

Al meermaals heb ik op deze blog geschreven dat Cat Stevens degene was die mij definitief naar muziek heeft getrokken en er voor zorgde dat ik mijn eerste album (Tea For The Tillerman) kocht.

Op dagen dat ik het even niet weet zijn nummers op dit album als "On The Road To Find Out" nog steeds een inspiratie.

 

Meer Cat in mijn collectie in de vorm van Cat Power. En veel fijne nummers met Cat in de titel:

DeWolff -  "Black Cat Woman"

The Grateful Dead -  "China Cat Sunflower"

The Kinks - "Phenomenal Cat"

The New Lost City Ramblers - "Tom Cat Blues"  

Alice Cooper -  "Gutter Cat Vs. The Jets"

Bob Dylan - "Catfish"

Elton John - “Honky Cat”

King Crimson - "Cat Food"

Donald Fagen - "Morph the Cat"

Jackson Browne - "I'm the Cat"

Ry Cooder - "Red Cat Till I Die"

En nog een stuk of 100...........

 

De keuze voor vandaag is echter gevallen op het nummer "Our House". Het nummer staat op het legendarische album Déjà Vu van Crosby Stills Nash & Young uit 1970. Op dit nummer doet Neil Young overigens niet mee. Wellicht is dat ook de reden dat ik het nummer eigenlijk mier en mierzoet vind. 

Ouder worden maakt ook mij wat sentimenteler........ 

We zijn bezig om het huis een opknapbeurt te gaan geven en we hebben twee geweldige katten...........

Zowel mijn lief als ik hebben altijd katten gehad, maar dit soort hongerlappen en luiwammesen hebben we nog niet eerder meegemaakt. Dus het nummer "Our House" appelleert heerlijk aan het gevoel thuis met de katten...........

 

Ik draai echter niet de standaard versie, maar de versie van Déjà Vu (Alternates). Deze verscheen naar aanleiding van het 50 jarig jubileum van dit legendarische album.

Persoonlijk vind ik het een betere versie. Het origineel is toch wat glad geproduceerd. Prachtig maar bijna een soort van onwaarschijnlijke perfectie.

Deze Déjà Vu (Alternates) is ruwer, rauwer, minder geknutsel en vooral authentieker.

 

Binnen deze 50 jaar jubileum versie kan ik zoetsappige nummers als "Teach Your Children" en "Our House" ineens een stuk beter hebben. Dat komt vooral door het heerlijk gitaarwerk van Stills en Young op de overige nummers.

De waardering van deze (Alternates) wordt versterkt door de lange versie van "Almost Cut My Hair" en de harmonica versie van "Helpless". Lekker hoor!

 

Helaas hebben op deze (Alternates) de nummers "Country Girl" en "Everybody I Love You" geen plek gekregen. Toch is het alternatief verre van een slechte keuze, want het album wordt nu afgesloten met een extra lange versie van "Know You Got To Run". Dat nummer zou Stephen Stills een jaar later in een kortere versie opnemen voor het album Stills 2.

 

"Our House" zit op deze (Alternates) ingepakt tussen een hoop stevig gitaarwerk van met name de heren Stills en Young. 

Onze katten storen zich daar echter niet aan en pitten lekker door.................nog een uurtje want dan is het etenstijd en buiten vreetzakken en slaapkoppen blijken het ook Zwitserse uurwerkjes te zijn........

 

Kattendag.............wat mij betreft morgen weer........desnoods met deze geweldige Déjà Vu!

 

 

Links originele versie uit 1970 met de hoes met "leer" effect. Rechts de 50 jaar editie. 

 

Boven binnenzijde originele versie uit 1970. 

Onder: de (Alternates) versie met in de klaphoes ook andere foto's. 

 

Boven: Links de originele versie met "leer" effect en recht de budget versie.

Onder: Links de Franse budget versie en rechts de (Altenates) versie.

Kersttip #06: Crosby, Stills & Nash, "Silent Night"

Crosby, Stills, Nash & Young - Live At Fillmore East - 1969

De meeste oudjes onder ons kennen wel het live album 4 Way Street. Deze dubbelaar van het legendarische kwartet Crosby, Stills, Nash & Young verscheen in 1971 een jaar na het meesterwerk Déjà Vu.

4 Way Street is opgenomen in de zomer van 1970 en eigenlijk was het viertal al de tent met elkaar aan het uit knokken.

Vier geweldige artiesten maar ook vier ego's. Een deel van de opnames van 4 Way Street zijn gemaakt in de Fillmore East. 

Wie geen genoeg kan krijgen van CSN&Y en The Fillmore East is gister op een heerlijk cadeautje getrakteerd.

 

Vrij kort na het optreden van het viertal tijdens het Woodstock festival traden ze al een aantal keren op in The Fillmore East. Van deze vier concerten zijn opnames gemaakt en zijn sinds gister voor ons alle beschikbaar.

Over de muziek hoeven we het natuurlijk niet te hebben. Zie foto met setlist onder aan dit blogje. Veel logische keuze's en een enkele opvallende!

Een geweldig viertal die zelfs in 1969 al over een prachtige repertoire beschikte. Ook vier artiesten die al het een en ander hadden meegemaakt, want alle vier speelde ze eerder in een top band.

 

Na één luisterbeurt (stiekem had ik online al het nodige zitten te luisteren) van deze Live At Fillmore East ben ik er eigenlijk al wel uit. Voor de gemiddelde fan misschien een overbodige uitgave als 4 Way Street al in de kast staat.

 

Toch klink dit album veel en veel authentieker dan 4 Way Street. Ik hoort sowieso duidelijk meer samenwerking (4 Way Street is toch wel heel erg solo-ego's) en ik hoor vooral meer ontspanning.

Misschien hier en daar technisch niet perfect, maar als je je daar aan ergert moet je geen live albums kopen.

 

Er staat hier bizar veel van het viertal in de kast. Deze Fillmore gaat de komende tijd met grote zekerheid koploper worden.

Geluidtechnisch bizar goed voor 55 jaar oude opnames, keurig geperst en geen papierstof op de platen. Zeer fraaie hoes en het geheel is uiteraard opgedragen aan de overleden David Crosby.

 

Een prachtige tijdsdocument dat ook nog eens goed laat horen dat het zo nu en dan wel koek en ei tussen het viertal was.

So Far 50 jaar

Deze maand is deze verzamelaar 50 jaar oud. De titel is echter iets te optimistisch. Dit album bevat nummers van de eerste twee albums en dat hoge niveau zouden de heren met elkaar nooit meer weten te behalen.

Verder wordt So Far als een  Crosby, Stills, Nash & Young album gepresenteerd terwijl Neil maar op een beperkt aantal nummers meegespeeld. Op 6 van de 11 nummers speelt en zingt Neil geen enkele noot!

Veel fans waren bij het verschijnen van dit album al in het bezit van de albums Crosby, Stills & Nash (1969) en Déjà Vu (1970). Op deze So Far maar liefst negen nummers van deze twee albums. Toch vond ik net als vele anderen het toen de moeite om het album te kopen. 

Dit vooral vanwege de nummers "Ohio" en "Find the Cost of Freedom" die samen in 1970 als single waren uitgebracht. Ook de schitterende hoes die door Joni Mitchell is getekend maakte het de moeite dit album aan te schaffen.

 

Inmiddels heb ik een jubileum versie op wit vinyl en mag het album nog steeds graag draaien. So Far blijkt echter een grote markering in de samenwerking van het viertal. Nadien hebben ze nog diverse albums samen gemaakt, maar keer op keer ontbrak daar toch de chemie.

 

Nog wat samenwerking vond plaats tussen Crosby en Nash en tussen Young en Stills maar ook dat was aan de matige kant.

Alle vier als solo artiest was om meerdere reden een goed idee. Teveel ego's op de vierkante meter die elkaar niet meer versterkte zoals in het begin.

 

Vooral Neil Young heeft na de definitieve opsplitsing een geweldige carrière gemaakt met een bizarre catalogus. Een catalogus met heel veel meesterwerkjes maar ook wel met wat missers. Beide het gevolg van veel experimenteren wat de andere drie heren toch wat minder hebben gedaan.

 

Graham Nash is solo vooral voor veilig gegaan. Niet slecht maar na een geweldige solodebuut album Songs For Beginners uit 1971 krijg je toch het gevoel dat hij de andere drie nodig had om boven zichzelf uit te groeien.

 

De inmiddels overleden David Crosby maakte een aantal prima solo albums waarbij hij ook nog eens jong talent de ruimte gaf zich te ontwikkelen. 

 

Bij Stephen Stills heb ik het altijd jammer gevonden dat hij de lijn met Manassas niet heeft weten vast te houden. Dat zijn toch twee heel fijne albums die naar meer smaken. 

Overigens zijn de albums die Stills met The Rides heeft gemaakt zijn voor de liefhebber van Blues beslist een lekkernij.

So Far had gewoon een dubbelalbum kunnen zijn met de twee oorspronkelijke albums en als extraatje het bovengenoemd singeltje. 

Met als titel That's All Folks...............

Stephen Stills

Vandaag wordt Stephen 79 jaar en wat een enorme catalogus heeft deze man bij elkaar gespeeld. Van heel jong af aan was ik al een groot fan van Stephen Stills.

Niemand anders ook dan Stills heeft mij door de diepste putten van het liefdesverdriet gehaald.

 

Ok......en een paar goedkope flessen whisky.
 

Met name de songs die Stephen in de beginperiode met CS&N heeft gemaakt deden het erg goed bij mij als het verdriet om de liefde haar zwartste vormen aannam.

De “wond” die Judy Collins bij Stills achterliet was voor hem blijkbaar inspiratie voor een enorme rij prachtige songs. Songs die naadloos aansloten op mijn persoonlijke ellendige gevoel..

De eerste groep waar Stills deel vanuit maakt waren de Au Go Go Singers. Er schijnen wat platen (zelfs CD’s) van te zijn maar ik ben ze nog niet tegengekomen.  Ook heeft hij even deel uitgemaakt van The Company.
Echt serieus werd het toen Stills met oa Neil Young, Richie Furray en Bruce Palmer met de legendarische Buffalo Springfield uit de startblokken ging. Stills zorgde voor deze band al snel voor een hit met "For What It's Worth". 

Aanvankelijk niet op het debuutalbum, maar toen het een succes werd is dit nummer alsnog toegevoegd.
Het kon een hele, hele, hele grote band gaan worden! En zoals ze zelf eens gezegd (interview UNCUT) hebben: “We waren zeker zo goed als de Beatles, alleen wij hadden geen Epstein”

Ik denk dat ze gelijk hebben.
Ego’s en krakkemikkig management lieten de teller van het aantal albums niet verder komen dan drie. Wel drie meesterwerken.

Wil je je beperken tot één album dan is het verzamelalbum Retrospective een erg goede keuze, maar het absolute topalbum van Buffalo Springfield is toch Buffalo Springfield Again.
Probeer daar de mono versie van te pakken te krijgen. Geloof me die is een stuk beter dan de stereo. Stereo was in die begintijd toch meer een effect en op de stereo versie klinkt het of de groep al uit elkaar aan het gaan is. Twee in de linker hoek en twee in de rechter hoek,
De mono versie brengt het geheel toch meer bij elkaar. Stills bijdrage op deze plaat zijn oa "Bluebird" en "Rock and Roll Woman" wat hij special voor Grace Slick heeft geschreven.

Na het uiteenspatten van Buffalo Springfield begon Stills samen met David Crosby (ex-Byrds) en Graham Nash (ex Hollies) de supergroep Crosby, Stills & Nash. Hun debuut album uit 1969 behoort nog steeds tot een van de klassieke rockalbums.
Hier is Stills ook op z’n best als het om liefdesverdriet gaat. Stills leverde voor dit album pareltjes als "Suite: Judy Blue Eyes", "You Don't Have to Cry", "Helplessly Hoping" en "49 Bye-Byes".

De wrijving met Neil Young was weer wat gezakt en Neil voegde zich bij het trio om het klassieke album Deja Vu op te nemen. Hoewel de plaat als een harmonieus geheel klinkt is het vooral plakken en knippen geweest en heeft het viertal elkaar nauwelijks gezien tijdens de opnames. 

Met "Carry On" en "4+20" leverde Stills weer een paar prachtige composities aan.
Op de foto de witte hoes. Er is ook een zwarte geweest. Beide goedkopere versies van de oorspronkelijke hoes met leereffect.
Hierna maakte Stills met CSN(Y) nog diverse albums. Goed, aardig, leuk maar het niveau van de eerste twee platen werd nooit meer gehaald.

Voor Stills was inmiddels ook een soloperiode aangebroken. Met name de albums Stephen Stills en Stephen Stills 2 zijn pareltjes. Met nummers als "Love the One You're With" en "Change Partners" was Stills duidelijk een andere weg ingeslagen om liefdesverdriet te verwerken.

Bij groepen als Buffalo Springfield en CSN(Y) had Stills altijd het gevoel dat het ZIJN groep moest zijn.
Dat leverde veel gezeik op en Stills is toch meermaals op zoek geweest om een eigen groep op te richten. Hoewel de band maar twee albums heeft gemaakt deed Stills met Manassas een geweldige zet.
Het debuutalbum van Manassas is een absolute topplaat. Een conceptalbum met vier kanten met een eigen thema. De opvolger Down The Road was wellicht wat minder, maar de Zuid Amerikaanse invloeden op die plaat maakte deze dan wel weer heel origineel.
Met het album Stills maakte Stephen nog een goede plaat maar daarna ging het toch te goed met hem. Aardige platen maar te weinig liefdesverdriet om pareltjes op te nemen.

Een plaat (1968) die een beetje in de zijlijn valt is Super Session. Samen met Al Kooper en Mike Bloomfield een heerlijke sessie plaat voor liefhebbers van gitaar. 

Hoewel Stephen Stills en Neil Young regelmatig elkaar in de haren vlogen was de artistieke aantrekkingskracht keer op keer groot. Een van die resultaten vinden we terug in The Stills & Young band. Voor twee van dit soort giganten toch een album wat onder de maat is. Goed maar niet super.

Toch trok Stills ruim na de pensioengerechtigde leeftijd nog een aantal keer naar de studio om een paar prima albums af te leveren.
Twee platen daarvan met z’n “hobby” bluesband The Rides. Samen met gitarist Kenny Wayne Shepherd (oa bekend van de G3) en toetsenist Barry Goldberg. 

Twee albums met heerlijke elektrische blues. Geen commerciële hoogstandjes, maar gewoon lekker recht voor z’n raap muziek.

Z'n meest recente album stamt uit 2017 en dat maakte Stills samen met Judy Collins. Daar waar Stills wereldfaam behaalde door z’n liefdesverdriet met het prachtige "Suite: Judy Blue Eyes" was er nu een muzikale hereniging. 

Mooie kleine liedjes, soms klassiek, soms persoonlijk. De plaat straalt ook een geweldige harmonie en rust uit.

 

Afgelopen jaar stond Stills nog met Neil Young op het podium tijdens een concert voor een goed doel. Voor veel fans natuurlijk een heerlijk moment om te speculeren of de twee zich nog eens tot een album laten verleiden.

 

Stephen Happy Birthday!

50 jaar Wild Tales

Het tweede solo album van Graham Nash viert vandaag zijn 50e verjaardag. Nash is afkomstig van de Britse Hollies en eind zestiger jaren maakte hij de overstap naar de VS om met David Crosby en Stephen Stills het meesterwerk Crosby, Stills & Nash te maken.

Kort daarop kwam Neil Young het drietal vergezellen. Daar steeg Nash naar ongekende hoogte en leverde hij in 1970 de nummers "Teach Our Childeren"en "Our House" voor het briljante CSN&Y album Déjà Vu. 

Ook zijn solo debuut Songs For Beginners mag als een meesterwerk worden beschouwd. Op dat album vinden we pareltjes als "Military Madness", "Simple Man" en "Chigaco".

Helaas is de opvolger van dit uitstekende solodebuut een heel stuk minder. Op Wild Tales wordt Nash geholpen door David Crosby, Tim Drummond, Ben Keith, David Lindley, Dave Mason en Joni Mitchell maar het resultaat blijft toch onder de maat.

Daar waar ik Songs For Beginners regelmatig op schijvendraaier leg staat deze Wild Tales onder het stof. Er is een jubileum als vandaag voor nodig om dit album nog eens te draaien. Na het nog eens geluisterd te hebben kan ik maar moeilijk mijn standpunt veranderen.

Er zijn duizenden artiesten die zouden willen dat ze en dergelijk album in hun catalogus hebben, maar Nash had echt beter moeten doen. De conclusie is dat Nash vooral het beste uit de verf komt als duo met Crosby, als trio met de aanvulling van Stills en als kwartet met als extraatje Neil Young.

Het was echter heel vaak Nash die voor verstoring in de relaties zorgde en niet zelden speelde daar vrouwen een rol zoals Rita Coolidge en Joni Mitchell. 

Na het overlijden van David Crosby is een reünie van het viertal een gepasseerd station en samen met Stills en Young zie ik niet gebeuren. Die laatste twee hebben vorig jaar samen op het podium gestaan maar Nash was met Crosby toch vooral van de close harmoniezang terwijl Stills en Young toch vooral van een potje gitaar houden.

Wild Tales hoort beslist in een CSN&Y collectie maar als er een speciale jubileumeditie verschijnt laat ik die echt in de winkel liggen.

 

Give Peace A Chance

Het is 1968 en het ongenoegen bij jonge mensen is groot. Heel groot en er is totaal geen vertrouwen in de gevestigde orde. 

Een blog als deze is te beperkt om de enorme rij aan ongenoegens te behandelen, maar deze kunnen als een blauwdruk dienen op de huidige ontwikkelingen.

De gruwelijke beelden die uit Vietnam kwamen speelde dan ook een zeer belangrijke rol in de vele protesten over de hele wereld.......

 

Een van de grootste protesten was die aan de Colombia Universiteit in New York. Uiteindelijk werd de bezetting van universiteit door de Nationale Garde op zeer gewelddadige wijze uit elkaar geslagen.

Dat met als resultaat een zeer groot aantal arrestaties en gewonden. 

 

Van deze gebeurtenissen is een film gemaakt op basis van een verhaal van Israel Horovitz. Het idee van de film zit erg goed in elkaar omdat je als kijker zeer dicht bij de gebeurtenissen wordt gebracht. 

Een jongen met een wat oppervlakkige levensstijl wordt aangetrokken door een maatschappijkritische jonge vrouw. Als kijker krijg je op een presenteerblaadje hoe radicalisering werkt. In dit geval voor de goede zaak maar fascinerend is het wel.

 

De film is in mijn ogen in het licht wat er de laatste jaren op deze wereld gebeurd (of juist NIET gebeurd) een aanrader. Een aanrader die eigenlijk wel heel confronterend is.

De film is hier en daar wat fragmentarisch en ik denk dat ze 200 minuten terug hebben geknipt naar 100. Misschien zijn de ontwikkelingen van de laatste jaren een inspiratie om een editors cut te maken.

De film won diverse prijzen en binnen het kader van deze blog is vooral de soundtrack het waard om te noemen.

 

Bij de soundtrack gaat het om een dubbelalbum. Deze verscheen in 1970 gelijktijdig met de film.

Op dit album een aantal nummers van Crosby, Stills & Nash en een aantal samen met Neil Young. Van Neil Young ook nog solowerk. Dit was ooit de reden om dit album in mijn collectie op te nemen, maar de rest van deze soundtrack is ook dik in orde (zie tracklist onderaan).

 

Het laatste nummer is "Give Peace A Chance" dat door de cast van de film gezongen wordt. 

In de film zien we een grote cirkel studenten die samen  "Give Peace A Chance" zitten te zingen. Dat stukje film kijken met de huidige gebeurtenissen op je netvlies kan toch niemand koud laten?

Leg 2023 maar eens over 1968 en dan kan je het lerend vermogen van de mens toch onmogelijk hoog waarderen?

Gelukkig komt AI eraan want wie zijn wij om bang te zijn dat computers en robots het gaan verprutsen.........

 

 

 

Kant A

Buffy Sainte-Marie - The Circle Game

Ian Freebairn-Smith - Market Basket

Neil Young - Down By The River

Kant B

Crosby, Stills & Nash - Long Time Gone

Ian Freebairn-Smith - Cyclatron
Thunderclap Newman - Something In The Air
 

Kant C

Richard Strauss - Also Sprach Zarathustra - Karl Böhm Berlinner Philharmonic Orchestra

Neil Young - The Loner

Ian Freebairn-Smith - Coit Tower

 The Red Mountain Jug Band - Fishin' Blues

Alessandro Marcello - Concerto In D Minor
Conductor - Ian Freebairn-Smith

Kant D

Crosby, Stills, Nash & Young - Helpless

Ian Freebairn-Smith - Pocket Band

The Cast - Give Peace A Chance

R.I.P. David Crosby

Door het slechte weer besloot ik vanmorgen nog even op bed te blijven liggen. Het nieuws even vanaf bed kijken. Op TV en op de telefoon..................David Crosby is niet meer.

 

Het voelt of ik een sloophamer tegen m'n voorhoofd heb gekregen. Ik was altijd een groot fan van David geweest en zo'n bericht voelt of je jeugd aan het dood gaan is.

We kennen David natuurlijk als medeoprichter van supergroepen The Byrds en Crosby, Stills, Nash (Young). 

Minder bekend is dat David ook heel even in Buffalo Springfield heeft gespeeld.

Daarnaast heeft David albums als duo met Graham Nash de nodige albums gemaakt en heeft hij een aanzienlijk rij solo albums gemaakt.

Zijn solodebuut album If I Could Only Remember My Name is al 50 jaar een van mijn favoriete albums. Het gaat ook zeker mee als ik met 50 albums naar een onbewoond eiland wordt verbannen.

Omdat ik al jaren groot fan van David ben is dat ook terug te zien aan mijn muziekcollectie. Meer dan 50 albums - waaronder de nodig bootlegs - waar David een hoofdrol speelt en nog tientallen waar hij als sessiemuzikant te horen is.

In alle nieuwsberichten komt onvermijdelijk de gezondheid, drankproblemen en arrestatie voor wapens en drugs naar voren. 

Ook dat was David Crosby maar zijn politieke betrokkenheid en zijn inzet voor jonge artiesten mag wel genoemd worden. 

David gaf de laatste jaren bij zijn soloprojecten meer en meer jong talent de kans zich te tonen. Recent heeft dat het album Live At The Capitol Theatre 2018 opgeleverd. Op dat album speelt hij samen met The Lighthouse Band een heerlijke set bij elkaar speelt.

 

Ondanks zijn gezondheid was David niet het type om stil te zitten dus was er altijd wel een muziekproject. In de zomer van de 2021 verscheen - wat nu dus blijkt - het laatste album van David Crosby met als titel For Free. 

David was toen al jaren ziek maar ook op dit album geeft hij - naast de leden van The Lighthouse Band die ook van de partij zijn - veel jong talent een podium om zich te bewijzen. Met een fenomenaal resultaat. Het regent 4 en 5 sterren in de recensies. Overal krijgt het album mega hoge cijfers.

Helaas is For Free David's laatste kunstje. Een beetje verslagen zit ik achter m'n toetsenbord. Het trieste grijze weer symboliseert op pijnlijke wijze mijn gevoel............

 

Rust zacht David

 

David Crosby

Vandaag tikt David er een jaartje bij en wordt vandaag 81 jaar. Met al die kwalen (wat niet?) die hij heeft is dat toch een klein wonder. In het verleden gearresteerd voor drugs en wapenbezit en dan begeef je je in kringen die doorgaans niet voor heel hoge leeftijden gaan zorgen.

Toch is David Crosby een van de artiesten die ik wel had willen zijn. Geweldige componist en fantastische zanger. Dat laatste vooral in close harmonie.
Daarnaast is David ook nog eens een geweldige gitarist. Dan vooral op de akoestische gitaar en door de aanwezigheid in zijn omgeving van Stephen Stills en Neil Young sneeuwde de gitarist Crosby een beetje onder.
Struin Youtube maar eens af. David is een gitaar gigant!

Z’n carrière begon bij The Byrds en David heeft zelfs een aantal optredens gedaan met Buffalo Springfield.
Uit beide top bands ontstond Crosby, Stills & Nash later aangevuld met Neil Young.
Naast dit trio en kwartet heeft Crosby ook een aantal platen gemaakt als duo met alleen Graham Nash.
Ook zonder z’n maatjes staat David z’n mannetje want hij heeft een fraaie reeks soloalbums afgeleverd.

De laatste jaren geeft hij andere onbekende artiesten wat ruimte. In 2018 verschenen “Here If You Listen” en op deze top plaat geeft David nieuwkomers een geweldig platform om ervaring op te doen.
Aanrader voor wie niet wil blijven hangen bij het standaard CSN&Y werk.
 

Vorig jaar kort voor z'n 80e verjaardag kwam David met het album For Free. Ik heb het album - om de een of andere duistere reden - nog steeds niet beluisterd terwijl het van alle kanten 4 en 5 sterren waarderingen krijgt.

 

Voor vandaag even acht andere albums van en met David uit de kast gepakt.
Whistling Down the Wire is een lekkere plaat om de dag mee te starten…….
Eerste plaat gedraaid, ontbijt zit erin, koffie op. Het is droog.....kurkdroog zelfs. Eerst even een blokje fietsen dan doen we de rest van David op deze feestdag.

 

David Happy Birthday!

 

Daylight Again

Het is vandaag bevrijdingsdag maar met de oorlog in Oekraïne vind ik het allerminst een reden voor een feestje. Natuurlijk zijn er altijd conflicten ergens op de wereld. Afrika en Midden Oosten staan dan doorgaans vooraan in de rij. Vreselijk wat daar gebeurd, maar toch is de oorlog in Oekraïne van een heel andere orde.
Deze heeft namelijk alles in zich om uit te groeien tot een derde wereldoorlog, die al of niet gepaard gaat met inzet van kernwapens. 

Ik ben niet eens zelf bang dat ik atoombom op m'n kop krijg. Ik heb een prachtig leven gehad en als dat met een forse knal eindigt dan is dat maar zo. Alleen zou ik het vreselijk vinden voor alle jonge mensen die nog vol met ambitie zitten.

Daarnaast gaat een derde wereldoorlog er natuurlijk al helemaal niet voor zorgen dat conflicten in Afrika en het Midden Oosten opgelost gaan worden. Sterker die zullen alleen maar verder escaleren.

 

Het is ook triest aan welke strohalmen we ons op dit moment vast houden. In Oekraïne in de belegerde stad Marioepol werd deze week een groep mensen geëvacueerd die maanden geen daglicht hadden gezien. Dat vinden we dan ineens een succes. Mensen die weer daglicht zien? Serieus?

Geen feest voor mij vandaag en natuurlijk kan ik niet stilstaan bij alle problemen op deze wereld. Toch moest ik meermaals aan die mensen denken die maanden in het donker hebben gezeten: Daylight Again!

 

Een album van Crosby, Stills en Nash heeft deze titel en die maar eens tevoorschijn gehaald. Het album verscheen in 1982 en er werden drie singels van het album getrokken. 

"Wasted on the Way" en "Southern Cross" werden een redelijke hit en het album zelf haalde de platina status. Bijna twee zelfs.

Dat lijkt een succes maar is toch een schril contrast met hun debuut uit 1969 wat ruim vier maal de status platina wist te verwerven. Daylight Again is een behoorlijk Folk Rock en Country Rock album en niet meer dan dat. Als een onbekend groepje dit had gemaakt waren we verschijnkijk uit ons stoel gesprongen, maar deze drie talenten hadden best wat beter hun best mogen doen.

Het album is gewoon te gepolijst en overgeproduceerd. Hiermee bedoel ik niet de uitstekende geluidskwaliteit. Dat is prima maar het is net even te braaf allemaal. Ik mis het rauwe pittige randje. 

Dat neemt niet weg dat er wel wat fraaie teksten (wel dit keer met de nodige hulp van anderen) op het album te vinden zijn. 

Zo is de titelsong "Daylight Again" op een geslaagde manier met een couplet van "Find the Cost of Freedom" verweven tot een universele anti-war-song.

 

Wellicht heeft het brave van dit album ook te maken met de magere bijdrage van David Crosby. Geduvel met drugs zorgde dat hij slechts één enkel nummer voor dit album heeft geschreven en dat is tevens het enige nummer waar Crosby op te horen is. Het album had ook Stills & Nash mogen heten!

Opmerkelijk is de zeer ruime bijdrage van Timothy B. Schmit die we kennen van de Eagles.

Niet een slecht album en prima om bij de koffie te draaien, maar geen album wat je meeneemt als je een avond bij vrienden platen gaat draaien met een stoer glas whisky.

Bij je vrienden met een glaasje whisky een plaatje draaien ?.............voor heel veel mensen is dat heel ver weg.

Voor mij geen groot feest vandaag. Ik geniet vandaag nog meer dan normaal van een heel klein ding en ben daar dankbaar voor: koffie met een plaat: Daylight Again!

 

 

Internationale Dag Afschaffing Slavernij

Vandaag is de dag van de afschaffing van de slavernij. Een gitzwarte periode uit de geschiedenis (ook die van Nederland) maar eigenlijk is slavernij nog nooit zo groot geweest als nu. Als we aan slavernij denken dan hebben we het doorgaans over de vele Afrikanen die vooral naar Nood Amerika zijn gebracht. Gruwelijke omstandigheden op de schepen met vele sterfgevallen. Zij die het wel haalde moesten onder onmenselijke omstandigheden werken op plantages of aan de infrastructuur.

Deze vorm van slavernij heeft er ook voor gezorgd dat - met name in de VS - er ruime voedingsbodem is gebleven voor racisme. Vooral in de zuidelijke staten waar ook veel weerstand was tegen het afschaffen van de slavernij en uiteindelijke leiden tot een Burgeroorlog (1861-1865). 

Hoewel die Amerikaanse Burgeroorlog anderhalve eeuw geleden is, moeten we toch constateren dat rassenongelijkheid - die wel degelijk een basis vormde voor deze slavernij - nog immer aanwezig is.

Neil Young bracht in 1970 het album After The Goldrush uit met daarop het nummer "Southern Man" wat een stevige aanklacht is tegen rassenongelijkheid in vooral het Zuiden van de VS. Op Harvest deed hij met "Alabama" daar nog een schepje bovenop.

Hoewel Lynyrd Skynyrd met een antwoord kwam in de vorm van "Sweet Home Alabama" hoef je niet heel veel kranten te lezen om te constateren dat zelfs nu 50 jaar later er nog heel veel ruimte voor verbetering is.
Zeker als het gaat om rassengelijkheid, maar we mogen ook niet blind zijn voor moderne slavernij. Eigenlijk zijn er nog nooit zoveel slaven op de wereld geweest als nu. Vrouwen die gedwongen in de prostitutie werken maar ook mensen die onder dwang in fabrieken werken. Volgens de Global Slavery Index waren er in 2018 wereldwijd ruim 40 miljoen slaven.

Een schokkend aantal en denk niet dat is een ver van m'n bed show. Ook in Nederland zijn het met 1,77 op de 1000 (bron Global Slavery Index 2018) nog zeer schokkende cijfers.

Hoewel het nummer Southern Man een heel specifiek deel van de slavernij en de gevolgen daarvan belicht is het voor mij toch een heel generiek symbool.
Neil Young heeft het meermaals opgenomen en bracht het vorig jaar nog uit op de EP The Times die hij speciaal gemaakt had als aanloop naar de presidentverkiezingen in de VS.

Naast de versie op de EP The Times heb ik ook de versie op 4-Way street van Crosby, Stills, Nash & Young uit de kast gehaald. Hier speelt hij een extra lange versie (13:45) van het nummer en gaat hij samen met Stephen Stills heerlijk te keer op gitaar. Om het trio compleet te maken draai ik uiteraard ook de oorspronkelijke versie van het schitterende album "After The Goldrush"

Ik verdom het om mij verantwoordelijk te voelen voor mijn voorouders hebben gedaan. Iedereen die nu leeft kan dat verleden niet veranderen. Wat we wel kunnen doen is die misselijkmakende moderne slavernij aanpakken. Een heel groot probleem wat bizar genoeg maar zeer laag op de politieke agenda staat......

4 Way Street

Zelden was de titel van een album zo treffend. In het voorjaar van 1970 was van de vier heren het succesvolle Déjà Vu uitgebracht. In de zomer die volgende ging het gezelschap op tournee, maar niet zonder zo'n beetje iedere dag ruzie te maken.

Alle vier waren ze bezig met een solo project. Vier projecten die ook alle vier succesvol zouden zijn. Maar de samenwerking als kwartet was een drama. Na de tournee had het gezelschap het ook echt helemaal met elkaar gehad en werd er een pauze van een paar jaar ingelast.

Ondanks het onderling gekibbel, dikke ego's teveel drugs is 4 Way Street een magistraal album geworden.
De opnames zijn voor een deel gemaakt in de legendarische Fillmore East (NY), The Forum (LA) en Auditorium Theatre (Chicago).

Het album bevat een akoestisch deel waar alle vier de heren het beste van zichzelf laten zien. Mooie werkjes "The Lee Shore", "On The Way Home", "49 Bye Bye's"en hits als "Teach Your Children".

Opvallend is dat het album diverse nummers bevat uit het solowerk van de heren welke op dat moment nog niet zijn verschenen. Beter had de titel van het album niet gekozen kunnen worden, want al die nieuwe nummers waren geen voorteken van een nieuw album van CSN&Y. Sterker het waren voorproefjes van vier zeer geslaagde solo albums.

Het tweede deel op dit album bevat een elektrische set en daar gaan Stills en Young zo lekker tegen elkaar tekeer. Het is altijd een heerlijke combinatie geweest als ze eenmaal staan te spelen, maar de zet ze niet samen in een kleedkamer of in een bespreking voor een nieuw albums, band of tournee. 

Los van "het gedoe" is 4 Way Street een schitterend album en viert vandaag haar 50e verjaardag.

Het album werd een mega succes en in de VS maar liefst viermaal platina.

In 1992 verscheen een Expanded Edition op CD met een aantal extra nummers. Speciaal voor Record Store Day (RSD) verscheen in 2019 een gelimiteerde 3 LP set met een aantal extra's.
Voor uitgaven van RSD ben ik wat allergisch omdat ik meer en meer zie dat handelaren populaire titels achter houden om later tegen extreem hoge prijzen te verkopen. 

De RSD versie heb ik dan ook lekker laten staan, maar ben uiteraard wel happy met de "gewone" dubbel LP.

Deja Vu 50th-anniversary edition

14 Mei verschijnt deze jubileum editie. Er komt een box met daarin de originele LP en vier CD's met outtakes en demo's.

Daarnaast komt er een gelimiteerde LP box. Deze bevat vijf LP's en er worden er slechts 3000 van gemaakt.

Voor een album als dit zouden ze er wel 30.000 kwijt kunnen, maar niet voor de nu aangekondigde prijs van 250 dollar. 

Idioot bedrag voor vijf LP's. Snap het ook niet zo goed waarom slechts 3000? Een tienvoud gaat voor een bedrag van 125 Euro probleemloos verkocht worden en de productiekosten van een dergelijke box moeten we ook niet overdrijven. Boxen van de Buffalo Springfield en Aretha Franklin die uit dezelfde stal komen werden wel tegen normale bedragen aangeboden.

250 dollar voor 5 platen is gewoon absurd maar ga er maar vanuit dat het in een dag os uitverkocht.

Op het originele album is de bijdrage van Neil Young heel erg mager. Een groot deel van de nummers zingt of speelt hij immers niet mij. Onder de extra nummers op deze box ga je ook niks extra's van Neil Young vinden. Logisch die brengt alles uit binnen het concept van The Neil Young Archives.

Het is dus meer een box van Crosby, Stills & Nash en wellicht was het een beter idee geweest om voor dat album een 50 jarige box te maken.

Deze Deja Vu box is niet alleen te duur maar ook stevig misleidend!

Hoe interessant ik mogelijk al die extra opnames van CS&N ook zal vinden: deze sla ik even over!

Neil Young: The Soundtracks

Deze wat eigenzinnige Canadees is zoals we weten een bizar productief baasje. Een enorme rij studio albums en idem live albums zijn het resultaat.

Daarnaast verschijnen er de laatste jaren meermaals per jaar een album uit de zogenaamde Neil Young Archives.

Soms gaat het dan om een studio album wat op de plank is blijven liggen zoals The Hitchhiker en Homegrown of om oude concertopnames zoals Tuscaloosa en Songs For Judy.

 

Albums die op de plank zijn blijven liggen en alsnog worden uitgebracht vallen in de zogenaamde Special Release Series en de oude live opnames in de Performance Serie.

Op deze manier wil Neil Young duidelijk onderscheid maken tussen oud en nieuw materiaal en tussen live en studio opnames.

Leuk dat getover met namen maar het resultaat is toch echt dat Neil Young al een paar jaar een lawine aan albums over ons uitstrooit. Natuurlijk hoef je niet alles te kopen maar het mag wel eens een tandje minder.

Zelfs voor iemand met hele vette spaarvarkens is het nauwelijks bij te houden.

 

Naast reguliere albums en de twee hierboven genoemde speciale series heeft Neil Young ook een viertal soundtracks gemaakt.

 

Journey Through the Past (1972)

Deze film kan toch vooral gezien worden als een wandeling door de eerste jaren van de carrière van Neil Young.

We beginnen op dit dubbelalbum dan ook met wat hysterisch gegil van het publiek bij twee nummers van The Buffalo Springfield. Gevolgd door een aantal nummers met zijn maatjes van Crosyb, Stills en Nash.

Nummers van albums After The Goldrush en Harvest zorgen voor het vervolg en dan plots het mierzoete Let me call you sweetheart door een onbekend koortje. Wel een oorwurm dit nummner want het blijft de hele dag in je hoofd zitten.

Persoonlijk vind ik de extra lange verzie van Words dan weer heel erg fraai. Smullen.

Nog wat werkjes van anderen maar Neils eigen nummer Soldier was voor veel fans begin jaren 70 toch een belangrijke legitimatie voor dit album. 

Young op z'n best. Het nummer in een iets andere mix staat ook op de schitterende verzamelaar Decade (1978) maar heeft nooit op een regulier studioalbum gestaan.

De Beach Boys mogen deze soundtrack afsluiten met Let's go away for a while.

Het blijft een heel rommelig album, maar door de tijd heen is het voor fans van Neil Young toch een interessant muziekdocument geworden.

De film die oorspronkelijk op 16mm was gemaakt is in 2009 op DVD verschenen in de serie de Neil Young Archives. 

Where the Buffalo Roam (1980)

Bill Muray speelt in deze film een wat geflipte journalist. Bizarre scenes doorspekt met drugs en alcohol. 

Typisch een film voor de liefhebber want anders is het wel een hele zit.

De soundtrack is nagenoeg geheel van Neil Young afkomstig, maar ook hoofdrolspeler Muray horen we een paar keer.

Verder bevat de soundtrack nummers van Jimi Hendrix, The Four Tops en Creedence Clearwater Revival. 

Hoewel het allemaal prima muziek is zal voor de meeste fans bij een album als dit het verzamelelement de boventoon voeren.

Dead Man (1996)

Johnny Depp in de hoofdrol van deze zwart/wit Western met een heel unieke sfeer en Neil Young maakte de muziek.
Dead Man is een dubbelalbum met vooral sfeerondersteunende gitaarwerkjes en hier en daar wat gebrabbel van Depp zelf.
In mijn ogen een zeer geslaagde soundtrack die ook hoog staat in lijstjes, maar de hoes geeft geen enkele aanwijzing over de muziek. Helemaal niks!
Wel een viertal prachtige foto’s op de binnenhoezen.

 

Paradox (2018)

Een rommelige western die ook nog eens als muziekfilm door moet gaan. Zo nu en dan prachtige beelden maar dit is geen film die ik nog een keer ga kijken. Gezien. Check!

Dat neemt niet weg dat de soundtrack hier al vele malen op de schijvendraaier heeft gelegen.

Op deze soundtrack een paar nummers die al eerder waren verschenen maar dan in andere uitvoeringen.

De film is uit 2018 en geproduceerd en geregisseerd door Daryl Hannah waar Neil Young dat jaar mee getrouwd is. De film zelf is toch een wat mager huwelijkscadeau, maar de soundtrack vind ik toch wel erg geslaagd.

 

Meer films

De muziek van Neil Young is verder heel vaak gebruikt in films en documentaires. Uiteraard zijn dat de pareltjes van Neil:

- Harvest Moon in A Quiet Place (oa met Emily Blunt)

- Old Man in The Voice (zwarte horror comedy)

- Rockin' In the Free World in The Big Short (oa Brat Pitt)

- Old Man - Expendables (oa Stallone en Schwarzenegger)

- Southern Man in Sound City (docu van Dave Grohl)

- Philadelphia in Philadelphia  (oa Tom Hanks en Denzel Washington)

- Heart Of Gold in Eat, Pary and Love (oa Julia Roberts) 

En vele, vele andere songs van Neil zijn gebruikt in een enorme diversiteit aan films. Van de vier soundtracks die we aan Neil toe kunnen dichten vind ik persoonlijk qua muziek Paradox de lekkerste plaat.

Als historisch muziekdocument blijft - hoe eigenzinnig dan ook - Journey Through the Past voor mij toch een niet te missen onderdeel in een Neil Young collectie.

Maar nu even het volume naar negen want Cowgirl Jam van Paradox is aan de beurt. Neil heerlijk op elektrische gitaar..............

Neil Young Vinyl Collectie (voor beginners)

Zelf ben ik geen echte verzamelaar en ik heb al helemaal geen last van een compleetheid-sysdroom. Sterker als platen langere tijd niet gedraaid zijn gaan ze uit de collectie. Dat neemt niet weg dat ik voor Neil Young een uitzondering maak. Van Ome Neel heb ik een paar platen staan die eigenlijk niet al te best zijn. Het geëxperimenteer van de eigenzinnige Canadees weet ik enorm te waarderen wat niet betekend dat ik alles goed vind.

Strikt genomen had ik beter een andere artiest uit kunnen zoeken, want Neil Young heeft een enorme rij albums gemaakt en aan een nog grotere rij meegewerkt.
Als je net begonnen bent met het verzamelen van vinyl van Neil Young zal je diepe zakken moeten hebben en veel geduld. Daarnaast zal je zo nu en dan een plaat in je bezit krijgen die niet 1,2,3 het Neil Young gevoel zal geven.

Dat neemt niet weg dat Neil Young by far een van de meest interessantste artiest is om door zijn muzikale carrière te wandelen.

Wellicht helpt onderstaande handreiking een beginner om op weg te geraken. Het is slechts mijn bescheiden kijk op de carrière van Neil Young, maar wellicht helpt het met het maken van een start.

Grofweg bestaat de discografie van Neil Young uit drie hoofdbrokken:
– Buffalo Springfield
– Crosby, Stills, Nash & Young
– Solo al of niet met een band

Buffalo Springfield
Deze supergroep heeft helaas maar drie studioalbums gemaakt. Dat is voor de gemiddelde verzamelaar nog wel op te brengen.
Het tweede album is volgens kenners verreweg het beste. Het gaat om Buffalo Springfield Again (1967) met oa het fraaie Expecting to Fly.
Wie zich wil beperken tot maar één album maakt met dit album een erg goede keuze.
Een prima alternatief is het verzamelalbum Retrosprective (1969) wat een fraai overzicht geeft wat The Buffalo Springfield heeft gemaakt.

Crosby, Stills, Nash & Young
Uiteraard hoort het klassieke album Deja Vu (1970) in iedere collectie, maar het is goed om te weten dat op de helft van de nummers de bijdrage van Neil Young helemaal NUL is.
Een aardige aanvulling op Deja Vu is het prachtige dubbel livealbum 4 Way Street (1971).
Van CSN&Y zijn nog een paar studioplaten verschenen. Looking Foward (1999) is best aardig, maar haalt bij lange na niet het niveau van Deja Vu.
In 2006 brachten de heren van een toen recente tournee het album Déjà Vu LIVE uit. Beslist de moeite maar als vinyl erg slecht te krijgen en meestal erg duur.

Neil Young Solo
Met solo bedoel ik alles wat onder zijn eigen naam is uitgekomen. Dat ongeacht of het met Crazy Horse, Promise Of The Real of met welke begeleidingsband dan ook.

Iedereen heeft wel Harvest (1972) in de kast staan en dat is zonder meer Neil’s grootste commerciële succes. Toch zijn wel een paar andere platen die in aanmerking komen om zijn beste album te zijn.
Deze mogen ook beslist niet ontbreken in een beetje volwaardige Neil Young collectie.
On The Beach (1974), After the Gold Rush (1970), Everybody Knows This Is Nowhere (1969), Come’s a Time (1978) en Rust Never Sleeps (1979) komen allen uit de beginperiode van Neil en kunnen allemaal als de beste betiteld worden.
Dat rijtje is echt wel een must have.
Andere platen uit de beginperiode die - als het budget het toelaat - in een collectie niet misstaan zijn Zuma (1975) en Tonight The Nights 1975).

De Geffen periode (1982-1987) kan de beginnende Neil Young fan beter overslaan. Veel experimenten van Rock & Roll tot Trans en vooral een Young die de grenzen van de artistieke vrijheid aan het zoeken is.
Dan komt Neil goed terug met de albums Freedom (1989) en Ragged Glory (1990). Beide aanraders voor wie ook van wat steviger werk van hem weet te genieten. Rocking The Free World kennen we wel en dat staat op Freedom. Een album titel die alles te maken zal hebben met zijn vertrek bij Geffen en terugkeer naar Reprise.

Voor wie platen als Come’s a Time en Harvest weet te waarderen komt Neil in 1992 met het ijzersterke Harvest Moon. Aanrader! Mooie geëtste zijde op de niet bespeelbare kant 4.
Sleeps with Angels (1994) met Crazy Horse is dan weer een wat steviger album, maar wie fan is kan niet om dit album heen.
Mirror Ball (1995) wat volgt is gemaakt met Pearl Jam. Zeker goed maar eigenlijk moet je fan van beide zijn om te legitimeren dat deze plaat in je collectie zit.
Omdat verzamelaars van zowel Neil Young als van Pearl Jam deze plaat willen hebben is deze op vinyl slecht te krijgen en zeer kostbaar.
Wie begint met verzamelen wacht beter op een heruitgave!

We skippen er een paar en bij de start van deze eeuw verschijnt Silver & Gold (2000). Aanrader voor wie bij de Neil Young van Harvest is blijven hangen.
Weer een paar skippen en dan komt Greendale (2003). Een Rock-opera die zeker de moeite is, maar het is met net geen 80 minuten wel een zit.
Toch een keer luisteren online!

Er volgen een ijzersterk Prairie Wind (2005) en Living With War (2006).
In die periode is Neil ook begonnen om oude concerten uit te geven onder de naam Performance Series.
De ene na de ander fantastische live plaat met oude opnames verschijnt. Live at the Fillmore East (2006) en Live at Massey Hall 1971(2007) zijn een must have.
Koop je er nog een paar uit deze serie? Ga je geen spijt van krijgen. Ieder jaar komt er wel een uit.

In 2007 komt het 28ste studioalbum met de naam Chrome Dreams II terwijl deel I nooit is uitgebracht. Geen harde aanrader voor wie de collectie niet uit de hand wil laten lopen, maar spijt ga je van dit album ook niet krijgen. Nadeel: op vinyl slecht te krijgen en zomaar 100 Euro!
Fork in the Road (2009) is een wat eigenzinnig album, maar krijgt overal 4 sterren. Draai het maar een paar keer en dan komt de waardering.
Maar het kan nog eigenzinniger met Le Noise (2010). Neil alleen op elektrisch gitaar en Daniel Lanois als producer en tevens inspiratie voor de titel van het album. Van prachtig klein (Love and War) tot vette rock.
Op Americana (2012) kiest Neil voor traditionele songs met een prima resultaat. Geen must maar als het budget het toelaat zeker doen.

Voor wie een wat compacte collectie van Neil Young wil aanleggen skippen we een aantal jaar.
In 2017 komt Hitchhiker uit. Een album wat in 1976 in één ruk is opgenomen. Young is behoorlijk stoned, maar het resultaat is prachtig en gelukkig is het alsnog uitgebracht. Neil alleen op gitaar. Smullen. Must have!

We skippen er weer een paar en komen dan bij twee live albums met oude opnames uit de Performance Series. Zowel Songs For Judy (2018) als Tuscaloosa (2019) zijn aanraders voor fans van het vroege werk van Neil.
Liefhebbers van vroeg werk werden vorig jaar getrakteerd op Homegrown. Een album wat in 1975 op de markt had moeten komen, maar pas op 19 juni 2020 in de winkels lag.

Neil Young heeft ook een aantal soundtracks gemaakt waarvan Dead Man (1996) de meest aantrekkelijke is. Instrumentaal en indrukwekkend gitaarspel.
Ook zijn er een aantal verzamelaars gemaakt. De 3LP set Decade bestrijkt het begin van Neil’s carrière. Een dikke aanrader voor wie geen albums van die jaren heeft en in één klap een mooi overzicht wil hebben.

Het valt niet mee om van Neil Young een compacte collectie samen te stellen. Als je een beetje een overzicht wilt kom je toch al snel op 20 albums uit.
De kracht van Neil Young is dat hij met enorme veel stijlen heeft geëxperimenteerd. Die enorme diversiteit maakt het onmogelijk om in een paar albums een representatief beeld te schetsen.

Een complete collectie op vinyl is bijna ondoenbaar en de fanatieke Neil Young verzamelaar herken je dan ook aan het ontbreken van een spaarvarken op de schoorsteenmantel.

Succes met het maken van keuzes en vooral met het hebben van geduld. Geduld in het vinden van een plaat, maar ook geduld met het leren genieten van een plaat, want Neil maakt het ons als luisteraar niet altijd even makkelijk.

Neil Young - After The Goldrush

Hoewel Harvest commercieel een groter succes was, vind ik de twee albums ervoor eigenlijk toch net een tikje beter. Zeker deze After The Goldrush uit 1970. Hoeveel mooier kunnen teksten voor een zoekende puber worden:
When you were young and on your own
How did it feel to be alone?
I was always thinking of games that I was playing.
Trying to make the best of my time.

Neil Young is een van de beste gitaristen en ook een die een muziekstijl heeft uitgevonden. Op After The Goldrush houdt hij zich echter redelijk in en "de plank" blijft vrij vaak in de hoek staan.

Aan de andere kant is Neil Young natuurlijk een beroerde zanger, Toch is er geen andere artiest waar ik zoveel muziek van in de kast heb staan als van heb dan deze eigenzinnige Canadees.
Maar ga het geen goede zanger noemen!
Toch zingt hij op deze plaat voor zijn doen wel heel erg mooi (niet helemaal het juiste woord). Vooral op Birds:
When you see me
Fly away without you
Shadow on the things you know
Feathers fall around you
And show you the way to go
It's over, it's over.

Matige tekst als je liefje net is opgestapt.......Dan schiet je die vogels liever zelf nog uit de lucht! 

De titelsong kan qua tekst met de aller, aller grootste Dylan composities mee. Geloof me: er zijn in Nederland schrijvers geweest die hebben voor minder een literair prijsje hebben gekregen.
Het nummer After The Goldrush is actueler dan ooit! FAKE NEWS.
Neil Young zong in 1970(!!!!)
I was thinking about what a friend had said.
I was hoping it was a lie.
Thinking about what a friend had said.
I was hoping it was a lie.

En met het milieu ging het toen al de verkeerde kant op:
Look at Mother Nature on the run.....
En......
Flying Mother Nature's silver seed to a new home......

Dat is natuurlijk niks meer dan een profetische verwijzing naar het vruchtbaar maken van Mars! Naast verloren liefde, hoop en zorg om ons bestaan gaat Neil in Southern Man nog even flink te keer tegen het racisme.
Het effect zal hij matig gevonden hebben, want op de opvolger Harvest doet hij dat met Alabama nog even dunnetjes over.
Lynyrd Skynyrd vindt dat wijzen naar het zuiden toch iets te generiek en komt met Sweet Home Alabama en "tikt" Neil op de vingers met: "well I hope Neil Young will remember"
Maar zoals zo vaak wordt de soep niet zo heet gegeten en zowel Lynyrd Skynyrd als Neil Young spelen regelmatig elkaars nummers en verschijnen in T-shirts met elkaars afbeeldingen. De pers had er echter al van gesmuld en het een conflict genoemd: FAKE NEWS!

Southern Man was niet alleen de aanzet voor een mooie muziekketting. Het is ook veelvuldig gecoverd en zelfs door grote namen als The Allman Brothers, U2, Robert Plant (brrrr wat mooi) en Merry Clayton (wie niet weet wie dit is moet even muzikale heropvoeding genieten).
Ook fraai is de cover van de minder bekende Rebecca Loebe.

Los van de persoonlijke motivatie om dit album hoog in mijn lijstje favorieten te zetten is het een magistraal startpunt voor een muzikale dwaaltocht die een leven lang kan duren!
Daarbij blijft het natuurlijk de (bijna filosofische) vraag of muziek een antwoord moet zijn of juist een vraag......... Eén keer dan nog Neil van dit prachtige album:
Blind man running
through the light of the night
With an answer in his hand.................

Gemiste Kansen #001

Crosby, Stills & Nash zochten versterking voor een tournee om hun overigens geweldige debuut album in de etalage te zetten.

David Crosby en Graham Nash wilde vooral de nadruk leggen op mooie close harmony, terwijl Stephen Stills meer naar een gitaarband wilde ontwikkelen.

Zelfs Jimi Hendrix is door Stills benaderd.

Stel je even voor!!!!!

 

Niet gek want Stills had al dagen met Jimi staan jammen in de studio en Hendrix speelt ook mee op het debuut album van Stills. Op dat album speelt ook Clapton en dit is hiermee het enige officiële album waar beide gitaristen op te horen zijn.

Er zijn naast het soloalbum van Stills waar Hendrix op meespeelt vrij veel opnames waar ze samen spelen (vooral jammen). Een aantal van die opnames zijn vrij recent op LP verschenen.

 

Stills ambitie om van CSN&? een stevige Rock band te maken was wel duidelijk.

Maar versterking voor Crosby, Stills & Nash was toch lastig. Andere opmerkelijke kandidaat was John Sebastian. Dan was het duidelijk weer meer de Folk Rock kant opgegaan.

Maar de mooiste en beslist serieuze poging was die om Steve Winwood aan boord te krijgen. Winwood is multi inzetbaar (toetsen, gitaar en zang) en daarom de perfecte kracht om zowel een akoestische als eclectische set te spelen.

 

Winwood zat ook in de hoek van Hendrix maar was bezig om met de oprichting van een andere supergroep: Blind Faith.

Samen met Eric Clapton, Ginger Baker (wat een beest) en Ric Grech zou dit de beste Britste Blues Rock band moeten worden.

Het is bij één album gebleven. Wel een geweldig album.

 

De vraag die over blijft: Wat als Winwood voor Crosby, Stills & Nash had gekozen?

De carrière van Clapton had er nauwelijks anders uitgezien. Die van Ginger Baker ook niet.

Die van Neil Young (die het uiteindelijk ging doen) al helemaal niet.

 

Maar de carrière van Winwood had er mogelijk heel en heel anders uitgezien.

Zo zie je maar dat blind vertrouwen (Blind Faith) niet altijd een goede keuze is.

Overigens heeft Winwood meer dan genoeg mooie platen gemaakt. Al of niet met anderen en het is beslist een indrukwekkend rijtje, maar ik ben er van overtuigd dat als hij zich bij Crosby, Stills & Nash had gevoegd het er toch heel anders uit had gezien.

 

Overigens ook voor de Crosby, Stills & Nash want we wisten allemaal dat de nieuwe samenwerking tussen Stills en Young een tijdbom was die weer ieder moment af kon gaan. Wat dan ook gebeurde, en nog een keer en nog een keer………..en....(reünie zit er vast niet in) 

 

Note: wie goed naar de album titels kijkt snapt dat het met Winwood ook nog een lastig verhaal was geworden.

 

Graham Nash

Als er iemand jarig is uit de stamboom van The Byrds en The Buffalo Springfield kan ik het niet laten even een vrolijk hupje te doen.
Graham Nash speelde weliswaar niet in een van deze twee bands, maar vormde wel met Stills (ex Buffalo Springfield) en Crosby (Ex Byrds) het geweldige trio Crosby, Stills & Nash.
Later aangevuld met Neil Young (ook ex Buffalo Springfield).
Met name in het begin maakte de heren geweldige nummers en albums. Helaas zakte het door de jaren heen wat in. Niet dat het allemaal ineens slecht werd maar albums als Crosby, Stills & Nash en Deja Vu steken toch ver boven de rest uit.

Daar waar de andere drie heren uit CSN&Y uit de Byrds en Buffalo Springfield kwamen had Graham Nash z’n oorsprong in de Hollies. Een succesvolle Britse band waar Nash een jaar of zes gespeeld zal hebben en aan een idem aantal platen heeft meegewerkt. Misschien een paar meer.
Leuke prijsvraag. Ik moet dat dan ook opzoeken of het antwoord goed is.

Mooie tijden, prima muziek en zeker succes, maar Nash voelde dat zijn toekomst niet in de UK maar in de VS lag.
Daar vormde hij met Stills en Crosby een trio en maakte een van de beste rock albums die er in dit heelal zijn gemaakt.
Daar waar Crosby de mystiek inbracht en Stills de stevigere rock (en emotie) was het toch Nash die voor de close harmony zorgde.
Crosby, Stills & Nash is nog steeds een van m’n favoriete albums en ik vind de samenhang beter dan bijvoorbeeld de opvolger waar Neil Young aan heeft meegewerkt.
Geen slecht woord over Neil Young, maar het album Crosby, Stills & Nash is voor mij gewoon een van de beste platen die er gemaakt is.
Ik heb grote bewondering voor Nash dat hij op deze plaat zich durfde te meten met Crosby en Stills.
Strikt genomen zijn de nummers van Nash iets minder heftig, maar Nash levert een mooie klus.
Natuurlijk domineert op dit album de kapot gelopen liefde van Stephen Stills.
Bedankt Judy!
Crosby zorgt dan voor wat meer mystiek en……….het zit zelfs tegen psychedelische rock aan maar de nadruk van wat de heren maken ligt toch op Folk-Rock en Country-Rock.

Nash was vooral van de mooie close harmony en vond in Crosby een geweldig maatje.
Stills wilde echter ook wat meer (Blues) Rock wat de reden was dat Neil Young het drietal kwam vergezellen.
Bij alles wat het viertal deed was er de spanning tussen close harmony (Crosby & Nash) en gitaaroorlog (Stills & Young).
Niet vreemd dat beide duo’s dan ook een plaat maakte. De Stills & Young Band en natuurlijk gewoon het duo Crosby & Nash. De laatste twee waren actiever als duo dan de andere twee.
Logisch want Stills dacht bij iedere band dat het zijn band was en Young is natuurlijk iemand met een handleiding die een normaal mens in een leven niet gelezen krijgt. We hebben daar een woord voor: ego’s!

Crosby en Nash zijn daar iets relaxer in maar ook daar ging het door de jaren heen genoeg fout. Ze hebben als duo wel een rij prachtige platen gemaakt.
Ik heb nagenoeg al m’n bootlegs weggedaan maar eentje gaat nooit weg. Die is juist van dit duo.
Ze deden (ze hebben nu ruzie) het samen zo heerlijk. Nash is toch een beetje de brave ideale schoonzoon en Crosby is het ongeleid projectiel. Mooie combi!
Naast zijn werk bij The Hollies, CS&N, CSN&Y en C&N heeft Nash ook een paar heerlijke solo platen gemaakt.

Helaas is Nash wel de zeurkous die een reünie van een van de belangrijkste supergroepen in de weg staat. Er zijn maar weinig supergroepen waar ieder nog van leeft.
Ze hoeven geen plaat te maken. Maar waarom niet een anti-Trump concert?
Want alle vier zijn ze enorm maatschappelijk betrokken.
Zou toch mooi zijn? Of gewoon een Broadcast optreden met van ieder twee songs dat er een beter keuze is dan Trump. Wie de catalogus van de heren kent weet dat het een appeltje eitje is om zo’n uitzending te vullen!
Wat zou het mooi zijn als ze nog één keer samen Let's Impeach The President zingen. En dan nu speciaal voor Donald!

Gewoon doen mannen en zoals we dat in NL zo mooi zeggen: even over je schaduw stappen!

Maar wat jullie ook gaan doen? Happy Birthday Graham!

CSN&Y

Gister was ik “op pad” in Utrecht. Nee geen tijd om uren in platenwinkels te struinen. Maar op het station wel de nieuwe Record Collector gekocht.
Ik ben iemand die meer is van beleven dan van bezit. Ik geef m’n geld ook vooral aan vakanties en uitjes uit.
LP’s die ik niet meer draai gaan ook gewoon de deur uit. Begin deze maand een kwart van m’n collectie weggedaan omdat deze platen waarschijnlijk de draaitafel niet meer gingen zien.
Paar mensen heel blij gemaakt, maar ook m’n spaarvarkens weer te eten kunnen geven.
Ik ben ook niet van eerste persingen (1 bevalling gezien en dat was genoeg), misprints, TP’s en tientallen landen-persingen van één en dezelfde plaat. Het boeit me geen zak.
Er staan wel een paar (maar dat zijn er echt maar een paar) in de kast die er eigenlijk niks staan te doen. Maar in algemeenheid ben ik heel simpel en zijn platen om te draaien.
Draai ik ze niet? Weg ermee!
Zonde van de fysieke en budgettaire ruimte.

Dat neemt niet weg dat ik met een tijdschrift als Record Collector uit moet kijken dat ik niet alsnog te hebberig wordt.
Zeker niet als het een editie betreft van een van m’n favoriete stambomen.
Eigenlijk twee zelfs: The Byrds en The Buffalo Springfield.

Een aantal leden smolten samen in de supergroep CSN&Y.
Er is al genoeg over deze groep geschreven, maar 12 kantjes over de historie en discografie van CSN&Y gaat toch niet vervelen. Ik begin dan al in de trein. Smullen!
Zit nu de rest te lezen en maar even drie plaatjes van de heren uitgezocht.

Crosby & Nash (1971)
Een bootleg met daarop een deel van de setlist die David en Graham begin 70er jaren speelde in Londen. Ik heb nagenoeg al m’n bootlegs weggedaan en ik had er heel veel. Met veel bedoel ik echt veel.
Alleen ik draaide die dingen nooit en mensen gingen 3-4 meer betalen dan ze gekost hadden.
Deze heb ik echter goeie herinneringen aan en is ook nog redelijk draaibaar en levert geen zak op. Dus deze mag blijven en is gewoon een leuke plaat!

Neil Young – Live at a Cellar Door (2013)
Ome Neel is al een aantal jaren bezig om oud materiaal alsnog uit te brengen. Soms gaat dat om een studioalbum zoals het album de Hitchhiker dat ruim 40 jaar na opname alsnog is uitgebracht.
Maar meestal gaat het om live opnames al of niet behorende bij de promotie van indertijd een nieuw album. Live at  a Cellar Door is opgenomen voor het album Harvest op de markt was. Leuk om je dat even voor te stellen.
We horen hier een jonge Young solo op gitaar of piano. Een beetje voorzichtig als hij praat, maar als hij gaat zingen en spelen is dit een jonge knaap die van wanten weet. Mooie kleine setting en het is net of Neil bij je in de kamer zit. Album valt niet in het rijtje gewone live albums, maar is onderdeel van de Neil Young Archive Performance Serie kortweg NYA-PS genoemd.
Ik mis nog een enkele maar er komen er ook steeds bij zoals recent Tuscaloosa. Ik wacht echter met nieuwe platen tot de introductieprijs wat gezakt is. Maar in deze serie mogen ze er van mij ieder jaar twee uitbrengen!

Stills & Collins – Everybody Knows (2017)
Aan de mislukte liefde tussen Judy en Stephen hebben we een aantal meesterwerken te danken. Suite: Judy Blue Eyes is de bekendste.
Maar als Stephen en Judy ouder worden zakt de pijn en is het zelfs mogelijk nog wat leuks samen te doen. En dat hebben ze gedaan. Vrij recent kwamen ze met dit fraaie album. Beide een tikje minder dan vroeger, maar samen toch wel bijzonder. 1+1=3……...misschien de tekst van Helplessly Hoping er nog eens bij halen!
Mooie liedjes op dit album van Judy en Stephen zelf, maar ook composities van Leonard Cohen, Tim Hardin, Sandy Denny en de baas van alle liedjes-schrijvers-bazen : Bob!
Een van de liedjes van Dylan is Girl from the North Country. Dat is een van mijn favorieten songs. Mooi gedaan door Stephen en Judy maar de versie van Joe Cocker samen met Leon Russell blijft voor mij nummer 1.

Drie niet alledaagse platen uit de CSN&Y stamboom………….en heerlijke muziek om de lunch mee aan te kleden.

Neil: Happy Birthday

Vandaag mag Neil een extra kaarsje uitblazen. 74 als ik goed tel.
Uit een Interview deze week in Mojo valt op te maken dat dat niet zo vanzelfsprekend is.  Maar hij gaf in het zelfde interview aan tegenwoordig een stuk gezonder te leven.
Op de verjaardag van Neil kunnen we natuurlijk z’n laatste plaat draaien?
We kunnen z’n eerste solo album draaien.
Het tweede album van The Buffalo Springfield wat zonder meer de beste van de drie is.
Of een van CSN&Y en dan kom je haast op Deja Vu of 4 Way Street uit.
Of Neils grootste succes: Harvest.

Het zou geen eer doen aan het karakter van de Canadees die zelf graag eigenzinnige keuze’s maakt.
Daarom:

Buffalo Springfield ‎– The Source (1970)
Deze verzamelaar is speciaal voor de Nederlandse markt gemaakt. Opmerkelijk is dat er vrij veel nummers van het derde en laatste album van Buffalo Springfield op terecht zijn gekomen.
Gek genoeg staan er maar twee nummers van Neil op waarvan eentje ook nog samen is gemaakt met Richie Furray.
Eigenlijk – zoals zovele – een overbodige verzamelaar en eigenlijk alleen een leuk object voor de Buffalo Springfield fan die alles al heeft.
Wel met het wonderschone "I’am a Child"

Everybody’s Rocking (1983)
Neil heeft nagenoeg z’n hele carrière bij Reprise gezeten. Tussen 1982 en 1987 heeft hij echter een uitstapje gemaakt naar Geffen Records. Neil zat in die jaren in een creatieve zoektocht wat door David Geffen niet werd gewaardeerd. Buiten de financiële aspecten was in het contract afgesproken dat Neil alle vrijheid had om te maken wat hij wilde maken.
Het eerste album bij Geffen was Trans. Een elektronisch album met een voicevervormer en niet ieder wist dat te waarderen. Ik draai de plaat 1 keer per jaar, maar de 4 sterren die het blad Rolling Stones gaf gaan er echt niet komen. Na dit experiment met elektronica kwam er een country album. Alleen daar was David Geffen het niet mee eens en het country album verdween op de plank en werd pas later uitgegeven.
David Geffen wilde een Rock album en hij kon het krijgen. Neil trommelde een band bij elkaar met de geweldige naam The Schocking Pinks en schokkend werd het.
Weinig muziek en gewoon platte Rock & Roll. Slecht? Niet echt maar verre van een hoogvlieger. Ik kan mij dan ook voorstellen dat Geffen zich toch een beetje genept voelde. Dus David stapte dan ook naar de rechter. Dat verloor hij natuurlijk, maar later was Neil zo sportief wat financieel water bij de wijn te doen.
Het album laat vooral zien dat Neil wars is van iedere vorm van hiërarchie en hij zijn maximale artistieke vrijheid opeist. Daarmee is het belang van dit album groter dan de muziek zelf. Veel platenbazen zullen toch met een schuin oog naar deze uitspraak hebben gekeken.

Dead Man (1996)
Een Western in prachtig zwart/wit met Johnny Depp in de hoofdrol. Neil maakte er de soundtrack voor. Wellicht had Johnny dat zelf gekund, want die kan zelf toch ook een beetje gitaar spelen. Met Alice Cooper en Joe Perry vormt hij al een aantal jaren de Hollywood Vampires.
Dead Man is een dubbelalbum met vooral sfeerondersteunende gitaarwerkjes en hier en daar wat gebrabbel van Depp zelf.
In mijn ogen een zeer geslaagde soundtrack, maar de hoes geeft geen enkele aanwijzing over de muziek.
Wel een 4 tal prachtige foto’s op de binnenhoezen.

Roxy: Tonight's the Night Live (2018)
Roxy is een theater in Los Angeles en  Tonight's the Night is Neil’s 6de (had de vijfde moeten zijn) studioalbum uit 1975.
Deze live opnames zijn ruim van voor het betreffende studio-album werd uitgebracht en voor het publiek was het dus allemaal nieuw materiaal.
Deze live opnames hebben uiteindelijk ook nog jaren op de plank gelegen, maar vorig jaar op een dubbelalbum vrijgegeven. Dubbelalbum is een groot woord want kant 4 is geëtst.
Maar net als het studioalbum een indrukwekkende set muziek.
Neil en de band hadden immers twee vrienden verloren. Danny Whitten voormalig lid van Crazy Horse en roadie Bruce Berry waren beide aan een overdosis gestorven.
Deze tragische gebeurtenissen hadden wel de nodige impact op de composities en uitvoeringen.
Heb je Tonight's the Night staan moet je je afvragen of dit album wat toevoegt. Ben je een Neil Young liefhebber die het interessant vindt hoe de artiest en hoe nummers zich ontwikkelen, is dit om vingers en duimen bij af te likken.

NEIL: HAPPY BIRTHDAY