Glen Hansard – All That Was East Is West Of Me Now

Volgens sommige fans z'n beste tot nu toe. Zelf kan ik dat niet beoordelen want ik ben nieuw als het om Glen Hansard gaat. Zijn naam viel op toen ik dit weekend keek hoe goed Hackney Diamond het deed in de Album Top 100. De laatste van The Stones gaat als een malle en kwam nieuw binnen op 1 en heel gek staan we daar natuurlijk niet van te kijken.

 

Zo nu en dan speur ik door die Album Top 100 en zoek dan online wat nummers op van albums die mij niks zeggen.

Vrijdag 20 oktober kwam Glen met dit album - dat gelijktijdig met Hackney Diamond verscheen - binnen op plek 50 van de Album Top 100.

Met schaamrood op mijn kaken moet ik bekennen dat ik nog nooit van de beste man gehoord had. Nadat ik een paar nummers op Youtube had geluisterd ben ik gelijk naar de platenwinkel gelopen.

Dit is echt een heel fijn album van een artiest die al sinds 1983 actief is. Glen komt uit Ierland en heeft in diverse bandjes gespeeld en z'n muziekstijl beweegt zich tussen Folk, Rock en Indie.

 

Naast een rij albums met diverse bandjes is dit inmiddels Glen's vijfde solo album. Ik was geïntrigeerd door het feit dat dit album gelijk halverwege de Album Top 100 binnenkwam en dat is geheel terecht. 

All That Was East Is West Of Me Now ligt nu op de draaitafel voor de derde draaibeurt en ik vind het echt een mega fijn album. Verwacht geen spektakel want dit is een singer-songwriter in een pure vorm die op subtiel wijze wat moderne invloeden toepast. Voor zijn stem ben ik gelijk voor gevallen. Warm en overtuigd.

 

Lekker voor de zondagochtend of in de auto als je in het donker met de ruitenwissers naar huis rijdt. Of gewoon als achtergrond als je aan het werk bent maar kan ook prima met een mooi glaasje Ierse Whiskey en de beentjes languit. 

Ik had tot afgelopen weekend nog nooit van Glen Hansard gehoord, maar kan mij nu niet meer voorstellen dat hij in mijn muziekcollectie zou ontbreken. Fijne aanwinst!

 

Foo Fighters – Retroactive

Van de week moest ik even snel een paar boodschappen hebben en een Aldi zit op loopafstand. Beter dan de auto om een heleboel redenen. Zolang het in een rugzak past loop ik wel.

Staat er een schap met wat LP's. Niet heel veel keus maar met 14,99 wel een heel scherpe prijs. Tien Euro meer is tegenwoordig heel gewoon. In de meeste gevallen ging het wel om onofficiële albums maar ook daar vliegen de prijzen de hoogte van in.

Tussen de melk en champignons toch maar eentje meegenomen en het werd een live-album van de Foo Fighters. 

Het gaat om opnames uit 2000 in Sydney Australië. Het volledige optreden bestond uit 15 nummers en een tiental zijn op dit album verschenen.

Voor een onofficiële live plaat klinkt het niet slecht. Nu gaat het hier om stevige Grunge en dan is een dingetje als geluidskwaliteit toch al lastig te beoordelen.

Wel Grunge waar de energie werkelijk vanaf spettert. Het is stevig en voor veel luisteraars zal het te stevig zijn. 

Eigenlijk is dit ook muziek waar je bij het optreden moet zijn. Mee doen met de massa en je laten overdonderen door Dave Grohl en z'n maatjes.

Ik heb overigens een enorme bewondering voor Dave Grohl. Oorspronkelijk drummer bij Nirvana en na de dood van Kurt Cobain stond hij min of meer op straat.

Dave maakte een bizarre carrièreswitch en ruilde de drumkit in voor een gitaar en richtte de Foo Fighters op die inmiddels een kleine 30 jaar aan de weg timmeren.

Naast de Foo Fighters is Dave bij veel andere projecten betrokken van sessiemuzikant tot filmproducer, acteur, documentaire maker, schrijver, tekenaar en diverse maatschappelijke projecten.

Een gast met een enorme berg energie en dat is op dit optreden in Sydney ook goed te horen.

 

Liefst draaien op standje 10 als de buren een dagje weg zijn.................

 

Jeff Buckley - Grace

Voor veel mensen is de woensdag na de vrijdag de meeste geweldige werkdag van de week. Want op woensdag wordt de week in tweeën gehakt en op de vrijdag klopt het weekend op de deur.
Voor mij is de woensdag een virtuele vrijdag omdat ik op dit moment drie dagen werk. 

Dus voor mij begint nu het weekend. Dat doe ik even op een passende wijze met dit schitterende album Grace van Jeff Buckley.

Het is het enige reguliere studio album van Buckley en verscheen in 1994. Buckley was tot dat moment vooral als sessiemuziekkant actief geweest. 

Wie het album Grace voor het eerst beluisterd wordt gelijk bij de keel gegrepen. Niet een beetje maar het album heeft je direct op een ongelooflijke wijze in de greep.

Als sessiemuzikant kreeg Buckley ruime erkenning en kon altijd op genoeg opdrachten rekenen. Wie echter op dit album Buckley hoort zingen zal toch moeten beamen dat we hier naar een van de fraaiste vocale prestaties uit de moderne muziek zitten te luisteren.

Naast zijn kwaliteiten als muzikant en zanger laat Buckley op dit album ook horen een geweldig songwriter te zijn. Van de tien nummers zijn er acht van Buckley met daaronder de schitterende titelsong "Grace" en het beklijvende "Last Goodbye":

Well, the bells out in the church tower chime
Burning clues into this heart of mine
Thinking so hard on her soft eyes and the memories
Offer signs that it's over... it's over 

 

Prachtig toch?

 

Op dit album ook een tweetal covers waaronder het wonderschone "Hallelujah" van Leonard Cohen. Dit nummer is honderden keren gecoverd en er is zelf een Top 50 van "Hallelujah" covers.

Tientallen lijstje circuleren op het internet met de beste versie van........... Welk lijstje we ook pakken we zien Jeff Buckley steevast in de top vijf staan. Ook het origineel van Leonard Cohen en de indringende uitvoering van John Cale scoren altijd hoog.

Er circuleren echter zoveel versies rond dat het onmogelijk is om vast te stellen wat nu echt de kampioen onder de "Hallelujah" versies is.

Van de tientallen versies die ik zelf gehoord heb bevalt die van Buckley mij het meest. Schitterend gezongen en lastig om geen kippenvel te krijgen.

Toch zou het misplaatst zijn om dit album omwille van het nummer "Hallelujah" een hoge waardering te geven. Ik durf wel te stellen dat zelfs zonder dit nummer het album Grace nog steeds een meesterwerk is. 

Het album is een klassieker. Een klassieker met - mede door de zeer opmerkelijke zang van Buckley - lastig te classificeren muziekstijl, maar daardoor niet zomaar een geweldig rockalbum. Dit is niet zomaar een album maar een diamantje in de historie van de Rock.

 

Buckley ging na het album langdurig op tournee. Nazijn  thuiskomst moest er ontspannen worden en tijdens een zwemuitje verdronk hij. Z'n lichaam werd pas later gevonden en er was geen aanwijzing voor drugs en/of zelfmoord. Prima om dat bekend te maken want de pers staat op momenten van de dood van een rockartiest immers gelijk klaar om de drugs & suïcide-kaart te trekken.

 

Na de dood van Buckley zijn een groot aantal verzamelalbums verschenen met helaas wat uiteenlopende kwaliteit. Dat geldt ook voor de lawine live-albums die na zijn dood zijn verschenen. 

 

Grace is een meesterwerk onder de meesterwerken en Buckley had het verdient dat matig materiaal - wat ieder wel eens maakt - dat niet bedoeld was om uit te geven lekker op de plank was blijven liggen.

Helaas wint in dit soort gevallen het gegraai van de platenmaatschappij het van het respect naar de overleden artiest. 

She's a tear that hangs inside my soul forever 

                                                    Jeff Buckley