50 jaar Amigos - Santana

Toen ik de film Woodstock had gezien, was ik direct om. Wat een energie, wat een enthousiasme en wat een vakmanschap! Santana is dan ook ruimschoots in mijn collectie aanwezig. Uiteraard heb ik de betere albums op vinyl en een paar verzamel-cd's doen het lekker als achtergrondmuziek.

Vandaag viert het album Amigos zijn 50e verjaardag. Amigos is het zevende studioalbum van Santana en de band behoorde op dat moment al tot de gevestigde orde. Hoewel "Let It Shine" de enige single is die van het album werd getrokken, is "Europa (Earth's Cry Heaven's Smile)" het nummer dat de meeste mensen zullen herkennen.
Dat het album Amigos tijdloos is, blijkt wel uit het feit dat nummers als "Europa" nog steeds worden gebruikt om documentaires en films kracht bij te zetten

Amigos is, samen met het album Abraxas uit 1970, absoluut mijn favoriete Santana-plaat. Authentiek, intens en voor liefhebbers van het betere gitaarwerk een waar cadeautje. 
Carlos Santana wordt volgend jaar 80, maar hij maakt nog steeds muziek en vorig jaar was er zelfs een beperkte Europese tour.

Wie een verzamelalbum te beperkt vindt, doet zichzelf een groot plezier door Amigos als een goede vriend in de collectie op te nemen!

Jaimoe 80 jaar

Het is de koosnaam voor de vandaag jarige Jai Johanny Johanson. Jaimoe is na het overlijden van Dickey Betts eerder dit jaar de enige overlevende van de zes oprichters van legendarische Allman Brothers Band.
Jaimoe is na Gregg Allman en Butch Trucks het langst bij de band geweest. Van de oprichting in 1969 tot het laatste concert in 2014!

Alleen heeft Jaimoe in 1982 een korte pauze gehad en heeft daardoor één studioalbum gemist. Op het album Brothers For The Road is het tevergeefs zoeken naar Jaimoe.
Overigens een wat minder (het minste?) album van de mannen en iets te pop en te weinig rock. Dus daar heeft Jaimoe niet veel aan gemist.

Jaimoe is een van de twee drummers waar de band altijd mee gespeeld heeft . Groot deel van de concerten was hij achter de drumkit te vinden, maar hij verzorgde ook ander percussiewerk en achtergrond zang.
Bij de Allman Brothers heeft hij dus alle grote successen meegemaakt, maar ook de vele dieptepunten die de band heeft moeten incasseren. Dieptepunten waren er met dodelijk motorongelukken van Duane Allman en Berry Oakley. Echter ook de zelfmoord van Butch Trucks. De band was toen wel formeel gestopt, maar als je een halve eeuw muziek met elkaar hebt gemaakt gaat dat echt wel in je vezels kruipen.

Naast de Allman Brothers zat Jaimoe achter de drums bij onder anderen Dave & Dave en Otis Redding. Dat laatste niet zo gek want ook Duane Allman was veel te vinden in die hoek van de muziekwereld.
Verder heeft Jaimoe even (twee albums) in Sea Level gespeeld. Een band van Chuck Leavell waar de nadruk wat meer de Jazz Rock lag.
Chuck Leavell heeft ook kort bij The Allman Brothers gespeeld, maar kennen we natuurlijk vooral van The Rolling Stones waar hij sinds begin jaren 80 de vaste toetsenman is.

Na het opheffen van The Allman Brothers heeft Jamoe samen met Butch Trucks de band Les Brers gehad. Ze speelde vooral werk van The Allman Brothers, maar na de dood van Butch Trucks kwam ook hier een einde aan.
Met zijn eigen Jaimoe's Jasssz Band maakte Jaimoe in 2011 het knappe jazzalbum Renaissance Man. Van deze band verscheen er ook een groot aantal live albums.

Begin 2020 speelde Jaimoe mee op het jubileumconcert ter gelegenheid van 50 jaar Allman Brothers.
Oud leden (dus niet alleen de oprichters) en zonen van oud leden zorgde voor een vol podium. Jong en oud dus en die mix zorgde voor een geweldige show.

Het concert was in de legendarische Madison Square Garden en bizar genoeg was het een van de laatste concerten voor dat de boel op slot ging door de Corona Crisis.
Jaimoe liet echter zien en vooral horen (deel van concert heb ik gezien) dat hij nog lang niet versleten is. 

Het was echter nog niet genoeg en Jaimoe gaat nog even door. Komende maanden staat hij diverse keren op het podium met Friends Of The Brothers. Een soortgelijk gezelschap als met het bovengenoemde jubileum concert. Vrijdag staan ze in het bekende The Keswick Theatre in Glenside (Pennsylvania). Wat mooi om daar bij te kunnen zijn! 

Zolang van bovengenoemde concerten nog geen vinyl is maar even een lekker concert van de Allmans.
Een concert met een geweldige uitvoering van "In Memory Of Elizabeth Reed". Jazz en Blues met een scheutje Flamingo. Bizar complex en enorm knap. 

Jaimoe Happy Birthday!

Michael Shrieve 75 jaar

Shrieve maakte deel uit van de classic lineup van Santana. Hij speelde drums op de eerste zeven en misschien ook wel de beste albums van Santana.
Naast een plek achter de drumkit verzorgde hij in een aantal gevallen eveneens de productie. Na het album Borboletta (1974) verliet hij de succesvolle Latin rockband. Shrieve speelde daarna bij veel andere artiesten zoals The Rolling Stones en Roger Hodgson (Supertramp).

Shrieve hield blijkbaar wel contact met z'n maatjes van Santana. Op diverse solo albums van andere leden speelt hij mee en in 2014 en 2015 dook hij met de classic lineup van Santana opnieuw de studio in. Dat resulteerde in het album IV dat in 2016 verscheen. Prima album dat het in de Amerikaanse hitlijsten zeer goed deed. 

Zijn meest opmerkelijke bijdrage is toch aan de in 1976 door Stomu Yamashta opgerichte supergroep Go.
Naast Yamashta (percussie en toetsen) en Shrieve (drums) bestond Go uit Steve Winwood (zang en toetsen), Al Di Meola (gitaar) en  Klaus Schulze (synthesizer). Go is Japans voor vijf maar voor de albums en optredens werd dit unieke gezelschap aangevuld met diverse andere getalenteerde muzikanten.

Zoals zoveel supergroepen was het met Go ook snel weer gedaan. Twee studio albums en een live album zijn de opbrengst. Wel drie geweldige goed albums en wie van Jazz Fusion houdt had nog wel wat meer van dit vijftal willen horen.

Hoewel ik genoeg Santana in de kast heb staan vier ik de verjaardag van Michael Shrieve met het debuut album van Go. Vijf topmuzikanten op hun best en dat Steve Winwood zingt is natuurlijk een lekkere bonus.

Happy Birthday Michael

Walter Becker

Vandaag zou Becker zijn verjaardag vieren maar deze briljante musicus overleed in 2017 op 67 jarige leeftijd aan slokdarmkanker.
Samen met Donald Fagen vormde Becker in 1970  de legendarische band Steely Dan. Het tweetal maakte tussen 1972 en 1980 een zevental albums in de categorie meesterwerkjes. Eigenlijk zijn die zeven albums allemaal dik de moeite van het luisteren waard. Een heerlijke mix van Rock en Jazz en op perfectionistische wijze uitgevoerd.

In de loop van 1981 vond het tweetal het tijd voor een adempauze en lag de focus op een aantal soloprojecten.
Niet onverdienstelijk maar begin deze eeuw kroop het tweetal toch weer bij elkaar. De formule bleek nog steeds te werken, want als resultaat werden een tweetal parels aan de al zo indrukwekkende catalogus toegevoegd.

Naast de negen studio albums heeft Steely Dan ook een tweetal live albums gemaakt. Hoewel technisch uitstekend blijf ik Steely Dan toch vooral een band vinden die ik het liefst op een studio album hoor.
De flirt van de beide heren met perfectie past wat mij betreft wat minder bij een live albums. 

Live albums zijn prima voor bands als The Stones, Allman Brothers en Springsteen, maar voor Steely Dan zit het voor mijn gevoel eerder in de weg dan dat het wat toevoegt. 

Na het overlijden van Becker heeft Fagen zichzelf de opdracht gegeven de muzikale erfenis van het duo in leven te houden. Niet geheel zonder succes en zo is Fagen op dit moment samen met de Eagles op tournee en is eerdaags ook in Nederland te bewonderen.

Plaatje dan maar en de keuze is gevallen op Gaucho. Lekker na een dagje werken om de avond mee te beginnen.

Land of the Midnight Sun

Dit album viert deze maand haar 45e verjaardag en toevallig gaf ik een exemplaar vorige week aan een maatje cadeau. Hij kende dit niet en wil zich wat in Jazz verdiepen.
In mijn ogen kan Jazz-Fusion dan een mooie tussenstap zijn en dan is Al Di Meola een van de eerste artiesten waar je aan moet denken.

Hij heeft nog niet laten weten wat hij er van vindt, maar ieder met een beetje brede muzieksmaak gaat hier wel van genieten. Jazz Rock met hier en daar heerlijke Latin invloeden.

Het album gaat met het nummer "The Wizardals" een waanzinnige uit het vertrek en eigenlijk heb je dit album dan al vijf sterren gegeven. Let zo nu en dan ook eens op het percussion en wie dan wat Santana denkt te horen zit gelijk op het goede pad. Op dit album spelen meerdere muzikanten mee die bij Santana achter de drumkit of andere percussion hebben gezetten.

Ook de diversiteit van het dit album is mega groot. Het is prachtig hoe na ruim een kwartier met behulp van J.S. Bach de luisteraar even pauze krijgt............

De muzikanten op dit album zijn echte een sterrenelftal (het zijn er ook echt elf) en het resultaat is - ook na 45 jaar - om duimen en vingers bij af te likken.

Na twee rustige intemezzo's gaat daarna het gas er weer op en wie laagdrempelige muziek zoekt zal dit niet direct weten te waarderen. Vooral kant twee is totaal ongeschikt als achtergrondmuziek maar de dynamiek, interactie tussen de muzikanten en tempowisselingen zijn fenomenaal.

 

Briljant meesterwerk. Lekker met een ontbijtje op schoot!

 

 

Steve Gadd

Vandaag wordt deze allround drummer 77 jaar. Steve heeft echt bij zo'n beetje iedereen achter de drumkit gezeten. Nauwelijks bekend bij naam maar in iedere platencollectie ga je hem tientallen keren tegenkomen.

Steve heeft een aantal eigen albums gemaakt. Al of niet met zijn eigen band of met muzikale vrienden zoals Cick Corea. Als je naar het eigen werk van Steve kijkt kan je hem indelen bij de Jazz en Jazz Rock. Zijn bijdrage aan anderen in zowel de studio als op het podium laten echter zien dat Steve tot een van de meest veelzijdige drummers behoort.

Ik ken ook geen drummer die zo'n uitvoerige Wiki pagina heeft als het gaat om de vermelding van z'n discografie. Daar staan maar liefst 368 (!!!) verschillende artiesten waar Steve aan één of meerdere albums een bijdrage heeft geleverd. Voor de overzichtelijkheid zijn singles en EP's maar weggelaten! Het is echt indrukwekkend!

Even een paar namen waar Steve mee in de studio of op het podium heeft gestaan:

Eric Clapton, Al Dimeola, Cick Corea, Carly Simon, Roberta Flack, Aretha Franklin, Dionne Warwick, Diana Ross, Paul Simon, Frank Sinatra, Barbra Streisand, Al Jarreau, Quincy Jones, Rickie Lee Jones, The Manhattan Transfer, Paul McCartney, Joe Cocker, Jim Croce, Christopher Cross, Michael McDonald, Chet Baker, Tony Banks, Jon Bon Jovi, Bee Gees, George Benson, Kate Bush, Stanley Clarke en Bonnie Raitt. En nog een paar honderd!

Uit dit lijstje blijkt dat Steve echt iedere muziekstijl beheerst. Jazz, Fusion, Soul, Pop, Soft Rock, Hard Rock, R&B, Progressieve Rock, Blues het maakt Steve allemaal niet uit.

Geef de beste man een paar stokjes en zeg maar wat je wilt horen.

Steve is nog steeds actief wat toch wel een eervolle vermelding waar is. De carrière van Steven ging in 1968 uit de startblokken en wel op een heel bijzonder manier. De de eerste professionele rol als drummer was namelijk bij The United States Army Field Band. Na het doorlopen van de muziekschool mocht Steve gelijk de militaire dienst in. Daar zal hij niet de meest woest aantrekkelijke muziek hebben gespeeld, maar wel een geweldige periode om te kunnen oefenen. Als je dan toch in het leger moet ga dan maar lekker drummen zal het motto van Steve geweest zijn.

Koffie en plaatjes dan maar. Even twee totaal verschillende platen uit de kast gehaald waar Steve zijn bijdrage aan levert. Het eerste album is Boys in the Trees van Carly Simon uit 1978. Uitstekend Pop/Soft Rock album met hier en daar een heerlijk randje Soul. Heerlijk muziek om op je gemak op de zaterdagochtend mee wakker te worden.

Voor bij de tweede koffie heb ik een album van Al Dimeola gepakt. Het gaat hier Tour De Force – Live uit 1982. De opnames zijn gemaakt op 4 februari eerder dat jaar in het Tower Theatre in Philadelphia.
Het gaat hier om pure Jazz Fusion en Dimeola zelf is in prima doen op z'n gitaar, maar het is wel eens de moeite om bij het beluisteren van dit album heel nadrukkelijk op de drums te letten.
Onwaarschijnlijk hoe Steve blend met de andere muzikanten en het valt tevens op dat je hoort dat deze gast mega, maar dan ook mega relax achter de drumkit zit.

Geweldige drummer en daarom een prima idee om hem eens in de spotlights te zetten!

Steve Happy Birthday!

In Memory of Elizabeth Reed

Dit instrumentale nummer van The Allman Brothers staat op hun tweede album getiteld Idlewild South. Gedurende het gehele bestaan van de band is het nummer een vast onderdeel geweest van hun optredens. Het nummer leende zich uitstekend om er een lekker lang uitsponnen jam van te maken wat ook steevast gebeurde.

Voor de liefhebber zijn er op CD en vinyl een groot aantal versies beschikbaar. Zelf heb niet eens zo'n heel omvangrijk Allman Bros collectie, maar naast de studio versie op Idlewild South staan er toch al zeven verschillende live versies in de kast.

Uiteraard is een van de beste die van van het dubbelalbum At Fillmore East, maar de andere versie doen er nauwelijks voor onder. Zo vind ik persoonlijk de versie op het dubbel livealbum Fillmore West 1-31-71 misschien een tikje beter. 

"In Memory of Elizabeth Reed" is een nummer waar een schitterende blend wordt gemaakt tussen Jazz en Rock, maar op een aantal versies sluipen er ook wat Blues passages naar binnen.

Hoewel het nummer ontelbare keren is gespeeld, is het toch lastig om het maar gelijk hun signatuur song (er wordt ook niet gezongen) te noemen want er zijn nog wel wat kandidaten.

"Whipping Post" en  "Statesboro Blues" zijn immers ook onlosmakelijk aan een optredens van The Allmans verbonden.

Op vinyl en/of CD kan je een enorme collectie aanleggen van "In Memory of Elizabeth Reed" maar je komt altijd nog wel een versie tegen die een keer de aandacht mag krijgen.

Zo vond ik deze versie samen met Eric Clapton. Derek Trucks en Warren Haynes maken al deel uit van The Allman Brothers dus het is heel aannemelijk dat dit optreden begin deze eeuw is geweest.

Eric Clapton als gast en de mannen maken er een feestje van met deze hele fijne versie van
"In Memory of Elizabeth Reed".

 

Friday Night in San Francisco

Om meerdere redenen was dit concert een mijlpaal in de geschiedenis van de moderne muziek.
Uiteraard vanwege de unieke samenwerking tussen drie giganten op gitaar.
Hoewel de muziekstijlen van de drie meesters zich enigszins overlappen is er toch wel een verschil tussen hun muzikale thuishavens.

Al Di Meola is natuurlijk een meester als het gaat om Jazz maar vooral Jazz Fusion.
In die laatste muziekstijl vindt hij wel verbinding met John McLaughlin, maar deze heeft natuurlijk vooral veel geëxperimenteerd met Progressieve Rock en Psychedelische Rock.
Met Paco de Lucía wordt de variatie in muziekstijlen alleen nog maar groter, want Paco is natuurlijk een van de moderne geweldenaren als het om moderne Flamingo gaat.

Ondanks de verschillen in muziekstijl leveren de drie heren een coherent, dynamisch en uniek hoogwaardig optreden af.
Sterker: dit optreden is nog steeds DE benchmark als het gaat om een concert voor akoestisch gitaar.
Het album viert dit jaar haar 40ste verjaardag en een ieder die een beetje muziekcollectie heeft zal dit album toch in de kast hebben staan.

Naast de schitterende muziek door drie topmuzikanten was dit album voor Philips een geweldig concert om aan te tonen hoe geweldig de CD wel niet was.
In 1983 kwamen in Nederland de eerste CD-spelers op de markt. Philips zorgde snel dat er een mooi aanbod was aan hoogwaardige muziek. Het was dan ook een logische keuze dat Friday Night in San Francisco snel op CD beschikbaar was.

Zelf heb ik die CD toen ook gelijk gekocht. De CD heeft mijn collectie inmiddels verlaten en plaats gemaakt voor een vinyl exemplaar. Het sentiment heeft het door de jaren van de techniek gewonnen zal ik maar zeggen.

Dit album kwam oorspronkelijk in 1981 uit op LP en op compact cassette. In 1983 volgde dan de CD versie.
Later zijn er voor audiofielen versies op SACD en 45rmp vinyl (2xLP) verschenen. Het gaat dan doorgaans om zeer kostbare uitvoeringen voor de fijnproever met diepe zakken.
De normale luisteraar gaat aan de standaard CD of LP echter meer dan genoeg luisterplezier beleven.

Santana

Afgelopen week kwam er een paar keer een cartoon voorbij hoe je Santa, Satan en Santana uit elkaar kan houden. Grappig gedaan en we duiken er even bovenop!

Ik ben geen bovenmatig fan van Kerst. Ja er staat een boom en ik heb waarschijnlijk bovenmatig veel Kerstplaten, maar dat opzitten en pootjes geven ben ik zwaar allergisch voor.

Dat je op dit moment maar drie mensen op bezoek mag hebben hadden ze van mij 60 jaar eerder uit mogen vinden.

En die onzin dat we niet willen dat mensen tussen Kerst en Oudjaar alleen zijn is natuurlijk ook gezwets van dronken Kerstbal.

Maak je liever druk dat mensen tussen Oudjaar en Kerst niet alleen zijn!

 

Verder is het voor veel mensen natuurlijk vette stress. Menig huwelijk overleefd het opzetten van de Kerstboom al niet, laat staan de stress die ontstaat door ineens dingen te gaan koken waar je geen ervaring mee hebt.

Wat dat betreft ben ik meer fan van Satan. Dat concept is tenminste duidelijk. Bedacht om mensen bang (en dus stress) te maken.

Wat hebben ze mij op school daar bang mee lopen maken. Niet gelukt want met catechismus had ik vooral veel lastige vragen. Als iemand een paar keer de waarom (een van de eerste woorden die ik leerde) vraag niet kan beantwoorden ben je mij kwijt.

Strikt ben ik best gevoelig voor rituelen die de RK-Kerk heeft, maar concepten als Hemel en Hel ben je mij echt kwijt. Er is sowieso maar één Hel en die ligt in Noord Frankrijk.

Wielrennen blijft ook de meest Katholieke sport, maar naast wat symboliek en rituelen geef ik daar geen hogere betekenis aan.

 

Dan de derde uit de cartoon: Santana.

De band die naar oprichter Carlos Santana is genoemd is half jaren 60 opgericht en bestaat nog steeds!

Wat een loopbaan!

Hoewel in 1966 begonnen was de grote doorbraak op Woodstock (1970). Wat een subliem optreden werd daar neergezet!

Op Woodstock spelen was voor velen een behoorlijke opstap in hun carrière!

De band Santana is wel een beetje een duiventil.

Zo’n 70 muzikanten kunnen zeggen dat ze officieel lid zijn geweest van Santana en alleen Carlos zelf speelt op alle gemaakt albums mee.

Dat zijn 25 studio album een 7 tal live albums en een enorme serie verzamelaars.

De muziek van Santana laat zich het best indelen bij de Latin Rock en Jazz Fusion. In de beginjaren zat daar natuurlijk een Psychedelisch sausje overheen en toen die hype over was kwamen er een paar platen met een wat meer Funky geluid.

 

Later werden platen iets meer pure Rock en zelfs wel een beetje Hard Rock.

Een enkel album zwalkte Carlos naar de wat gewone Pop. Gelukkig bleef dat bij 1 misser namelijk het album Shaman. Alle andere albums van Santana krijgen hoge waarderingen. Het is bizar knap hoe Carlos met zoveel wisselende muzikanten dit niveau over zo’n lange tijd heeft weten vast te houden.

Het album Africa Speaks wat hij vorig jaar uitbracht krijgt overal 4-5 sterren!

Persoonlijk ben ik het meest gecharmeerd van de meer Jazz Fusion albums zoals Welcome. Deze staat nu op maar niet op de foto.

 

Ook het Jazz Fusion album Love Devotion Surrender wat hij samen met John McLaughlin heeft gemaakt vind ik ongekend briljant.

De wat meer pure Jazz Fusion albums zijn beslist een stuk minder laagdrempelig, maar maken ze voor mij daarom voor langer periode uitdagend luistervoer.

Naast het album met John McLaughlin heeft Santana ook een album gemaakt met Buddy Miles. Dat is een concertregistratie en is een demonstratie van misschien wel 10 muziekstijlen. Briljante plaat!

Santana heeft sowieso met onnoemelijk veel collega’s op het podium gestaan en ik ga mij niet een wagen om zo’n lijstje te maken.

 

Santa, Satan, Santana? Santana heeft gewonnen!

 

Allman Brother 1986

Ik ben net een paar LP’s bij een vriend op wezen halen. Geen hoogvliegers maar gewoon leuke aanvulling op de collectie.
Ben ik net thuis wordt er een pakje bezorgd met daarin oa dit dubbel live album van The Allman Brothers Band.

Het gaat om live opnames van het Crackdown concert in 1986. Op de cover een nog jonge Gregg en Dickey. Mooi om te zien.
Het gaat hier om een niet officieel album. Of het dan gelijk een bootleg is weet ik niet. Die lijn is de laatste jaren heel erg gaan vervagen.
Maar op het belangrijkste platform (Discogs) om platen te kopen en verkopen mag je deze niet aanbieden.
Dat alles doet niks af aan de heerlijke set die de mannen spelen.

Smullen voor wie van dit genre houdt en de ABB is toch nog steeds een van de beste jam-bands die we hebben gehad. Als iemand vijf betere weet te noemen? Ga je gang!

Ze spelen vrij vertrouwd materiaal zoals "Midnight Rider" en heerlijke versies van "One Way Out" en "Statesboro" Blues.
Uiteraard ontbreken "Southbound" en "Jessica" niet.
Smullen is ook "Key To The Highway". Een Blues klassieker die 80 (!!) jaar geleden voor het eerst werd opgenomen door Charlie Segar.
Die opname klinkt misschien wat knullig maar heel veel latere Bluesrock artiesten hebben zich enorm door deze opname laten inspireren zoals Clapton en The Allman Brothers.

Voor The Allman Brothers is het altijd een bijzonder nummer gebleven omdat het is gespeeld op de uitvaart van Duane Allman………………

Verder rest er na het luisteren van de eerste twee kantjes ( van de vier) de vraag die ik bij ieder live album van de ABB stel: kan je teveel live albums van deze gasten hebben?

 

Trouble No More: 50th Anniversary Collection

Als groot fan van deze band.........
Wat een heerlijke box. Historisch overzicht met alle samenstellingen.
Feestje en m'n spaarvarken is al onder het bed gevlucht. 

Ik zie net de eerste prijzen..............dat spaarvarken heeft niks te vrezen want deze lat is voor mij te hoog. Bij JPC (toch een van de goedkoopste) staat deze aangekondigd voor EUR 542,99. Ik hoop dat het een tikfout is. Dat is dik 50 euro per plaat!

De gekleurde platen is een limited edition. Met zwarte platen zie ik nu voor 529 Eurootjes. Nog steeds veel en veel te veel geld. 

Win ik de staatsloterij is het het eerste wat ik bestel. En nieuwe onderbroeken!