Cat Stevens - On The Road To Find Out

Op deze blog heb ik al eens eerder gemeld dat het Cat Stevens was die mij begin jaren 70 definitief verliefd liet worden op muziek. Met name het nummer "Tuesday's Dead". Voor mij als puber een fascinerende tekst en dat is het eigenlijk nog steeds.

 

Eerste album wat ik van Cat Stevens kocht was Tea For The Tillerman (1970). Het sloot perfect aan bij de dromerige puber die ik was. Het album sloot ook mooi aan bij de weg die ik aan het zoeken was en het nummer "Father and Son" sloot naadloos aan op de lastige relatie die ik met mijn vader had.

Prachtig blijft de frase  'from the moment i could talk i was ordered to listen'. 
Het album Tea For The Tillerman is eigenlijk mijn hele leven een soort van hulpje geweest bij het zoeken van richting.

Met name het nummer "On The Road To Find Out" mag ik graag horen als er weer een keuze afslag in het leven verschijnt. 

Derhalve wist ik het ook enorm te waarderen dat Cat Stevens deze titel is gaan gebruiken voor een boek en een muzikaal overzicht van zijn carrière.

 

Recent verscheen deze compilatie als CD, 2CD, twee verschillende 2LP sets en een box met vier platen.

Boxen kunnen aan de prijs zijn, dus ik heb even gewacht tot de introductieprijs was gezakt tot een normaal niveau.

Fraaie box met vier platen die allen in een eigen buitenhoes zitten. Je wandelt door de gehele carrière van Cat en alle grote hits komen langs. Ook een paar leuke verrassingen. Knap is hoe van "Foreigner Suite" - wat normaal 18 minuten is - een zogenaamd Excerpt versie is gemaakt.

 

Klassieker Father & Son komen we twee keer tegen. Uiteraard het origineel uit 1970 plus de fenomenale versie van Tea for the Tillerman 2 (2020). In die versie zingt de 50 jaar ouder Cat de rol van vader en dat is gemixt met de versie van de jonge Cat die de rol van de zoon zingt. Qua absolute zangprestatie minder, maar creatief gedaan en door de authenticiteit van een zeldzame schoonheid. 

Verder komen uiteraard alle hits van Cat langs. Fraai is de ode aan vriend George Harrison in de vorm van een akoestische versie van "Here Comes The Sun".

 

Normaal ben ik geen groot liefhebber van verzamelalbums. Wel kan ik genieten van met zorg samengestelde. Denk dan aan Biografie van Bob Dylan, Decade van Neil Young en de Red & Blue albums van The Beatles. 

Deze On The Road To Find Out mag zeker in dat rijtje geplaatst worden. Het boek met alle songteksten en een voorwoord van Cat Stevens maken het geheel compleet.

 

Groene Thee

Het verzamelen van allerlei persingen van een specifiek album laat ik vooral aan mij voorbij gaan. Ook zes kleuren vinyl van een album en dan in de seal in de kast zetten is niet mijn kopje thee.

Van een paar albums heb ik meerdere versies omdat de hoes heel erg anders is. Dat gaat dan om Sticky Fingers en Beggars Banquet, Deja Vu en een paar verzamelaars van The Allman Brothers.

 

Toch is er een album waar ik het niet van kan laten om varianten in de collectie op te nemen en dat is het album Tea For The Tillerman. Begin 2018 blogde ik hier dat het min of meer per ongeluk mijn eerste album is. Bizar want duizenden albums verder is dit album nog steeds een van mijn favoriete LP om te draaien.

Prachtige muziek en de teksten zijn voor mij nog steeds een soort van richtingwijzers. Niet dat ze concreet aan geven waar het heen moet, maar het prikkelt mij wel na te denken waarom een bepaalde kant de juiste is.

 

 Foto: Tea For The Tillerman in mintgroen - releasedatum 14 juni 2024

 

Als ik het album op een beurs voor een leuk prijsje tegenkom neem ik het mee. Niet alleen om op te stapelen want ik geef ze ook weg. Ieder die met de vinyl hobby bezig is en hier een keer platen komt draaien krijgt een exemplaar. Ook als ik bij iemand platen ga draaien gaat er standaard een Tillerman mee.

Bijzondere versies hou ik zelf en dat leverde vijf jaar geleden (zie blog mei 2019) al een mooie collectie op. 

 

 

Foto: Unofficial Release Taiwan - in 1972 gemaakt voor US soldaten die in Azië gestationeerd waren.

 

Sindsdien zijn er de nodige bijzondere items aan de collectie toegevoegd. Zo verscheen eind van de zomer van 2020 een heruitgave onder de naam Tea For The Tillerman 2. Cat Stevens was opnieuw de studio ingedoken en alle nummers van een nieuw arrangement voorzien. Dat ter gelegenheid van het 50 jarig jubileum. Mooi is vooral het duet "Father Ann Son" die hij samen zingt met zijn 50 jaar jongere versie.

Om dat jubileum extra in het zonnetje te zetten verschenen er later dat jaar een remaster en diverse jubileum boxen. Deze kwam op een mooi moment want ik was zelf met een koerswijziging bezig zoals te lezen valt in het blogje "On The Road To Find Out".

 

Gelukkig werd het toen even stil, maar vorige maand verscheen er dan een mintgroene versie van het album. Normaal vind ik het flauwekul om van een album een kleuren versie te kopen als je het al op gewoon zwart in de kast staat. In dit geval kon ik het echter niet laten...........

Een zinloze aanschaf maar wel van een album dat mij al veel zinvolle overpeinzingen heeft gegeven............

 

 Foto: Van links naar rechts:  2CD Deluxe Edition (EU 2008), standaard CD (EU 1987), 

2CD 50th Anniversary Edition (EU 2020), Compact Cassette (Canada 1970)

 

Geluidskwaliteit valt niet tegen maar als er iets is waar dit album om bekend staat is dat sowieso de uitmuntende geluidskwaliteit. Album doet het ook erg goed bij demonstraties voor audiofielen.
Wie daar in is geïnteresseerd doet zichzelf wel een plezier met een remaster. Heb je heel diepe zakken kan je op zoek gaan naar een Original Master Recording of nog beter een UHQR versie. Die laatste doet tegenwoordig in de seal 750 Euro!

Op Discogs staan er inmiddels 399(!!!) versies van Tea For The Tillerman. Ik heb geen enkele behoefte om ook maar in de buurt te komen van dat aantal. Soms loop ik echter tegen een versie aan die ik niet kan laten liggen zoals deze Groene Thee............. 

 

 

Foto: Box Set Deluxe Edition, 50th Anniversary Edition - releasedatum 4 december 2020

50 jaar Buddha and the Chocolate Box

Zoals ik al eens eerder schreef op deze blog werd ik als dromerige puber begin 70er jaren door Cat Stevens de muziek ingetrokken. Het was vooral de hit "Tuesday's Dead" die mij enorm fascineerde. Heerlijk ritme en een wat mysterieuze tekst. Ik moest en zou dat nummer als plaat hebben en gewapend met mijn - als zaterdaghulp bij de Simon de Wit - zuur verdiende geld trok ik naar de platenwinkel om mijn eerste plaat te kopen.

Helaas was het album Teaser And The Firecat waar "Tuesday's Dead" op te vinden is uitverkocht. Met lege handen naar huis was geen optie want het geld branden in mijn zak. Dus ik naar huis met het album Tea For The Tillerman. Geweldige keuze want het sloot naadloos aan op mijn gevoelsleven van zoekende puber. Ook de mismatch met mijn vader, de ontdekking van de liefde en zorgen om de toekomst van onze aarde waren thema's op dit album die mij raakte.

Al snel had ik alle albums van Cat Stevens en ieder nieuw album dat verscheen werd direct aan de collectie toegevoegd. Zo ook deze vandaag jarige Buddha and the Chocolate Box. Gelijk gekocht.

Wat direct opvalt is de zeer fraaie hoes met stripverhaal en een zogenaamd chocoladedoos. Uiteraard is een fraaie hoes mooi meegenomen, maar het gaat natuurlijk om de muziek.

Dit achtste album van Cat blijft zeker anderhalve ster achter ten opzichte van het meesterwerk Tea For The Tillerman, maar is toch wel een beetje ondergewaardeerd.
Het was de zoektocht van Cat Stevens die mij altijd heeft aangesproken. Een zoektocht die weerspiegeld werd in zijn muziek. Toen Cat zich bekeerde tot de Islam en zich Yusuf noemde vond hij blijkbaar rust en dat is doorgaans dodelijk voor nieuwsgierigheid en creativiteit.

Zijn eerste treden bij de Islam kon ik ook moeilijk enthousiast over worden. Gelukkig heeft hij daar een weg gevonden die hem zelfs een groot aantal maatschappelijke onderscheidingen heeft opgeleverd. 

Als Yusuf heeft Cat een aantal albums gemaakt maar hij leefde tot 2017 toch vooral een wat teruggetrokken bestaan. De laatste jaren treed Cat weer wat meer op de voorgrond met als resultaat een paar geslaagde albums. Op de recente albums mis ik echter toch de zoekende Cat Stevens die we juist wel horen op deze Buddha and the Chocolate Box.

De schoonheid van de zoektocht naar de gouden pot aan het eind van de regenboog wint het bij mij namelijk van de pot met goud. Mensen met een pot met goud komen niet meer in beweging. Ze beschermen hun pot zodat ze die niet kwijt raken. Ze gaan bezit verheffen boven beleven.
Muzikaal zijn de recente albums van Cat Stevens pareltjes, maar ik hoor toch liever deze Buddha and the Chocolate Box.

Had ik dan liever gehad dat Cat een boeddhist was geworden? Nee zeker niet. Ik had liever gehad dat hij was blijven zoeken. Daarnaast ziet Cat Stevens muziek als een belangrijke vredesstichter en ook dat blijf ik een geweldig thema vinden:

Music:

Take a look at the world
Think about how it will end
Thered be no wars in the world
If everybody joined the band
Think about the light in your eyes
Think about what you should know
Thered be no wars in the world
If everybody joined in the show Oh Oh

Think about the light in your eyes
Think about what you should know
Thered be no wars in the world
If everybody joined in the show
In the show

Cat Stevens - King Of A Land

Vandaag verscheen dit nieuwe album van Cat Stevens. Het was Cat Stevens die mij begin jaren 70 bij mij de interesse in muziek deed aanwakkeren. Dat was met het nummer "Tuesday’s Dead". Heerlijk ritme en een totaal onbegrijpelijke tekst.

In nul en geen tijd had ik alle albums van Cat, had er een spreekbeurt over gehouden en zelfs een stukje geschreven in het blad van Veronica. Groot fan maar ik bleef kritisch!

 

Cat kent eigenlijk een viertal fases in zijn muziekcarrière:

 

1967-1969

De popster - het was 1967 en de jonge Cat rijgde successen aan elkaar zoals "Matthew and Son", "I Love My Dog" en "I'm Gonna Get Me a Gun". De periode bleek zeer belastend en de weerstand was laag en tuberculose werd bijna het einde van Cat. In deze fase maakt Cat een tweetal sterk pop gerichte albums: Matthew and Son en New Masters.

 

1970-1978

In fase twee van zijn carrière was Cat vooral de dromerige folkzanger. Zo nu en dan wat poprock en vooral teksten die over vrede en liefde gingen als ze al te begrijpen waren. Daarnaast was Cat ook duidelijk op zoek naar spiritualiteit. 

Deze fase levert zonder meer het beste werk van Cat op. Acht officiële studio albums zien in deze periode het licht, waarbij Tea for the Tillerman (1970 en Teaser and the Firecat (1971) toch als meesterwerken gezien mogen worden

1979-2016

De Yusuf Islam periode. Cat wordt moslim en doet dat in aanhef iets te enthousiast. Ik had bijna al z'n platen verbrand, maar Cat maakte de traditionele fout als mensen zich bij een nieuwe club aansluiten en zich iets teveel willen bewijzen. Gelukkig is het goed gekomen en heeft hij inmiddels vele maatschappelijk prijzen ontvangen voor zijn inzet voor vrede. Diverse albums verschenen onder de naam Yusuf die doorgaans goede kritiek kregen zoals het album Roadsinger uit 2009. Zelf ken ik te weinig uit deze periode maar misschien toch eens verkennen.

2016-2023

Ik noem dit de fase van de nuance. De fase van de maturiteit. Je kan gerust moslim zijn EN popartiest. Cat moest dat duidelijk even leren. Inmiddels heeft deze fase een drietal albums opgeleverd.

In 2017 verscheen The Laughing Apple met daarop wat nieuw materiaal en wat oud materiaal in een nieuw jasje. Dat album werd genomineerd voor een Grammy Award voor het beste Folk album.

In 2020 kwam Cat met een remake van het album Tea For The Tillerman dat 50 jaar werd. Minder goed dan het origineel maar erg knap gedaan en eindelijk een artiest die wat creatiefs doet met een 50 jaar oud album. 

Vandaag verscheen dus het derde album in wat ik dan maar even de fase van de nuance en de maturiteit noem.

 

De hoes is helemaal in de sfeer van Tea For The Tillerman en Teaser and the Firecat maar ook een voortzetting van de hoes van The Laughing Apple.

Reliëf opdruk en een schitterend songbook............ De songs verraden al snel dat het Cat vooral om vrede is te doen. Veel tips voor wereldleiders maar wat mij betreft leunt hij iets teveel op God die wel even gaat helpen. Dylan heeft ook zo'n drietal albums waar ik niet teveel naar de teksten moet luisteren terwijl juist troubadours met een boodschap zo heerlijk zijn om ook de teksten mee te pakken.

Op het onderwerp God loop ik een beetje mank want ik geloof niet. De muziek is - ondanks de inmiddels iets brozere stem van Cat - echt geweldig. Lekker ingetogen (perfect passend bij het thema vrede) album met hier en daar wat meer pit. Geweldige muzikanten, orkest en achtergrond zang en puike productie. Dat mag want er schijnt heel lang (10 jaar las ik ergens) aan dit album gewerkt te zijn.

 

Als je je niet stoort aan een aantal verwijzingen naar onze lieve heer, dan is dit een geweldig bewijs dat je nooit te oud bent om popartiest te zijn. 

Alleen die inspiratie maakt dit album al de moeite. Wat niet wegneemt dat ik met mijn verleden wel een beetje bevooroordeeld ben................

On The Road To Find Out

Gister heb ik mijn ontslag genomen en dat is dan zo’n moment om terug te grijpen op dit album dat dit jaar haar 50e jubileum kent.

Cat Stevens vierde dat eerder dit jaar met een remake van dit album met als hoogtepunt dat hij als vader tegen “zijn” zoon zingt, waarbij dus opnames van 50 jaar geleden met die van nu zijn gecombineerd.

Naast deze Tea For The Tillerman 2 kwam er deze maand ook een luxe box uit.

De box bevat 2 LP’s, 5 CD’s, 1 Blue Ray een schitterend boek en wat grapjes als poster en sticker.

De 1e LP is een remaster van het originele album. De 2e LP bevat live opnames uit de legendarische Troubadour.

 

Als CD de remix van het originele album, de remake van dit jaar en verder veel demo's en nooit uitgebrachte live opnames.

Het boek is echt prachtig en het gaat niet alleen over dit album, maar laat ook de context van 1970 zien. Mooie en bijzondere foto’s en documenten. Zo’n boek waar je met een knap glaasje volledig in kan verdwalen.

Zo nu en dan verdwalen is prima, maar niet meer in m’n werk. Daar ben ik echt te oud voor geworden. En beter op tijd stoppen dan door klooien.

Aan het eind van je proeftijd tegen een werkgever zeggen dat je niet verder gaat is nooit leuk. Ze zagen het ook niet aankomen. Niet leuk maar ik ben niet geschikt om in een non-profit organisatie m’n weg te zoeken. Ik heb het geprobeerd maar dat gaat niet goed komen. Dus afscheid genomen.

Het zijn wel momenten dat het album Tea For The Tillerman tevoorschijn komt.

 

Voor de Kerst mijzelf getrakteerd op deze schitterende box en voor liefhebbers van dit album een feestje.

Dit soort boxen zijn nooit goedkoop, maar als je jezelf nooit kietelt heb je nooit lol.

Genieten van deze box met daarop diverse uitvoeringen van "On The Road To Find Out"……………. Keer op een keer voor mij een zeer toepasselijk nummer.

 

Tea For The Tillerman 2

Het is 50 jaar geleden dat Tea For The Tillerman werd uitgebracht. Het vierde studioalbum van Cat Stevens en z’n tweede nadat hij uit het sanatorium was gekomen.
Hij was daar terecht gekomen omdat het succes van de eerste twee albums en de rij hits (oa The First Cut Is The Deepest, Love My Dog, Matthew & Son) toch wat groot was voor de nog jonge schouders.
Cat Stevens kwam geweldig terug met het album Mona Bone Jakon met oa dit hit "Lady D’Arbanville". Wees eens eerlijk: wie droomde niet van Patti?

Vrij kort daarop kwam het fenomenale album Tea For The Tillerman. Het regende 5 sterren en 10en.
Het album staat ook in alle lijstjes als “de beste 500 albums” en “1000 albums die je moet luisteren voor je dood gaat”.
Met enig toeval was dit ook mijn eerste album. Ik vond de muziek mooi, maar toen ik naar de teksten ging luisteren was ik helemaal verkocht.
Deze sloten naadloos aan bij de zoekende puber die ik was.

Na 50 jaar behoort het nog steeds tot mijn favoriete album en was dan ook benieuwd wat er bij een jubileum editie aan moois zou komen.
Al een aantal jaren is het erg trendy om albums na 40, 45, 50 jaar van een jubileum editie te voorzien.
Vaak is het niks meer dan een herpersing met een sticker. Soms is de plaat opnieuw gemasterd. Soms een speciale hoes, boekje of heeft het vinyl een mooi kleurtje.
En soms wordt er een extra of zelfs meer platen toegevoegd met nummers die het bij bij de oorspronkelijke releasse niet haalde.

Ik heb dan altijd een simpele vraag: “als het toen niet goed genoeg was waarom nu dan wel?”
Vaak is dat ook niks meer dan geldklopperij. Soms is het echt wel interessant om te horen hoe een nummer zich ontwikkeld heeft, maar voor dat soort bonustracks ga ik niet ineens een vermogen betalen.
Maar in nagenoeg al die jubileum edities gaat het maar om één ding: op een heel makkelijke manier geld verdienen.
Een trend die al een aantal jaren bezig is en een trend waar Cat Stevens een heel eigen invulling aan gegeven heeft.
Niet een paar laffe foto’s en outtakes toevoegen. Gewoon het album opnieuw opnemen.
De cover opnieuw getekend in de sfeer van de huidige tijd. Een aantal oude muzikanten opgetrommeld en aangevuld met wat nieuwe en opnieuw de studio in.
Alle nummers van een ander arrangement voorzien en spelen maar.
Het idee is briljant maar als artiest stel je je ook wel kwetsbaar op. Zeker bij een album wat in 1970 de hoogste rapportcijfers kreeg.

De eerste versie van Tea For The Tillerman heb ik wellicht een paar duizend keer geluisterd. Dat klinkt zo vertrouwd in het gehoor dat deze 2.0 versie toch even wennen is.
Maar het is origineel, knap, het klinkt goed en zo’n album krijgt direct 4 sterren.
Ook geluidstechnisch is het dik in orde. Gelukkig want het originele album wordt door vele audiofielen omarmt als een referentie hoe een plaat moet klinken.

Ik heb al meermaals over het oorspronkelijke album gezegd dat de teksten zo pijnlijk actueel zijn.
In 1970 geschreven door een jongen van 22.
Bizar hoe toepasselijk en Cat Stevens vraagt zich terecht na 50 jaar nog steeds af “Where do The Childeren Play”.
Leg de tekst van Father & Son eens als metafoor op de huidige Corona maatregelen: “From the moment I could talk I was orded to listen”
Muziekanalisten hebben zich altijd afgevraagd of Sad Lisa wel over de liefde voor een vrouw ging.
Het is een folk pareltje waarin tweespalt wordt bezongen en kan een pijnlijke metafoor zijn naar de verdeeldheid in de maatschappij.
“On The Road To Find Out” blijft een van m’n favorieten. De tekst paste ooit als ingelopen schoenen en ook in deze versie was ik toen zeker gevallen voor dit nummer.

Het album bevat ook het veelvuldig gecoverde “Wild World” en in deze uitvoering is dat het nummer waar ik het meest aan moet wennen.

Op sommige momenten hoor je dat Cat Stevens meer z’n best moet doen dan 50 jaar geleden. Maar de maturiteit voegt wel degelijk iets toe.
Het kan, mag en zal nooit de vervanger worden van het oorspronkelijke album. Het laat echter meer dan ooit zien hoe tijdloos Tea For The Tillerman is.

Het is vooral een album voor hen die het origineel goed kennen. Heb je het origineel niet is het beter daar je geld aan uit te geven.
Niet dat deze remake niet goed is. Alleen zonder deel 1 ga je niet de maximale voldoening uit deel 2 halen.
Vooral de fans van het oorspronkelijke album zijn getrakteerd op een gerijpte sprong door de geschiedenis.
Draai de twee albums eens achter elkaar en stel de vraag: “wat is er met mij in 50 jaar gebeurd”

Een traktatie is dit album in alle opzichten.
Dat ook nog eens zonder dat je het gevoel hebt dat er even een klap geld uit je zak is geklopt.

Tuesday

Ja dat lijkt me het thema van vandaag. Alle drie de platen bevatten een nummer met Tuesday:

• "Ruby's Tuesday"
• "Tuesday's Dead"
• "Tuesday Afternoon"

Als knulletje van 13-14 had ik een zogenaamde tafelradio op m'n bedombouw staan. Eigenlijk een bedombouwradio dus.
Ik luisterde naar de radio maar eigenlijk zonder er echt wat van te vinden. Tot ik "Tuesday's Dead" hoorde van Cat Stevens. Gefascineerd door de tekst hoopte ik iedere avond als ik in bed lag dat het nummer weer gedraaid werd.
Dit nummer heeft er ook voor gezorgd dat ik platen ben gaan kopen. Meer dan budgettair goed is en ik heb ook altijd willen voorkomen dat vrouwen op mij vallen vanwege het geld. Die missie is absoluut geslaagd. Met dank aan de LP!

Toch nog even naar "Tuesday's Dead". Eigenlijk een wat vage, poëtische en misschien wat filosofische tekst. Voor mij gaat de tekst over: - je eigen weg zoeken - niemand kan voor god spelen - zorgen om de wereld - alle mensen zijn gelijk.

Allemaal thema's die mij als puber enorm aanspraken. En nog! Vrij snel had ik deze plaat in huis en het was de start naar honger om zoveel mogelijk muziek te ontdekken.
Al snel kwamen The Stones in huis. Exile on Mainstreet was net uit en dat was m'n eerste Stones album,
Links een fraaie verzamelaar van de Stones met "Ruby's Tuesday"". Hoewel ik dol ben op artiesten die experimenteren waardeer ik de Stones juist om hun koersvastheid. Die ene misser met een of ander psychedelisch experiment is ze vergeven.
Daar waar Cat Stevens de romanticus en filosoof in mij wakker maakte waren het The Stones die de ondeugd prikkelde.
Rechts staat het prachtige album van The Moody Blues met Tuesday Afternoon. Zij zorgde ervoor dat ik orkesten ging waarderen en ook zo nu en dan een lichte flirt maakte met klassieke muziek.
Dit album zorgde ervoor dat ik nog breder naar muziek ben gaan kijken.
Drie totaal verschillende platen..... En dat is een enorme rijkheid.

Cat Stevens - Meer Tea For The Tillerman

Ooit m'n eerste LP en nog steeds een soort wegwijzer in het leven. Veel nummers gaan over je eigen weg zoeken en zelfredzaamheid en autonomie staan nu eenmaal hoog in m'n vaandel. Naast de fraaie soms wat dromerige muziek en prikkelende teksten is ook de geluidskwaliteit van deze plaat om te smullen.

 

Er zijn ook door MOFI (voorheen MFSL) versies van. Ik heb zo'n versie gehad maar is echt flauwekul.

Als je een goede Duitse, NL of UK persing hebt is het smullen. Zuid Europese, Zuid Amerikaanse en Aziatische versie kan je kopen als curiositeit, maar NIET om van de muziek te genieten. Veel ruis, weinig dynamiek. De Noord Amerikaanse AM versie is wel dik ok. Prima persing is dat.

Op de foto oa een: Duitse, Nederlandse, UK, EU heruitgave maar ook een Taiwan versie (links midden) Die laatste is dan weer niet om aan te horen. In het midden de gewone en de jubileum cd (met extra boekje en extra cd) en een cassette (zijn ook met een revival bezig).

Er zijn op dit moment ongeveer 250 versies (LP, CD, cassette) van dit album bekend. Nee ik ga ze niet echt verzamelen, maar kom ik voor 3 euro een versie tegen op een beursje of rommelmarkt neem ik die mee. Prijzen op Discogs van 1 euro (normale CD) tot 400 dollar (vinyl MFQR).

Dus ook met een kleine beurs is er voldoende ruimte om aan een collectie te werken. Dat neemt niet weg dat je eigenlijk aan één heel goed exemplaar genoeg hebt.

Cat Stevens - Mona Bone Jakon

Ik zit een rapport in elkaar te hacken wat mogelijk tot een leuke baan/opdracht gaat leiden. Dan wil je een beetje rustige muziek. Gister liet ik jullie al kennis maken met mijn sentimentele verleden met Tea For The Tillerman van Cat Stevens. Ik zet net kant twee op van Mona Bone Jakon.
Niet z'n beste album en in mijn Cat Stevens ranking op nummer 4!

Dat komt vooral door het nummer "Popstar". Ik snap het nummer. Zeker met de daarvoor liggende periode van Cat, maar ik vind het nummer gewoon niks. Z'n stem die normaal echt ok is zit teveel tegen een lastige buurvrouw aan!
Ik zou ik het liefst met een stanley mes een shortcut maken om direct van "Fill My Eyes" naar "I Wish I Wish" te gaan. Daar hebben we dan weer twee pareltjes te pakken. Net als "Katmandu" wat in die jaren natuurlijk een begrip was en niet alleen bij bergbeklimmers.

Mona Bone Jakon zit in de eerste 20-25 LP's die ik heb gehad en...................gehad klopt in dit geval. 
Gekregen!

Gekregen van m'n oma. Ik ben geen overdreven familiemens, maar deze oma was geweldig. Ik kon avonden met haar zitten filosoferen. Gewoon met z'n tweeën. Muziekje op (en oma was niet flauw), kop thee en een glaasje uit de distilleerderij.

Een vriendje op school wist te vertellen dat deze LP in de aanbieding was in een winkel in het centrum van Rotterdam.
Oma woonde bij die winkel om de hoek. Dus ik gevraagd of ze deze mee kon nemen. In perfect Rotterdams: "is het pokkeherrrie of muziek?"
Muziek oma!
Hoe duur?
fl 7,99 (wat niet eens een heel flauw bedrag was) Ok, dan krijg je hem van mij. Oma op de rand van m'n bed............eerste nummer "Lady D'arbanville"................... Dat ken ik zegt ze!
Unbeatable!

Links in het hoekje oma en ik toen er waarschijnlijk alleen nog 78 toeren platen waren.

Cat Stevens - Tea For The Tillerman

Ik was van plan het album Teaser and the Firecat te kopen. Daarop staat "Thuesdays Dead" en dat is het nummer dat mij definitief de muziek in heeft getrokken. 1971 hebben we het dan over.
Ritmisch nummer met strak akoestische gitaar en een een wat onbegrijpelijke tekst van duidelijk een jongeman die op zoek is en zich ook wel wat om de toekomst van de aarde bekommerd.
Het sloot feilloos aan bij de opstandige puber die ik was maar Teaser and the Firecat was uitverkocht!

Dus ik kwam met Tea for the Tillerman thuis wat uiteindelijk bleek een net wat betere keuze te zijn. Dit album haalde ook het boek “1001 Albums You Must Hear Before You Die” en de lijst 500 beste albums van het toonaangevende Rolling Stone.
Muziek van het album is voor meerdere films en docu’s gebruikt en het nummer Wild World van dit album is veelvoudig gecoverd.

Hoewel ik het album door de jaren om allerlei andere redenen ben gaan waarderen, was het de dromerige sfeer die Cat Stevens neerzetten een belangrijke bron van aantrekkingskracht.
Daarnaast staan er op dit album een aantal nummers die alles te maken hebben met je weg zoeken in het leven en los komen van thuis.
Voor de record (gratis woordspeling): er zijn een aantal redenen dat het thuis leuk was, maar er waren teveel (en zwaarwegende) redenen om het zo snel mogelijk de rug toe te keren. Het nummer "Father & Son" is niet alleen muzikaal briljant in de dialoog tussen vader en zoon, maar er zitten regels in die zo, zo, zo spot on zijn:
“From the moment I could talk I was ordered to listen” 

In het nummer "On The Road To Findout" trekken we er dan echt op uit:

Well I left my happy home to see what 
I could find out I left my folk and friends
with the aim to clear my mind out 
Well I hit the rowdy road and many kinds 
I met there Many stories told me of the way to get there 

Verder ben ik mij van jongs af aan al bewust geweest dat we wat zuiniger op de aarde moeten zijn. Tegenwoordig een hot item maar luister eens naar het nummer "Where do the Childeren Play". 1970!!!!
Hoe actueel wil je het hebben? 

Naast losmaken van thuis, eigen weg zoeken en zorgen om het milieu waren er ook de songs over de liefde.
Ik zat net in de periode van de eerste zoenen, verwarring rond verliefdheid en niet beantwoorde liefdes. Als er één album is dat staat voor wat ik ben is het dit album wel.
Uiteraard naar Cat Stevens toe geweest toen hij optrad in AHOY (Rotterdam). Hoewel hij spectaculair op kwam in een illusionisten-act en hij een keurige set speelde, is dit voor mij toch muziek die ik het liefst in m;n eigen vertrouwde omgeving draai waarbij ik die dromer kan zijn...... 

Alle albums die hij als Cat Stevens heeft uitgebracht heb ik staan. Hij bekeerde zich na verloop tot de Islam en ging verder als Yusuf. In die rol heeft hij in het begin wel wat hele onhandige dingen gezegd, maar later heeft hij juist veel goede dingen gedaan en naast een enorme rij muzikale awards heeft hij inmiddels ook de nodige maatschappelijke onderscheidingen mogen ontvangen.