Gemiste Kansen #17

De Traveling Wilbury;s zijn wat mij betreft de koning onder de supergroups. Handig om even vast te stellen wat we met een supergroup bedoelen. 

De definitie is vrij simpel: Een supergroep is een muzikale groep gevormd met leden die al succesvol zijn als soloartiest of als leden van andere succesvolle groepen.

Met de oprichting van de Traveling Wilburys werd daar ruimschoots aan voldaan. Vijf topartiesten die voor deze gelegenheid als een soort van broers andere namen gebruikte. Een soort van muzikaal reizende familie hoewel het vijftal nooit op het podium heeft gestaan.

 

De fictieve familieband voor het eerste album bestond uit:

• Nelson Wilbury - George Harrison
• Otis Wilbury - Jeff Lynne
• Lefty Wilbury - Roy Orbison
• Charlie T. Wilbury jr. - Tom Petty
• Lucky Wilbury - Bob Dylan
  

Met deze meer dan indrukwekkende line-up namen ze in het voorjaar van 1988 een eerste album op dat in de herfst van dat jaar verscheen. Het album kreeg de eenvoudige titel  Traveling Wilburys – Vol. 1. Heerlijke Rock met wat invloeden van Country en Folk.

Roy Orbison heeft niet lang mogen genieten van deze samenwerking want op 6 december in datzelfde jaar overleed deze geweldige zanger.
Het overbleven viertal besloot echter door te gaan en in 1990 verscheen het tweede album. Het viertal nam voor dit album weer andere namen aan. Blijkbaar een heel grote familie....

• Spike Wilbury - George Harrison 
• Clayton Wilbury  - Jeff Lynne 
• Muddy Wilbury. - Tom Petty
• Boo Wilbury - Bob Dylan
  

Dit tweede album kreeg de opmerkelijke titel Traveling Wilburys Vol. 3. Het album is iets meer Rock dan deel 1 maar net als deel 1 is het smullen. 

Deel 1 en deel 3! Dus de fans (waaronder ik) vragen zich al jaren af: Waar is deel 2 gebleven?

Wat mij betreft ook een gemiste kans want dit viertal (liever nog het vijftal) had van mij gerust nog een album mogen maken. Ik kan er zelfs vrede mee hebben als overgebleven nummers zijn want de kwaliteit van dit vijftal zal daar niet heel veel rommel tussen zitten.

In 2007 verscheen dan wel de verzamelbox The Traveling Wilburys Collection met daarin de twee oorspronkelijk albums en een aantal bonustracks, maar daarmee is het "mystery" van Volume 2 nog niet opgelost............

Inmiddels zijn Tom Petty en George Harrison ook overleden dus nieuw materiaal gaat er zeker niet gemaakt worden. De productiviteit van dit gezelschap is hun hele carrière echter heel hoog geweest Het kan niet anders dat er hier en daar nog wat tapes liggen en een Volume 2 moet er toch inzitten?

Zolang die er niet is beschouw ik het als een gemiste kans.............

Gemiste Kansen #16

Bij de introductie van de CD hebben ze wat mij betreft toch een kans laten liggen. CD staat voor Compact Disk maar het doosje nam toch vrij veel ruimte in.

Daarnaast is dat doosje vanuit milieuoverweging een gruwel van een ding. Veel energie en grondstoffen om te maken, onnodige transport en opslagkosten.

Waarom is er niet voor gekozen om CD's gewoon in een mini LP hoes te stoppen. CD's zouden minder kwetsbaar zijn dus dat had makkelijk gekund.

Persoonlijk vind ik die plastic doosjes ook nog eens spuuglelijk. Ik heb inmiddels een vrij groot aantal CD's in mini-LP-hoes en dat ziet er toch gewoon veel beter uit?  

Probeer je de stapel plastic doosjes eens voor te stellen die er inmiddels voor CD's zijn gemaakt. Alleen dat is al een milieuramp op zich........... Daarnaast nemen die vreselijke doosjes bizar veel ruimte in. 

Links en rechts 12 CD's. Links in een mini-LP-hoes en rechts in zo'n vreselijk plastic doosje:

Los van de productie en grondstoffen van de doosjes toont deze foto aan dat de transportkosten (en energie etc) van CD's een kwart had kunnen zijn van wat het nu al 40 jaar is........

Gemiste kans............

Gemiste Kansen #014

Als ik ergens in een stad op bezoek ben duik ik altijd even een platenwinkel in. In m'n platencollectie dan ook platen die ik gekocht heb in Lindau, Turijn, Innsbruck en Antwerpen om er een paar te noemen.

Van de Nederlandse steden doen Gouda, Rotterdam, Delft en Amersfoort het erg goed en sinds dit weekend een aanvulling uit Groningen.

Samen met m'n lief was ik een weekendje op bezoek in Groningen om Unzipped te bezoeken. Deze Rolling Stones tentoonstelling staat het komende half jaar opgesteld in het Groninger museum.

Juist bij zo'n bezoek hoort ook een bezoek aan een platenwinkel. Groningen mag zich rijk rekenen met diverse platenwinkels en ik had mijn oog laten vallen op De Jongens van Hemmes.

Ze zijn te vinden op de Steentilstraat 10 en dat is op een steenworp afstand van de beroemde Martinitoren.

Als ik zo'n weekend weg ga zorg ik dat ik een ruim budget heb als ik een platenwinkel instap, want niets is zo frustrerend om pareltjes te moeten laten staan.

Ik had met m'n vrouw afgesproken drie kwartier door de bakken te graven en gewapend met 250 Euro stapte ik deze leuke winkel binnen. Er werd prima muziek gedraaid en een lekkere sfeer hing er in de winkel.

Alleen ik was in 10 minuten klaar. Ook hier stonden - met uitzondering van de aanbiedingen en RSD bakken - alle bakken weer veel en veel te vol. Ik heb er dan echt geen lol in. Een platenwinkel moet iets toevoegen in vergelijk met een goedkopere webshop. Graag betaal ik een paar Euro meer voor een plaat als ik in zo'n winkel lekker kan staan "bladeren".

De 250 Euro mochten op maar ik kwam niet verder dan 27 euro en 45 cent. Er zal genoeg gestaan hebben wat ik graag in de collectie had opgenomen, maar ik weiger veel geld uit te geven in een winkel die de magazijnfunctie hoger heeft staan dan de klantbeleving.

 

Leuke winkel, aardige gast maar een gemiste kans...............

 

Gemiste Kansen #013

Dit keer niet een gemiste kans van een artiest of band maar van een platenwinkel. Afgelopen zaterdag was ik met mijn lief in Amersfoort. Gewoon een beetje slenteren door de stad en het was extra gezellig omdat het Smartlappenfestival was.
Nu heb ik niks met smartlappen maar het zorgde wel voor een heerlijke sfeer in het toch al zeer sfeervolle centrum van Amersfoort.

Als ik in een stad ben kan ik het niet laten om even een platenwinkel in te schieten en ik ben een meester om in een half uur tientallen bakken door te bladeren. Ik zorg ook steevast dat ik dan 200 Euro uit kan geven wat doorgaans opgaat aan recent materiaal. 

Dus ik Velvet Music ingedoken wat op Havik zit en dat is in het centrum. Voor de deur gaf een dames zanggroep in het kader van het Smartlappenfestival een optreden en dat zorgde voor een prima sfeer.

 
Alleen ik was echt heel snel klaar met deze platenwinkel. Alle bakken zaten stamp en stampvol. Zo vol dat je platen er nauwelijks uit kon halen laat staan een beetje normaal browsen door zo'n bak.

De 200 Euro ging dan ook nagenoeg volledig mee terug naar huis en ik heb slechts één plaat gekocht. Gewoon kut om zo naar een plaat te zoeken. Snap er ook niks van dat ze die bakken zo vol stoppen want ook reële kans dat hoezen en mogelijk ook platen beschadigen. Los van je vingers die er helemaal mottig van worden.

Het  is het gewoon niet leuk om zo naar platen te zoeken. Ik koop veel platen online maar ga toch regelmatig een platenwinkel in en koop dan ook steeds een flinke stapel platen. Zelfs als ze iets duurder zijn dan online, want ik vind het belangrijk dat platenwinkels blijven bestaan.

Moeten ze wel het gevoel geven dat je welkom bent om een uurtje lekker te komen browsen. Nu had ik het gevoel dat ik in een ontoegankelijk pakhuis was beland. Overigens zien we het ook steeds vaker op beurzen dat die bakken veel en veel te vol zitten. Allemaal interne denkers en zijn zelf vergeten hoe leuk het kan zijn om lekker door bakken te struinen. Gepruts, slecht voor al die mooie producten, slecht voor je vingers en ook nog slecht voor de omzet.

Gemiste kans.............toen met m'n meisje maar de kroeg in en daar wat geld stukgeslagen........ook leuk!

Gemiste Kansen #012

Door het overlijden van David Crosby eerder de jaar is een reünie van Crosby, Stills, Nash & Young uitgesloten. Het laat maar weer eens zien dat hoop doorgaans niks meer is dan een uitgestelde teleurstelling.

 

Heel veel fans hadden gehoopt het viertal toch nog eens samen aan de gang te zien. Eerst was het David zelf die voor de blokkering zorgde, door zich wel heel erg negatief over de nieuwe vlam (Daryl Hannah) van Neil Young uit te laten. Later was het dan weer Graham Nash die een reünie in de weg stond.

Het had ook te mooi geweest om waar te zijn als het viertal nog eens samen de studio in zou kruipen of op het podium zou staan.

 

Toch is er goed nieuws voor de fans van het viertal want eerdaags staan Stephen Stills en Neil Young samen op het podium.

Dat is tijdens het ‘Light Up the Blues’ concert. Een serie concerten welke georganiseerd worden door Stephen en Kriste Stills om geld in te zamelen voor autistische kinderen waarvan ze er zelf een hebben.

Het concert - dat na een Corona pauze van een aantal jaar voor de zesde keer wordt gehouden - zal zijn op 22 april 2023 en gespeeld wordt er in het Greek Theatre in Los Angeles en alle kaarten zijn inmiddels verkocht!

Naast Stephen Stills en Neil Young zijn ook Lukas Nelson & Promise of the Real and Still’s kinderen Chris en Oliver van de partij.

Ook gaat het gerucht dat de zoon van David Crosby van de partij zal zijn. Een aantal andere acts blijven voorlopig een verrassing, maar gezien de vorig editie mag je er vanuit gaan dat nog een paar prominenten artiesten zullen aanschuiven.

 

Sills en Young samen op het podium is zomaar acht jaar geleden. Ik kan zelf enorm naar dit concert uitkijken en zal er als de kippen bij zijn zodra er een registratie beschikbaar is. 

Geloof maar dat Stills en Young nog een keertje lekker met elkaar tekeer gaan op gitaar.

Dat het zonder de maatjes Nash en Crosby is - die voor wat mooie close harmony hadden kunnen zorgen - voelt toch als een gemiste kans.

 

Van Stills en Young dan maar even een knap live album uitgezocht:

Gemiste Kansen #011

Over dit album kan ik maar één ding zeggen: wat een gemiste kans dat dit niet op vinyl is uitgegeven. Het gaat hier om een tribuut aan de in 1973 veel te jong overleden Gram Parsons.
Uitvinder van de Country Rock en The Byrds aangezet tot een subliem meesterwerk wat gezien mag worden als een geboortekaartje voor deze heerlijke muziekstroming.

 

Op dit tribuut album een 14 tal nummers waarmee Parsons bekend is geworden en vertolkt door een keur aan artiesten. 

Uiteraard horen we meermaals Emmylou Harris die zich pas na de dood van Parsons realiseerde hoe verliefd ze eigenlijk op hem was.

Verder horen we op dit album uit 1999 David Crosby, Lucinda Williams, Elvis Costello, Sheryl Crow en Chris Hillman om de bekendste artiesten even te noemen.

Een heerlijke setlist en smullen voor de fans van deze muziekstijl. Na het luisteren van dit album heb je wel gelijk een niet te onderdrukken drang al je albums van Gram Parsons uit de kast te trekken.

Toch is het wat mij betreft een zwaar gemiste kans dat dit album niet op vinyl is uitgebracht. 

 

Return Of The Grievous Angel / A Tribute To Gram Parsons

Pretenders & Emmylou Harris - She
Cowboy Junkies – Ooh Las Vegas
Beck & Emmylou Harris – Sin City
Evan Dando & Juliana Hatfield – $1,000 Wedding
The Mavericks – Hot Burrito #1
Chris Hillman & Steve Earle – High Fashion Queen
Sheryl Crow & Emmylou Harris – Juanita
Elvis Costello – Sleepless Nights
Lucinda Williams & David Crosby –    Return Of The Grievous Ange
Wilco – One Hundred Years From Now
Whiskeytown – A Song For You   
Gillian Welch – Hickory Wind
The Rolling Creekdippers – In My Hour Of Darkness

Gemiste Kansen #008

Op nieuwjaarsdag 1962 deden The Beatles bij Decca een auditie en kregen vervolgens te horen dat Decca geen belangstelling had. Een korte terugblik van deze gemiste kans.

Als het om echte platen (singles en LP;s) gaat zouden The Beatles uiteindelijk een van de beste verkopende acts worden. Bij Decca zal er dan ook wel iemand een keertje goed z'n kop tegen de muur hebben staan bangen?

 

Brian Epstein die als manager in die jaren al aan The Beatles was verbonden had rond de jaarwissel '61-'62 een auditie geregeld maar niet alles liep lekker gesmeerd.

In de loop van december '61 was een afgevaardigde van Decca The Beatles komen bezoeken in The Tavern Club. Op basis van dit bezoek werd een officiële auditie gepland en wel op 1 januari 1962.

De reis van Liverpool naar Londen op oudjaarsdag was door de winterse omstandigheden een kleine ramp. Dat is een ritje van slechts drieënhalf honderd kilometer maar nam ruim tien uur in beslag. Geen fijne voorbereiding als je de volgende dag de sessie van je leven moet spelen.

 

Ook de sessie zelf liep niet helemaal lekker want The Beatles - toen nog met drummer Pete Best - mochten geen gebruik maken van hun eigen versterkers. Dat nadat Mike Smith de talenscout van Decca al te laat kwam opdagen.

The Beatles speelde een vijftiental nummers waarvan drie van Lennon en McCartney. De sessie werd opgenomen met een mono recorder wat voor toen niet eens een heel gekke keuze was. 

Hoewel The Beatles - mede door diverse ongemakken zoals slechte nachtrust en andere versterkers - niet hun beste set speelde was toch het idee ontstaan dat het wel in de knip was.

Decca liet zich vervolgens niet van hun beste kant zien want het duurde meer dan een maand voor het verdict kwam. 

Schandalig dat zoiets zo lang moet duren en de boodschap was ook nog eens negatief. Geen contract voor The Beatles bij Decca en de keuze was gevallen op Brian Poole and The Tremeloes. 

Ja die hebben ook een paar hits gehad, maar hun erelijst verbleekt natuurlijk bij wat The Beatles uiteindelijk hebben neergezet.

 

Wel een goeie tekst op een feestje: "Ja, ja dat ben ik.............die The Beatles aan de kant heeft gezet!"

Epstein is zelfs nog een keer extra naar Londen gegaan maar manager Dick Rowe bleef bij zijn standpunt.

Op basis van de tape die tijdens de auditie is gemaakt fabriceerde Epstein een aantal demo's welke een auditie opleverde bij Parlophone. Op 6 juni 1962 stapte The Beatles voor het eerst de Abby Road studio's in en the rest is history.

Uiteindelijk wist Decca een jaar later wel The Rolling Stones aan zich te binden, maar daar zijn ze ook niet erg zuinig op geweest dus die vertrokken zodra ze konden naar een eigen label.

Stones of niet het blijft natuurlijk voor Decca een gemiste kans dat ze The Beatles hebben laten schieten.

Gemiste kans? Iets meer dat dat!

Wat geen gemiste kans is zijn deze twee verzamelaars. Vooral handig voor wie geen groot fan van The Beatles is maar toch een lekker overzicht wil hebben wat het Liverpools viertal heeft gemaakt.

Twee dubbel LP's met eigenlijk alle hits. Lekker als achtergrond of om lekker mee te blèren want je moet wel onder een steen hebben geleefd als je deze teksten niet mee kan zingen.

Gemiste Kansen #007

We schrijven eind jaren 60 als Gregg Allman auditie doet bij een nieuw op te richten groep. Het gaat om de band Pogo waar Rusty Young de drijvende kracht is. Uiteindelijk zou de naam Pogo niet gebruikt gaan worden en werd het Poco.

 

Zonder tegenspraak is Poco toch de band die het pad heeft geplaveid voor een band als de Eagles. Daarnaast was Poco ook meermaals leverancier van bandleden voor de Eagles. 

Boeiende vraag blijft echter hoe was het met Poco gegaan als Gregg Allman echt aan boord was gekomen? Andere belangrijke vraag is natuurlijk hoe het dan met The Allman Brothers was vergaan?

Toch werd na een paar dagen repeteren duidelijk dat Gregg niet bestemd was om in een pure Countryrock band te gaan spelen. Gregg liet de repetities meermaals ontaarde in lange jams en dat was nu net niet wat de andere aspirant leden van Poco voor ogen hadden.

Dus Gregg voegde zich alsnog bij de repetities aan de andere kant van de VS die zouden gaan leiden tot The Allman Brothers.

Rusty Young ging uiteindelijk samen met  Richie Furay, Jim Messina (beide ex Buffalo Springfield), Randy Meisner en George Grantham van start met een van de meest invloedrijke Countryrock bands.

Poco heeft door de jaren heen een groot aantal wisselingen ondergaan, maar de energieke en visionaire Rusty Young wist de band ruim 50 jaar levend te houden. Helaas is Rusty begin dit jaar op 75 jarige leeftijd overleden en daarmee is de toekomst van Poco onzeker. Strikt genomen is het nu klaar maar wellicht dat de overgebleven leden nog iets van een afscheidstournee gaan houden.

Bij The Allman Brothers ging de stekker er al iets eerder uit. Het is onwaarschijnlijk knap hoe Gregg Allman de band sturing heeft weten te geven na het verongelukken van Duane in 1971. Toch was er gaan ontkomen aan om de band formeel op te heffen toen Gregg in 2017 zijn broer op ging zoeken.

Zowel Poco als The Allman Brothers zijn buiten de VS niet mega populair terwijl ze beide in hun eigen muziekstijl de meest invloedrijke bands in de VS zijn geweest. Poco heeft - nadat Gram Parsosn met The Byrds een heerlijk voorzet had gegeven - er voor gezorgd dat Countryrock geschikt werd voor het brede publiek. 

De Eagles hebben hier dankbaar gebruik van gemaakt maar Poco is - ook nu nog - in de VS een act die altijd voor volle zalen wist te zorgen en een indrukwekkende catalogus bij elkaar heeft gespeeld.

Ter illustratie: Poco heeft 19 studio-albums, 9 live-albums en maar liefst 30 officiële verzamelalbums uitgebracht. Heel veel rommel zit daar niet bij en dat is toch heel veel meer dan wat de Eagles hebben gemaakt. Rusty Young was een geweldige muzikant maar was een heel slechte marketier.

Daar waar Poco duidelijk de kant van de Countryrock koos gingen The Allman Brothers vooral richting Bluesrock, Fusion Rock en werden ze uiteindelijk de uitvinder van de Southern Rock. The Allmans waren net al Poco voor veel bands een inspiratie.

Twee bands die zeer sterk in de Amerikaanse muziekcultuur verankerd zijn en enorm veel invloed hebben gehad. Toch blijft de vraag over wat er was gebeurd als Gregg Allman wel bij Poco was gaan spelen?

Is het een gemiste kans? Zo ja voor wie? Of mogen we in ons handje knijpen?

Gemiste Kansen #006

Eind jaren 60 waren The Rolling Stones al een gearriveerde band die het ene na het andere succes op elkaar stapelde. 

Ry Cooder had zich als solo artiest nog nauwelijks gepresenteerd en was vooral actief als sessiemuzikant.

Wel een sessiemuzikant die door alle groten der aarde werd gevraagd zo ook door The Rolling Stones.

Cooder speelt mee op de albums Let It Bleed en Sticky Fingers. Let It Bleed is het laatste album wat de Stones in 1969 voor Decca maken. Sticky Fingers het eerste album wat The Stones maken voor hun eigen label en verschijnt in 1971.

De Stones zaten duidelijk in een transitie van een band naar een product. Dat is ook de periode dat de bekende tong om de hoek kwam kijken en een van de krachtigste logo's is geworden. . De Stones zijn nu nog steeds een heel sterk merk met een grote naamsbekendheid en een enorme omzet in zowel muziek als merchandise.

In die transitie zochten The Stones naar versterking en Ry Cooder is een serieuze kandidaat geweest om toe te treden tot het Britse gezelschap.

Keith Richards heeft veel gitaartrucjes van Cooder geleerd en dat schuurde op enig moment. Cooder is toch iemand die zelf altijd op zoek was naar erkenning en kan er slecht tegen als een ander met de eer gaat strijken.

Richards heeft later meermaals toegegeven dat Cooder een belangrijke rol heeft gespeeld in zijn ontwikkeling als gitarist.

 

Zelfs als Cooder de erkenning had gekregen die hij wilde is het maar de vraag of het bij The Stones was gelukt.

The Stones spelen toch vooral van Blues tot (Hard) Rock terwijl het palet van Cooder door de jaren heen veel en veel breder is geworden.

The Stones zijn heel erg bij hun roots gebleven, terwijl Cooder z'n hele carrière op zoek is gegaan naar andere roots.

Verder zou het perfectionisme van Cooder ook in de weg hebben gezeten. Cooder is maniakaal als het gaat om het resultaat. De opnametechniek van zijn album Bop Till You Drop is daar een prachtig voorbeeld van. Perfectie bijna als doel en muziek is maar het middel zou je haast denken. Uiteraard gaat het Cooder ook om de muziek, maar de diverse interviews en documentaires roepen toch een beeld op dat goed niet goed genoeg is.

Voor een Rock & Roll band is perfectie nooit een doel. Lekker ongecomplexeerd muziek maken. Het liefst een stadion vol of een kleine rokerige venue en een mislukte rif wordt gecompenseerd met een extra refrein. 

Toch heeft Cooder met drie Rolling Stones-leden (Mick Jagger, Charlie Watts en Bill Wyman) een album gemaakt. Het album is in 1969 opgenomen maar verscheen pas in 1972 met als titel Jamming With Edward. Bekend sessiemuzikant Nicky Hopkins speelt ook mee op dit album.

Wellicht moeten we het album zelfs wel zien als een solo album van Hopkins, want zijn bijnaam in de studio was........ Edward! 

De opnames zijn gemaakt tijdens de studiosessies voor het album Let It Bleed. De vijf mannen gingen een potje staan jammen toen ze zaten te wachten op Keith Richards.

Het is geen wereldschokkend album en veel fanatieke Stones fans hebben het niet eens in hun verzameling zitten.

Jamming With Edward is Rock met wat Blues en wel duidelijk is dat Cooder een top gitarist is. Je moet echter wel een heel erg in zowel The Stones als Cooder geïnteresseerd zijn om veel tijd aan dit album te besteden. 

Vanuit het oogpunt dat Cooder kandidaat is geweest om bij The Stones te komen is uiteraard een boeiende mijlpaal. Dat vooral omdat Jagger, Watts en Wyman wel op dit album spelen en Richards juist niet...........

Cooder bij The Stones was vast en zeker een mislukt project geworden, wat niet wegneemt dat het mogelijk ook een gemiste kans is geweest.

Ik sluit dan ook niet uit dat er een parallel universum is waar Cooder op dit moment z'n 50 jarig jubileum bij The Stones viert met een optreden in het Kurhaus in Scheveningen...........

Gemiste Kansen #005

Wie de twee albums op de foto ziet staan zal niet direct een verband kunnen leggen maar dat is er wel zeker. Het het is ook nog eens een grote gemiste kans.

Een gemiste kans voor Bonnie Lynn O'Farrell die in 1965 haar carrière als zangers was begonnen. Een paar jaar later ontmoet Bonnie Rock muzikant Delaney Bramlett. Nog geen maand later was het stel getrouwd. Vanaf dat moment gaat Bonnie ook door het leven als Bonnie Bramlett.

Een kleine zes jaar trok het stel als muzikaal duo op en werden daarbij geflankeerd door de beste muzikanten die er op dat moment waren.

Omdat de samenstelling van de band rond het tweetal veel weg had van een duiventil ging de band door het leven als Delaney & Bonnie and Friends.

Friends kon een ieder zijn maar het waren nooit prusters.

Het is meer dan een indrukwekkend rijtje muzikanten dat tussen 1967 en 1972 deel uitmaakte van dit bonte gezelschap: Duane en Gregg Allman, Leon Russell , Carl Radle, Jim Gordon, Jim Price, Dave Mason, Rita Coolidge, King Curtis, Eric Clapton, Bobby Whitlock, Jim Keltner, Bobby Keys, Gram Parsons en George Harrison en nog vele anderen.

Opvallende lezers zullen zien dat deze pool aan muzikanten ook de basis vormde voor bands als Derek & The Domino's. Ook de band waar Joe Cocker de Mad Dogs & Engishmen toer mee heeft gedaan komt - op initiatief van Leon Russell bijna volledig uit deze Friends band.

 

De band speelde vooral Bluesrock wat gezien de samenstelling niemand zal verbazen. De blonde Bonnie zorgde met haar Soulfull stem echter dat een flink portie Blue Eyed Soul werd ingebracht.

De jaren gaan tellen dus de stem van Bonnie is niet meer wat het geweest is, maar haar stem was altijd zeer indrukwekkend.

Dat was ook Mick Jagger opgevallen en Bonnie werd door de Stones gevraagd om op het nummer "Gimme Shelter" mee te zingen. Het nummer is de opener van album Let It Bleed wat het laatste album van de Stones is wat ze voor Decca opnemen. 

Was het een ultieme oproep naar Decca? De liefde tussen de Stones en Decca waren echter definitief voorbij dus de Stones sluiten dit album af met "You Can't Always Get What You Want".

Blijft toch de vraag hoe was het nummer "Gimme Shelter" de geschiedenisboeken ingaan als niet Merry Clayton maar Bonnie Bramlett naast Jagger de tweede vocals voor haar rekening had genomen?

Laat duidelijk zijn dat Merry een zeer indrukwekkende prestatie neerzet die we niet hadden willen missen. Toch blijft het een boeiende gedachte hoe Bonnie het eraf had gebracht.

Een gemiste kans waar Bonnie best wel een kater van zal hebben. Het was immers niet Bonnie die van het aanbod van Jagger afzag. Het was haar man Delaney die ervoor ging liggen.

Bonnie was als jonge vrouw uit huis gevlucht voor haar vader en stiefvader. De relatie met Delaney was echter een even zo niet nog groter drama. Muzikaal maakte het stel echt het beste in elkaar los, maar als stel was het vooral voor Bonnie een lijdensweg.

Delaney weerhield Bonnie dus op alle manier van "Gimme Shelter".

Toch kwam uit dit huwelijk een kind en dochter Bekka beschikt over een zeer muzikale DNA. Bekka heeft onder andere een tijdje bij Fleetwood Mac gezongen.

Nadat Delaney en Bonnie uit elkaar waren hebben beide een niet onverdienstelijk solocarrière gehad. Beide hebben ook diverse solo-albums gemaakt die dik de moeite waard zijn. Delaney bleef wat meer in de Bluesrock hoek hangen, terwijl Bonnie naar mate ze ouder werd meer en meer met wat Jazz aan het flirten ging.

Delaney kwam in 2009 te overlijden aan een leverkwaal en Bonnie stond vrij recent nog wel eens op een podium, maar zal na een carrière van 56 jaar het ook wel een keer genoeg vinden.

Bonnie mag dan niet hebben meegezongen op Gimme Shelter maar in de jaren daarna is Bonnie onder andere te horen op albums van Joe Cocker, Eric Clapton, Emmylou Harris, The Allman Brothers, Rita Coolidge en Carly Simon.

 

Mooie prestaties maar "Gimme Shelter" zal voor Bonnie toch altijd als een gemiste kans voelen.

 

Gemiste Kansen #004

Woodstock was voor veel bands en artiesten een definitieve doorbraak. Natuurlijk stonden er een groot aantal bekende acts op het podium, maar ook een aantal relatieve nieuwkomers. Voor die nieuwkomers was Woodstock letterlijk en figuurlijk een geweldig podium om zich aan de wereld te tonen.

 

Ten Years After bestond nog niet zolang en tijdens Woodstock zou hun derde studio album uitkomen. Prima album maar het was toch vooral de waanzinnig gave uitvoering van "I'm Going Home" die er voor zorgde dat Ten Years After in één klap beroemd werd. Wat was dat een geweldige performance!

Het nummer werd ook opgenomen in de film die van Woodstock gemaakt is en dit optreden van Ten Years After maakte bij vele liefhebbers enorme indruk.

 

Indruk maken deed ook Joe Cocker met "A Little Help From My Friends". Het betekende de doorbraak van Cocker in de VS en leverde hem een contract op voor de grote Mad Dogs & Englishmen tournee.

 

Supergroep Crosby, Stills, Nash & Young maakte min of meer hun live debuut, want die mini gigs die ze daarvoor hadden gedaan kan je nauwelijks meetellen.

 

Boeiende vraag is: "wat als dit soort artiesten niet op Woodstock hadden gestaan?" CSN&Y zullen er wel gekomen zijn, maar voor Cocker, Ten Years After en diverse anderen is Woodstock toch echt een stevige opstap geweest.

 

Daarom extra boeiend om te kijken welke acts er gevraagd zijn en uiteindelijk niet zijn gekomen.

 

Vanuit Groot Brittannië  waren onder anderen de The Rolling Stones, Led Zeppelin, Jethro Tull gevraagd.

The Stones waren al een gearriveerde band en hadden die zomer ervoor het briljante album Beggars Banquet uitgebracht. Ze hadden al tientallen hits op hun naam staan dus Woodstock zou voor de Stones geen opstap zijn. Andere afspraken zaten een optreden in de weg, wat niet wegneemt dat het toch een gemist kans is.

 

Jethro Tull was echter een stuk minder bekend en konden wel een opstap gebruiken. Ze hadden immers pas één album gemaakt en waren alleen bekend bij een kleine groep liefhebbers. Ian Anderson vond dat hippie gedoe echter maar niks en zag af van de uitnodiging. 

Uiteindelijk heeft Jethro Tull de Woodstock opstap niet nodig gehad en zijn ze uitgegroeid tot een zeer succesvolle band.

 

Ook Led Zeppelin had pas één album uitgebracht en kon strikt genomen een opstap prima gebruiken. Toch werd door de manager besloten om niet naar Woodstock af te reizen omdat ze dan de zoveelste band op een affiche zouden zijn. 

Bizar genoeg is Led Zeppelin de meest gevraagde live band geworden en heeft het record ticketsaanvragen.

Op 10 december 2007 gaf Led Zeppelin een jubileumconcert met Jason Bonham achter de drums. Jason is de zoon van de in 1980 overleden John Bonham die tot dan achter de drumkit had gezeten.

Online kwamen er 20 miljoen (!!!!!) verzoeken voor kaarten! Daar zullen best de nodige dubbelen tussen hebben gezeten, maar ter vergelijk: bij Woodstock waren 500.000 bezoekers.

Led Zeppelin heeft het ook prima zonder Woodstock gered, wat niet wegneemt dat het gevoelsmatig een gemiste kans is.

 

Er zijn diverse acts die zijn uitgenodigd en daar niet op zijn ingegaan en toch heel populair zijn geworden. Toch blijft het een boeiende vraag hoe het was afgelopen met die onbekende acts die geen gebruik hebben gemaakt van de uitnodiging?

 

Had iemand wel van Blues Image gehoord als ze wel naar Woodstock waren gekomen? Gemiste kans?

Of wat te denken van Tommy James and the Shondells? Niemand steekt waarschijnlijk direct z'n vinger op maar de hit "Crimson and Clover" zullen de oudjes onder ons wel kennen. Maar hoe was het met deze Psychedelische band afgelopen als ze wel op Woodstock hadden gestaan. Gemiste kans?

Ook de naam Zager & Evans zal bij veel mensen niet direct een bel doen rinkelen. Het nummer "In the Year 2525" was een prima hit, maar de naam van deze Folkrock groep is niet erg blijven hangen. Gemiste kans?

Joni Mitchell was ook uitgenodigd maar had andere verplichtingen. Ze maakte uiteindelijk wel het schitterende nummer "Woodstock" waardoor dit festival voor haar toch een enorm succes werd. Zeker toen ook nog Crosby, Stills, Nash en Young van dit nummer een mega hit wisten te maken:

I came upon a child of God
He was walking along the road
And I asked him, Where are you going?
And this he told me

 

I'm going on down to Yasgur's farm
I'm gonna join in a rock 'n' roll band
I'm gonna camp out on the land
I'm gonna try an' get my soul free

Toch bekruipt bij het zien van het lijstje acts wat is uitgenodigd en daar - om uiteenlopende redenen - geen gebruik van heeft gemaakt het gevoel: gemiste kansen....... 

Gemiste kansen soms voor de act in kwestie, maar soms ook gemiste kansen voor de het festival zelf.

Artiesten die benaderd voor Woodstock maar daar niet gespeeld hebben:

The Jeff Beck Group  -  Blues Image - The Byrds  -  Chicago  -  The Doors  -  The Guess Who  -  Iron Butterfly  -  Tommy James and the Shondells  -  Jethro Tull  -  Led Zeppelin -  Lighthouse -  Arthur Lee and Love  -  Mind Garage  -  Joni Mitchell  -  The Moody Blues  -  Procol Harum   -  The Rascals  -  Raven  -  Roy Rogers  -  The Rolling Stones.

 

Plaatje dan maar van twee bands die ik graag op Woodstock had zien spelen.

 

Gemiste Kansen #003

We gaan het vandaag hebben over Reese Wynans. Normaal heb ik altijd oog voor muzikanten die wat meer op de achtergrond staan.

De overzichtjes met muzikanten op albumhoezen kan ik uren in ronddwalen en zoek dan waar iemand nog meer heeft gespeeld.

Op de een of andere manier was het Reese Wynans gelukt om aan mijn aandacht te ontsnappen. 

Tot gisteravond! Een bevriende fiets- en muziekliefhebber plaatste op Facebook een videoclip van Mike Henderson.

Het gaat om het nummer When I Get Drunk en het is heerlijke brute Country Blues. Wat mij direct opviel was de enorme energie van de toetsenist.

Het blijkt om Reese Wynans te gaan. Er viel niet gelijk een kwartje, maar als ik in de kast kijk staan er heel wat platen waar hij op meespeelt.

 

Met schaamrood op m'n kaken staan bij mij in de kast albums van Carole King en Joe Bonamassa, Buddy Guy, Bob Seger, Joe Louis Walker, Lucinda Williams, John Mayall, Leo Kottke en Lou Ann Burton waar Reese Wynans op de toetsen speelt.

De hoeveelheid Country (Rock) albums waar hij op meespeelt is helemaal indrukwekkend.

Heel veel country heb ik niet maar dat ik over het hoofd heb gezien dat Reese lid is geweest van Double Trouble snap ik echt niet. Vanaf Soul to Soul maakte hij deel uit van de band van Stevie Ray Vaughan.

Waarom heeft dit blogje dan de naam Gemiste Kansen? Simpelweg omdat Reese Wynans zomaar een onderdeel van The Allman Brothers had kunnen zijn en dan had ik waarschijnlijk wel alles, maar dan ook alles over hem kunnen vertellen. Ik ben nu eenmaal een groot fan van The Allman Brothers dus daar wil ook alles over weten.

Hoe zit het?

Duane en Gregg Allman hadden voor ze in 1969 van start gingen met The Allman Brothers een aantal andere bandjes gehad. Het begon met The Escorts wat overging naar de Allman Joys en uiteindelijk evolueerde tot The Hour Glas die voor Psychedelische Rock speelde.

Originele platen van The Hour Glas zijn overigens enorm gewilde verzamelobjecten.

Dat de broertjes Allman een belangrijk rol spelen in de oprichting van The Allman Brothers zal logisch zijn. 

Toch heb ik altijd een beetje over het hoofd gezien dat naast The Hour Glass (waar de twee Allans vandaag kwamen) ook de band The Second Coming een belangrijke leverancier aan bandleden is geweest.

 

Nu belanden weer bij Reese want hij maakte deel uit van The Second Coming. In die band zaten ook gitarist Dickey Betts en bassist Berry Oakley. Deze laatste twee zouden uiteindelijk deel gaan uitmaken van de eerste bezetting van de Allman Brothers.

Het had overigens zomaar kunnen gebeuren dat Reese Wynans ook onderdeel was geworden van The Allman Brothers want Reese speelde samen met maatjes Dickey en Berry op de oefen jams.

Uiteindelijk vond frontman Duane Allman een bezetting met dubbel gitaar, dubbel drums en dubbel toetsen een beetje teveel van het goede.

Duane had bij het oprichten van de band al een enorme status als sessiemuzikant en al met vele grote gespeel zoals Aretha Franklin, Eric Clapton, Wilson Pickett en King Curtiss om er even een paar te noemen.

Duane was ondanks zijn leeftijd dus een grote meneer en bepaalde in hoge mate de koers van de op te richten band..

Duane liet uiteindelijke de keuze op z'n broer vallen. Qua zang een "no brainer" want de soulfull stem van Gregg is een van de mooiste in dit genre.

Gregg is ook de man achter de toetsen en zo kon het gebeuren dat Reese Wynans niet in The Allman Brother Band werd opgenomen.

Toch een gemiste kans lijkt mij en boeiende vraag zal altijd blijven hoe de nu al unieke geschiedenis van The Allman Brothers er dan uit had gezien?

Overigens was de keuze zonder pijn in het hart en toen vorig jaar in de Madison Square Garden het The Brothers 50 celebratory concert werd gehouden kreeg Reese een uitnodiging om mee te spelen.

Verder op het podium oud leden Jaimoe Johanson,Warren Haynes, Derek Trucks, Oteil Burbridge, Marc Quinones en Chuck Leavell.

Een heerlijke show met spetterende Blues- en Souther Rock en een aantal vette jams. Op diverse kanalen is wel het een en ander te vinden maar ik hoop natuurlijk op een fraaie vinyl versie.

Nu geen foto van een albumhoes maar de video die voor de inspiratie heeft gezorgd van dit verhaal.

 

Natuurlijk ook eeuwige dank aan Fabio Farelli die als fiets collega geholpen heeft een gat in mijn muziekhobby te dichten.

Gemiste Kansen #002

Het zal eind jaren 60 begin jaren 70 zijn geweest dat ik steevast voor de TV zat om naar The Monkees te kijken. Als kind vond ik dat helemaal geweldig.
In een kleine 60 afleveringen kwamen de avonturen van een beginnend en ambitieus popbandje uit de tv rollen.
Lekker meezingen en lachen om grappen en onhandigheden. Smullen was het.

The Monkees waren een Amerikaans bedenksel als tegengeluid op The Beatles. Hoewel The Monkees nooit de status van The Beatles hebben weten te bereiken, nemen ze toch een onuitwisbare plaats in van de geschiedenis van de moderne muziek.

Laten we even niet vergeten dat de eerste albums van The Monkees probleemloos meermaals platina haalde. Eerste twee albums maar liefst vijf maal platina. Een resultaat wat The Beatles pas bij hun vierde album wisten te behalen.

Toch waren de individuele kwaliteiten van de leden van de Monkees natuurlijk maar een fractie dan die van de leden van The Beatles.
Overigens werd daar door managers en producers handig mee omgesprongen.
Juist omdat The Monkees eigenlijk nauwelijks ervaring hadden met het maken van muziek werd er voor ieder nieuw album als ondersteuning weer een keur aan topmuzikanten ingezet.

Hal Blaine – toch een van werelds beste drummers die we hebben gehad – maar ook drummer Jim Gordon die we oa kennen van Derek and the Domino’s.
Glen Cambell op gitaar, Neil Sedaka op piano, Larry Taylor (oa John Mayall en Canned Heat) op bas.
Chip Douglas die we van The Turtles kennen op bas maar ook als leverancier van songs en producer.
Douglas Dillard op banjo, Ry Cooder en Carole King op gitaar.

Opmerkelijk is ook de bijdrage van Neil Young en Stephen Stills. Nog opmerkelijker is dat beide gevraagd zijn om officieel lid te worden van The Monkees. Stephen Stille heeft zelfs officieel auditie gedaan.

The Buffalo Springfield – waar beide ego’s deel vanuit maakte – lag net op z’n gat en een of andere opportunist zal gedacht hebben: "prima gitaristen"......." kom maar op".
Wellicht iets te vaak "I'm A Believer" gezongen!

Het bleef echter bij een paar enkele bijdrages zoals op nummers als "As We Go Along" en "Long Title".

Toch blijft het een boeiend gedachte-experiment wat er met The Monkees was gebeurd als beide heren aan boord waren gekomen.

Waren David Crosby en Graham Nash dan uitsluitend een duo geworden? Waren the Monkees met deze zwaargewichten ineens een ander soort band geworden?
Onder invloed van Young en Stills had het zomaar een Countryrock band kunnen worden. Of als Stills z’n stempel door zou drukken een mega Bluesband.
Wellicht had Young dit bandje wel willen gebruiken om als eerste Grunge band de geschiedenisboeken in te gaan?

Als, als, als........................

Wie nu terugkijkt in de geschiedenis van de moderne muziek kan zich geen enkele voorstelling maken dat deze heren deel waren uit gaan maken van The Monkees.Toch?

Dat alles neemt niet weg dat de geschiedenis van The Monkees razend interessant is. Vooral omdat het aantal top muzikanten en producers wat zich met dit project bemoeid heeft enorm is.
Verder kunnen niet veel bands roepen dat ze een TV serie hebben gehad.

Daarnaast is de muziek natuurlijk verre van slecht. Eerste twee albums vooral Pop-Rock, maar op enig moment toch een flinke dosis Psychedelische elementen. Vanaf album drie verschijnt er toch een kwartet platen wat toch echt wel als prima Psychedelische kunstjes gezien mogen worden.

De titels van een tweetal albums verraden dat ook al een beetje. Album vier kreeg namelijk de titel Pisces, Aquarius, Capricorn & Jones Ltd. En de opvolger werd gedoopt tot The Birds, The Bees & The Monkees. Dan weet je eigenlijk al genoeg.....

Nu even een “simpele” Greatest Hits en ieder die wat ouder is zal dat van voor tot achter mee kunnen bleren:
Hey, hey, we're the Monkees
Hey, hey, we're the Monkees
Hey, hey, we're the Monkees
You never know where we'll be found
So you'd better get ready
We may be comin' to your town

Heerlijk jaren 60 muziek en een enorme scheut sentiment en ook daar is niks mis mee!

Gemiste Kansen #001

Crosby, Stills & Nash zochten versterking voor een tournee om hun overigens geweldige debuut album in de etalage te zetten.

David Crosby en Graham Nash wilde vooral de nadruk leggen op mooie close harmony, terwijl Stephen Stills meer naar een gitaarband wilde ontwikkelen.

Zelfs Jimi Hendrix is door Stills benaderd.

Stel je even voor!!!!!

 

Niet gek want Stills had al dagen met Jimi staan jammen in de studio en Hendrix speelt ook mee op het debuut album van Stills. Op dat album speelt ook Clapton en dit is hiermee het enige officiële album waar beide gitaristen op te horen zijn.

Er zijn naast het soloalbum van Stills waar Hendrix op meespeelt vrij veel opnames waar ze samen spelen (vooral jammen). Een aantal van die opnames zijn vrij recent op LP verschenen.

 

Stills ambitie om van CSN&? een stevige Rock band te maken was wel duidelijk.

Maar versterking voor Crosby, Stills & Nash was toch lastig. Andere opmerkelijke kandidaat was John Sebastian. Dan was het duidelijk weer meer de Folk Rock kant opgegaan.

Maar de mooiste en beslist serieuze poging was die om Steve Winwood aan boord te krijgen. Winwood is multi inzetbaar (toetsen, gitaar en zang) en daarom de perfecte kracht om zowel een akoestische als eclectische set te spelen.

 

Winwood zat ook in de hoek van Hendrix maar was bezig om met de oprichting van een andere supergroep: Blind Faith.

Samen met Eric Clapton, Ginger Baker (wat een beest) en Ric Grech zou dit de beste Britste Blues Rock band moeten worden.

Het is bij één album gebleven. Wel een geweldig album.

 

De vraag die over blijft: Wat als Winwood voor Crosby, Stills & Nash had gekozen?

De carrière van Clapton had er nauwelijks anders uitgezien. Die van Ginger Baker ook niet.

Die van Neil Young (die het uiteindelijk ging doen) al helemaal niet.

 

Maar de carrière van Winwood had er mogelijk heel en heel anders uitgezien.

Zo zie je maar dat blind vertrouwen (Blind Faith) niet altijd een goede keuze is.

Overigens heeft Winwood meer dan genoeg mooie platen gemaakt. Al of niet met anderen en het is beslist een indrukwekkend rijtje, maar ik ben er van overtuigd dat als hij zich bij Crosby, Stills & Nash had gevoegd het er toch heel anders uit had gezien.

 

Overigens ook voor de Crosby, Stills & Nash want we wisten allemaal dat de nieuwe samenwerking tussen Stills en Young een tijdbom was die weer ieder moment af kon gaan. Wat dan ook gebeurde, en nog een keer en nog een keer………..en....(reünie zit er vast niet in) 

 

Note: wie goed naar de album titels kijkt snapt dat het met Winwood ook nog een lastig verhaal was geworden.