R.I.P. Edward Reekers

Reekers werd bekend als zanger van Kayak, waar hij met zijn bijdrage aan het album Phantom of the Night gelijk een heel stevig visitekaartje afgaf. Het was inmiddels het zesde album van Kayak en met de inbreng van Reekers maakte Kayak met dit album een grote stap voorwaarts.

 

Toch was het lastig om met dit meesterwerk de VS te veroveren, want bands als Styx viste nu eenmaal in dezelfde vijver als Kayak. In Nederland was Kayak echter enorm populair, maar viel in 1982 toch uiteen. 

 

Eind vorige eeuw maakte Kayak een doorstart, maar Reekers was geen vast onderdeel meer van de band. Hij heeft nog wel wat gastoptredens en bijdrages aan een aantal albums gedaan zoals The Monk in de rockopera Nostradamus.

 

Een kleinere rol in Kayak paste in die fase ook beter bij Reekers die inmiddels een succesvolle carrière als stemacteur was begonnen. Zo is Reekers te horen in nagesynchroniseerde films van Harry Potter en de diverse Disney producties. Als stemacteur herken je hem misschien ook wel in diverse commercials.

Naast zijn werk als stemacteur bleef Reekers ook muziek maken waarbij zijn liefde voor symfonische en progressieve Rock keer op keer werd onderstreept.

 

Reekers overleed gisteren op 68 jarige leeftijd en dat is natuurlijk veel en veel te jong.

 

Rust zacht Edward

 

50 jaar Crime of the Century

In de jaren 70 en 80 draaide ik ieder dag wel dit soort muziek. Ook het vandaag jarige album Crime of the Century lag wekelijks op de draaitafel. Ik ga niet uitgenodigd worden voor een talentenjacht, maar zing de nummers van dit album van voor tot achter mee. 

Eigenlijk wel een beetje onnozel want ik heb eigenlijk geen idee waar het over gaat.

 

Van artiesten als Bob Dylan en Neil Young zit ik teksten met een pincet en fileermesje te ontleden, maar er zijn tientallen bands en artiesten daar beperk ik mij tot de muziek. Zo ook met Supertramp.

 

Crime of the Century was het derde album van de band en was ten opzichte van de twee voorgangers een enorme stap voorwaarts. 

Supertramp werd in 1969 opgericht met als naam Daddy. Voordat in 1970 het debuutalbum verscheen is de naam gewijzigd in Supertramp.

 

De eerste twee albums heb ik aan mij voorbij laten gaan. Wel meermaals geluisterd bij vriendjes maar ik vond het te rommelig en vooral niet de moeite waard om geld aan uit te geven. Ik geef een band echter graag een tweede kans en toen deze Crime of the Century verscheen was ik gelijk om.

 

Ja.... het is heel clean en misschien wel heel braaf geproduceerd, maar het lepelt wel heel lekker weg. Daarom wellicht ook dat ik niet zo met de teksten bezig ben.

Hoewel Supertramp bij mij nog maar zelden op de draaitafel ligt, is Crime of the Century toch wel een album met de nodige eeuwigheidswaarde. 

 

De meeste van ons kennen natuurlijk nummers als "Dreamer" en "Bloody Well Right" maar favoriet op dit album is voor mij "Hide in Your Shell".

Nu ik de titel intik misschien ook eens wat beter naar de tekst luisteren. Zou het zelfs zo kunnen zijn dat je van een nummer onbewust de boodschap oppakt? Fijne vraag......

....... hoe het ook mag werken ik vind "Hide in Your Shell" een geweldig nummer. Vooral hoe het aanzwelt als we halverwege zijn.

De rest van het album is ook niks mis mee en kreeg waarderingen tussen de 4 en 5 sterren. In de VS waren de verkoopcijfers niet slecht maar bleef toch hangen op 5 gouden platen. Opmerkelijk zijn vooral de verkoopcijfers in Canada waar Crime of the Century zelfs de status diamant wist te verwerven.

Dat komt er zo'n beetje op neer dat in ieder huishouden in Canada een exemplaar van Crime of the Century was te beluisteren................indrukwekkend!

 

Toch wel een lekker album om nog eens te draaien...............

 

Alan Parsons 75 jaar

Geluidstechnicus, muzikant, componist, producer en onder z'n collega's een graag geziene gast vanwege zijn grandioze bijdrages.

In de Abbey Road Studio's werkte Parsons zich omhoog en zijn eerste bijdrage als engineer was - hoe treffend - op het album Abbey Road van The Beatles.

 

Zijn bekendheid als geluidsman explodeerde na zijn bijdrage aan het album Dark Side Of The Moon van Pink Floyd. Voor zijn werk achter de knoppen voor dit album ontving Parsons dan ook een Grammy Award.

Naast zijn eindeloze rij aan bijdrages aan albums van andere artiesten bracht Parsons in 1976 het album Tales of Mystery and Imagination uit. Samen met Eric Woolfson vormde hij The Alan Parsons Project en per album werden er extra muzikanten ingezet. 

Het debuut album werd direct door liefhebbers van Progressieve Rock over de hele wereld omarmt. Het album was - zeker binnen dit genre - een groot succes en Parsons ontving voor dit album een Grammy Award.

 

Vanaf dat moment was Parsons in de muziekwereld echt een grote meneer, maar hij ging niet op z'n lauweren rusten. Zijn bijdrages aan albums van andere artiesten als engineer en producer bleven onverminderd doorgaan. Daarnaast bouwde Parsons een enorme eigen catalogus op.

 

Tussen 1976 en 1990 bracht The Alan Parsons Project ieder jaar een album uit. Daarna ging het tempo iets omlaag maar Parsons is nog steeds actief en leverde vorig jaar nog een schitterend album af.

Het in die zomer verschenen From the New World doet sterk denken aan albums van het eerste uur. Helaas is dat een genre wat niet meer zo populair is als begin jaren 70, maar Parsons laat op dat album duidelijk horen hij nog lang niet versleten is.

Ik heb de digitale versie van From the New World gehoord en de geluidskwaliteit is van een heel nieuwe wereld. Bizar!

Vandaag maak ik er maar eens een Alan Parsons Project dag van met negen pareltjes uit de begin periode. Het is toch shit weer dus gewoon lekker plaatjes draaien.........

 

Happy Birthday Alan

 

Grand Hotel 50 jaar

We kennen Procol Harum natuurlijk allemaal van het nummer "A Whiter Shade Of Pale" wat in 1967 een megahit werd.
In Nederland kan door de uitvaart van Peter R. de Vries helemaal niemand meer om dit nummer heen. Het was immers het favoriete nummer van de Vries en werd dan ook op tijdens zijn uitvaart collectief door alle Nederlandse radiostations gedraaid.

Procol Harum heeft nog een aantal hits gehad zoals "A Salty Dog", "Homburg" en "Conquistador". Allemaal schitterend maar mijn persoonlijke favoriete werk van de Britten is toch het deze maand (exacte release datum is onbekend) jarige album Grand Hotel.

50 jaar en Grand Hotel is nog steeds dik de moeite om op de draaitafel te leggen. Progressieve Rock met een flinke scheut Symfonische Rock. Hier en daar wat bombastisch maar in dit album past het als ingelopen schoenen. Dat wat bombastische geluid past ook bij de context van het album wat de absurde grootsheid op de hak neemt.
Het gaat te ver om het album een echt concept album te noemen maar overdaad zit toch wel een beetje als rode draad door de negen prachtige nummers.

Overdaad of over de daad is dan nog wel de kwestie, want het nummer "A Souvenir of London" werd door de preutse BBC verboden. De verwijzing dat een geslachtsziekte oplopen in Londen een heel naar souvenir is wist de altijd correcte BBC niet te waarderen.

"A Souvenir Of London"

Bought a souvenir in London
Got to hide it from my mom
Can't declare it at the Customs
But I'll have to take it home
Tried to keep it confidential
But the news is leaking out
Got a souvenir in London
There's a lot of it about
Yes, I found a bit of London
I'd like to lose it quick
Got to show it to my doctor
'Cause it isn't going to shrink
Want to keep it confidential
But the truth is leaking out
Got a souvenir in London
There's a lot of it about 

Dit album hadden wij vroeger toen ik als puber nog thuis woonde en ik zing het foutloos mee van de eerste tot de laatste regel. Niet dat ik daar iemand een plezier mee ga doen.........

Wat een geweldig muzikaal album is dit nog steeds en wat had de vorig jaar overleden Gary Brooker toch een heerlijke stem.

50 jaar en nog dik de moeite om regelmatig een keer af te spelen!

Justin Hayward

De vandaag jarige Justin kwam in 1966 de Moody Blues versterken en is vanaf dat moment het gezicht van de band. De eerste jaren waren er wat wisselingen in de samenstelling geweest en was het ook nog even zoeken naar een eigen sound.

Die sound vonden ze met hun tweede album en tevens het eerste album waar Justin van de partij was. Het album Days of Future Passed werd een mega succes en wordt door velen gezien als de geboorte van Progressieve Rock. 

 

Ook na dit meesterwerk hebben de Moody Blues nog een aantal parels uitgebracht zoals In Search of the Lost Chord, Every Good Boy Deserves Favour en mijn persoonlijke favoriet Long Distance Voyager.

 

Na het overlijden vorig jaar van drummer en medeoprichter Graeme Edge hebben de overige bandleden besloten dat dit tevens het einde van de Moody Blues betekend. Begrijpelijk maar op dat soort momenten gaat ook je jeugd een beetje dood.

 

Het mooiste werk maakte de Moody's als zoveel andere bands in de beginperiode. Toch is de totale catalogus die ze bij elkaar hebben gespeeld zeer indrukwekkend.

Even twee willekeurige uit de kast getrokken om Justins verjaardag te vieren.............lekker koffie en stroopwafeltje erbij............

Justin Happy Birthday!

Procol Harum Live: In Concert with the Edmonton Symphony Orchestra

50 jaar geleden vond in Edmonton (Canada) dit prestigieuze concert van Procol Harum plaats. Het was niet de eerste keer dat een Rockband opnames maakte met een symfonieorkest. Bands als Moody Blues en Deep Purple waren Procol Harum al vooraf gegaan.

Op de hoes van het album wat naar aanleiding van dit optreden is gemaakt valt het volgende te lezen:

7:30 p.m. 18th November 1971

Holiday Inn, Edmonton, Alberta

In about thirty minutes Derek will collect us to drive down to the Jubilee Auditorium, where a capacity audience of 3,000 is waiting with 52 musicians, 24 singers and a regiment of sound, recording, lightning, stage and special effects people.

To say our one and a half days of recording had gone smoothly would not be true, and so an excited nervousness is present instead of confidence. The previous experience of the group (at Stratford, Ontario 1969) has shown us that symphony musicians tend to save their best until the performance. This is what we base our hopes on at this late hour.

We found time to try our quadraphonic effects tapes this afternoon; that explosion should shake the foundations. Keith tells me the seagulls sound like they're circling above your head when you're out there.

The amplified choir should be coming from both the stage and the back of the theatre to surround the audience with their sound. They do know what they're doing and their enthusiasm has become contagious. We've left Chris and Wally to take care of the recording, nobody is more capable. ("For what they are about to record, may the Lord be truly helpful.")

Tonight, the opportunity is there for us to play together with the instruments and voices we feel at home with and I know that we and everybody else will be at our best. G.B. 

En Gary (G.B.=Gary Brooker) kreeg helemaal gelijk want ieder gaf het beste van zichzelf. Voor de 3000 bezoekers moet het een geweldige ervaring zijn geweest. Ieder die niet in de zaal zat moest helaas wachten tot april 1972 voor de opnames op een plaat terecht waren gekomen.

Iedereen snapt dat bij een dergelijke productie kwaliteit boven snelheid staat. Het is niet een zomerhitje wat even de ether in geslingerd moet worden. Daarnaast zijn bij een dergelijk project heel veel mensen betrokken en dat heeft doorgaans ook wel wat effect voor iets echt klaar is.

Het resultaat mag er echter wezen en het is wellicht het beste Symfonische Rock album dat Procol Harum heeft gemaakt.

Het is nog vijf maanden wachten voor het album 50 jaar wordt, maar we vieren vandaag alvast het 50 jarig jubileum van dit uniek concert.

R.I.P. Graeme Edge

Gisteren is drummer en songwriter Graeme Edge overleden. Graeme was medeoprichter van de Moody Blues en tevens het langst zittende lid van deze Progressieve Rock formatie.
The Moody Blues bestaan formeel nog en hebben alleen in het tweede deel van de jaren 70 een korte pauze gehouden.

Graeme was achter de drumkit een imposante verschijning, maar hij was vooral een verbinder die een zeer belangrijke rol heeft gespeeld dat The Moody Blues zo lang bij elkaar zijn gebleven.

Nu Graeme collega's Keith Moon, John Bonham, Ginger Baker en Charly Watts is gaan opzoeken is het ook de vraag wat er met The Moody Blues gaat gebeuren.

The Moody Blues zijn goed voor 16 studio-albums, 6 live-albums en een onwaarschijnlijk rij aan verzamelalbums. 

Dat laatste heeft alles te maken met de enorme rij hits die de band vooral in de jaren 60 en begin jaren 70 wist te scoren. Bekende nummers zijn "Go Now", "Isn't Life Strange", "I'm Just a Singer (In a Rock and Roll Band)", "Question", "Voices in the Sky", "Tuesday Afternoon" en natuurlijk monster hit "Nights in White Satin".

Dat nummer is afkomstig van het album Days of Future Passed uit 1967. Dat album mag gezien worden als de moeder aller Symfonische Rockalbums. Tevens is het album - met een dag als verhaallijn - een van de eerste conceptalbums.

Graeme is overleden aan kanker en werd 80 jaar.

R.I.P. Graeme en dank voor al die schitterende muziek.

KAYAK

Vandaag is Ton Scherpenzeel jarig dus een mooie gelegenheid dit blogje even af te stoffen.

Ton kennen we natuurlijk vooral als medeoprichter van Kayak.

Deze Nederlandse band vierde vooral haar hoogtijden tussen 1972 en 1979.
In 1972 werd deze band opgericht en in 1978 kwam het album Phantom of the Night op de markt.
Dat was het zesde album van Kayak en de eerste zes albums mogen ondanks de wisselingen in de bezetting allemaal zijn.
Kayak presenteert zich vooral met symfonische rock, maar eigenlijk zou ik het zelf liever symfonische pop noemen. Zeker het voorliggende album.
Het luistert allemaal lekker vlot weg en je kan het ook prima als achtergrond gebruiken. Dat is voor mij ook een essentieel verschil tussen symfonische rock/pop en progressieve rock. Soms wordt dat op één hoop gegooid maar voor mij zitten er verschillen tussen.
Een aspect is bijvoorbeeld dat het bij progressieve rock doorgaans om een concept-album gaat.
Als dat zo is laat je NIET rommelen met de volgorde van de nummers die op een album staan en dat is in dit geval wel gebeurd.

De Europese en de Amerikaanse versie hebben beide een totaal verschillende hoes en de volgorde van nummers is ook totaal anders.
Met het art-work (hoes, label, inlegvel) zit er bij progressieve rock een verbinding tussen muziek en visuele aspecten en dat is hier dus losgelaten.
Twee totaal verschillende hoezen (Ik heb nooit kunnen achterhalen waarom de hoes in de VS anders was dan in Europa) hoewel wel twee keer de dood wordt uitgebeeld:
Een roker op de Amerikaanse hoes en een persoon met een zeis op de EU-hoes en dat voorspeld ook nooit veel goeds.

Genoeg over muziekstijlen want het gaat uiteindelijk om de muziek zelf.
Neemt niet weg dat je zeker op de eerste twee albums van Kayak mega veel invloeden hoort van de grote namen uit de progressieve rock.
See See the Sun het debuutalbum is top en ze zetten de lijn stevig door in het album Kayak wat mijn persoonlijke favoriete album van Kayak is.
Daarna volgen nog vier top albums, maar de flirt wordt toch steeds wat laagdrempeliger en voor een band in dit genre worden er relatief veel singles uitgebracht.

Een van eerste hits die blijft hangen is "Starlight Dancer" van het gelijknamige album. Of het de eigen honger naar hits was of een platenmaatschappij die de band onder druk wist te zetten weet ik niet.
Ook werd er in die jaren veel tijd en energie gestopt om in Amerika voet aan de grond te krijgen. Als Nederlandse band is dat sowieso al lastig en Kayak zal in die jaren in de VS toch ook gezien zijn als een goedkope clone van Styx.

Met "Ruthless Queen" van het getoonde album Phantom of the Night scoorde ze in Nederland een grote hit.
Het is ook het enige nummer van Kayak dat de Top2000 heeft overleefd. Ooit met vijf (!!) nummers in de Top2000.
"Ruthless Queen" is ook beslist het hoogtepunt van dit album. Het zwelt heerlijk aan en is echt een meesterwerk. De rest van het album is toch wel relatief ongecompliceerde pop en of dat nu is wat Kayak moest maken?
Na dit album is het helaas met Kayak nooit meer geworden wat het was. In 1980-1981 brachten ze nog een paar albums uit maar ik kan er niet warm voor lopen. Ik was blijkbaar niet de enige en in 1982 stopte de band.

Wat ieder is gaan uitspoken weet ik niet precies. Van medeoprichter Ton Scherpenzeel weet ik dat hij een tijd bij Camel heeft gespeeld. Mooie waardering voor hem!
Wellicht heeft hem dat laten voelen dat het de progressieve rock was waarom hij ooit een band was begonnen. Na wat geschuifel maakte Kayak begin deze eeuw een doorstart. Inmiddels al flink wat wisselingen in de samenstelling.
Kayak (vooral dus Ton Scherpenzeel) bestaat nog steeds en hebben in de tweede termijn meer albums gemaakt dan in de eerste periode.

 
De muziekstijlen de laatste jaren zijn symfonische rock, progressieve rock en een paar rock opera’s. Het is niet slecht maar voor mij te wisselend van kwaliteit.
Het laatste album Out of this world uit 2021 mag er overigens beslist zijn en één ding is zeker: Kayak is bezig haar roots te koesteren en dat is prima!

Toch even genieten van een klassieker waarbij ik mij wel altijd verbaas als mannen het nummer Ruthless queen heel enthousiast en uit volle borst meezingen:

With a quivering voice
You spoke the word
Shadow came between us
Sharp as a sword
Gone is my gladness
And vanished my pride
'Cause luck didn't stay on our side 

Verbazing of vernedering?

Eloy - Time To Turn

Gelukkig heb ik een brede smaak aan muziek maar ik merk toch dat ik de laatste maanden een beetje blijf hangen in de Blues en direct aangrenzende muziekstijlen.

TIME TO TURN zeg ik dan. Even heel geforceerd iets heel anders uit de kast getrokken. De keuze is gevallen op Eloy met het album Time To Turn.

Eloy is een Duitse Progressieve Rock band die in 1969 werd opgericht en nog steeds actief. In het tweede deel van de jaren  80 werd door de band een pauze van een paar jaar ingelast.

De band heeft door de jaren een groot aantal wisselingen ondergaan. Met het aantal muzikanten wat officieel deel uit heeft gemaakt van Eloy kan je een aardige stadsbus vullen en dan kan echt niemand zich aan de anderhalf meter maatregel houden.

Medeoprichter Frank Bornemann is nog het enige bandlid van de oorspronkelijk bezetting. Wie een recent album van Eloy beluisterd en deze vergelijkt met de eerste albums moet toch tot de conclusie komen dat Bornemann altijd heel zwaar z'n stempel op de band heeft gedrukt.

De band mag dan uit Duitsland komen maar liefhebbers van Krautrock en de Neue Deutsche Welle moeten we toch teleurstellen. 

Voor wie de achtergrond van Eloy niet kent kunnen we het zo verkopen als een Britse Progressieve Rock band. 

Dat is overigens een groot compliment en het is niet voor niets dat een label als Harvest onze Oosterburen heel snel aan zich wist te verbinden.

Eloy was met name in de jaren 70 een zeer hoogwaardige Progressieve Rock band. Het genre kreeg in de overloop van de 70er naar de 80er jaren zwaar te verduren. Niet vreemd dat in de loop van de 80er jaren een "break" werd ingelast.

 

Toch is het aantal liefhebbers van Progressieve Rock groter gebleven dan aanvankelijk werd gedacht en de herstart van Eloy is dan ook in alle opzichte legitiem.

Natuurlijk zal Progressieve Rock na de topdagen nooit meer de status krijgen van weleer, maar het aantal liefhebbers van deze muziekstijl is groot genoeg om als Eloy zijnde nog lekker muziek te maken.

En lekker muziek maken doet Eloy...............al ruim een halve eeuw!

Wereld Slenterdag

Met de temperaturen van de laatste dagen zullen veel mensen ook geen zin hebben in stevig wandelen. Wie rustig aan wil doen kan zich perfect vinden in het idee achter World Sauntering Day.
Deze dag is eind 70er jaren bedacht als tegengeluid op de opkomst van het joggen. De maatschappij werd steeds gehaaster en we rennen van project naar de volgende klus en in onze vrije tijd gaan we ook weer rennen.

Dat moest anders dacht W.T Rabe en wil met deze dag mensen aan te zetten het zo nu en dan eens wat rustiger aan te doen.
Zowel slenteren als saunter kom ik in mijn muziekcollectie niet direct tegen. Uiteraard genoeg songs die aanmoedigen om rustig aan te doen, maar ik had heel specifiek willen zijn.

Volgens de overlevering is World Sauntering Day opgericht in een Grand Hotel en daar heb ik dan wel een lekker plaatje van.

Dit magistrale album van Procol Harum is uit 1973. Een heerlijke mix tussen Symfonische Rock en Progressieve Rock. Zelf weet ik het wat bombastische geheel enorm te waarderen, maar in die jaren waren de recensies niet allemaal even lovend.

In die jaren zag je dat veel van die recensisten een beetje last hadden van het herhaalsyndroom. Iedere artiest/band het succesnummer maar moest herhalen. Dat zonder er bij stil te staan dat artiesten misschien wel eens iets anders willen maken. Dat heeft te maken met je creativiteit de vrijheid geven iets wat recensisten in die jaren maar slecht snapte.
Neil Young moest maar een tweede Harvest maken, The Stones een tweede Sticky Fingers enzovoorts.

Het begrip azijnpissers is eigenlijk pas echt ontwikkeld door de opkomst van de social-media, maar is wel degelijk met terugwerkende kracht van toepassing op heel wat recensisten uit de 70er jaren.

We gaan ons er echt niet druk om maken want vandaag is het slenterdag. Rustig aan dus maar wel met deze heerlijk overweldigende Grand Hotel van Procol Harum.

John Lees

Het verhaal van Barclay James Harvest is zo complex dat het nauwelijks in een paar woorden is op te schrijven.
Het heeft alles in zich wat er rond een Rock band maar kan gebeuren.
Een paar opvallende zaken:
– opgericht uit diverse andere bandjes
– transitie van psychedelische naar progressieve rock
– verkenning andere muziekstijlen zoals folk
– commerciële popularisering
– kritiek in de pers van copycat gedrag
– een van de oprichters verlaat boos de band
– band spat uit elkaar
– hereniging met wegloper
– band splits zich in twee bands die beide dezelfde naam houden
– zelfmoord een van de oprichters

Het splitsen van de band in twee “dezelfde” bands behoeft wel een toelichting.
De vandaag jarige John Lees ging verder onder de naam John Lees' Barclay James Harvest en een van de andere leden van het eerste uur ging verder met Barclay James Harvest featuring Les Holroyd.
Erg verwarrend en hoewel beide bands formeel nog bestaan komt er maar weinig uit waar je geld aan stuk moet gooien.
Niet getreurd want de discografie van het oorspronkelijk BJH is zo groot met genoeg pareltjes dat de liefhebber van dit genre genoeg keuze heeft.
Daarnaast zijn nagenoeg alle albums van BJH van een uitzonderlijk hoge geluidskwaliteit en dik de moeite om op de draaitafel te leggen.

Het grote publiek kent BJH natuurlijk vooral van het nummer Titles waar een aantal titles van Beatles nummers aan elkaar worden gezongen.
BJH was vooral enorm populair in Duitsland en in Engeland werden ze wel eens “geplaagd” dat ze een minder broertje van The Moody Blues waren.
Nu heb ik van beide bands genoeg staan en in mijn bescheiden optiek hebben beide bands hun bestaansrecht.
Toch trokken ze zich bij BJH deze kritiek aan en kwamen met een prachtig antwoord in de vorm van het nummer “Poor Man's Moody Blues”. Het - overigens prima nummer - is geschreven door de vandaag jarige John Lees.

John Happy Birthday!

Concert Knight Area

Gisteravond naar een optreden van Knight Area geweest in Het Paard in Den Haag.
Kleine zaal wat voor een intieme sfeer zorgt.
Knight Area heeft recent het album D-Day uitgebracht. Een schitterend concept album.
Neo-Prog van de bovenste plank en dit album hebben ze volledig gespeeld tijdens dit optreden.

De muziek werd opgevuld met een aantal anekdotes in relatie tot D-Day en het bezoek van de band aan Omaha Beach. Dat maakte het geheel tot een zeer persoonlijk en indrukwekkend gebeuren.
Verder werd op de achtergrond foto's van D-Day geprojecteerd om de muziek extra kracht bij te zetten.

Het album is voorlopig helaas alleen op CD verkrijgbaar maar begin 2020 komt het album op vinyl uit.

Jon

Vandaag is in muziekland een dag waar vooral Neil Young fans naar hebben uitgekeken.
Vandaag verschijnt immers z'n nieuwe album Colorado.
Sinds jaren weer met Crazy Horse en nog opvallender: met daarin Nils Lofgren.
Nils heeft naast een aantal soloprojecten een tijd in de begeleidingsband gespeeld van Neil maar is op enig moment overgestapt naar Bruce Springsteen.
Veel speculatie over of Neil of Bruce volgend jaar gaan toeren. Nils is er duidelijk over: "ik zorg dat ik goed eet, gezond leef en fit blijf en ik hoor wel met wie ik meega"
Twee nummers die ik gehoord heb van het nieuwe album klinken in ieder geval veelbelovend.

Maar het is vandaag ook de verjaardag van Jon Anderson. Jaren frontman van Yes en ook bekend van z'n werk met Vangelis.
In de jaren 70 vond ik Yes helemaal geweldig, maar bij mij persoonlijk is het toch een beetje over de houdbaarheid heen.
Ik ben nog steeds een liefhebber van Progressieve Rock maar sommige bands doen het voor niet meer. Yes, ELP, Focus kunnen mij nauwelijks nog bekoren terwijl Pink Floyd, King Crimson en Jethro Tull wekelijks de draaitafel zien.