Coastal : Neil Young

Gister ging de film Coastal in première en vandaag verscheen de bijbehorende soundtrack. De film Coastal is een registratie van de post-corona solotoernee van Ome Neel. Deze docu duurt 1:45 minuten en is geregisseerd en geproduceerd door Neil's vrouw Daryl Hannah.

De film ga ik nog wel eens zien, maar de soundtrack heb ik al weten te bemachtigen. De soundtrack bevat 11 nummers en gelukkig is het niet een platgetrapt rijtje. Wel een setlist met een stevige knipoog naar de periode van Buffalo Springfield en de samenwerking met Pearl Jam.

 

Neil zonder band en op je oude dag stel je je dan best kwetsbaar op. Alleen Bob Rice geeft op een aantal nummers wat extra ondersteuning.

De stem van Neil wordt er door de jaren niet beter op, maar deze live opnames zijn juist door een subtiele breekbaarheid mooi klein en intiem. Dat in combi met veel nummers die zelden live zijn gespeeld is deze Coastal een fijne aanvulling in de Neil Young collectie. 

 

Een veel betere keuze voor een release dan de eindeloze reeks albums uit de jaren 70 die alsnog uitgebracht moeten worden. Per stuk zijn die albums allemaal wel de moeite, maar de overlap van nummers zoals "Pocahontas" en "Powderfinger" wat ik nu al op zeven  en negen albums heb staan.

Snel naar de Coastal:

"Vampire Blues" - wat in normaal een geweldig nummer vind - klink mij in deze versie iets te blikkerig. Niet slecht maar met het origineel in je hoofd had het iets warmer gemogen. 

"I'm The Ocean" wat we kennen van het album Mirror Ball (samen met Pearl Jam) is echter van een grote schoonheid. "Throw Your Hatred Down" dat eveneens van Mirror Ball komt vind ik ook erg geslaagd.

Erg fraai is ook "When I Hold You in My Arms". We kennen dit nummer van het album Are You Passionate? wat toch als een lastig album wordt gezien. De versie op Are You Passionate? is niet echt slecht maar die tamboer heb ik mij altijd aan geërgerd. Op deze Coastal krijg "When I Hold You in My Arms" mooi klein met piano een heel nieuw leven. 

Mooi is ook de versie van "Expecting to fly". Je herkend het nummer nauwelijks terug. De Coastal versie vergelijken met het origineel is dan ook onmogelijk. Het is echter wel een prachtig eerbetoon aan een van Neils meesterwerken.

 

Het blijft toch knap hoe Neil iedere keer nieuw materiaal weet te maken, maar ook hoe hij oud materiaal een tweede leven weet te geven.

 

Lekker begin van het Paasweekend!

 

Ook artwork, geluidskwaliteit en persing zijn van deze Coastal weer prima in orde. 

Tracklist Coastal

Kant A

I am the ocean

Comes a time

Love earth

Prime of life
Throw your hatred down

 

Kant B

Vampire Blues
Wenn i hold you in my arms
Expecting to fly
Sound X
I am a child
Don't forget love

50 jaar Tommy The Movie

Door de jaren heen zijn er heel wat rockopera's gemaakt maar wat mij betreft blijft Tommy toch de moeder aller Rockopera's.

Het geniale meesterwerk van Pete Townshend werd door The Who tussen 1968 en 1969 opgenomen en verscheen in het voorjaar van 1969. Zelden waren critici zo met elkaar eens en het regende 4 en 5 sterren.

De rockopera was goed voor een dubbel LP en er werden drie succesvolle singles van het album getrokken: "Pinball Wizard", "I'm Free" en "See Me, Feel Me".

 

 

In 1972 verscheen van de rockopera een versie samen met diverse andere artiesten en het The London Symphony Orchestra. Ook dat is een prima versie en de verschillen met het origineel zijn zo groot dat vergelijken achterwege kan blijven.

 

Het thema van Tommy vroeg echter om meer en in 1975 verscheen de film Tommy en een gelijknamige soundtrack. 

Hoewel de film hetzelfde thema volgt zijn er toch wel de nodige afwijkingen ten opzichte van het origineel. Dat doet echter totaal geen afbreuk aan deze geweldige film. Uiteraard moet het wel je genre zijn want de film is dik over de top. Gezien het tijdsbeeld zit er een vleugje psychedelica in, maar heerlijke acteurs en geweldige muziek.

 

Vandaag 50 jaar geleden ging de film in New York in première. Zelf heb ik de film toevallig pas nog gezien, anders ging deze vanavond nog een keertje op. 

Voor bij de koffie hou ik het even bij de soundtrack.

Op bovenstaande foto van links naar rechts: het origineel uit 1969, de London Symphony Orchestra uit 1972 en een live versie met de highlights.

Eddie Vedder 60 jaar

De vandaag jarig Eddie is vooral bekend als zanger van Pearl Jam en natuurlijk van zijn geweldige stage dives. Uiteraard staan hier de nodige albums van Pearl Jam in de kast waaronder het briljante debuut Ten. Uiteraard ook Unplugged wat - in mijn bescheiden optiek - samen met die van Nirvana tot de beste Unplugged optredens behoort.

Pearl Jam is niet een band waar ik heel veel van weet. Gewoon puike Grunge en Hardrock. Punt!

En Eddie vind ik echt een geweldige zanger. En wat een heerlijke stem!

Van Vedder wilde ik al wel een tijdje het soundtrack album Into The Wild uit 2007 aan de collectie toevoegen. Liefst op vinyl maar toen ik een puntgaaf exemplaar (inclusief booklet) op CD tegenkwam in de Kringloop heb ik daar voor gekozen.
Toevallig vorige week voor 1 Euro gekocht. Dat zijn wel heel lekkere koopjes. Jaren geleden de film gezien en was onder de indruk van het verhaal, de fotografische manier van filmen EN van de muziek.

Als iets wat langer terug is blijft de bewondering hangen maar kan je bijna niet meer benoemen waar die bewondering in zit. Tot de CD van de week in de speler zat.............

Wat een puik album is dit............smullen!

Ga ik het uitleggen? Nee.............mijn advies is om zo nu en dan toch eens een Kringloop in te wandelen en dit soort pareltjes te scoren.

Op de valreep was dit mij best bestede Euro in 2024

Eddie Happy Birthday!

Bob Dylan - Shadow Kingdom

Voor dit album heeft Dylan een dertiental nummers uit zijn omvangrijke catalogus in een nieuw jasje gegooid. De tracklist is erg smaakvol samengesteld en niet een plat getrapt paadje. Dus geen "Blowin' In The Wind", geen "Mr. Tambourine Man" en er wordt ook niet op de hemelpoort geklopt.

 

Het gaat hier om opnames van een zogenaamd Corona concert waar de film Shadow Kingdom: The Early Songs of Bob Dylan van is gemaakt. Deze concertfilm is via streaming en DVD beschikbaar. 

De versies op CD en vinyl worden dan ook als soundtrack aangeduid.

Voor dit concert zonder publiek is een prima set aan songs gekozen en ook de band die Dylan heeft samengesteld is van een uitzonderlijk hoog niveau. 

Meest bekende muzikanten zijn natuurlijk T-Bone Burnett op gitaar en Don Was (oa bekend als producer van The Stones) op akoestische bas.

Dylan is voor zijn doen en z'n leeftijd uitstekend bij stem en de stijl van zingen kunnen we het best vergelijken met het album Rough And Rowdy Ways (2020). 

Deze Shadow Kingdom ligt qua sfeer ook in het verlengde van de voorganger, maar opvallend genoeg met oud materiaal wat prachtig. Oud materiaal dat prachtig is weergegeven.

De nummers die Dylan voor dit album heeft gekozen komen uit de periode 1965-1974. Misschien wel zijn periode waar Dylan als songwriter het de luisteraar extra moeilijk wist te maken. 

Dertien parels uit die periode krijgen op deze dubbelaar (kant D is geëtst) een nieuw jasje en worden afgesloten met een lekker instrumentaal nummer.

Dylan in topvorm en het album kreeg deze zomer van de vakpers dan ook unaniem 4 sterren en meer.

Kant A

When I Paint My Masterpiece

Most Likely You Go Your Way (And I’ll Go Mine)

Queen Jane Approximately

I’ll Be Your Baby Tonight    

 

Kant B

Just Like Tom Thumb’s Blues

Tombstone Blues 

To Be Alone With You

What Was It You Wanted

 

Kant C

Forever Young

Pledging My Time

The Wicked Messenger

Watching The River Flow

It’s All Over Now, Baby Blue

Sierra’s Theme

Kant D

Geëtst met mozaïek 

Give Peace A Chance

Het is 1968 en het ongenoegen bij jonge mensen is groot. Heel groot en er is totaal geen vertrouwen in de gevestigde orde. 

Een blog als deze is te beperkt om de enorme rij aan ongenoegens te behandelen, maar deze kunnen als een blauwdruk dienen op de huidige ontwikkelingen.

De gruwelijke beelden die uit Vietnam kwamen speelde dan ook een zeer belangrijke rol in de vele protesten over de hele wereld.......

 

Een van de grootste protesten was die aan de Colombia Universiteit in New York. Uiteindelijk werd de bezetting van universiteit door de Nationale Garde op zeer gewelddadige wijze uit elkaar geslagen.

Dat met als resultaat een zeer groot aantal arrestaties en gewonden. 

 

Van deze gebeurtenissen is een film gemaakt op basis van een verhaal van Israel Horovitz. Het idee van de film zit erg goed in elkaar omdat je als kijker zeer dicht bij de gebeurtenissen wordt gebracht. 

Een jongen met een wat oppervlakkige levensstijl wordt aangetrokken door een maatschappijkritische jonge vrouw. Als kijker krijg je op een presenteerblaadje hoe radicalisering werkt. In dit geval voor de goede zaak maar fascinerend is het wel.

 

De film is in mijn ogen in het licht wat er de laatste jaren op deze wereld gebeurd (of juist NIET gebeurd) een aanrader. Een aanrader die eigenlijk wel heel confronterend is.

De film is hier en daar wat fragmentarisch en ik denk dat ze 200 minuten terug hebben geknipt naar 100. Misschien zijn de ontwikkelingen van de laatste jaren een inspiratie om een editors cut te maken.

De film won diverse prijzen en binnen het kader van deze blog is vooral de soundtrack het waard om te noemen.

 

Bij de soundtrack gaat het om een dubbelalbum. Deze verscheen in 1970 gelijktijdig met de film.

Op dit album een aantal nummers van Crosby, Stills & Nash en een aantal samen met Neil Young. Van Neil Young ook nog solowerk. Dit was ooit de reden om dit album in mijn collectie op te nemen, maar de rest van deze soundtrack is ook dik in orde (zie tracklist onderaan).

 

Het laatste nummer is "Give Peace A Chance" dat door de cast van de film gezongen wordt. 

In de film zien we een grote cirkel studenten die samen  "Give Peace A Chance" zitten te zingen. Dat stukje film kijken met de huidige gebeurtenissen op je netvlies kan toch niemand koud laten?

Leg 2023 maar eens over 1968 en dan kan je het lerend vermogen van de mens toch onmogelijk hoog waarderen?

Gelukkig komt AI eraan want wie zijn wij om bang te zijn dat computers en robots het gaan verprutsen.........

 

 

 

Kant A

Buffy Sainte-Marie - The Circle Game

Ian Freebairn-Smith - Market Basket

Neil Young - Down By The River

Kant B

Crosby, Stills & Nash - Long Time Gone

Ian Freebairn-Smith - Cyclatron
Thunderclap Newman - Something In The Air
 

Kant C

Richard Strauss - Also Sprach Zarathustra - Karl Böhm Berlinner Philharmonic Orchestra

Neil Young - The Loner

Ian Freebairn-Smith - Coit Tower

 The Red Mountain Jug Band - Fishin' Blues

Alessandro Marcello - Concerto In D Minor
Conductor - Ian Freebairn-Smith

Kant D

Crosby, Stills, Nash & Young - Helpless

Ian Freebairn-Smith - Pocket Band

The Cast - Give Peace A Chance

Woody Guthrie

Het is vandaag de geboortedag van Woody Guthrie. Woody werd op 14 juli 1912 in Oklahoma geboren en stierf al op vrij jonge leeftijd. Toen Woody naar de Folk-hemel verhuisde op 3 oktober 1967 was hij immers pas 55 jaar. Woody overleed aan de ziekte van Huntington(erfelijke hersenaandoening).

Woody mag dan al jaren in de hemel zijn hij is nog steeds de belichaming van de ontwikkeling van de Amerikaanse Folk en nog steeds een inspiratie voor velen.

 

Om inzicht te krijgen in de volledige discografie van Guthrie mag je wel een task force inrichten. De eerste platen van Guthrie stammen uit het eerste jaar van de Tweede Wereld Oorlog. Dus van die breekbare 78 toeren platen. In die jaren werd ook niet alles netjes bijgehouden. 

Nagenoeg alle opnames van Guthrie uit de 78 toeren periode zijn later ook op normaal vinyl en zelfs CD verschenen.

Dat neemt niet weg dat verzamelaars graag een spaarvarken naar de slacht brengen om de inhoud te ruilen voor een 78 toeren Woody Guthrie plaat.

 

Woody heeft een zwaar leven gehad. Eenvoudig gezin wat regelmatig moest verkassen om in levensonderhoud te voorzien.

Woody verloor zowel een zus als een dochter door brand en ook bijna zijn vader. Dat alles niet in één incident maar drie losstaande gebeurtenissen!

Ondanks veel persoonlijke tragische gebeurtenissen koos Guthrie ervoor om in hoge mate zijn muziek te gebruiken om maatschappelijke aspecten aan de kaak te stellen. 

Om stil te staan bij de geboortedag van Woody vier toepasselijke albums uit de kast getrokken.

Woody Guthrie ‎– Woody Guthrie

Een compilatie album dat ook onder de titel Hard Travelin' is verschenen. Een dozijn Guthrie liedjes zoals alleen Guthrie dat kan.

Album verscheen een paar jaar voor zijn overlijden en de mono versie is enorm populair bij verzamelaars.

Bound For Glory - Sountrack

Het levensverhaal van Woody wordt in deze film uit 1976 schitterend vertolkt door David Carradine. De film gaat vooral in op de volksverhuizing als gevolg van de Dust Bowl in de jaren voor de oorlog. Veel mensen trokken naar Califonia voor een beter leven.

Zo ook Woody. 

De film kreeg maar liefst zes Oscar nominaties, waarvan er twee werden gewonnen. Niet vreemd dat de gewonnen Oscars zijn voor het filmische en muzikale deel want de film is een feest voor de ogen en de oren.

Echt schitterend gefilmd (eerste film met steadicam) en sublieme soundtrack. Zelfs een ieder die Woody niet kent zal zich verbazen hoeveel bekende liedjes er langs komen.

Aan de binnenzijde van de schitterende klaphoes vinden we van Will Geer een indrukwekkende bijdrage. Geer was bevriend met Guthrie en ze waren regelmatig samen te vinden bij protesten.
Geer was ook de verteller op het geweldige album Bound For Glory - The Songs And Story Of Woody Guthrie uit 1956.

Bob Dylan - Bob Dylan

Op zijn debuut zingt Dylan "Song For Woody" als een waardering voor zijn inspiratie en Dylan verwijst vooral naar de absurde volksverhuizing. Bij het verschijnen van het debuut in 1962 kon niemand bevroeden dat Dylan een nog grotere inspiratie ging worden voor anderen dan Guthrie op dat moment voor Dylan was.

Het getoonde albums is en heruitgave van Dylans's debuut op paars vinyl.

 

Ry Cooder ‎– The Prodigal Son

Deze perfectionistische alleskunner zal zich beslist ook door Guthrie hebben laten inspireren. Op dit album uit 2018 vinden we het nummer "Jesus and Woody". Het is misschien wel het beste nummer van dit ijzersterke album. Het nummer gaat in op de polarisatie van de maatschappij en doet een oproep om tot elkaar te komen.

Het is geheel geschreven in de stijl van Woody Guthrie en RyCooder zingt dan ook: 

Yes I was a dreamer, Mr. Guthrie
And you were a dreamer to.

 

50 jaar première Journey through the Past

Tijdens het U.S. Film Festival in Dallas ging 50 jaar geleden de film Journey through the Past in première. De film is een autobiografische documentaire met een sterke nadruk op de muziek die Neil tot dat moment had gemaakt. 

Op het moment dat deze film - die op 16mm is opgenomen - verscheen was Neil een inmiddels een wereldster. 

Neil was een van de belangrijke pijlers geweest van de legendarische Buffalo Springfield en schoof daarna aan bij Crosby, Stills en Nash om het meesterwerk Deja Vu te maken.

Neil was inmiddels ook als solo artiest aardig op weg en had reeds vier solo-albums op zijn naam staan. Z'n debuut uit 1968 - dat kortweg Neil Young als titel kreeg - was goed maar nog geen hoogvlieger. Prima album maar met de drie volgende albums zou Neil gaan laten horen welk mega talent hij is.

Everybody Knows This Is Nowhere uit 1969 is z'n tweede album en hierop wordt hij begeleid door Crazy Horse en rocken de heren er stevig op los. In 1970 volgt dan het wat meer ingetogen meesterwerk After the Gold Rush.

Om zijn eerste kwartet solo albums compleet te maken trekt Neil samen met The Stray Gators naar zijn ranch om ongedwongen aan het album Harvest te werken.

Harvest wordt een megasucces en hits als "Old Man" en "Heart Of Gold" hebben daar zeker een belangrijke bijdrage aan geleverd.

 

De film Journey through the Past is een soort van expositie van de beginperiode van Neil's carrière. Het is echter een enorm rommelig geheel. Dat komt omdat pas vanaf de opnames van Harvest er structureel beeldmateriaal is verzameld om een film te maken.

Niet al het beeldmateriaal wat voor Harvest is gemaakt is opgenomen in Journey through the Past. De fans hebben tot vorig jaar moeten wachten toen ter gelegenheid van 50 jaar Harvest de film Harvest Time (The Making Of Harvest) verscheen. 

Deze draaide in de bioscoop en is los als DVD verkrijgbaar en is uiteraard onderdeel van de luxe box Harvest - 50th Anniversary Deluxe Edition.

De structuur die we in deze recente rolprent zien is helaas niet terug te vinden in Journey through the Past. Zowel de film als de soundtrack zijn een zeer rommelig geheel. Eigenlijk is het niks meer dan een twintigtal aan elkaar geknoopte sfeermomenten.

Het overgrote deel van muziek op de soundtrack is prima, maar waarom iets als "Let Me Call You Sweetheart"? Dan ook nog zonder te weten wie het zingen!

Ook nummers als "Händel's Messiah" en "The "King Of Kings" Theme" zit de gemiddelde Neil Young fan niet op te wachten.

Zelfs het schitterende "Let's Go Away For A While" van The Beach Boys valt enigszins uit de toon.

 

Het album bevat wel degelijk pareltjes zoals een extra lange versie van het schitterende "Words". Als nieuw nummer werden de fans getrakteerd op "Soldier". Daarnaast vinden we op deze soundtrack een aantal klassiekers zoal "Ohio", "Alabama", "Southern Man" en een heerlijke medley van "For What It's Worth" & "Mr. Soul".

 

Het is echter tevergeefs zoeken naar de titelsong. Het nummer "Journey through the Past" verschijnt voor het eerst op het live-album Time Fades Away welke in 1973 van de persen rolt.

 

Journey through the Past is een heerlijk tijdsdocument maar ook niet meer dan dat. Wil je een overzicht van de begin jaren van de carrière van Neil Young kan je je geld beter uitgeven aan het verzamelalbum "Decade".

 

De die-hard Neil Young fan wil deze soundtrack echter niet missen al was het maar voor de heerlijke hoes die als een soort fotoalbum is uitgevoerd.

A Jazzman's Blues

Deze ruim twee uur durende film verscheen vorig jaar september en als muziekliefhebber werd ik natuurlijk aangetrokken door de titel. De film is gebaseerd de vele trieste gebeurtenissen die vorige eeuw plaatsvonden in het diepe zuiden van de VS.
Een schitterende omgeving en de kraamkamer van heel veel muziek, maar ook een omgeving met een gruwelijke historie.

Het verhaal speelt zich af in de Mississippi Delta in de jaren kort na de oorlog. Afro Amerikanen werden als tweederangs burger behandeld en als ze te lastig waren werden in de Deep South zelfs gewoon uit de weggeruimd.

Zo ook Bayou die de hoofdrol speelt in dit schitterend gefilmde drama. Alle ingrediënten komen voorbij van armoe, intimidatie, geweld, drugs gebruik, slechte opleiding, liefde tussen twee klasses, de vlucht naar het noorden en de gruwelijke lynchpartijen.
De film is een fraai kijkspel geworden maar is wat mij betreft net een tikje te zoetsappig om de juiste sfeer uit die tijd neer te zetten. De kijker wordt toch een beetje gespaard en de romantiek wint het teveel van een stuk geschiedenis, waar we misschien liever niet aan herinnerd worden.

Ook had het aspect muziek iets meer naar voren mogen komen omdat muziek in het verhaal een zeer significante rol speelt.
Wel een aantal erg geslaagde optredens waaronder in een juke joint. Deze juke joint is in mijn ogen overigens wel een veel te fraaie weergave van de werkelijkheid.
Juke joints waren in die tijd smoezelige schuren die half op instorten stonden. Geen dure instrumenten en fraai ingerichte bar.

De film geeft een inkijk in net naoorlogs leven van de Afro Amerikaanse bevolking in de Deep South. Het inkijkje is helaas door een iets te roze zonnebril. Iets meer echte blues (pijn, verdriet, ellende) en iets minder romantiek hadden de film een stuk realistischer gemaakt. 

Ondanks deze kritiek is de soundtrack die afgelopen vrijdag verscheen (en zeer slecht leverbaar is) meer dan de moeite waard. Grappig detail voor de oplettende kijker van deze film: op het einde van de film is er een scene waarin de hoes van de soundtrack zichtbaar is. Deze ligt nonchalant tussen een aantal andere platen bij een pick-up. 

Wie belangstelling heeft in de Mississippi Delta en alles wat zich daar heeft afgespeeld doet er niet verkeerd aan de film een keer te kijken. Daarbij in acht nemen dat de romantiek nogal dominant is.
Ook de soundtrack is wat zoetjes maar uitvoeringen van "If You See My Rooster", "Let The Good Times Roll", "Make Me A Pallet (On Your Floor)" en "Rocks in my Bed" zullen door de liefhebbers van Smooth Jazz toch stevig omarmt worden.

R.I.P. Olivia Newton-John

Gisteravond kwam het trieste nieuws dat zangeres en actrice Olivia Newton-John ons heeft verlaten. Olivia maakte niet direct muziek die bij mijn in de collectie dominant is, maar je moet wel onder een steen hebben gezeten als deze geweldenaar aan je voorbij is gegaan.

De carrière van Olivia startte in 1966 toen ze haar eerste single uitbracht. Een jaar eerder had ze al een eerste filmrol op haar cv kunnen zetten en vele platen en filmrollen zouden gaan volgen.
De doorbraak bij het grote publiek kwam in 1978 met haar rol in de musical-film Grease. De prachtige Olvia speelde daar de rol van de keurige Sandy. Ze wordt in de film versiert door de stoere Danny welke rol gespeeld wordt door John Travolta. De film barst uit z'n voegen van de clichés, maar met films als dit gaat het vooral om de muziek en de dans. De film en de bijbehorende soundtrack worden door het grote publiek massaal omarmt. De opbrengst van de film is 50 maal de oorspronkelijk kosten!

De soundtrack gaat ook helemaal door het plafond. In Australië (Olivia is half Australische) haalt de soundtrack maar liefst 14 maal platina. Wereldwijd ging het album maar liefst 28 miljoen keer over de toonbank en re-releases worden nog steeds verkocht.
Van de soundtrack werden maar liefst zes singels getrokken die allemaal een hit waren en wie kon ze niet meezingen in de zomer van 78.

Na dit succes kon niemand meer om Olivia heen maar ze koos toch vooral haar eigen weg. Ze speelde in diverse films waarvan Xanadu waar ze de rol van Kira speelde een van de bekendste is. De soundtrack die ze voor deze film maakte en de gelijknamige single kwam in een groot aantal landen op de eerste plaats van de hitlijsten.

Totaal maakte Olivia 26 studio album, 6 soundtracks, 6 live albums en er zijn uiteraard een groot aantal verzamelalbums van haar verschenen. Indrukwekkend is ook het aantal singels dat Olivia heeft uitgebracht: 70 stuks!

Olivia heeft divers Grammy's en andere muziekprijzen ontvangen, maar opmerkelijk en vooral indrukwekkend is de rij onderscheidingen die ze heeft ontvangen van diverse landen, VN en maatschappelijke organisaties.
Onderscheidingen voor haar muziek maar ook voor haar inzet voor klimaat en dieren. De belangrijkste - en tevens zeer persoonlijke - onderscheidingen ontving Olivia voor haar tomeloze inzet voor onderzoek naar borstkanker en behandelmethodes.

Een ziekte die haar op 73 jarige leeftijd uiteindelijk noodlottig werd.

Rust zacht Olivia

Star Wars-Dag

Het is vandaag May The Fourth wat een leuke verbastering is van "May the Force be with you". Duizenden en duizenden Star Wars fans zullen deze dag niet zomaar aan zich voorbij laten gaan.

Zelf heb ik niks met Star Wars, maar ik vind het prachtig om te zien hoe sommige mensen helemaal doorslaan in adoratie voor deze film serie. Ik heb nu eenmaal een enorme zwak voor mensen die heel gedreven en vol passie met een hobby bezig zijn. Deels om mijn eigen gedrag te legitimeren, maar waarom zou je in vredesnaam veel geld en tijd aan iets uitgeven als er geen passie is?

Zelf heb ik best veel interesses maar Star Wars valt net als voetbal bij mij in de categorie dat ik er niks maar dan ook niks over kan vertellen.

Dat neemt niet weg dat ik altijd met belangstelling naar het verschijnsel enthousiaste Star Wars aanhangers kijk. Als ik dan zie wat er aan merchandise is dan ben ik eigenlijk ook wel blij dat ik geen Star Wars fan ben. Ik zou m'n hele leven droog brood eten.
Zeker als ik dan ook nog los zou gaan op de vele mooi LP's die gemaakt zijn. Soundtracks in boxen, de vele limited editions, de schitterende picture discs en, en, en......... Op de foto's een paar fraaie voorbeelden die met 10 seconden Googelen al tevoorschijn komen.

Vinyl verzamelen EN Star Wars fan moet je al banken gaan overvallen om een beetje je collecties op peil te houden. Ik hou het even ALLEEN op vinyl en doe vandaag even een Star Wars album streamen.

Fijne Star Wars dag allen!

Bradley Cooper

Vandaag doet deze acteur er een jaartje bij. Een tijdje terug heb ik de remake van de film A Star Is Born zitten kijken en ik was gelijk onder de indruk van de muzikale bijdrage van Bradley. 

De chemie tussen Bradley en Lady Gaga in deze film is ook echt geweldig en je zou niet verbaasd zijn als die twee na de opnames in een huwelijksbootje waren gestapt.

Na deze film ben ik ook gelijk fan van Lady Gaga, maar dan wel in de scenes waarin ze zo min mogelijk is opgesmukt. Uitstekende zangeres, mooie vrouw maar ik ben zelf niet zo van de glitters.

 

We kennen Bradley natuurlijk vooral van de The Hangover Trilogy, The A Team (de film) en American Sniper om er uit het hoofd een paar te noemen. Ik zal best wel een paar relevante film missen maar deze blog gaat nu eenmaal vooral over muziek.

Voor zijn werk als acteur heeft Bradley een onwaarschijnlijk rij prijzen ontvangen. Ook met de film de film A Start is Born en bijbehorende soundtrack viel hij fors in de prijzen.

Film en muziekprijzen voor A Star Is Born:

Academy Awards : 3 nominaties 

BAFTA Film Awards : 5 nominaties, 1 gewonnen

Golden Globe Awards : 3 nominaties

Grammy Awards : 3 nominaties, 2 gewonnen

Directors Guild Awards : 2 nominaties

Screen Actors Guild Awards : 1 nominatie

Writers Guild of America Awards ; 1 nominatie

Palm Springs International Film Festival : 2 gewonnen

Venice Film Festival : 1 gewonnen

American Film Institute Awards : 1 gewonnen

American Music Awards : 2 gewonnen

AACTA Awards : 3 nominaties

AARP's Movies for Grownups Awards : 2 nominaties, 1 gewonnen

Billboard Music Awards : 3 nominaties

Bodil Awards : 1 nominatie

Danish Music Awards : 1 gewonnen

Dorian Awards : 3 nominaties

etc, etc, etc

Er komt geen eind aan de lijst van prijzen die deze film en soundtrack hebben mogen ontvangen. De soundtrack kwam in een zeer groot aantal landen op nummer 1 van de albumhitlijsten. 

In een groot aantal landen haalde het album één of meermaals de status van platina.

Ik was gelijk in het begin van de film enthousiast over de Blues/Southern/Country Rock nummers die Bradley met zijn band ten gehore brengt. De oplettende kijker ziet in die band ook Lukas Nelson en dat is inderdaad de zoon van.

Lukas kennen we natuurlijk vooral van de van de band Promise of the Real. Deze band is meermaals de begeleidingsband van Neil Young geweest. Zowel bij optredens als bij albums zoals The Visitor en The Monsanto Years. 

Lukas Nelson schijnt de belangrijkste inspiratie voor Bradley geweest te zijn om in A Star Is Born te spelen en vooral om zelf ook te zingen!

Dan zeggen we: Lukas dank!

 

Van het album zijn een drietal singles getrokken waarbij het nummer "Shallow" een megahit werd. 

Uitstekende soundtrack die op vinyl naar mijn zin toch een beetje te prijzig was. CDtje dus een keer...............

Bradley Happy Birthday!

Ry Cooder

Deze eigenzinnige perfectionist wordt vandaag 74 en alleen al over de enorme diversiteit aan muziek die Cooder heeft gemaakt kan je wel een paar boeken vullen.

Het is echt uniek hoe Cooder 50 jaar door een enorme waaier aan muziekstijlen is gewandeld.

Roots-Rock, Blues, Folk, Country,Jazz, Dixieland, Raggtime, Americana, Rythm & Blues, Bluegrass, Honky Tonk, Latin, Gospel en ik ga er vast nog een paar vergeten.

 

Cooder heeft slechts een 16-tal officiële albums gemaakt, maar dat is exclusief de enorme rij soundtracks met pareltjes als The Border, Paris Texas, The Long Riders, Alamo Bay en uiteraard de kraker Crossroads.

Daarnaast heeft Cooder een groot aantal albums gemaakt in samenwerking met anderen. Onder het grote publiek is vooral z'n samenwerking met de Buena Vista Social Club bekend. 

Bijzonder was ook de supergroep Little Village waar Cooder samen met John Hiatt, Nike Lowe en Jim Keltner een puik, maar wat ondergewaardeerd album heeft neergezet.

Verder heeft Cooder op een gigantisch aantal albums van anderen als sessiemuzikant gespeeld.

Zo speelde Cooder bij The Rolling Stones, Neil Young, Judy Collins, Taj Mahal, Marianne Faithfull, The Monkees, Randy Newman, Rita Collidge, John Lee Hooker, James Taylor, John Hiatt, The Cieftains, The Everly Brothers, Gordon Lightfoot, Arlo Guthrie, The Doobie Brothers, Eric Clapton, Van Morrison en vele vele anderen.

Als je door een dergelijke keur aan artiesten wordt gevraagd om mee te spelen op een album dan hoeven we niet uit te leggen dat we met een meesterlijke gitarist te maken hebben.

Overigens durf ik de stelling wel aan: een album waar Ry Cooder op meespeelt zal zelden een miskoop zijn.

Door de enorme diversiteit aan muziek die Cooder maakt valt het niet mee een tip te geven voor wie nog met Cooder aan de gang wil gaan.

Om een beetje overzicht te hebben van de carrière van Cooder kan je niet uit de voeten met een "the best of".

Mijn persoonlijke Ry Cooder top 5:

1. Paradise And Lunch - Heerlijke Roots Rock en Americana. 

2. Chicken Skin Music - Tex Mex en wat Blues en Country invloeden

3. Bop till You Drop - Swingende Rythm & Blues en Blues Rock

4. Into the Purple Valley - Blues, Folk, Americana

5. Ry Cooder (debuut) - Country Blues, Folk, Americana

Daarnaast is de soundtrack Crossroads voor iedere Blues liefhebber toch wel een must. Plak je aan dat rijtje nog het album Buena Vista Social Club heb je in zeven albums toch al een heerlijk overzicht wat deze alleskunner in z'n mars heeft.

Ry Happy Birthday!

Neil Young: The Soundtracks

Deze wat eigenzinnige Canadees is zoals we weten een bizar productief baasje. Een enorme rij studio albums en idem live albums zijn het resultaat.

Daarnaast verschijnen er de laatste jaren meermaals per jaar een album uit de zogenaamde Neil Young Archives.

Soms gaat het dan om een studio album wat op de plank is blijven liggen zoals The Hitchhiker en Homegrown of om oude concertopnames zoals Tuscaloosa en Songs For Judy.

 

Albums die op de plank zijn blijven liggen en alsnog worden uitgebracht vallen in de zogenaamde Special Release Series en de oude live opnames in de Performance Serie.

Op deze manier wil Neil Young duidelijk onderscheid maken tussen oud en nieuw materiaal en tussen live en studio opnames.

Leuk dat getover met namen maar het resultaat is toch echt dat Neil Young al een paar jaar een lawine aan albums over ons uitstrooit. Natuurlijk hoef je niet alles te kopen maar het mag wel eens een tandje minder.

Zelfs voor iemand met hele vette spaarvarkens is het nauwelijks bij te houden.

 

Naast reguliere albums en de twee hierboven genoemde speciale series heeft Neil Young ook een viertal soundtracks gemaakt.

 

Journey Through the Past (1972)

Deze film kan toch vooral gezien worden als een wandeling door de eerste jaren van de carrière van Neil Young.

We beginnen op dit dubbelalbum dan ook met wat hysterisch gegil van het publiek bij twee nummers van The Buffalo Springfield. Gevolgd door een aantal nummers met zijn maatjes van Crosyb, Stills en Nash.

Nummers van albums After The Goldrush en Harvest zorgen voor het vervolg en dan plots het mierzoete Let me call you sweetheart door een onbekend koortje. Wel een oorwurm dit nummner want het blijft de hele dag in je hoofd zitten.

Persoonlijk vind ik de extra lange verzie van Words dan weer heel erg fraai. Smullen.

Nog wat werkjes van anderen maar Neils eigen nummer Soldier was voor veel fans begin jaren 70 toch een belangrijke legitimatie voor dit album. 

Young op z'n best. Het nummer in een iets andere mix staat ook op de schitterende verzamelaar Decade (1978) maar heeft nooit op een regulier studioalbum gestaan.

De Beach Boys mogen deze soundtrack afsluiten met Let's go away for a while.

Het blijft een heel rommelig album, maar door de tijd heen is het voor fans van Neil Young toch een interessant muziekdocument geworden.

De film die oorspronkelijk op 16mm was gemaakt is in 2009 op DVD verschenen in de serie de Neil Young Archives. 

Where the Buffalo Roam (1980)

Bill Muray speelt in deze film een wat geflipte journalist. Bizarre scenes doorspekt met drugs en alcohol. 

Typisch een film voor de liefhebber want anders is het wel een hele zit.

De soundtrack is nagenoeg geheel van Neil Young afkomstig, maar ook hoofdrolspeler Muray horen we een paar keer.

Verder bevat de soundtrack nummers van Jimi Hendrix, The Four Tops en Creedence Clearwater Revival. 

Hoewel het allemaal prima muziek is zal voor de meeste fans bij een album als dit het verzamelelement de boventoon voeren.

Dead Man (1996)

Johnny Depp in de hoofdrol van deze zwart/wit Western met een heel unieke sfeer en Neil Young maakte de muziek.
Dead Man is een dubbelalbum met vooral sfeerondersteunende gitaarwerkjes en hier en daar wat gebrabbel van Depp zelf.
In mijn ogen een zeer geslaagde soundtrack die ook hoog staat in lijstjes, maar de hoes geeft geen enkele aanwijzing over de muziek. Helemaal niks!
Wel een viertal prachtige foto’s op de binnenhoezen.

 

Paradox (2018)

Een rommelige western die ook nog eens als muziekfilm door moet gaan. Zo nu en dan prachtige beelden maar dit is geen film die ik nog een keer ga kijken. Gezien. Check!

Dat neemt niet weg dat de soundtrack hier al vele malen op de schijvendraaier heeft gelegen.

Op deze soundtrack een paar nummers die al eerder waren verschenen maar dan in andere uitvoeringen.

De film is uit 2018 en geproduceerd en geregisseerd door Daryl Hannah waar Neil Young dat jaar mee getrouwd is. De film zelf is toch een wat mager huwelijkscadeau, maar de soundtrack vind ik toch wel erg geslaagd.

 

Meer films

De muziek van Neil Young is verder heel vaak gebruikt in films en documentaires. Uiteraard zijn dat de pareltjes van Neil:

- Harvest Moon in A Quiet Place (oa met Emily Blunt)

- Old Man in The Voice (zwarte horror comedy)

- Rockin' In the Free World in The Big Short (oa Brat Pitt)

- Old Man - Expendables (oa Stallone en Schwarzenegger)

- Southern Man in Sound City (docu van Dave Grohl)

- Philadelphia in Philadelphia  (oa Tom Hanks en Denzel Washington)

- Heart Of Gold in Eat, Pary and Love (oa Julia Roberts) 

En vele, vele andere songs van Neil zijn gebruikt in een enorme diversiteit aan films. Van de vier soundtracks die we aan Neil toe kunnen dichten vind ik persoonlijk qua muziek Paradox de lekkerste plaat.

Als historisch muziekdocument blijft - hoe eigenzinnig dan ook - Journey Through the Past voor mij toch een niet te missen onderdeel in een Neil Young collectie.

Maar nu even het volume naar negen want Cowgirl Jam van Paradox is aan de beurt. Neil heerlijk op elektrische gitaar..............

Jimi Hendrix - Rainbow Bridge

Van Jimi zijn er na zijn tragische dood onnoemelijk veel albums verschenen. Heel veel (zeg maar het meeste) betreft het onofficiële uitgaves of zelfs illegale LP's en CD's.

Het album wat nu op de draaitafel ligt is een van de officiële albums die na zijn dood is verschenen. Om precies te zijn het tweede album dat Reprise postuum heeft uitgebracht.
Het eerste album bracht Reprise een half jaar na zijn dood uit. Dat album wat in het voorjaar van 1971 verscheen had de pakkende titel de The Cry Of Love.
Bij het luisteren werd direct duidelijk dat er van Jimi nog een goudmijn aan materiaal lag. Geweldig album en het schreeuwde om meer, meer, meer..............

En meer zou er komen..........

Een jaar na de dood van Hendrix verscheen in oktober 1971 deze Rainbow Bridge met als toevoeging Original Motion Picture Sound Track.
Die toevoeging is toch een iets te ruim begrip. Het album bevat wel degelijk nummers die ook in de film voorkomen, maar niet de uitvoeringen zoals in de film.

Fans van de uitvoeringen die in de film zijn gebruikt hebben tot vorig (2020) jaar moeten wachten toen het album Live in Maui verscheen. Dat album had zomaar de Real Rainbow Bridge kunnen heten!

Dat neemt niet weg dat het album Rainbow Bridge een heerlijk Hendrix album is. Niet al te experimenteel waardoor het lekker door de oren waait. Het materiaal is over een periode van twee jaar opgenomen en geeft toch wel een heerlijk beeld van de toverkunsten van Hendrix op de snarenmachine.

Bij artiesten als Hendrix is het altijd lastig om een keuze te maken welke albums wel en welke niet. Jaarlijks komt er nog schitterend materiaal uit van deze gitaar legende. Hoe maak je uit dat enorme aanbod in vredesnaam een goede keuze?

Bij leven drie studioalbums, drie live albums en twee verzamelalbums. Officiële postuum albums: 13 studio, 28 live en 19 verzamel. Daarbovenop de honderden onofficiële uitgaves.
Een oerwoud voor wie een compacte collectie rond Hendrix aan wil leggen en ondoenlijk voor wie alles wil verzamelen.

Dat deze Rainbow Bridge bij mij in de collectie staat ben ik happy mee, want het is gewoon een heerlijk Rock album! Rock zoals alleen Hendrix dat kon!

Dag van de Douane

We ergeren ons maar wat vaak als we over een grens moeten waar je te maken krijgt met douane. Toch is het geen slecht idee dat ze er zijn want sommige rommel en rommelaars wil je eenmaal niet in je land hebben.

Of daar dan een speciale dag voor moet zijn is dan nog wel de vraag? Ach…..waarom ook niet want er is tegenwoordig zo’n beetje overal wel een dag voor.

Een plaat uitzoeken was niet zo moeilijk. Albums van de Eagles, en Ry Cooder staan hier in de kast met een verwijzingen naar de grens.
Die van Ry Cooder maar even gepakt, want had al even niet op de draaitafel gelegen. Het betreft hier een soundtrack van de film The Border uit 1982.

Illegalen, een koopzieke echtgenote, een corrupte diender en alles wat El Paso te bieden heeft.

De hoofdrol wordt gespeeld door de altijd briljante Jack Nicholson en z’n vrouw wordt gespeeld door Valerie Perrine. Ik kan er niks aan doen maar Valerie Perrine speelt bijna altijd een tutje. Opmerkelijk want in haar eerste film speelt ze potdomme een………...pornoster!

Ondanks dat de film The Border inmiddels 40 jaar oud is blijft deze rolprent dik de moeite om een avondje voor te gaan zitten. Geen heftige acties maar wel heerlijke dialogen.

Het geluid mag dan best een tikje harder als je de film gaat bekijken, want Ry Cooder heeft voor een zeer fraaie soundtrack gezorgd.
Ry Cooder is natuurlijk een meester in het maken van soundtracks die passen bij films met beklijvende dialogen, zwangere luchten (denk aan de film Texas) en vaak niet het standaard Hollywood einde.

Sterke film en ijzersterke soundtrack!