Leif De Leeuw Band plays The Allman Brothers Band

Gisteravond ben ik samen met een maatje naar een heerlijk concert in LantarenVenster in Rotterdam geweest. Vroeger zat ik bijna iedere week in 'De Lantaarn', maar op de nieuwe locatie was ik nog niet eerder geweest.

Op het programma stond een optreden van de Leif de Leeuw Band. Deze Nederlandse Southern Rockband had ik al eens eerder gezien en ik was toen erg onder de indruk. Dit keer stond er een volledige setlist van The Allman Brothers op het programma. Wie mijn blog vaker leest, begrijpt dat ik direct kaartjes heb besteld toen ik die aankondiging zag.

Zelf ben ik groot fan van The Allman Brothers. Het heerlijke gitaarwerk, het dubbele slagwerk, de mix van muziekstijlen en natuurlijk de soulvolle zang van Gregg Allman zorgen voor een unieke combinatie. Gregg kon ongelooflijk soulful zingen en dat zijn dan ook behoorlijk grote schoenen om te vullen.

Dat neemt niet weg dat de Leif de Leeuw Band een uitstekend optreden heeft gegeven. De mannen beheersen hun instrumenten tot in de puntjes en gecombineerd met hun enthousiasme en passie zorgde het zestal voor vuurwerk. Op zo’n moment neem je het graag voor lief dat concurreren met de echte Allmans een kansloze bezigheid is.

Zelf wist ik vooral de extra lange versie van "Jessica" enorm te waarderen. Ze maakten er een geweldige jam van, zonder de authenticiteit van het nummer geweld aan te doen. Ook de 'battle' tussen de twee drummers was een hoogtepunt en werd door het publiek luidkeels gewaardeerd. Extra genieten was het akoestische onderonsje tijdens "Little Martha". 
Verder kwamen uiteraard klassiekers als "Dreams", "Blue Sky", "Southbound", "Midnight Rider" en "In Memory of Elizabeth Reed" aan bod, waarna het enthousiaste publiek met de hit "Ramblin' Man" werd uitgezwaaid.

In juli staat de Leif de Leeuw Band op het North Sea Jazz Festival met een eigen setlist. Ik ga snel kijken of dat in de agenda past!

Leif De Leeuw Band - Plays The Allman Brothers Band II

Het kan niemand ontgaan zijn dat ik een groot fan ben van The Allman Brothers. De Leif de Leeuw Band mag graag een set spelen van deze legendarische Amerikaanse band. Naast hun eigen werk bracht Leif De Leeuw Band in 2019 al een album uit met uitsluitend werk van de Allmans.
Omdat de Leif De Leeuw Band normaal gesproken voor een zeer gevarieerde setlist zorgt, zie ik hen dan ook niet als een tributeband. 

Voor mij vallen dit soort projecten in de categorie van albums als The Hollies Sing Dylan, A Tribute to Led Zeppelin van Beth Hart of Runnin' Down A Dream (tribute to Tom Petty)van Lucinda Williams. Er is namelijk een wezenlijk verschil tussen ergens een eerbetoon aan brengen of een tributeband willen zijn.

Zelf ben ik tamelijk allergisch voor bandjes die hun idolen simpelweg proberen na te doen. Dat is leuk voor pubers die net hun eerste gitaar onder de kerstboom vandaan hebben gehaald, maar van ervaren muzikanten verwacht ik ect wat meer. De Leif de Leeuw Band heb live gezien en wat is dit een heerlijk authentieke en enthousiaste groep! Southern Rock uit de polder op z'n best.

Hoewel ik hun andere werk enorm waardeer, kon ik dit tweede deel - dat afgelopen vrijdag verscheen -  met Allman Brothers-werk natuurlijk niet laten liggen. Het is wederom een erg fijne selectie geworden, waarbij ik persoonlijk erg blij word van nummers als "One Way Out", "Dreams" en "Whipping Post".

Het is dan ok een zeer geslaagd album geworden. De hoes had echter wel wat meer aandacht mogen krijgen. Deel I - om het maar zo te noemen - had nog een fraai klaphoes en deze opvolger komt er met een enkele hoes toch wat bekaaid vanaf.

Een deel III zou van mij niet nodig zijn en stiekem hoop ik dat ze ooit nog eens een ode brengen aan bijvoorbeeld Lynyrd Skynyrd. Ik ben de twee Allman albums namelijk wel heel benieuwd wat ze zouden doen met een klassieker als "Free Bird".

Een mens mag dromen en voorlopig ga ik eerst uitgebreid genieten van Leif De Leeuw Band - Plays The Allman Brothers Band II.

50 jaar Win, Lose or Draw

De gerenommeerde pers in met name de VS was toen dit album verscheen niet erg enthousiast. Het is ook zeker niet het beste album wat ze gemaakt hebben, maar om het met 1 ster in de hoek te zetten zegt meer iets over de toen zo arrogante muziekrecensenten.

 

Nadat Duane Allman was verongelukt in 1971 kwam de band begin 1972 met het ijzersterke album Eat A Peach. Titel verwijst naar een van de favoriete uitspraken van Duane. Op dit dubbelalbum horen we Duane nog op een groot deel van de nummers. 

De nummers die de band maakte zonder Duane zijn van eveneens uitzonderlijke klasse en toont de enorme veerkracht van deze gasten aan.

 

Helaas mochten ze deze veerkracht een jaar later opnieuw gaan inzetten toen Berry Oakley op nagenoeg dezelfde plek als Duane eveneens met de motor verongelukte.

Het album Brothers and Sisters dat in 1973 verscheen bevat enkele opnames met Berry. Het grootste deel van de opname moesten echter niet alleen zonder Duane maar nu ook zonder Berry.

 

De vier overgebleven leden zochten vervangers voor de weggevallen gaten en Brothers and Sisters kreeg hoge waarderingen. Terecht maar daar zit ook een beetje sympathie stemmen in.

Dat zien wij ieder jaar in Nederland met de Top2000 als er een artiest is doodgegaan. Brothers and Sisters is beslist een erg goed album maar geen 3 sterren beter dan het vandaag jarig Win, Lose or Draw.

 

Of moeten we het omdraaien? Win, Lose or Draw is misschien iets minder dan Brothers and Sisters maar geen 3 sterren minder!

Toen in 1975 Win, Lose or Draw verscheen was het begrip voor het verlies van twee topmuzikanten bij de media verdwenen en nieuw materiaal werd voor het gemak maar even langs de lat gelegd van het meesterwerk At Fillmore East. 

Deze laatste is van een dergelijke uitzonderlijk klasse dat het niet alleen Allmans beste album is maar überhaupt tot een van de beste albums ooit behoort.

Ik ben een groot fan van The Allmans maar ben verre van een fan die alles dan maar goed vind. De jaren 80 albums Reach for the Sky en Brothers of the Road zijn voor mij echte missers en zien eigenlijk nooit de draaitafel.

 

Deze Win, Lose or Draw voegt weinig toe als je de 5-6 beste albums van The Allmans hebt en geen megafan bent.

Voor fans die de ontwikkeling van de band met de vele tegenslagen boeiend vinden is dit album toch een must have.

En het ruim 14 minuten lange instrumentale "High Falls" is toch smullen? Gewoon prachtig met veel fraaie muzikale wendingen en een heerlijk hoofdrol voor Dickey Betts.

Ook "Just Another Love Song" vind ik een lekker nummer. Door het intro dat een knipoog is naar "Jessica" wordt je even op het verkeerde ben gezet. Titelsong "Win, Lose or Draw" is een prachtige metafoor van het kaartspel voor het echte leven en klinkt - mede dankzij de soulful stem van Gregg - ook nog een lekker.

Geen meesterwerk, geen topper maar gewoon een prima plaat. Ook na 50 jaar! 

 

 

De vier oorspronkelijk leden op dit album zijn:

Gregg Allman - toetsem akoestisch gitaar, zang
Dickey Betts - gitaar, akoestisch gitaar, zang
Jaimoe - drums, percussie

Butch Trucks - drums, congas, percussie

 

Nieuwe bandleden vanaf  Brothers and Sisters

Chuck Leavell - piano, toetsen, achtergrond zang
Lamar Williams - bas

Butch Trucks

Vandaag is het de geboortedag van een van de zes oorspronkelijke leden van de legendarische Allman Brothers Band.

Butch werd op 11 mei 1947 in Jacksonville (Florida, U.S.) geboren onder de naam Claude Hudson Trucks 

Butch heeft de volledige 45 jaar deel uitgemaakt van de band en dus alle grote successen meegemaakt en daar een significante bijdrage aan geleverd.

 

Voor zijn periode speelde Butch in wat kleinere bandjes en na het opheffen van The Allman Brothers Band trad hij nog regelmatig op met diverse vrienden uit de muziekwereld.

Of het leven zonder The Allman Brothers Butch in een diep zwart gat heeft gegooid zal altijd een vraag blijven. 

Op 24 januari 2017 pleegde Butch zelfmoord met behulp van een vuurwapen. Butch zou financiële problemen hebben gehad, wat wel heel erg triest is als je 45 jaar een mega succesvolle drummer bent geweest..........

Derek Truck is een neef van Butch en Derek kwam in 1999 als jonge snaak zijn oom en The Allman Brothers versterken en bleef bij de band tot deze in 2014 definitief stopte.

Over The Allmans als veel blogjes geschreven en veel van hun officiële albums al een onder de aandacht gebracht. 

 

Deze zondag begin ik met een verzamelaar. Het is een release uit de Spaanse serie Hisoria De La Musica Rock. Eigenlijk is deze serie het het Spaanse equivalent van de Nederlandse serie Superstarshine. 

De Superstarshine serie verscheen in Nederland in 1972 met albums van The Who, Golden Earring, Jimi Hendrix, Joe Cocker en vele andere artiesten die in Nederland door Polydor werden vertegenwoordigd.

 

De Spaanse serie Hisoria De La Musica Rock verscheen pas in 1984 en bevat uiteraard een overlap met de Nederlandse serie. In de Spaanse serie echter ook een paar leuke uitgaves die we niet in de Nederlandse serie aantreffen zoals deze lekkere verzamelaar van The Allamn Brothers Band. 

Echt een hele fijne verzamelaar en van een prima geluidskwaliteit.

 

 

Duane's Brithday

Hij was inmiddels een oude man geweest maar waarschijnlijk nog steeds een van de beste gitaristen. Een snarentovenaar die in zeer korte tijd een enorme catalogus bij elkaar speelde.

In een paar jaar tijd speelde hij bij een groot aantal artiesten en begon hij met zijn broer Greg een van de meest iconische bands uit de Amerikaanse muziekgeschiedenis.

 

Over The Allman Brothers Band en over Duane heb ik al een groot aantal blog gemaakt. 

Daarom op deze speciale dan gewoon vier snelle tips:

 

Duane Allman Anthology Vol. 2 is net als voorganger Vol. 1 een dubbelalbum dat vol staat met nummers van andere artiesten waar Duane als gitarist was ingehuurd. De twee albums laten zo fraai zien (horen) dat Duane echt iedere muziekstijl beheerste.

 

Ook het album Fillmore West 1-31-71 is een dubbelaar en opgenomen slechts zes weken voor de legendarische set Fillmore East. Deze Fillmore West is iets minder Jazz dan het legendarische Fillmore East album.
Fillmore East blijft natuurlijk DE benchmark als het om live albums gaat, maar deze Fillmore West is strikt genomen voor veel luisteraars iets toegankelijker. Mede daardoor een mooie aanvulling op Fillmore East en wel heel bijzonder dat dit album bijna 50 jaar op de plank is blijven liggen.

 

Eat a Peach is ook een dubbel album en deels studio opnames en deels een aantal live opnames. Het album is gemaakt na het dodelijke ongeluk van Duane. Daardoor zijn de studio opnames met de overgebleven leden gemaakt want er was uiteraard nog geen vervanger voor Duane. Op de live opnames horen we Duane nog wel waaronder op de ruim een half uur lang "Mountain Jam".

Zo'n jam was aan Duane wel toevertrouwd maar luister eens naar de versies van "Trouble No More" en "One Way Out". De Allman Bros op haar best en Duane neemt de band geweldig op sleeptouw.

 

Deze Allman sessie vandaag ga ik afsluiten met het album Duane & Greg Allman. Misschien wel een van de pareltjes in mijn collectie. Het album bevat demo's van het tweetal uit 1968. Een jaar dus voor The Allman Brothers echt van start gingen. Niet gepolijst maar pure muziek. Niet een producer die er te lang met z'n vingers aangezeten heeft. The Allmans zoals ze ook live speelde. Puur, puur en nog eens puur..........

Melissa is een van mijn favoriete nummers van de band en op dit album een vroege demo. Gewoon zo op tape gezet...............wat een schoonheid moet Melissa zijn, want het nummer blijft keer op keer voor kippenvel zorgen. Zeker in deze pure versie..............

Duane...............wat een gitarist en wat een inspirator was het toch.............

Jaimoe 80 jaar

Het is de koosnaam voor de vandaag jarige Jai Johanny Johanson. Jaimoe is na het overlijden van Dickey Betts eerder dit jaar de enige overlevende van de zes oprichters van legendarische Allman Brothers Band.
Jaimoe is na Gregg Allman en Butch Trucks het langst bij de band geweest. Van de oprichting in 1969 tot het laatste concert in 2014!

Alleen heeft Jaimoe in 1982 een korte pauze gehad en heeft daardoor één studioalbum gemist. Op het album Brothers For The Road is het tevergeefs zoeken naar Jaimoe.
Overigens een wat minder (het minste?) album van de mannen en iets te pop en te weinig rock. Dus daar heeft Jaimoe niet veel aan gemist.

Jaimoe is een van de twee drummers waar de band altijd mee gespeeld heeft . Groot deel van de concerten was hij achter de drumkit te vinden, maar hij verzorgde ook ander percussiewerk en achtergrond zang.
Bij de Allman Brothers heeft hij dus alle grote successen meegemaakt, maar ook de vele dieptepunten die de band heeft moeten incasseren. Dieptepunten waren er met dodelijk motorongelukken van Duane Allman en Berry Oakley. Echter ook de zelfmoord van Butch Trucks. De band was toen wel formeel gestopt, maar als je een halve eeuw muziek met elkaar hebt gemaakt gaat dat echt wel in je vezels kruipen.

Naast de Allman Brothers zat Jaimoe achter de drums bij onder anderen Dave & Dave en Otis Redding. Dat laatste niet zo gek want ook Duane Allman was veel te vinden in die hoek van de muziekwereld.
Verder heeft Jaimoe even (twee albums) in Sea Level gespeeld. Een band van Chuck Leavell waar de nadruk wat meer de Jazz Rock lag.
Chuck Leavell heeft ook kort bij The Allman Brothers gespeeld, maar kennen we natuurlijk vooral van The Rolling Stones waar hij sinds begin jaren 80 de vaste toetsenman is.

Na het opheffen van The Allman Brothers heeft Jamoe samen met Butch Trucks de band Les Brers gehad. Ze speelde vooral werk van The Allman Brothers, maar na de dood van Butch Trucks kwam ook hier een einde aan.
Met zijn eigen Jaimoe's Jasssz Band maakte Jaimoe in 2011 het knappe jazzalbum Renaissance Man. Van deze band verscheen er ook een groot aantal live albums.

Begin 2020 speelde Jaimoe mee op het jubileumconcert ter gelegenheid van 50 jaar Allman Brothers.
Oud leden (dus niet alleen de oprichters) en zonen van oud leden zorgde voor een vol podium. Jong en oud dus en die mix zorgde voor een geweldige show.

Het concert was in de legendarische Madison Square Garden en bizar genoeg was het een van de laatste concerten voor dat de boel op slot ging door de Corona Crisis.
Jaimoe liet echter zien en vooral horen (deel van concert heb ik gezien) dat hij nog lang niet versleten is. 

Het was echter nog niet genoeg en Jaimoe gaat nog even door. Komende maanden staat hij diverse keren op het podium met Friends Of The Brothers. Een soortgelijk gezelschap als met het bovengenoemde jubileum concert. Vrijdag staan ze in het bekende The Keswick Theatre in Glenside (Pennsylvania). Wat mooi om daar bij te kunnen zijn! 

Zolang van bovengenoemde concerten nog geen vinyl is maar even een lekker concert van de Allmans.
Een concert met een geweldige uitvoering van "In Memory Of Elizabeth Reed". Jazz en Blues met een scheutje Flamingo. Bizar complex en enorm knap. 

Jaimoe Happy Birthday!

Johnny Neel 70 jaar

Vandaag zelfs een oude Neel want Johhny is 70 geworden.
Ik laat natuurlijk geen kans voorbij gaan om een plaat van The Allman Brothers uit de kast te trekken.
Neel heeft slechts één album als officieel lid van de The Allman Brothers meegespeeld. Wel een heel fijn album trouwens!

Neel is een songwriter, toetsenist en zanger en heel veel van zijn nummers zijn door anderen (oa John Mayall) opgenomen.
Daarnaast speelt Neel bij veel andere artiesten als studiomuzikant zoals bij Michael McDonald die we kennen van oa The Doobie Brothers en Steely Dan.

Neel zit wel heel erg in de Allman Brothers hoek want hij maakt(e) ook deel uit van zijlijn-projecten zoals The Dickey Betts Band en Gov’t Mule (Warren Haynes).

De flirt met Blues en Southern Rock voert bij Neel dan ook de boventoon. Neel heeft een tiental soloalbums gemaakt die ik op vinyl nog niet ben tegengekomen.
Gelukkig zijn er genoeg digitale kanalen om eens wat van zijn muziek te proeven.

Muziek die Neel met The Allman Bros, Gov’t Mule en Dickey Betts Band heeft gemaakt is doorgaans wat steviger.
Veel solowerk is mooie relaxe warme soulful Blues en soms een vleugje Jazz.
Kom je op een beurs voor een paar Euro een Cdtje van hem tegen? Gewoon meenemen. En een LP’s voor een tientje? Ook meenemen en mij even bellen.

Als album bij de koffie Seven Turns. Het enige album waar Johnny officieel lid is van The Allman Brothers Band.

Dit album verscheen toen de band goed 30 jaar bestond en veel bands halen zo'n mijlpaal niet. De twee voorgaande studioalbums (Reach for the Sky en Brothers of the Road) waren geen hoogvliegers en velen dachten dat het feestje van The Allman Broters wel over zou zijn.

MIS!

Met Seven Turns zetten The Allman Broters in 1990 een album neer wat mee kan met de beste albums uit hun begin periode. Na het wegvallen en diverse wisselen van bandleden een enorm knappe prestatie.
Gregg, Dickey, Butch en Jaimoe als oorspronkelijke leden bewaken de hermitage, maar blenden perfect met nieuwkomers zoals Warren Haynes (gitaar zang) en Johnny Neel (zang, toetsen) en Allen Woody (bas).

Opmerkelijke bijdrage is die van Duane Betts die een nummer mee mag spelen. Ja dat is inderdaad de zoon van Dickey en vernoemd naar Duane Allman.

Johnny is van vier van de nummers op dit album de mede componist en het laat mooi zien hoe de oude garde aan een aantal nieuwkomers voldoende creatieve ruimte geeft.
Het resultaat is dan ook een album om duimen en vingers bij af te likken.

Happy Birthday Johnny

In Memory of Elizabeth Reed - deel 2

Gister blogde ik over het overlijden van Dickey Betts. Door dit nieuws ben ik best nog even van de leg. Dus ik doe gewoon nog een blog met aandacht voor al dat moois wat Dickey Betts gemaakt heeft.

 

Geboren als Forrest Richard Betts en het werd pas in de loop van 1974 Dickey. 

Bij de oprichting van The Allman Brothers Band en het eerste album (1969) was het overigens nog gewoon Dick Betts.

Op de albums Idlewild South (1970), At Fillmore East (1971) en  Eat a Peach (1972) werd het Dicky Betts om bij het album Brothers and Sisters (1973) onverwacht Richard Betts te gaan gebruiken.

Alle albums die volgde staat Betts gewoon als Dickey op de hoes.

 

Een van meest complexe nummers die Betts heeft geschreven is natuurlijk "In Memory of Elizabeth Reed". In 2021 heb ik al eens eerder aandacht aan dit nummer besteed, maar dit is zo'n stuk muziek dat kan ik iedere dag wel een keer horen. Omdat er veel verschillende versies zijn kan je makkelijk een maand vullen.

 

Zelf heb ik van deze briljante Jazz en Rock blend negen verschillende versies. De studioversie die verscheen op het album Idlewild South (1970) heb ik zelfs drie keer.......

Over het nummer zijn tientallen hoofdstukken geschreven. 

Wie was Elisabeth?  De verhalen rond de grafsteen die voor inspiratie zorgde? Wat heeft dit alles met Boz Scaggs te maken? Ga ik allemaal niet doen want ik ga vandaag vooral lekker negen verschillende versie draaien..........

Ik zeg net nog maar een keer: Briljant, Briljant, Briljant!

 

Overigens is de muzikale erfenis van Betts groter dan de nummers die hij heeft geschreven en gespeeld. Duane een van de kinderen van Betts is namelijk muzikant geworden. Met zo'n naam en vader kan je bijna niet anders dan gitaar gaan spelen en dat doet hij.

Duane heeft met z'n vader gespeeld en in diverse andere bandjes, maar is sinds 2018 stevig aan de weg aan het timmeren met The Allman Betts Band.

 

In deze tweede generatie Allman Brothers spelen ook de Devon Allman (zoon van Greg Allman) en Berry Duane Oakley (zoon van Berry Oakley)

Deze jongens (inmiddels echte mannen) hebben inmiddels een tweetal uitstekende albums opgeleverd. Uiteraard Southern Rock en misschien wel in z'n meest pure vorm zonder hun vaders geforceerd te imiteren en juist met een heel eigen inbreng.

Minder Jazz en iets meer Americana............lekker hoor!

 

The Allman Brothers imiteren heeft natuurlijk ook geen zin want een beetje - met name op het podium - buitenaards waren ze wel. Helaas geldt dat inmiddels van vijf van de zes oprichters en na het overlijden van Dickey is alleen Jaimoe (Jai Johanny Johanson) nog in ons midden.

R.I.P. Dickey Betts

Zojuist kwam het trieste nieuws binnen dat deze geweldige snarentovenaar op 80 jarige leeftijd naar de Rock hemel is verhuisd.

Uiteraard kennen we Betts vooral als een van de oprichters van de legendarische The Allman Brothers Band.

Betts had eind 1971 de ondankbare taak om het gat op te vullen wat was ontstaan door het tragisch overlijden van Duane Allman.

In de begin jaren speelde de band met deze twee gitaristen. De combi Duane Allman en Dickey Betts is nooit door welke band dan ook geëvenaard.

 

Overigens mag ook de samenwerking met collega gitarist Warren Haynes genoemd worden. Haynes kwam eind vorige eeuw bij The Allman Brothers en het album Where It Al Begins mag toch als een meesterwerk worden beschouwd en is een album wat ik erg graag mag draaien.

Ondanks dit fraaie resultaat hield Betts het begin deze eeuw na ruim 30 jaar Allmans voor gezien en lag de focus op eigen projecten.

 

The Allman Brothers mogen gezien worden als de uitvinders van de Southern Rock. Een mix van Rock, Blues en Country. We kunnen gerust stellen dat Betts een heel belangrijke rol heeft gespeeld bij de inbreng van de Country component. 

Luister nog maar eens naar de hit "Ramblin' Man". Geschreven door Betts met een flinke scheut Country en het blijft na 50 jaar toch nog steeds een heerlijk nummer. Daar hadden ze van mij een 20 minuten versie van mogen maken!

Het nummer vinden we op het album Brothers and Sisters wat in 1973 verscheen. Het eerste album zonder een bijdrage van Duane Allman. Helaas ook een album met een beperkte bijdrage van bassist en medeoprichter Berry Oakley die net als Duane door een motorongeluk om het leven was gekomen.

Op dit album - dat in de VS platina werd - het wereldberoemde "Jessica". Liefhebbers van autosportprogramma's zullen het gelijk herkennen als de de tune van het Britse programma Top Gear.

Ook dit nummer is van de hand van Betts en bevat beslist wat Countryrock elementen. Door dit nummer is Betts wereldberoemd geworden zonder dat veel mensen zullen weten wie het geschreven heeft.

Het is echter toch te makkelijk om te stellen dat Betts vooral van de Country was. Luister maar eens goed naar het meesterwerk "In Memory of Elizabeth Reed". Een benchmark hoe je Rock en Jazz in de blender gooit. 

Briljant, briljant, briljant!

Misschien wel het mooiste wat Betts geschreven heeft. De opbouw van het nummer geeft voldoende vrijheid om lekker uit te spinnen tot een lange jam zonder dat de identiteit van het nummer verloren gaat..........Prachtig! Als fan van The Allman Brothers kan je ook niet genoeg versies van dit door Betts briljant geschreven nummer hebben.

De catalogus die Betts achterlaat is enorm en meer en meer dan de moeite waard om eens door te verdwalen.

 

Betts overleed op 80 jarige leeftijd aan de gevolgen van kanker en een longziekte.

 

Rust zacht Dickey 

50 jaar Brothers And Sisters

Juist nu de zomer zich verkleed heeft als de Herfst is een zomerse plaat wel een lekkere opsteker. Zomers is het album Brothers And Sisters - dat deze zomer 50 wordt - zeker al is het maar door die opgewekte hit "Ramblin' Man".

Op dit album ook het vrolijk klinkende "Jessica" wat we allemaal kennen van het TV programma Top Gear.

 

Toch was in die jaren niet alles rond The Allman Brothers even vrolijk. In de herfst van 1971 was Duane Allman met de motor verongelukt en is maar deels te horen op het album Eat A Peach. Of er een vloek rond de band hing verongelukte een jaar later Berry Oakley. Bizar genoeg ook met de motor en slechts een paar straten verder dan waar Duane was verongelukt.

De band was al begonnen met de opnames van Brothers And Sisters en op de nummers "Wasted Words" en "Ramblin' Man" is Berry nog te horen als bassist. Berry zou voor de overige nummers vervangen worden door Lamar Williams.

 

Twee verongelukte bandleden had een enorm effect op de band maar het maakte de familieband alleen maar sterker. Met de titel en het artwork van dit album wilde de band ook laten zien dat ze een echte familieband zijn en er voor elkaar waren.

Op de cover zien ze dan ook Vaylor Trucks en op de achterzijde staat Brittany Oakley's. Op de binnenkant van de klaphoes staat een geweldige foto met de gehele band en aanhang. 

 

Brothers  And Sisters behoort beslist tot een van de beste albums van The Allman Brothers en het lijkt wel of de overgebleven leden door de tragische gebeurtenissen extra hun best hebben gedaan.

Een en andere vertaalde zich ook naar een enorm commercieel succes. In de VS ging er een driekwart miljoen exemplaren van dit album in de eerste drie weken over de toonbank

Het album doet het ook door de opleving van de LP erg goed en wereldwijd zijn we op weg naar de 8 miljoen fysiek verkochte exemplaren.

 

In 2013 verscheen er een 40 jarige jubileum cd-box van dit album. Het gaat daarbij om 4 cd's met onder meer outtakes en een concert in Winterland. 

De LP zat toen volgens de platenmaatschappij blijkbaar nog onvoldoende in de lift en ze lieten de vinylliefhebbers op hun honger zitten. Helaas...............maar de gewone standaard versie is perfect om een beetje vrolijk te worden!

 

Het is 31 juli en als ik naar buiten kijk lijkt het wel herfst. Deze Brothers And Sisters geeft echter een mega zomers gevoel waarbij je niet teveel na moet denken hoe de band tot dit album is gekomen.

Syracuse University April 4, 1972

Als ik een album van The Allman Brothers tegenkom wat ik nog niet heb kan ik dat niet laten staan. Eigenlijk vind ik dat soort hebberigheid een heel naar gevoel, maar niet menselijks is mij vreemd.

Van de Allmans zijn een oneindige rij live albums gemaakt. Een groot aantal zijn door de band/maatschappij zelf uitgebracht en er zijn een enorme rij onofficiële releases.

Zo ook deze Syracuse University April 4, 1972. Het betreffende concert is via de radio (WNEW-FM) uitgezonden en zo zijn er diverse CD's en LP's van dit optreden verschenen.

Een aantal 2CD sets en een dubbel LP die zo te zien het volledige optreden bevatten. Uitgegeven door vage labels als Air Cuts (de verwijzing is duidelijk) en Darkside Production.

Deze releases verschenen in de periode 1994 t/m 2018 en dit jaar verscheen een enkele LP met een daarop een beperkte setlist van het betreffende optreden.

De recente versie is uitgebracht door het label Radio Loop.

Mijn niet te stille honger naar live materiaal van de Allmans zorgde ervoor dat een zondags bezoekje aan de platenwinkel een geslaagde operatie was.

Op de setlist klassiekers als "Statesboro Blues", "Midnight Rider", "Stormy Monday" en een van mijn favoriete Allmans nummers "One Way Out".

Het concert is van 4 april 1972. Dat is dus na het tragische ongeval van Duane Allman, maar nog voor het al even tragische ongeluk van Berry Oakley. Een samenstelling van de band die bizar genoeg dus maar een jaar heeft bestaan.

Leuke aanwinst. Geluidskwaliteit is niet slecht maar de handen gaan niet de lucht is. Wel een duim omhoog hoe Gregg een paar keer op het orgel tekeer gaat. De jams doen wat mager hoe Dicky Betts ook z'n best doet. Betts is een geweldige gitarist maar een tweede gitarist duidelijk gemist.

Berry Oakley

Het is vandaag precies 50 jaar geleden dat Berry overleed aan de gevolgen van een motorongeluk. Cynisch genoeg een jaar nadat Duane Allman met de motor een paar straten verderop was verongelukt.
Berry is eigenlijk nooit het verlies van Duane te boven gekomen. Drugs, drank en nauwelijks eten waren de uiterlijke kenmerken van de zwaar aangeslagen bassist.

Aanvankelijk overleefde Berry de crash en had zich naar huis laten brengen. Na een paar uur ging het toch hopeloos fout en werd hij alsnog naar het ziekenhuis gebracht waar hij overleed.

De schade scheen zo groot geweest te zijn dat zelfs al was hij direct naar het ziekenhuis gebracht hij toch niet te redden was.

Voor The Allman Brothers Band een tweede onwaarschijnlijk grote tegenslag. Dit mede omdat The Allman Brothers een echte familie band was.

Dan zien we zelfs nu nog terug want zonen van Gregg Allman, Dicky Betts en Berry Oakley spelen samen in een band en hebben al een paar voortreffelijke albums gemaakt.

Berry was een fenomenale bassist die als geen ander mee kon in de mix van Rock, Blues en Jazz. Voor het ongeluk van Duane was hij ook het liefst op het podium of in de studio.

Berry speelde volledig mee op de eerste vier albums waaronder het legendarische At Fillmore East (1971) dat nog steeds een benchmark is als het om live albums gaat.

Het tragische ongeluk met Berry gebeurde tijdens de opnames van het album Brothers and Sisters (1973). Besloten werd om de twee nummers waar Berry op meespeelde toch te gebruiken.

Daaronder "Ramblin' Man" dat nota bene een zeer grote hit werd en op nummer 2 kwam in de US Billboard Hot 100 en zelfs een eerste plaats haalde in de Cashbox Top 100.

De ondankbare taak om Berry te vervangen kwam te liggen bij Lamar Williams. Deze neemt op een tweetal studio-albums het baswerk voor zijn rekening alvorens hij met Chuck Leavell met het meer op Jazz gerichte Sea Level uit de startblokken gaat.

Het zal ook niet makkelijk geweest zijn om de leegte van Berry in te vullen, want hij was een van de zes oorspronkelijke leden van The Allmans.

Op die 11 november 1972 ging het heel even lijken op het verhaal van de 10 kleine negertjes en de overige leden beleven dan ook zwaar verslagen achter.

Berry werd slecht 24 jaar.......

Chuck Leavell

Vandaag doet deze geweldige toetsenman er een jaartje bij en wordt 70 jaar. Chuck zit al 56 jaar in de muziek en een van de eerste albums waar hij aan meewerkte was het album Sail Cat (Motorcycle Mama). Sailcat bestond uit een groot aantal muzikanten en Chuck was de toetsenman. Het nummer "Motorcycle Mama" (niet te verwarren met die van Neil Young) werd een hitje.

Chuck richtte zich daarna op wat solowerk maar kwam al snel met The Allman Brothers in contact waar hij de vaste toetsenman werd. Na een paar albums had Chuck de behoefte om toch iets meer zijn Jazz ambities te doen. Die realiseerde hij met de band Sea Level waar hij tussen 1977 en 1997 een zestal puike albums maakte.

Parallel aan zijn bijdrage aan Sea Level hielp hij anderen muzikanten in de studio zoals Eric Clapton, Aretha Franklin, George Harrison, The Black Crowes en Chuck Berry.

Zijn geweldige toetsenwerk bleef ook bij The Rolling Stones niet onopgemerkt. Vanaf het album Undercover uit 1983 maakt Chuck dan ook een vast onderdeel uit van de hulptroepen van The Stones. Met uitzondering van Bridges to Babylon (1997) heeft Chuck sinds Undercover op alle albums meegewerkt.

Ook is Chuck sindsdien vaste toetsenman tijdens de optredens van The Rolling Stones. Toch heeft hij in die jaren hier en daar een gaatje gevonden om mee te werken aan albums en optredens van David Gilmore, Gov't Mule, John Mayer en Train.

Of dat allemaal niet genoeg is heeft Chuck ook een zevental solo-albums gemaakt, waarvan het album Back to The Woods: A Tribute to the Pioneers of Blues Piano uit 2012 een heerlijk ongecompliceerd album is. Puur, roots, authentiek en de pret spat er vanaf. Een album wat ik graag nog eens in een vinylversie aan mijn collectie toevoeg.

Voor bij de koffie even twee puike albums gepakt waar de vandaag jarig Chuck een forse bijdrage aan levert.

Happy Birthday Chuck!

Warren Haynes

Vandaag wordt deze gitaar geweldenaar 72 jaar oud maar als je z'n CV ziet moet hij al 100 jaar zijn. Onwaarschijnlijk wat deze gast aan muzikale catalogus bij elkaar heeft gespeeld.Naast gitarist is Warren ook een prima zanger, componist en producer. 

Het meest productief is Warren met zijn band Gov't Mule die vooral in de VS volle zalen weet te trekken. Met deze band heeft hij sinds 1995 ruim 20 albums gemaakt. Een band die in Nederland niet erg bekend is, maar aan liefhebbers van Southern Rock en Bluesrock zijn ze niet voorbij gegaan.

Warren speelde bij The Allman Brothers tussen 1989 en 2014 toen de band op hield te bestaan. Gezegd mag worden dat Warren de Allman Bros in 1989 een flinke impuls wist te geven. De band had in 1981 het zwakke Brothers Of The Road uitgebracht en het was al jaren veel te stil rond deze legendarische band.

Het eerste album wat Warren met The Allmans maakte is Seven Turns (1990) en dat was gelijk stevig raak. 4-5 sterren album. Daar waar de voorganger toch een beetje klinkt als een verplicht nummer knalt op Seven Turns het plezier uit de luidsprekers.

Ook de drie resterende albums die Warren met The Allmans heeft gemaakt zijn meer dan de moeite waard. Zelf kan ik vooral het album Where It All Begins waarderen met daarop het door Warren geschreven "Soulshine". Wonderschoon en een van mijn favoriete nummers van de Allman Brothers.

Ook het laatste album van The Allman Bros is een meesterwerk. Verwijzend naar het motto van Duane Allman kreeg het album dat in 2003 verscheen de titel Hittin' the Note. Helaas is dat het enige studio-album van The Allman Brothers dat ik niet op vinyl heb. Het album Hittin' the Note verscheen toen het concept LP helemaal op z'n gat lag en er is toen maar een zeer beperkt aantal LP's geperst. Hopelijk snel sls heruitgave beschikbaar.

Naast de vier studio albums die Warren met de The Allman Brothers heeft gemaakt zijn er een groot aantal - al of niet in het grijze circuit - live albums van de band waarop hij te horen is.

Over zijn werk met Gov't Mule ben ik zelf nog met een stevige inhaalslag bezig. Het is natuurlijk ondoenlijk om al die albums maar even te bestellen dus via streaming doe ik een soort van voorselectie.
Probleem is dat ik nog niet tegen een album ben aangelopen wat ik niet zou willen hebben op vinyl.

Een mens moet ook wat te wensen overhouden en ik heb al een aantal heel fijne platen staan waar Warren een hoofdrol speelt. Daarvan er op z'n verjaardag maar eens drie tevoorschijn gehaald.

Lekker wakker worden zo!

Warren Happy Birthday!

Dag van de vrachtwagenchauffeur

Iedereen heeft tegenwoordig wel z'n eigen dag zo ook de vrachtwagenchauffeurs. Ze zijn keihard nodig en volgens mij is - ondanks de nodige vrijheden - het gewoon een kutbaan.

Uiteraard zijn er onder de vrachtwagenchauffeurs ook genoeg exemplaren die je achter het behang zou willen plakken. Toch durf ik in z'n algemeenheid wel te stellen dat je niet jaloers op ze hoeft te zijn. Dus voorruit: de dag van de vrachtwagenchauffeur.

Een van de fraaiste hoezen die ik in de kast heb staan met een vrachtwagen op de cover is van het dubbelalbum Eat A Peach van The Allman Brothers. Het album verscheen 12 februari 1972 en dat was amper 100 dagen na het dodelijke ongeluk van bandleider Duane Allman.

Het album is in alle opzichten een eerbetoon aan dit gitaarwonder. De titel is een door Duane zeer vaak gebruikte opmerking en de peach (perzik) zien we ook terug op de hoes.

De hoes is een ontwerp van W. David Powell en Jim Holmes. De truck op de cover is geïnspireerd op een ansichtkaart. Een heerlijk ontwerp en waardig om als poster aan de muur van een hobbykamer te hangen.

Echt een feest wordt het echter als je de hoes openklapt. Het lijkt wel of je dan tegen een werk van Jeroen Bosch aan zit te kijken. Of Jan van Haasteren voor wie wat meer met modern gepriegel bekend is.

 

Een indrukwekkend artwork waar je keer op keer nieuwe elementen in ontdekt. Daar waar de truck op de cover nog de naam van The Allman Brothers draagt heeft deze aan de binnenzijde de naam van de designers van dit kunstwerk. Want een kunstwerk mag je dit echt wel noemen. Uiteraard de truck met de perzik en veel paddenstoelen die het beeldmerk van de Allmans zouden worden. Een heerlijk uitdagend zoekplaatje wat het ook heel goed zou doen als legpuzzel.

Deze hoes is door het toonaangevende blad Rolling Stone dan ook uitgeroepen tot een van 100 mooiste albumhoezen.

Alleen al door de hoes staat de LP variant met 10-0 voor op de CD. Toch heeft de CD en streaming versie op één punt een klein voordeel. Het album bevat namelijk de ruim 33 minuten lange "Mountain Jam" en op de vinyl versie is deze over twee kanten verdeeld.

"Mountain Jam" is een van de live nummers die dit album rijk is en dat zijn tevens de nummers waar Duane nog op meespeelt. De andere twee liveopnames zijn "Trouble No More" en "One Way Out". 

Die laatste behoort tot een van mijn favoriete nummers van de Allmans en ik kan dan maar moeilijk van de volumeknop afblijven. Een van de andere persoonlijke favoriet op dit album is het schitterende "Melissa". Heel fraai!

De studio-opnames zijn met z'n vijven gemaakt want er was logischerwijs nog geen vervanger voor onvervangbare Duane. Toch laat de band op deze nummers horen dat ze echt verder willen. Hittin' the Note wat Duane ze al die tijd had voorgehouden zat inmiddels stevig in het DNA.

Oorspronkelijk verscheen dit album in 1972 op LP, 8-track, cassette en zelfs als reel to reel. In 1986 toen de CD als een raket aan populariteit won, kwam het album uiteraard ook als zilver schijfje beschikbaar. 

Uiteraard is het album meermaals opnieuw uitgebracht, maar een aantal versies zijn wel het vermelden waard en die benadrukken ook gelijk de importantie van dit album. 

In 2006 verscheen een luxe CD set met een extra schijfje vol met additionele liveopnames. De CD fans die voor maximale kwaliteit gaan beschikte vanaf 2004 over een SACD versie.

De audiofielen vinylliefhebbers moesten echter tot 2013 wachten, maar werden getrakteerd op een Mofi (MFSL) versie. Zoek maar niet naar een exemplaar want je tikt zomaar 250 Euro af......

 

In 2019 was er dan nog de versie op oranje vinyl als knipoog naar de peach. Bij deze oranje uitgave gaat het om een officiële Mercury persing. Van Russische makelij circuleren er nog wat andere kleuren rond. Verzamelaars van dit album zijn altijd op zoek exotische varianten en die zijn er genoeg. Twee zijn nog wel het vermelden waard. Een Mexicaanse CD heeft een totaal andere cover met daarop een hoeveelheid perziken met bovenop een halve perzik. Een Saudische cassette heeft dan als cover weer een deel van het artwork wat we normaal aan de binnenzijde van de klaphoes vinden.

 

Eat a Peach is in alle opzichten een klassieker onder de klassiekers. Gedreven Southern Rock en Blues Rock en dat alles in een hoes die een waar kunstwerk is.

Het album is in mijn ogen bovenal een demonstratie van veerkracht en een schitterend eerbetoon aan Duane..........

Gemiste Kansen #007

We schrijven eind jaren 60 als Gregg Allman auditie doet bij een nieuw op te richten groep. Het gaat om de band Pogo waar Rusty Young de drijvende kracht is. Uiteindelijk zou de naam Pogo niet gebruikt gaan worden en werd het Poco.

 

Zonder tegenspraak is Poco toch de band die het pad heeft geplaveid voor een band als de Eagles. Daarnaast was Poco ook meermaals leverancier van bandleden voor de Eagles. 

Boeiende vraag blijft echter hoe was het met Poco gegaan als Gregg Allman echt aan boord was gekomen? Andere belangrijke vraag is natuurlijk hoe het dan met The Allman Brothers was vergaan?

Toch werd na een paar dagen repeteren duidelijk dat Gregg niet bestemd was om in een pure Countryrock band te gaan spelen. Gregg liet de repetities meermaals ontaarde in lange jams en dat was nu net niet wat de andere aspirant leden van Poco voor ogen hadden.

Dus Gregg voegde zich alsnog bij de repetities aan de andere kant van de VS die zouden gaan leiden tot The Allman Brothers.

Rusty Young ging uiteindelijk samen met  Richie Furay, Jim Messina (beide ex Buffalo Springfield), Randy Meisner en George Grantham van start met een van de meest invloedrijke Countryrock bands.

Poco heeft door de jaren heen een groot aantal wisselingen ondergaan, maar de energieke en visionaire Rusty Young wist de band ruim 50 jaar levend te houden. Helaas is Rusty begin dit jaar op 75 jarige leeftijd overleden en daarmee is de toekomst van Poco onzeker. Strikt genomen is het nu klaar maar wellicht dat de overgebleven leden nog iets van een afscheidstournee gaan houden.

Bij The Allman Brothers ging de stekker er al iets eerder uit. Het is onwaarschijnlijk knap hoe Gregg Allman de band sturing heeft weten te geven na het verongelukken van Duane in 1971. Toch was er gaan ontkomen aan om de band formeel op te heffen toen Gregg in 2017 zijn broer op ging zoeken.

Zowel Poco als The Allman Brothers zijn buiten de VS niet mega populair terwijl ze beide in hun eigen muziekstijl de meest invloedrijke bands in de VS zijn geweest. Poco heeft - nadat Gram Parsosn met The Byrds een heerlijk voorzet had gegeven - er voor gezorgd dat Countryrock geschikt werd voor het brede publiek. 

De Eagles hebben hier dankbaar gebruik van gemaakt maar Poco is - ook nu nog - in de VS een act die altijd voor volle zalen wist te zorgen en een indrukwekkende catalogus bij elkaar heeft gespeeld.

Ter illustratie: Poco heeft 19 studio-albums, 9 live-albums en maar liefst 30 officiële verzamelalbums uitgebracht. Heel veel rommel zit daar niet bij en dat is toch heel veel meer dan wat de Eagles hebben gemaakt. Rusty Young was een geweldige muzikant maar was een heel slechte marketier.

Daar waar Poco duidelijk de kant van de Countryrock koos gingen The Allman Brothers vooral richting Bluesrock, Fusion Rock en werden ze uiteindelijk de uitvinder van de Southern Rock. The Allmans waren net al Poco voor veel bands een inspiratie.

Twee bands die zeer sterk in de Amerikaanse muziekcultuur verankerd zijn en enorm veel invloed hebben gehad. Toch blijft de vraag over wat er was gebeurd als Gregg Allman wel bij Poco was gaan spelen?

Is het een gemiste kans? Zo ja voor wie? Of mogen we in ons handje knijpen?

Duane Allman's Birthday

Hoewel ik op deze blog al heel veel aandacht aan The Allman Brothers besteed kan ik natuurlijk niet aan de geboortedag van Duane Allman voorbijgaan.

Nog geen maand geleden stond ik stil bij het tragische motorongeluk van Duane dat - en je kan het je nauwelijks voorstellen - alweer 50 jaar geleden plaatsvond in Macon/Florida.

 

Ik geloof niet in God, de hemel en welk hiernamaals dan ook. Als ik dood ben is het klaar, over en uit.

Dat neemt niet weg dat het wel een inspirerende gedachte is wat het zou zijn om Duane Allman ergens op een hemelwolkje te zien staan jammen met mannen als Jimi Hendrix, B.B. King, J.J. Cale, Albert Collins, Rory Gallagher, John Lee Hooker, Robert Johnson, Alvin Lee, Stevie Ray Vaughan en Tom Petty.

Een hemelse jam die eindeloos zou kunnen duren...........

 

Hoe boeiend die gedachten ook kan zijn geloof ik niet dat ik na mijn dood nog muziek kan luisteren. Dus daarom extra van genieten nu het nog kan. Bij de koffie gewoon een lekkere verzamelaar van een van de beste gitaristen uit dit deel van het universum.

 

Bear's Sonic Journals: Fillmore East, February 1970

Wie deze blog wat vaker bezoekt weet dat ik live-albums van The Allman Brothers verzamel. Wie hier wat vaker is weet dan ook dat ik eigenlijk een beetje tegen verzamelen ben. Hebben voor de heb kan ik slecht tegen.

 

Bij live-albums van The Allman Brothers kan ik echter enorm genieten van de enorme of juist subtiele verschillen van uitvoeringen van een bepaald nummer. Daarnaast ben ik een fan van lang uitgesponnen jams. 

In beide gevallen is dit album dan een cadeautje. Om met het laatste te beginnen: kant III en IV worden volledig in beslag genomen door de ruim een half uur durende "Mountain Jam".

Als je niet van lange jams houdt is er natuurlijk geen doorkomen aan. Wie dat wel weet te waarderen heeft hier een diamantje te pakken.

Kant I en II bevatten een aantal klassiekers waarvan een aantal vaste kost waren bij optredens van de ABB zoals "In Memory Of Elizabeth Reed", "Statesboro Blues" en "Whipping Post".

De opnames zijn gemaakt in de Fillmore East in februari 1970. Dat is dus in de originele bezetting en tevens voor de opnames die uiteindelijk leidde tot het legendarische album At Fillmore East. De opnames voor At Fillmore East zijn namelijk ruim een jaar later gemaakt.

Het is dan ook heerlijk om deze twee album met elkaar te vergelijken omdat de akoestiek dus hetzelfde is.

Deze opnames uit 1970 zijn misschien zelfs wel iets authentieker dan die van At Fillmore East.

Dat neemt niet weg dat At Fillmore East de wereldkampioen live-albums blijft. Dat album is immers de perfectie voorbij.

Wie overigens de Jazz component in At Fillmore East niet zo weet te waarderen zal dan mogelijk meer plezier hebben aan deze Bear's Sonic Journals. Dit album album is toch vooral pure Southern Rock (bestond die term toen al?) en Bluesrock.

Het album verscheen voor het eerst in 1997 en was direct uitverkocht. Dat ging toen uitsluitend om een CD versie want de belangstelling voor de LP was in die jaren naar nul gezakt.

In 2018 is het album opnieuw uitgebracht op CD en een jaar later op LP. 

Toch hebben de CD fans weer een streepje voor want er is zowel een standaard CD versie als een twee CD set daarop alle opnames van de drie avond dat de band in de Fillmore East op het podium stond.

De vinyl versie bestaat uit sowieso uit twee platen en is verkrijgbaar in zwart en roze vinyl.

Het gaat bij dit album om een vrij gebruikelijke setlist maar wel vier kantjes smullen.

Paddenstoelen zoeken

Het is de tijd van paddenstoelen zoeken. Als ik dat in mijn vinylcollectie doe kom ik vooral uit bij een van mijn favoriete bands: The Allman Brothers.....

Duane Allman

Het is vandaag precies 50 jaar geleden dat Duane Allman met z'n Harley-Davidson Sportster verongelukte.

Voor de muziekwereld een enorm verlies en voor The Allman Brothers Band in het bijzonder.

Duane Allman - die als bijnaam Skydog had - begon begin jaren 60 als sessiemuzikant en speelde in diverse kleine bandjes. Als briljant studiomuzikant is hij uiteraard meermaals opgevallen, maar veel van zijn werk zal altijd onbekend blijven.
Dat heeft alles te maken dat Duane de gewoonte had in de studio cash af te rekenen en de credits op een albumhoes boeide hem niet.

 

Bij het grote publiek is natuurlijk vooral zijn bijdrage aan Layla van Derek and the Domino's bekend. Eric Clapton die daar de frontman was kon het goed met Duane vinden en deed een paar opmerkelijk uitspraken over hem.
Voor de samenwerking was Clapton al enorm onder de indruk van het werk van Duane. Met name zijn bijdrage aan de uitvoering van "Hey Jude" van Wilson Pickett is volgens Clapton een van de beste gitaar solo's ooit.

 

De rij artiesten waar Duane mee heeft samengewerkt onwaarschijnlijk groot. Zeker als je in ogenschouw neemt dat zijn carrière maar 11 jaar heeft geduurd.
Toch even een opsomming van een aantal opvallende bijdrages. Wellicht ga je dan wat anders naar de nummers luisteren:

• Boz Scaggs - diverse nummer album Boz Scaggs (1969)
• Wilson Pickett - "Hey Jude" (1969)
• King Curtis - "Instant Groove" (1969)
• Arthur Conley - album More Sweet Soul (1969)
• John P. Hammond - album Southern Fried (1969)
• Otis Rush - album Mourning in the Morning (1969)
• Lulu - album New Routes (1970)
• Aretha Franklin - "When the Battle Is Over" (1970)
• Delaney & Bonnie - album To Bonnie from Delaney (1970)
• Aretha Franklin - "It Ain't Fair " (1970)
• Aretha Franklin - "The Weight" (1970)
• Laura Nyro - album Christmas and the Beads of Sweat (1970)
• Derek and the Domino's - "Layla" (1970)
• Delaney & Bonnie - album D&B Together (1972)
• Herbie Mann - album Push Push (1971)

Voordat Duane in 1969 een start maakte met The Allman Brothers had hij naast het vele sessiewerk al in aantal andere bandjes gespeeld. Zowel The Allman Joys als Hour Glass zijn de belangrijkste en beide bands mogen gezien worden als opstapjes en voorlopers van The Allman Brothers.

Met Hour Glass maakte Duane een tweetal albums:

• Hour Glass (1967)
• Power of Love (1968)

Samen met The Allman Brothers maakte Duane een drietal albums. In 1969 toen Woodstock in volle gang was stond hij met z'n maatjes in de studio om het geweldige debuut The Allman Brothers Band op te nemen.
Een jaar later verscheen de uitstekende opvolger Idlewild South. Weer een jaar later verscheen het legendarische dubbele live-album At Fillmore East. 

Door vele wordt dat nog steeds gezien als het beste live-album wat er ooit gemaakt is. Zelf ben ik een heel groot fan van dit genre en van The Allman Brothers in het bijzonder dus ik moet die vraag maar niet beantwoorden.

Dat neemt niet weg dat het album At Fillmore East eigenlijk wel in iedere muziekverzameling hoort te zitten. Deze unieke mix van Rock, Blues en Jazz horen eigenlijk bij iedere muzikale opvoeding.

Na de dood van Duane ging de rest van de band niet bij de pakken neerzitten en binnen vier maanden verscheen het briljante dubbel album Eat a Peach. De titel verwijst naar een uitspraak die Duane graag gebruikte als mensen zich te druk om niks maakte.

Het album Eat a Peach bevat zowel nieuw studiomateriaal wat zonder Duane is gemaakt en een flink porti live werk waar Duane nog op meespeelt. Vooral het ruim een half uur lange "Mountain Jam" is voor liefhebbers van Jam bands om te smullen.

Na de dood van Duane zijn er een onwaarschijnlijk rij live albums uitgebracht waar hij op te horen is. 

Zowel in het legale als grijze circuit is een groot aantal live-albums te vinden waar Duane nog op te horen is.

Aanraders zijn:

• Live at Ludlow Garage: 1970 (1990)
• American University 12/13/70 (2002)
• Live at the Atlanta International Pop Festival: July 3 & 5, 1970 (2003)
• Boston Common, 8/17/71 (2007)
• Live from A&R Studios (2016)
• Down in Texas '71 (2021)

Niet al bovenstaande albums zijn ook op vinyl verschenen en in aantal gevallen zal je je moeten behelpen met een CD of streaming.

Vorig jaar oktober verscheen het live-album The Final Note. Het betreft de laatste opnames waar Duane op te horen is. Historisch gezien zijn dit unieke opnames. De geluidskwaliteit is echter om te janken en als het je om de muziek te doen is kan je beter een album uit het rijtje hierboven kiezen.

The Allmans zijn live sowieso om te smullen, maar het album The Final Note doet geen eer aan deze geweldige muzikant.

Het eerbetoon wat The Allman Brothers in 2003 aan Duane gaven is heel wat indrukwekkender. Toen verscheen het twaalfde en tevens laatste studio-album van de band met als titel Hittin' The Note.

Dit was een door Duane graag gebruikte term. Hij bedoelde daarmee dat je als band als een geoliede machine moet samenspelen. Duane mag dan een geweldige sologitarist zijn geweest hij was vooral een enorme teamplayer en uitstekende frontman.

Op deze dag kies ik een dubbelalbum met daarop een overzicht van de carrière van Duane. Op dit album uit 1972 zowel nummers van Hour Glass, The Allman Brothers, maar ook nummers van onder anderen Aretha Franklin en Wilson Pickett waar hij als sessiemuzikant een bijdrage heeft geleverd.

Uiteraard ontbreekt op dit album het nummer "Layla" niet. Liefhebbers zullen het weten te waarderen dat het hier om een andere mix gaat dan gebruikt is op het album van Derek and the Domino's.

Koffie met Duane en An Anthology.