De Gevangenisdirecteur

Morgen is het de geboortedag van Johnny Cash en dat is een mooie gelegenheid om het thema gevangenisplaten nog eens aan te snijden. Uiteraard moet ik er niet aan denken om zelf in de gevangenis te zitten, maar ik heb een enorme zwak voor platen die daar gemaakt zijn.

In de gevangenis zijn door de jaren heen heel wat albums opgenomen; tijdens optredens, maar ook in cellen of ontspanningsruimtes. Het zijn er bizar veel en het is opmerkelijk hoeveel country-artiesten daartussen zitten. Hier is een aantal bekende gevangenisalbums:

• B.B. King - Live in Cook County Jail
• B.B. King - Live at San Quentin
• Little Milton - Live at Westville Prison
• Jerry Garcia & John Kahn - Live at Oregon State Prison
• Sex Pistols - Live at Chelmsford Top Security Prison
• Sonny James - In Prison, In Person
• Big Mama Thornton - Jail
• John Lee Hooker - Live at Soledad Prison
• Glen Sherley - Live at Vacaville
• Freddy Fender - Inside Louisiana State Prison

Inmiddels zijn er honderden albums verschenen die - al dan niet met publiek - in een gevangenis zijn opgenomen. De meest bizarre gevangenisplaat is wel de bootleg van Charles Manson, met opnames die gemaakt zijn in San Quentin. De albumhoes van deze bootleg is een schaamteloze remake van de hoes van het meesterwerk Pet Sounds van de Beach Boys. Toevallig? Natuurlijk niet!

Hoe bijzonder sommige gevangenisplaten ook zijn, er is voor mij maar één wereldkampioen op dit gebied: Johnny Cash. Op 13 januari 1968 werden de opnames gemaakt voor de dubbelaar At Folsom Prison. Het album verscheen een paar maanden later en werd een megahit; in de VS haalde de plaat maar liefst driemaal platina.

Een jaar later deed Cash het nog eens dunnetjes over met het album At San Quentin. Ook dat album haalde in de VS driemaal platina. San Quentin is eigenlijk een verplicht album voor iedere collectie. Cash had er echter nog niet genoeg van en in 1973 verscheen het album På Österåker. Zoals de naam al doet vermoeden, is dit opgenomen in een Zweedse gevangenis.

Cash maakte het kwartet gevangenisplaten compleet in 2003 met het album A Concert Behind Prison Walls. Deze opnames stammen uit 1974 en zijn vastgelegd in de Tennessee State Prison. Op dit album horen we naast Cash ook Linda Ronstadt, Roy Clark en Foster Brooks. Het album is lang op de plank blijven liggen en een triest detail is dat het pas verscheen amper twee weken na de dood van Johnny...

Deze laatste twee albums zou ik nog graag aan mijn collectie toevoegen. Om vandaag stil te staan bij de geboortedag van Cash, zijn de eerste twee 'jail records' al een geweldig eerbetoon.

50 jaar Pieces of the Sky

De door Gram Parsons ontdekte Emmylou maakte met dit album in 1975 een enorme stap ten opzichte van haar debuut dat vijf jaar eerder was verschenen. Emmylou was achteraf met dit debuutalbum niet heel erg tevreden. 

 

Over deze Pieces of the Sky zal ze zelfs na 50 jaar nog dik en dik tevreden zijn. Het regende bij het verschijnen lovende woorden in de muziekpers.

 

Pieces of the Sky is tevens een album dat Country toegankelijk maakte voor het grote publiek. Van het album verschenen "Too Far Gone" en "If I Could Only Win Your Love" als singletjes.
De eerste werd geen groot succes, maar de tweede single kwam in de Canadese Countrylijsten op nummer 1 en in de VS op 4.

 

Op dit album vinden we en aantal Country klassiekers zoals "Sleepless Nights", "Queen of the Silver Dollar", "Sleepless Nights",  en het heerlijk sentimentele "Coat of Many Colors".

Natuurlijk mag ook het schitterende - en tevens mijn favoriete - "Boulder to Birmingham" niet vergeten worden. Emmylou laat hier horen ook als songwriter het nodige in haar mars te hebben.

Schitterend gezongen met grote overtuiging. Brrr wat is dit goed...........

 

Emmylou zou na deze Pieces Of The Sky een aantal albums uitbrengen die mogelijk nog een streepje meer verdienen zoals Luxury Liner, Elite Hotel en Quarter Moon in a Ten Cent Town.

 

Deze Pieces of the Sky zal echter altijd hoog blijven staan in mijn Emmylou Harris album top 10.

 

Meesterwerk!

 

50 jaar Different Drum

Normaal ben ik niet zo van de verzamelalbums en om er dan aandacht aan te besteden al helemaal niet. Toch is er en rijtje verzamelalbums die een klassieker zijn geworden.

Uiteraard kom je dan bij Their Greatest Hits (1971–1975 van de Eagles wat wereldwijd een van de best verkochte platen is. Uiteraard het rode en blauw album van The Beatles die beide eind vorig jaar een stevige upgrade kregen. 

 

Verder horen in dat rijtje Gold van ABBA, Chronicle van CCR, Changesonebowie van  David Bowie, Greatest Hits van Elton John,  Smash Hits van Jimi Hendrix en uiteraard  Hot Rocks 1964-1971 van The Rolling Stones.

Het gaat te ver om het deze maand jarige Different Drum gelijk maar in dat rijtje te zetten. Toch is Different Drum een album dat eigenlijk in geen enkele collectie mag ontbreken.

 

In 1974 maakte Linda Ronstadt pas zes jaar platen, maar Different Drum was toen al haar derde(!!) verzamelalbum. Het laat mooi zien hoe deze zangeres met haar carrière uit de startblokken is gegaan.

Linda's eerste album was samen met Stone Poneys die we op deze verzamelaar dan ook terugvinden. 

 

Different Drum geeft een prima overzicht van de eerste jaren toen Linda bij Capitol onder contract stond.

Eind 1973 was Linda overgestapt naar Asylum maar Capitol wilde met deze Different Drum toch nog even een graantje meepikken. Toch voelt dit album niet als een commercieel truukje, maar is vooral een heerlijk overzicht van de eerste jaren van een glansrijke carrière. 

De inmiddels 77 jarige Linda is al 10 jaar ernstig ziek en maakt dus geen nieuwe albums meer. Triest voor haar persoonlijk en haar directe omgeving, maar ook triest voor de vele vele fans want van Linda kan geen albums genoeg hebben.

 

Dolly Parton - Rockstar

Zelf ben ik geen uitgesproken fan van Dolly, maar heb wel enorme bewondering voor deze vrouw 

Dolly heeft een onwaarschijnlijke reeks songs geschreven, zelf zo'n 50 solo albums opgenomen en een groot aantal samenwerkingen zoals met Emmylou Harris en Linda Ronstadt. 

Verder heeft Dolly rond en naast de muziek een heel imperium opgebouwd. Of dat allemaal nog niet genoeg is zet ze zich ook nog eens in voor een aantal maatschappelijke doelen.

Ondanks dat alles is het haar gelukt haar privéleven gescheiden te houden van haar bestaan als artiest.

Enorm knap allemaal en voor dit soort mensen maak ik een diepe buiging. Bij mij in de platenkast staan een aantal albums van Dolly en dat was eigenlijk meer dan genoeg.

Tot het album Rockstar vorige vrijdag in de bakken verscheen! Klassieke rocknummers die Dolly in een aantal gevallen uitvoert als een duet met de oorspronkelijke artiest.

Voor Dolly en de betreffende artiesten moet dit echt een geweldig project zijn geweest en het resultaat mag er zijn. Misschien geen album wat ik vaak in m'n cave zal draaien, maar wel heel lekkere muziek voor in de auto.

Daarom heb ik dit keer voor de CD versie gekozen. In dit geval budgettair niet onverstandig want de vinyl versie bestaat maar liefst uit vier platen! Altijd weer mooi zo'n box maar met de Kerst aan de horizon even op de rem.

Bij de CD versie gaat het om twee schijfjes en de meeste nummers zijn dikke meezingers.

Artiesten die langskomen zijn Sting, Warren Haynes, Kid Rock, Elton John, John Fogerty, Paul McCartney, Ringo Star, Melissa Etheridge, Debbie Harry en nog een hele rij wereldsterren.

Met 30 nummers is een album doorgaans wel een zit. De diversiteit aan artiesten zorgt echter voor voldoende afwisseling en daardoor zal het album niet snel gaan vervelen. 

 

Een paar nummers steken er wat mij betreft bovenuit. De versie van "Long As I Can See the Light" samen met John Fogerty krijg ik zelfs wel een beetje kippenvel van. Echt heel goed.

Verwacht op dit album ook geen mierzoete Dolly want met Rockstar geeft ze dit album echt wel een heel legitieme titel.

Ook "I Want You Back" samen met Steven Tyler is echt lekker brute Rock. Let bij dit nummer ook even op het geweldige gitaarspel van Warren Haynes (vorige week nog in Tivoli gezien).

Ook op "Heartbreaker" gaat Dolly met haar collega's lekker los en uiteraard krijgt het ruim 10 minuten lange "Freebird" van Lynyrd Skynyrd een dikke eervolle vermelding. 

Het gaat te ver alle nummers te behandelen maar het is gewoon een heel lekker rockalbum en een heel, heel gaaf project.

Gewoon een erg geschikt album om in de auto (of onder de douche) mee te bleren. Het album behoort vast niet tot Dolly's beste werk, want de jaren gaan tellen. Toch ben ik wel onder de indruk van haar stem. Natuurlijk is dit een album waar productie en mixen tot de max is gegaan. Toch als niet megafan kan ik maar één oordeel geven: TOP!

Het is - mede door de samenwerking met vele wereldsterren - vooral een geweldig inspirerend en energiek album geworden. Rockstar? Reken maar!

 

Overigens lang geen slechte tip voor onder de kerstboom. Integendeel! 

(en stiekem ga ik misschien toch wel de vinylbox kopen)

Waylon Jennings

Het is vandaag de geboortedag van deze in 2002 overleden countrylegende. Jennings had overigens zomaar goed 40 jaar eerder aan de hemelpoort kunnen staan. Het was immers Jennings die op 3 februari 1959 zijn plaats in het vliegtuig beschikbaar stelde aan de zieke Richardson (The Big Bopper). Het vliegtuig verongelukt met daarin tevens Buddy Holly en Ritchie Valens en het gruwelijke ongeluk ging de geschiedenis in als The Day The Music Died.

 

Dat moet toch een raar gevoel zijn als je je stoeltje beschikbaar stelt en het vliegtuig kort daarna verongelukt. Het is overigens niet de enige keer in de pop- en rockgeschiedenis dat zoiets is gebeurd. Bekend is natuurlijk Clapton die zijn stoeltje in de heli beschikbaar stelde aan Ray Vaughan. Een andere tragische gebeurtenis is die rond Randy Rhoads (Ozzy Osbourne), Randy had vliegangst en wilde beslist niet vliegen en werd toch een keer overgehaald en het ging ook gelijk mis.

 

Genoeg over vliegtuigongelukken en terug naar Waylon Jennings die toch beschouwd mag worden als een van de toonaangevende countryartiesten. Binnen de Country was Jennings een groot ambassadeur van de Outlaw Country en sommige fans zullen hem zelfs als een van de uitvinders beschouwen.

 

Jennings heeft een zeer indrukwekkende catalogus bij elkaar gespeeld met 45 studio albums, 5 live albums en een 30 tal verzamelalbums. Totaal bracht Jennings zo'n 100 (!!!) singles uit die nagenoeg allemaal in de bovenste regionen van de country charts terecht kwamen.

Naast zijn indrukwekkende lijst aan solo werk mocht Jennings graag samenwerken met anderen zoal met Willie Nelson waarmee hij een vijftal albums maakte.

 

Persoonlijk vind ik de meest aantrekkelijke samenwerking die met The Highwaymen. Deze supergroep bestond naast Jennings uit Johnny Cash, Kris Kristofferson en Willie Nelson.
Alleen voor die affiche maak je al een hele, hele diepe buiging en een dergelijke samenstelling noemen we dan ook een supergroup.

The Highwaymen maakte drie officiële albums en er verschenen maar liefst vijf verzamelalbums. Naast deze officiële albums - en dat zie je bij alle supergroepen - verschenen er de nodig bootlegs en unofficial releases zoals dat zo mooi heet.

Zo ook deze Aberdeen Fm 1992. Duidelijke titel en jaar. Voor wie het allemaal echt wil weten: Aberdeen Exhibition and Conference Centre op 13 april 1992.

Het getalenteerde kwartet speelt die avond voor een live publiek een setlist van 17 nummers waarvan er 15 op dit album zijn verschenen. Omwille van de speelduur van een LP moesten twee nummers sneuvelen.

Dat terwijl de platenmaatschappij Cult Legends toch haar best gedaan heeft om de speelduur te optimaliseren want op de hoes worden beide kanten aangeduid met Side A.

Dit soort foutjes zie je vaak bij dit soort schimmige maatschappijen. Dat doet echter niets af van het enorme luisterplezier dat dit album geeft.

 

Waylon Jennings...........met nog drie toppers! 

Gemiste Kansen #011

Over dit album kan ik maar één ding zeggen: wat een gemiste kans dat dit niet op vinyl is uitgegeven. Het gaat hier om een tribuut aan de in 1973 veel te jong overleden Gram Parsons.
Uitvinder van de Country Rock en The Byrds aangezet tot een subliem meesterwerk wat gezien mag worden als een geboortekaartje voor deze heerlijke muziekstroming.

 

Op dit tribuut album een 14 tal nummers waarmee Parsons bekend is geworden en vertolkt door een keur aan artiesten. 

Uiteraard horen we meermaals Emmylou Harris die zich pas na de dood van Parsons realiseerde hoe verliefd ze eigenlijk op hem was.

Verder horen we op dit album uit 1999 David Crosby, Lucinda Williams, Elvis Costello, Sheryl Crow en Chris Hillman om de bekendste artiesten even te noemen.

Een heerlijke setlist en smullen voor de fans van deze muziekstijl. Na het luisteren van dit album heb je wel gelijk een niet te onderdrukken drang al je albums van Gram Parsons uit de kast te trekken.

Toch is het wat mij betreft een zwaar gemiste kans dat dit album niet op vinyl is uitgebracht. 

 

Return Of The Grievous Angel / A Tribute To Gram Parsons

Pretenders & Emmylou Harris - She
Cowboy Junkies – Ooh Las Vegas
Beck & Emmylou Harris – Sin City
Evan Dando & Juliana Hatfield – $1,000 Wedding
The Mavericks – Hot Burrito #1
Chris Hillman & Steve Earle – High Fashion Queen
Sheryl Crow & Emmylou Harris – Juanita
Elvis Costello – Sleepless Nights
Lucinda Williams & David Crosby –    Return Of The Grievous Ange
Wilco – One Hundred Years From Now
Whiskeytown – A Song For You   
Gillian Welch – Hickory Wind
The Rolling Creekdippers – In My Hour Of Darkness

Elvis Forever

Het is vandaag 45 jaar geleden dat Elvis Presley overleed. Het is niet direct muziek dat ik dagelijks opzet, maar we kunnen onmogelijk negeren welke enorme impact Elvis op de hedendaagse muziek heeft gehad.
Niet alleen als zanger maar ook als performer en in de beginjaren deden TV zenders maar wat hun best om de sexy danspasjes van Elvis buiten beeld te houden.

Er zullen ook maar weinig artiesten zijn waar zoveel imitators van rondlopen. Aan dat laatste is in Las Vegas recent een halt gehouden, want Elvis huwelijken zijn niet meer toegestaan. Toch is het bijna onwerkelijk dat 45 jaar na de dood van een artiest mensen nog willen trouwen als of door Elvis. Dan heb je wel een beetje indruk gemaakt!

De impact die Elvis heeft gemaakt in de muziek en entertainment wereld is bizar. Daarom niet verwonderlijk dat het gerucht dat Elvis nog zou leven jarenlang hardnekkig is rond blijven dolen en werd zelfs recent nog in reclames gebruikt.

Voor veel fans is Elvis dan ook nooit doodgegaan..............Elvis Forever!

Pam Tillis

Vandaag bereikt Pam de pensioengerechtigde leeftijd maar ik heb niet het idee dat Pam haar gitaar aan de wilgen gaat hangen.

Pam is geboren in Nashville-Tennessee en als je dan een beetje kan zingen staat je carrière wel vast. Pam heeft er inmiddels een carrière van 45 jaar als Country zangeres opzitten, maar is in Nederland nauwelijks bekend.

In de VS is Pam echter onwaarschijnlijk populair. Haar grootste successen zijn de albums Homeward Looking Angel (1992) en Sweetheart's Dance (1994). Van deze albums kwamen respectievelijk vier en van singels waarvan "Mi Vida Loca (My Crazy Life)" een nummer 1 hit werd. Persoonlijk vind ik dat een van de wat tammere nummers van Pam.

Ik ben ook geen heel groot fan van de wat zoete Country, maar Pam kan doorgaans wat pittiger zingen dan we in dit genre gewend zijn.

Pam heeft 13 studio albums gemaakt en er zijn zes officiële verzamelalbum van haar verschenen. Echt indrukwekkend zijn de cijfers als het om muziekvideo's en singeltjes gaat: 25 en 45!

 

Helaas is in dit deel van de wereld het haast onmogelijk om aan vinyl te komen met Pam Tillis als het überhaupt al bestaat. Ik hoef ook geen 10 platen van haar, maar juist door haar net wat pittigere aanpak van dit genre spreekt mij haar werk enorm aan.

Het behoeft geen betoog dat Pam een groot aantal prijzen heeft gewonnen. Daarnaast kunnen we Pam een aantal keren op het witte doek bewonderen. Ze speelt in een aantal films en is ook te zien in afleveringen van L.A. Law en Promised Land. 

Verder is Pam producer en heeft ze een eigen platenlabel. Bezige dame!

Wie het werk van Pam weet te waarderen doet z'n oren ook een plezier eens naar de samenwerking met Lorrie Morgan te luisteren.

Ik ken een stuk of zes albums van Pam en RhineStoned uit 2007 is mijn favoriet. Net iets minder pure Country en de Folk invloeden met de pittige stem van Pam maken dit album tot mijn favoriet.

Helaas niet op vinyl beschikbaar.

Pam Happy Birthday!

Roses in the Snow

Vanmorgen zullen ondanks de waarschuwingen heel wat mensen op hun neus hebben gekeken. Pak sneeuw op de auto's en witte tuinen. Het komt niet heel vaak voor dat er zoveel sneeuw valt in april maar het is ook weer niet heel bijzonder. Zo heb ik in militaire dienst in het tweede deel van de jaren 70 met een oefening in april een flink pak sneeuw op m'n puptentje gekregen. 

Wielerliefhebbers zoals ik herinneringen zich vast de sneeuwedities van Luik-Bastenaken-Luik in de jaren 80 van de vorige eeuw. Met 1980 als episch hoogtepunt en we schrijven.....20 april! Slecht 21 renners kwamen in het winterse landschap aan de finish! 

 

Toen ik vanmorgen uit het slaapkamerraam keek kreeg ik wel gelijk inspiratie voor een prima plaat. Bij de buurman in de tuin stak uit de sneeuw een stukje rozenstruik...............

Dus Roses In The Snow van Emmylou Harris voor bij de koffie uit de kast gehaald. Het was in 1980 haar zevende studio album. Een album waar Emmylou toch wat meer haar vleugels ging uitslaan.

 

Haar debuut Gliding Bird uit 1969 mag wellicht als een Folk album worden betiteld, maar daarna kwamen er vijf vrij pure Country albums. Uitstekende platen overigens. 

Zelf ben ik niet zo'n fan van het hele zoete Country werk, maar de albums die Emmylou maakte zorgde dat ik toch ineens geraakt werd door deze muziekstijl.

Dat heeft natuurlijk ook te maken met haar waanzinnig stem. Wat kan die vrouw toch zingen.

 

Op Roses in the Snow verzet Emmylou duidelijk haar bakens en is er ruimte voor een flink potje Bluegrass. Ook invloeden uit andere muziekstijlen zorgen dat Emmylou met dit album een van haar vele meesterwerkjes heeft afgeleverd.

Het album begint met de titelsong "Roses in the Snow" en Emmylou laat met een stevige Bluegrass gelijk horen dat het menens is. Wie in de achteruitkijkspiegel kijkt kan haast niet anders bedenken dat de keuze voor dit nummer alles te maken heeft met het verlies van Gram Parsons.

Het nummer is niet door Emmylou geschreven maar door Ruth Franks. Dat neemt niet weg dat het lastig om de associatie achterwege te laten.

Na dit up-tempo nummer volgt het gevoelige en intense  "Wayfaring Stranger" en dan staat bij mij het kippenvel na tientallen luisterbeurten nog steeds op m'n armen. Er komen dan nog acht schitterende nummers en eigenlijk zit er niks tussen wat niet de moeite is.

 

Emmylou bediend zich op dit album van uitsluitend covers en traditionals, maar doet dat echt op een weergaloze wijze.  "The Boxer" van Simon & Garfunkel is van dit duo echt een meesterwerk, maar Emmylou doet niet onder met haar versie. Integendeel!

Op dit album werken ook nog eens een aantal heel grote namen mee zoals Dolly Parton, Johnny Cash, Willie Nelson en Linda Ronstadt.

 

Tien nummers lang heeft Emmylou je bij de lurven en dit album verdient het niet om als muzikaal behang door het leven te gaan. Weg met de telefoon, weg met je tablet en geniet een half uur van dit fraaie en vooral intense album. 

 

Dat half uur is wellicht ook het enige minpunt van dit album. Met gemak hadden er twee nummers extra op gekund. 

De heruitgave op CD uit 2002 heeft wel twee extra (bonus) nummers, maar die hadden ook prima op de oorspronkelijke LP gepast. Beetje gemiste kans maar verder is dit album smullen, smullen en nog eens smullen. Emmylou op haar best!

Emmylou Harris

Gister teruggekomen van een weekje wintersport. Een warm onthaal door de thuisblijvers, maar ik snak na zo'n week ook wel weer naar wat fatsoenlijke muziek.

Zelf ben ik niet zo van de apres-ski en alleen de muziek al zorgt dat ik mij er niet helemaal op mijn gemak voel. Ik mag graag een drankje drinken na het skiën, maar speel dan lekker Blues, Rock desnoods wat tamme pop.

 

Als ik dan keihard "MAX VERSTAPPEN", "MAX VERSTAPPEN", "MAX VERSTAPPEN" op een discobeat uit een kelder hoor komen hoef ik mij totaal niet te beheersen. Welk parallel universum we ons ook gaan voorstellen............ik loop echt voorbij.

Ook na drie refreinen van "Jan Pilleman Otze" wordt ik niet vrolijk, ondanks dat de muziek gepikt is uit de wat serieuzere hoeken van de muziek.

Uiteraard gun ik een ieder z'n plezier maar ik ben blij dat ik weer een stukje muziek mag draaien wat beter bij mij past.

In de auto zit ik dan 1200km lang te bedenken welke plaat ik als eerste ga draaien. Dat heb ik al vanaf het moment dat ik als puber mijn eerste koffergrammofoon had. 

Onderweg veranderd de keuze tientallen malen. Dat is echt van dat gedrag van een kind met 1 Euro in een snoepwinkel die maar niet kan kiezen.

De keuze is uiteindelijk gevallen op Emmylou Harris. Niet op één specifiek album maar gewoon een dozijn. Ik ben geen uitgesproken Country fan maar het werk van Emmylou kan ik echt geen genoeg van krijgen.

Als puber net al vele van mijn soort- en lotgenoten was ik uiteraard verliefd op Emmylou. Het uiterlijk van een godin en zingen als een engel................ je zou er haast gelovig van worden.

Verliefd is trouwens een understatement want ik had zomaar uit kunnen groeien tot een hele nare stalker..............

Emmylou is ontdekt door Gram Parsons die in 1973 veel en veel te jong (cynisch: hij haalde 27 club niet eens) overleed. Een gebeurtenis die haar zwaar aangreep, mede omdat ze zich toen pas echt realiseerde dat ze verliefd was op Gram.

Emmylou heeft een meer dan indrukwekkende catalogus bij elkaar gespeeld. Een carrière die begon in 1969 en 26 reguliere studioalbums heeft opgeleverd. Verder vier live albums, een kerstalbum en een groot aantal verzamelalbums.

Naast haar eigen solowerk heeft Emmylou met een zeer groot aantal artiesten samengewerkt. Zo heeft ze met Dolly Parton en Linda Ronstadt een tweetal albums gemaakt en verscheen van het drietal in 2016 een indrukwekkend verzamelalbum.

Met Linda Ronstadt maakte Emmylou in 1999 het schitterende album Western Wall: The Tucson Sessions. Smullen om deze twee nachtegalen aan het wek te horen.

Ook de moeite zijn de albums die Emmylou met Rodney Crowell heeft gemaakt.

Daarnaast is Emmylou te horen op een onwaarschijnlijk aantal albums van andere grote uit de muziek. Uiteraard op albums van Gram Parsons en Emmylou is ook te horen op albums van Bob Dylan, Neil Young, Elvis Costello, Willie Nelson, Sheryl Crow, Dan Fogelberg,Lucinda Williams en vele, vele anderen. 

Een indrukwekkende carrière en de lijst met prijzen wat Emmylou heeft gewonnen komt geen einde aan. Alleen bij de Grammy's haalde Emmylou al 48 nominaties waarvan ze er 14 wist te winnen en de lijst van Country prijzen is onwerkelijk lang.

Om de autobahn-stress (het viel mee) definitief de rug toe te keren heb ik vandaag gedoopt tot Emmylou-Harris-ontstress-dag................ Een dozijn uit de kast dan maar......

Elvis Presley

Het is vandaag de geboortedag van Elvis. In augustus is het al weer 45 jaar geleden dat Elvis op 42 jarige leeftijd overleed. Bijna onwerkelijk als je er over nadenkt.

Zelf ben ik geen uitgesproken Elvis fan en al helemaal geen kenner. Ik heb een paar films met Elvis gezien en die waren - in de tijdgeest van toen - best aardig. Ik heb een rijtje albums van hem staan en ik vind ook beslist dat hij in iedere collectie thuishoort.

Elvis heeft een zeer nadrukkelijk rol gespeeld in de ontwikkeling van de moderne muziek. Voor mij persoonlijk is het geen muziek die ik opzet als ik lekker muziek wil luisteren maar we kunnen er ook niet aan voorbijgaan. Daar is de impact van Elvis veel en veel te groot voor geweest.

Zelf draai ik Elvis toch vooral als sentiment en suikerspinnen het hoogste woord voeren.

Toch mag zo'n dag als vandaag niet voorbij gaan zonder even bij Elvis stil te staan. Dus koffie met Elvis........... ik had vroeger een buurmeisje die zou daar een moord voor gedaan hebben.....

Op de een of andere manier heb ik toch nog behoorlijk wat Elvis verzameld. Met uitzondering van een kerstalbum zijn al die albums meegelift in collecties die ik van andere heb overgenomen. 

Elvis heeft een forse catalogus bij elkaar gezongen maar als ik om mij heen kijk zie ik dat bij de meeste muziekliefhebbers het vooral verzamelalbums en the best of albums het populairste zijn.

Zelf ook maar een van die verzamelalbums opgezet. Gewoon lekker zo'n hele rij hits.

Album wat nu opstaat heeft de titel Elvis Forever en los of je wel of geen fan bent, is dat natuurlijk ook wel een beetje zo. Niet meer weg te denken in de geschiedenis van de moderne muziek: Forever!

R.I.P. Don Everly

Vanmorgen kwam het nieuws dat Don Everly gister is overleden. Samen met zijn broer Phil vormde hij het succesvolle duo The Everly Brothers.

Vooral eind jaren 50 en in de jaren 60 behaalde de twee broers het ene na het andere succes. De twee broers speelde vooral Rockability en Rock & Roll maar maakte regelmatig een uitstapje richting Country.

Totaal maakte het tweetal 21 albums en brachten maar liefst 75 singletjes uit. De twee broers zijn voor veel muzikanten een inspiratie geweest en kunnen zonder meer beschouwd worden als een van de meest invloedrijke duo's in de moderne muziek.

Phil de jonger broer van Don was op 3 januari 2014 overleden. Nu Don ook naar de Rock & Roll hemel is wordt er toch een unieke periode afgesloten.

Negen tot Vijf

Op dit moment kamp ik met een behoorlijke blessure waardoor ik vorige week niet op kantoor ben geweest. Normaal ben ik iedere week één dag op kantoor.
Strikt genomen zou ik altijd thuis kunnen werken, maar na 50 jaar werk ik niet meer voor het geld maar vooral om deel te nemen aan de maatschappij. 

Door de Corona is er een schema wie op welke dag op kantoor mag komen. Dat schema rouleert zodat je regelmatig andere collega's ziet. 

Gewoon lekker kantoorsfeer. Als je dat overigens niet kan zeggen is het tijd om wat anders te zoeken. Het leven is te kort om bij een baas te blijven hangen waar je het niet naar je zin hebt.

 

Kantoor is doorgaans van 9 tot 5. Voor het eten daar dan maar even een plaatje bij gezocht.

Zelf ben ik geen groot fan van de wat zoete Country en deze plaat is meegelift in een partij die ik jaren terug heb gekocht. Toch blijf ik voorstander om zo nu en dan eens een plaat op te zetten die wat buiten je vaste stramien valt. 

Dat heeft mijn muzieksmaak serieus verbreed (vooral naar Jazz en Latin) maar heeft er ook voor gezorgd dat het met sommige artiesten nooit wat gaat worden.

 

Met Dolly heb ik geen probleem wat niet wegneemt dat ik er nooit bewust een album van zal koppen. Komt het aanwaaien is dat prima waarbij twee a drie platen van haar in de collectie voor mij echt wel genoeg is.

Toch kunnen we over Dolly Parton maar één ding zeggen: topartiest! Bizar knap wat deze vrouw heeft opgebouwd. Ook heel speciaal hoe ze ondanks alle kitsch en uiterlijke vertoningen zo enorm maatschappelijk betrokken is. Mooi voorbeeld om niet te snel te oordelen over iemand op basis van oppervlakkige waarnemingen. Juist iets waar we wereldwijd - mede door de sociale media - de grootste hobby van hebben gemaakt.

 

Na een dagje kantoor...........het album 9 to 5 and Odd Jobs uit 1980.

 

Chris Stapleton

Deze songwriter en producer maakt gelukkig zo nu en dan zelf ook een album. Stapleton heeft namelijk een geweldige Soulfull stem en het zou doodzonde zijn als hij alleen maar liedjes zou zitten te schijven. Door zijn stem is de Country die hij speelt overigens nauwelijks nog als zodanig te bestempelen.

 

In Country scene is Stapleton een hele grote meneer en heeft veel nummers voor anderen geschreven die een hit zijn geworden.

Daarnaast is Stapleton een uitstekend producer en in Nashville weet iedereen hem dan ook te vinden.

Country is één van de oudste muziekstijlen binnen de moderne muziek en bevat veel varianten. Wie op zoete Country niemendalletje zit te wachten moet het album van Stapleton maar aan zich voorbij laten gaan.

Op het debuut Traveller uit 2015 laat Stapelton vier kantje lang horen waarom het een erg goed idee is dat hij solo-albums is gaan maken,

Liefhebbers hadden Stapelton mogelijk al horen zingen bij bandjes waar hij heeft gespeeld zoals The Steel Drivers (Bluegrass) en de The Jompson Brothers (Southern Rock). Toen wisten we al dat we met een megatalent te maken hebben.

Op  het album Traveller gaat Stapelton geheel zijn eigen weg. Stevige Country maar door de Soulfull stem kan je er zomaar het label Southern Soul of zelfs Blue Eyed Soul opplakken.

In Nederland is Stapleton niet erg bekend maar dit album haalde in Amerika ruim zesmaal (!!!) platina. Voor het aantal prijzen (oa vijf Grammy's) die Stapleton heeft gewonnen is inmiddels een aparte Wiki pagina!

Stapleton wist twee jaar geleden de Top 2000 binnen te dringen met het geweldige "Tennessee Whiskey".

Ik snap dat de Country fans Stapelton graag opeisen, want zo'n talent wil ieder in z'n gelederen. Toch zal voor de doorsnee muziekliefhebber het nummer "Tennessee Whiskey" niet als Country worden ervaren en zullen daar eerder het etiket Soul of zelfs Blues aan geven.

"Tennessee Whiskey" is te vinden op dit album maar zo staan er nog wel een aantal van die pareltjes op dit album.

Wat mij betreft is Stapleton - die vorig jaar z'n vierde solo-album uitbracht - dan ook veel en veel meer dan een doorsnee Country artiest. De diversiteit die hij zoekt in muziekstijlen in combinatie met zijn geweldige stem zijn champagne voor de oren.

Tranquil Valley Roamers

Deze week kreeg ik van een vriend een paar verzamelalbums. Nu ben ik niet zo van de verzamelalbums maar als ik er een paar krijg gebruik ik deze graag als inspiratie.

 

Tussen die platen zat ook een plaat van Tranquil Valley Roamers met als albumtitel Country & Western Hits. Ik had van deze groep nog nooit van gehoord dus zoeken op het Woeste Wilde Web..............

Ik kom het album tegen bij Discogs (LP en CD database) en een paar vage Marktplaats-achtige sites. Verder kan ik over het album en de Tranquil Valley Roamers helemaal niks maar dan ook niks vinden.

 

Juist omdat ik er niks van kan vinden groeit de nieuwsgierigheid. De voorkant van de hoes geeft weinig info. Naast de naam van de groep en de album titel geeft de voorkant van het album geen geheimen prijs.

Op de cover een prachtige mevrouw en de foto ook wel een heerlijk tijdsbeeld. De dame in kwestie houdt op een wat gevaarlijke wijze een revolver vast. Uitkijken dus!

Verder zien we nog een logo met Grand Gala Stereo.

 

 

Dat logo treffen we ook aan op de achterzijde van de hoes. Daar een overzicht van de nummers:

 

Side 1

All The Good Times     

Freight Train     

On Top Of Old Smokey     

She'll Be Coming 'Round The Mountains     

East Virginia     

Old Folks At Home

 

Side 2
Goin' Up Cripple Creek

Cottonfields

There's A Tavern In The Town

Rye Whisky

Texas Rose

Little Maggie 

Vrij basic en standaard Country nummers maar de vraag wie we hier horen zingen en spelen overheerst en blijft vooral onbeantwoord.

Op de hoes nog wel de namen van de fotograaf en ontwerper van de hoes. Beide namen kom ik in de Discogs database bij andere albumhoezen tegen dus zijn beide geen onbekende in de muziekwereld.

Van designer Eric Wondergem kom ik verder niet veel tegen, maar fotograaf Frits van Swoll leidt tot een mooi spoor. Sterker van Frits is een heuse Wiki pagina!

Frits is naast fotograaf ook muziekproducent en begon ooit bij Polygram. Foto's van Frits haalde zelfs album covers van grote namen als Miles Davis.

Zelf is hij een liefhebber van Jazz maar professioneel als producent ook in actie voor bijvoorbeeld Italo Disco.

Als fotograaf kreeg hij naast internationale Jazz artiesten ook vele Nederlandse artiesten voor de camera zoals Bonnie St. Claire, The Golden Earring, Benny Neyman, Lenny Kuhr, Jules de Corte.

Dit laat tevens zien over wat voor een enorme tijdlijn deze fotograaf actief is geweest.

Naast de fotocamera wist Frits ook de weg naar de videoclip te vinden en maakte clips voor Anouk en  Direct.

Een van de beroemdste - in Nederland dan toch - foto's die Frits heeft gemaakt is de cover van het album Hoe Sterk Is De Eenzame Fietser van Boudewijn de Groot.

Die foto heeft ook de cover gehaald van het fotoboek dat Frits in 2018 heeft uitgegeven. Het fotoboek kreeg als heerlijke titel Vinyl In Stills. Het boek bevat foto's die Frits heeft gemaakt voor albumcovers  maar nu in een prachtige zwart/wit bewerking.

 

Het album waar ik deze zoektocht mee begon heeft beslist veel boeiende zaken opgeleverd, maar ik weet nog steeds niet wie de Tranquil Valley Roamers zijn........

Don Everly

De oudste van de twee Everly Brothers doet er vandaag een jaartje bij. Phil de 2 jaar jongere broer van Don is in 2014 overleden.
Het legendarische zang- en gitaarduo scoorde vooral eind jaren 50 en begin jaren 60 de ene na de andere hit. Dat is een beetje voor mijn tijd, maar je moet als muziekliefhebber wel onder een steen hebben gezeten om niet bekend te zijn met deze hitmachine.

De broers speelde als duo tussen 1957 en 1973. Daarna gingen ze beide hun eigen weg om tussen 1983 en 1988 weer als duo te spelen.

De eerste periode kennen we van hits als Bye Bye Love, Let It Be Me, Wake Up Little Suzie en Cathy's Clown. In de tweede periode scoorde de broertjes met On the Wings of a Nightingale nog een hit.

De Everly Brothers speelde vooral Rock & Roll, Rockability en Country. Veel close harmonie, beide op gitaar en haartjes keurig naar achter en meestal netjes in het pak.
De broers hebben beslist een groot aantal andere artiesten beïnvloed zoals Simon & Garfunkel en vele andere duo's.

Ondanks hun nadrukkelijke positie in de geschiedenis van de moderne muziek vinden we ze niet meer terug in de Top 2000.
Bij de introductie in 1999 stonden The Everly Brothers met maar liefst negen nummers in de Top 2000. In begin werd deze lijst der lijsten ook wel een lijst voor ouwe mannen genoemd. Niet meer voor de Everly's want sinds 2015 staan ze met geen enkel nummer in deze lijst. Jammer!
Negen nummers is misschien wat overdreven, maar geen doet totaal geen recht aan wat deze mannen voor moois hebben gemaakt.

Voor het slapen gaan nog even een lekkere verzamelaar van de broertjes.

Don Happy Birthday!

Howard and David

Geen quizvraag. Maar gewoon leuk testje.
Geef gewoon even gevoelsmatig antwoord.
Hoeveel studioalbums hebben Howard and David gemaakt?

Die hele Country hoek gaat toch aan ons voorbij. Nu snap ik dat niet ieder op die hele zoete Country zit te wachten.
Hoewel een keer wegzwijmelen bij Dolly is ook niks mis mee.

De Bellamy broertjes hebben toch wel een eigen positie weten te verwerven.
Gram Parons had ons allen geleerd dat Country en Rock prima samen gaan. In Byrds maatjes Roger en Chris had hij geweldige sponsors.
De Eagles populariseerde het concept en Poco blijf ik zien als eens van de bewakers van het concept.
The Allman Brothers waren al niet vies van muziekstijlen mengen en Rock , Blues en Jazz hadden ze al in de blender gedaan. Ze gooide er nog een deel Country in en we waren getuigen van de geboorte van de Southern-Rock.
Ook iemand als Neil Young was niet bang om Country aan de Rock toe te voegen.
Naast muziekstijlen die uit twee andere muziekstijlen bestaan zoals Folk-Rock, Blues-Rock en Country-Rock onstond er zelfs een mix van velen van die stijlen en wordt aangeduid als Americana.

Aan de Rock kant was dus een enorme waaier aan muziekstijlen ontstaan met invloeden van de Country.
Maar ook in de Country muziek is heel veel diversiteit.
Ik weet daar niet zo heel veel van. Kan je ook een leven aan wijden!
Maar er zijn stijlen als Outlaw, Truck-driver Country (kennen jullie die nog?), Bluegrass, Canadian Country, Brit Country, Hillbilly.....het is bizar hoeveel stromingen er zijn.
De broertje Bellamy zitten iets meer aan de Country kant maar flirten met Rock, Pop en Folk.
Als we ze moeten oormerken is het vooral Country-Pop.

In Country-Pop zijn ze ook bizar groot met indrukwekkende verkoopcijfers.
Maar hoeveel studioalbums hebben die gasten gemaakt?
Niet Googelen gewoon even gokken.

Gewoon lekker op de zaterdagochtend.