Dewey Martin

Het is vandaag de geboortedag van deze in Canada geboren drummer. Martin is in 2009 op 69 jarige leeftijd overleden wat we toch te jong mogen noemen.

Martin heeft in een aantal bandjes gespeeld voor hij gevraagd werd om drummer te worden bij de legendarische Buffalo Springfield. 

Martin drumt op alle drie de albums die deze superformatie heeft uitgebracht, maar op het laatste album Last Time Around is hij slechts op 5 van de 12 tracks te horen.

De titel van het album deed al vermoeden dat het niet erg meer boterde. Voor het derde album in de winkel lag was Buffalo Springfield helaas al ter ziele.

Dewey Martin heeft nog geprobeerd met een aantal andere muzikanten onder de naam Buffalo Springfield een doorstart te maken. Ego's Stephen Stills en Neil Young konden zich daar niet in vinden en wisten dat te blokkeren.

 

Martin wilde het echter niet loslaten en zocht allerlei wegen om toch iets te doen met de naam Buffalo Springfield.

Alle door- en herstarts zoals New Buffalo Springfield, Buffalo Springfield Again (naam van een band dus) en Buffalo Springfield Revisited moeten toch vooral beoordeeld worden als wat geforceerd vast houden aan die "goede oude tijd". 

Geen van die trajecten heeft ook iets opgebracht wat maar in de buurt komt van wat ooit een band was die de potentie had om een van de meest legendarische bands te worden.

Dat alles had overigens niks te maken met de kwaliteiten van Martin als drummer. De Canadees was gewoon een uitstekende drummer en heeft in de periode voor en na Buffalo Springfield veel uitstekend sessiewerk gedaan.

Zo heeft hij gedrumd bij The Everly Brothers,,The Monkeeys, Carl Perkins, Charlie Rich en Roy Orbison. Als je door dat soort artiesten wordt gevraag heb je echt wel wat in je mars

Nog wel een mooi detail zijn een aantal namen van bandjes waar Martin in het begin van z'n carrière heeft gespeeld. Wat te denken van Lucky Lee & The Blue Diamonds? Of van Sir Raleigh & The Coupons?

Heerlijke namen toch?  

Jammer dat Martin een groot deel van z'n carrière bezig is geweest om een plantje water te geven wat al heel lang dood was. Z'n energie op iets nieuws richten had wellicht meer opgeleverd zoals bij de andere ex-leden.

Dat wat Dewey met Buffalo Springfield gemaakt heeft blijft echter een van de mooiste erfenissen in de geschiedenis van de moderne muziek. 

Voor het eten even een schitterend verzamelalbum van deze legendarische band. 

Met achter de drumkit: Dewey Martin!

 

Stephen Stills

Vandaag wordt Stephen 79 jaar en wat een enorme catalogus heeft deze man bij elkaar gespeeld. Van heel jong af aan was ik al een groot fan van Stephen Stills.

Niemand anders ook dan Stills heeft mij door de diepste putten van het liefdesverdriet gehaald.

 

Ok......en een paar goedkope flessen whisky.
 

Met name de songs die Stephen in de beginperiode met CS&N heeft gemaakt deden het erg goed bij mij als het verdriet om de liefde haar zwartste vormen aannam.

De “wond” die Judy Collins bij Stills achterliet was voor hem blijkbaar inspiratie voor een enorme rij prachtige songs. Songs die naadloos aansloten op mijn persoonlijke ellendige gevoel..

De eerste groep waar Stills deel vanuit maakt waren de Au Go Go Singers. Er schijnen wat platen (zelfs CD’s) van te zijn maar ik ben ze nog niet tegengekomen.  Ook heeft hij even deel uitgemaakt van The Company.
Echt serieus werd het toen Stills met oa Neil Young, Richie Furray en Bruce Palmer met de legendarische Buffalo Springfield uit de startblokken ging. Stills zorgde voor deze band al snel voor een hit met "For What It's Worth". 

Aanvankelijk niet op het debuutalbum, maar toen het een succes werd is dit nummer alsnog toegevoegd.
Het kon een hele, hele, hele grote band gaan worden! En zoals ze zelf eens gezegd (interview UNCUT) hebben: “We waren zeker zo goed als de Beatles, alleen wij hadden geen Epstein”

Ik denk dat ze gelijk hebben.
Ego’s en krakkemikkig management lieten de teller van het aantal albums niet verder komen dan drie. Wel drie meesterwerken.

Wil je je beperken tot één album dan is het verzamelalbum Retrospective een erg goede keuze, maar het absolute topalbum van Buffalo Springfield is toch Buffalo Springfield Again.
Probeer daar de mono versie van te pakken te krijgen. Geloof me die is een stuk beter dan de stereo. Stereo was in die begintijd toch meer een effect en op de stereo versie klinkt het of de groep al uit elkaar aan het gaan is. Twee in de linker hoek en twee in de rechter hoek,
De mono versie brengt het geheel toch meer bij elkaar. Stills bijdrage op deze plaat zijn oa "Bluebird" en "Rock and Roll Woman" wat hij special voor Grace Slick heeft geschreven.

Na het uiteenspatten van Buffalo Springfield begon Stills samen met David Crosby (ex-Byrds) en Graham Nash (ex Hollies) de supergroep Crosby, Stills & Nash. Hun debuut album uit 1969 behoort nog steeds tot een van de klassieke rockalbums.
Hier is Stills ook op z’n best als het om liefdesverdriet gaat. Stills leverde voor dit album pareltjes als "Suite: Judy Blue Eyes", "You Don't Have to Cry", "Helplessly Hoping" en "49 Bye-Byes".

De wrijving met Neil Young was weer wat gezakt en Neil voegde zich bij het trio om het klassieke album Deja Vu op te nemen. Hoewel de plaat als een harmonieus geheel klinkt is het vooral plakken en knippen geweest en heeft het viertal elkaar nauwelijks gezien tijdens de opnames. 

Met "Carry On" en "4+20" leverde Stills weer een paar prachtige composities aan.
Op de foto de witte hoes. Er is ook een zwarte geweest. Beide goedkopere versies van de oorspronkelijke hoes met leereffect.
Hierna maakte Stills met CSN(Y) nog diverse albums. Goed, aardig, leuk maar het niveau van de eerste twee platen werd nooit meer gehaald.

Voor Stills was inmiddels ook een soloperiode aangebroken. Met name de albums Stephen Stills en Stephen Stills 2 zijn pareltjes. Met nummers als "Love the One You're With" en "Change Partners" was Stills duidelijk een andere weg ingeslagen om liefdesverdriet te verwerken.

Bij groepen als Buffalo Springfield en CSN(Y) had Stills altijd het gevoel dat het ZIJN groep moest zijn.
Dat leverde veel gezeik op en Stills is toch meermaals op zoek geweest om een eigen groep op te richten. Hoewel de band maar twee albums heeft gemaakt deed Stills met Manassas een geweldige zet.
Het debuutalbum van Manassas is een absolute topplaat. Een conceptalbum met vier kanten met een eigen thema. De opvolger Down The Road was wellicht wat minder, maar de Zuid Amerikaanse invloeden op die plaat maakte deze dan wel weer heel origineel.
Met het album Stills maakte Stephen nog een goede plaat maar daarna ging het toch te goed met hem. Aardige platen maar te weinig liefdesverdriet om pareltjes op te nemen.

Een plaat (1968) die een beetje in de zijlijn valt is Super Session. Samen met Al Kooper en Mike Bloomfield een heerlijke sessie plaat voor liefhebbers van gitaar. 

Hoewel Stephen Stills en Neil Young regelmatig elkaar in de haren vlogen was de artistieke aantrekkingskracht keer op keer groot. Een van die resultaten vinden we terug in The Stills & Young band. Voor twee van dit soort giganten toch een album wat onder de maat is. Goed maar niet super.

Toch trok Stills ruim na de pensioengerechtigde leeftijd nog een aantal keer naar de studio om een paar prima albums af te leveren.
Twee platen daarvan met z’n “hobby” bluesband The Rides. Samen met gitarist Kenny Wayne Shepherd (oa bekend van de G3) en toetsenist Barry Goldberg. 

Twee albums met heerlijke elektrische blues. Geen commerciële hoogstandjes, maar gewoon lekker recht voor z’n raap muziek.

Z'n meest recente album stamt uit 2017 en dat maakte Stills samen met Judy Collins. Daar waar Stills wereldfaam behaalde door z’n liefdesverdriet met het prachtige "Suite: Judy Blue Eyes" was er nu een muzikale hereniging. 

Mooie kleine liedjes, soms klassiek, soms persoonlijk. De plaat straalt ook een geweldige harmonie en rust uit.

 

Afgelopen jaar stond Stills nog met Neil Young op het podium tijdens een concert voor een goed doel. Voor veel fans natuurlijk een heerlijk moment om te speculeren of de twee zich nog eens tot een album laten verleiden.

 

Stephen Happy Birthday!

David Crosby

Vandaag tikt David er een jaartje bij en wordt vandaag 81 jaar. Met al die kwalen (wat niet?) die hij heeft is dat toch een klein wonder. In het verleden gearresteerd voor drugs en wapenbezit en dan begeef je je in kringen die doorgaans niet voor heel hoge leeftijden gaan zorgen.

Toch is David Crosby een van de artiesten die ik wel had willen zijn. Geweldige componist en fantastische zanger. Dat laatste vooral in close harmonie.
Daarnaast is David ook nog eens een geweldige gitarist. Dan vooral op de akoestische gitaar en door de aanwezigheid in zijn omgeving van Stephen Stills en Neil Young sneeuwde de gitarist Crosby een beetje onder.
Struin Youtube maar eens af. David is een gitaar gigant!

Z’n carrière begon bij The Byrds en David heeft zelfs een aantal optredens gedaan met Buffalo Springfield.
Uit beide top bands ontstond Crosby, Stills & Nash later aangevuld met Neil Young.
Naast dit trio en kwartet heeft Crosby ook een aantal platen gemaakt als duo met alleen Graham Nash.
Ook zonder z’n maatjes staat David z’n mannetje want hij heeft een fraaie reeks soloalbums afgeleverd.

De laatste jaren geeft hij andere onbekende artiesten wat ruimte. In 2018 verschenen “Here If You Listen” en op deze top plaat geeft David nieuwkomers een geweldig platform om ervaring op te doen.
Aanrader voor wie niet wil blijven hangen bij het standaard CSN&Y werk.
 

Vorig jaar kort voor z'n 80e verjaardag kwam David met het album For Free. Ik heb het album - om de een of andere duistere reden - nog steeds niet beluisterd terwijl het van alle kanten 4 en 5 sterren waarderingen krijgt.

 

Voor vandaag even acht andere albums van en met David uit de kast gepakt.
Whistling Down the Wire is een lekkere plaat om de dag mee te starten…….
Eerste plaat gedraaid, ontbijt zit erin, koffie op. Het is droog.....kurkdroog zelfs. Eerst even een blokje fietsen dan doen we de rest van David op deze feestdag.

 

David Happy Birthday!

 

For What It's Worth

Oorlog is verschrikkelijk en een ieder houdt z'n hart vast wat er in Oekraïne staat te gebeuren. Niet iedereen is tegen oorlog, want als dat zo zou zijn was die pandemie al lang uitgedoofd. 

Omdat niet iedereen tegen oorlog is kan het knap lastig zijn om je ongenoegen kenbaar te maken. Een tranentrekkend voorbeeld blijven de avondklokrellen in november 1966 in Los Angeles als het gevolg van een anti-oorlog-demonstratie die volledig uit de hand liep.

Ongenoegen over geweld wat dan tot geweld leidt is natuurlijk een bizar resultaat, maar we hebben vrij recent ook in Nederland gezien hoe protesten uit de hand lopen. Net zoals de meeste mensen geen oorlog willen zullen de meeste demonstranten geen rellen en geweld willen. Toch zijn er altijd en overal mensen die wel oorlog willen, wel rellen willen en wel geweld willen. Soms omwille van economisch gewin, soms om status en sommige mensen zijn gewoon slecht bedraad.

Dat neemt niet weg dat het tegengeluid van oorlog de kop indrukken natuurlijk de grofste manier is om je burgers kort te houden. 

Stephen Stills maakt naar aanleiding van de gebeurtenissen in november 1966 in LA het schitterende "For What It's Worth" en nam het op met z'n maatjes van Buffalo Springfield.

Het eerste album van Buffalo Springfield verscheen op de dag (5 december 1966) dat "For What It's Worth" werd opgenomen. Op een volgende versie (6 maart 1967) van dit debuut het album werd het nummer - dat inmiddels een mega hit was geworden - alsnog toegevoegd. Dat ging ten kosten van het nummer "Baby Don't Scold Me".

 

Vreselijk gebeurtenissen die op dit moment in Oost-Europa aan de gang zijn. Dat neemt niet weg dat het barst van de conflicten op deze wereld waar wij als Nederland en Europa voor wegkijken. Nu het dichtbij komt staan we ineens op maximaal bezorgd. Tsja.............

 

Eenvoudige mensen als ik kunnen het ook niet oplossen, dus maar even dit prachtige album op de speler. Voor wat het waard is............

 

Jim Messina

De vandaag jarige Jim kennen we vooral van Poco en Loggins & Messina. Z'n carrière bij de grote mannen begon als technicus bij de Buffalo Springfield. Bij deze legendarische band speelt hij op het laatste album ook een paar nummers mee ter vervanging van bassist Bruce Palmer.

Na het onvermijdelijk einde van de Buffalo Springfield verhuist Jim samen met Richie Furay naar de band Poco die op dat moment net in oprichting is.
Jim speelt op een aantal albums mee maar wil daarna meer tijd stoppen in het schrijven van liedjes en produceren voor anderen. Jim is een allrounder in de muziekwereld en dan is het soms lastig kiezen. Liedjes schrijven, bas, gitaar, mandoline, geluidtechniek, zingen, producer............

Toch gaat Jim al snel (1971) de studio weer in om zelf muziek te maken. Dat doet hij samen met Kenny Loggins en samen maken ze tussen 1971 en 1977 een zestal studio-albums en twee live-albums.

Drie van die studio-albums en één live-album halen in de VS platina. Een verzamelalbum uit 1976 haalt zelfs tweemaal platina. De muziek die de heren maken is net wat softer dan wat Poco maakt en dat maakt het voor een heel breed publiek toegankelijk met vooral in de VS enorme verkoopsuccessen.

Na het livealbum Finale uit 1977 houdt de samenwerking op, maar de liefde is blijkbaar groot genoeg om in 2005 en 2009 nog een aantal keren samen te spelen. Dat leverde nog een prima live-album op.

Jim heeft ook een aantal (8?) puike solo-albums gemaakt. Bij de Buffalo Springfield, Poco en Loggins en Messina lag de nadruk op Countryrock en Folkrock. In zijn solo projecten mag Jim graag wat Jazz en Latin toevoegen. Albums zijn echter in Nederland niet (nauwelijks) te krijgen en je bent dus afhankelijk van eigen import of streaming.

Dit zijn overigens prima artiesten om voor de zondagochtend een paar platen uit de kast te trekken. Ontbijt erin en koffie met Jim.

Happy Birthday Jim

Richie Furay

Vandaag doet deze oude rocker er een jaartje bij. Furay begon in 1964 bij de Au Go-Go Singers waar ook medeoprichter Stephen Stills z'n start maakte. Hoewel de naam van de groep anders doet vermoeden maakte het gezelschap (9 man!) vooral Folk Rock.

Slechts één album heeft de groep gemaakt en in de loop van 1965 kwam aan dit feest al weer een einde.

 

Stills en Furay roken echter een veel groter avontuur en in 1966 richten ze samen met Neil Young, Bruce Palmer  en Dewey Martin de Buffalo Springfield op.

Vanaf dag één was het een kruitvat maar toch werden er drie fantastische albums afgeleverd. Na het album met de toepasselijke titel Last Time Around uit 1968 was het al weer over met de pret.

Teveel creativiteit en teveel ego's per vierkante meter. Daar waar The Beatles beschikte over Epstein om de boel aan elkaar te lijmen, ontbrak het Buffalo Springfield helaas aan degelijk management.

Toch hoeven we niet te treuren want de breuk van Buffalo Springfield heeft door de jaren heen veel moois opgeleverd.

De avonturen van Stephen Stills en Neil Young zijn algemeen bekend, maar Richie Furay schudde ook nog even een knappe carrière uit z'n mouwen.

1968 was dan het einde voor Buffalo Springfield maar voor Furay was het ook de start van een andere legendarische band. 

Samen met Rusty Young, Jim Messina, Randy Meisner en George Grantham richten hij Poco op.

Eigenlijk was Pogo als naam voor de band voorzien maar dit bleek een stripfiguur te zijn en de tekenaar stond in het standje om lelijk te gaan doen.

Poco dus en deze band mag zonder meer gezien worden als de uitvinder van Southern California Country Rock.

 

Jim Messina had al een bijdrage geleverd bij Buffalo Springfield en zou later jaren lang albums maken met Kenny Loggins. Randy Meisner zou kort na de start bij Poco deze alweer verlaten en was hij een van de oprichter van Thea Eagles.

Het waren ook The Eagles die uiteindelijk de zogenaamde Southern California Country Rock commercieel optimaal wisten uit te nutten. 

 

Ik heb er al eerder over geschreven dat ik het opmerkelijk blijf vinden dat de Eagles zoveel populairder zijn geworden dan Poco. Je kan daar wel wat analyses op houden maar het blijft vooral jammer want het kan niet anders dat Eagles fans ook Poco zullen weten te waarderen.

 

Na zes studio albums verliet Furay het Poco gezelschap. Furay koos meer voor de creatieve vrijheid en maakte tussen 1976 en 2015 een achttal knappe studioalbums. Ook verscheen er een interessante verzamelaar en een live album onder de naam The Richie Furay Band Alive!

Naast deze soloprojecten maakte Furay een tweetal albums samen met J.D. Souther en Chris Hillman onder de naam Souther–Hillman–Furay Band. Prima albums en de eerste mag zelfs wel als een meesterwerk worden beschouwd.

Even drie "Furay-albums" uit de kast gehaald om deze zondag lekker te beginnen. De drie studioalbums van Buffalo Springfield even laten staan en deze heerlijke dubbel LP met daarop een fraaie compilatie.

Voor Furay;s bijdrage aan Poco heb ik de keus laten vallen op een geweldig live album. 

Bij Souther–Hillman–Furay Band is de keus niet zo groot en is de keuze gevallen op hun tweede album.

Richie Happy Birthday!

 

 

Richie Furay is overigens de schrijver van een van de mooiste liedjes namelijk "Kind Woman". Oorspronkelijk uitgevoerd door de Buffalo Springfield, maar het stond ook bij Poco regelmatig op de setlist en bij solo optredens kon Furay er niet omheen om dit schitterende nummer te spelen.

"Kind Woman"

I got a good reason for loving you
It's an old fashioned sign
I kinda get the feelin' like mmm you know when
I fell in love the first time.

Kind woman
Won't you love me tonight
The look in your eyes

Kind woman
Don't leave me lonely tonight
Please say it's all right

Remember once before you're hearing
The old folks say
Love's an ageless old rhyme
But now a days you know the sayin' depends so much on
The kind of woman that you find

Kind woman
Won't you love me tonight?
The look in your eyes

Kind woman
Don't leave me lonely tonight
Aah you say it's all right

Kind woman
Won't you love me tonight?
The look in your eyes

Kind woman
Don't leave me lonely tonight
Please say it's all right

Neil Young: The Soundtracks

Deze wat eigenzinnige Canadees is zoals we weten een bizar productief baasje. Een enorme rij studio albums en idem live albums zijn het resultaat.

Daarnaast verschijnen er de laatste jaren meermaals per jaar een album uit de zogenaamde Neil Young Archives.

Soms gaat het dan om een studio album wat op de plank is blijven liggen zoals The Hitchhiker en Homegrown of om oude concertopnames zoals Tuscaloosa en Songs For Judy.

 

Albums die op de plank zijn blijven liggen en alsnog worden uitgebracht vallen in de zogenaamde Special Release Series en de oude live opnames in de Performance Serie.

Op deze manier wil Neil Young duidelijk onderscheid maken tussen oud en nieuw materiaal en tussen live en studio opnames.

Leuk dat getover met namen maar het resultaat is toch echt dat Neil Young al een paar jaar een lawine aan albums over ons uitstrooit. Natuurlijk hoef je niet alles te kopen maar het mag wel eens een tandje minder.

Zelfs voor iemand met hele vette spaarvarkens is het nauwelijks bij te houden.

 

Naast reguliere albums en de twee hierboven genoemde speciale series heeft Neil Young ook een viertal soundtracks gemaakt.

 

Journey Through the Past (1972)

Deze film kan toch vooral gezien worden als een wandeling door de eerste jaren van de carrière van Neil Young.

We beginnen op dit dubbelalbum dan ook met wat hysterisch gegil van het publiek bij twee nummers van The Buffalo Springfield. Gevolgd door een aantal nummers met zijn maatjes van Crosyb, Stills en Nash.

Nummers van albums After The Goldrush en Harvest zorgen voor het vervolg en dan plots het mierzoete Let me call you sweetheart door een onbekend koortje. Wel een oorwurm dit nummner want het blijft de hele dag in je hoofd zitten.

Persoonlijk vind ik de extra lange verzie van Words dan weer heel erg fraai. Smullen.

Nog wat werkjes van anderen maar Neils eigen nummer Soldier was voor veel fans begin jaren 70 toch een belangrijke legitimatie voor dit album. 

Young op z'n best. Het nummer in een iets andere mix staat ook op de schitterende verzamelaar Decade (1978) maar heeft nooit op een regulier studioalbum gestaan.

De Beach Boys mogen deze soundtrack afsluiten met Let's go away for a while.

Het blijft een heel rommelig album, maar door de tijd heen is het voor fans van Neil Young toch een interessant muziekdocument geworden.

De film die oorspronkelijk op 16mm was gemaakt is in 2009 op DVD verschenen in de serie de Neil Young Archives. 

Where the Buffalo Roam (1980)

Bill Muray speelt in deze film een wat geflipte journalist. Bizarre scenes doorspekt met drugs en alcohol. 

Typisch een film voor de liefhebber want anders is het wel een hele zit.

De soundtrack is nagenoeg geheel van Neil Young afkomstig, maar ook hoofdrolspeler Muray horen we een paar keer.

Verder bevat de soundtrack nummers van Jimi Hendrix, The Four Tops en Creedence Clearwater Revival. 

Hoewel het allemaal prima muziek is zal voor de meeste fans bij een album als dit het verzamelelement de boventoon voeren.

Dead Man (1996)

Johnny Depp in de hoofdrol van deze zwart/wit Western met een heel unieke sfeer en Neil Young maakte de muziek.
Dead Man is een dubbelalbum met vooral sfeerondersteunende gitaarwerkjes en hier en daar wat gebrabbel van Depp zelf.
In mijn ogen een zeer geslaagde soundtrack die ook hoog staat in lijstjes, maar de hoes geeft geen enkele aanwijzing over de muziek. Helemaal niks!
Wel een viertal prachtige foto’s op de binnenhoezen.

 

Paradox (2018)

Een rommelige western die ook nog eens als muziekfilm door moet gaan. Zo nu en dan prachtige beelden maar dit is geen film die ik nog een keer ga kijken. Gezien. Check!

Dat neemt niet weg dat de soundtrack hier al vele malen op de schijvendraaier heeft gelegen.

Op deze soundtrack een paar nummers die al eerder waren verschenen maar dan in andere uitvoeringen.

De film is uit 2018 en geproduceerd en geregisseerd door Daryl Hannah waar Neil Young dat jaar mee getrouwd is. De film zelf is toch een wat mager huwelijkscadeau, maar de soundtrack vind ik toch wel erg geslaagd.

 

Meer films

De muziek van Neil Young is verder heel vaak gebruikt in films en documentaires. Uiteraard zijn dat de pareltjes van Neil:

- Harvest Moon in A Quiet Place (oa met Emily Blunt)

- Old Man in The Voice (zwarte horror comedy)

- Rockin' In the Free World in The Big Short (oa Brat Pitt)

- Old Man - Expendables (oa Stallone en Schwarzenegger)

- Southern Man in Sound City (docu van Dave Grohl)

- Philadelphia in Philadelphia  (oa Tom Hanks en Denzel Washington)

- Heart Of Gold in Eat, Pary and Love (oa Julia Roberts) 

En vele, vele andere songs van Neil zijn gebruikt in een enorme diversiteit aan films. Van de vier soundtracks die we aan Neil toe kunnen dichten vind ik persoonlijk qua muziek Paradox de lekkerste plaat.

Als historisch muziekdocument blijft - hoe eigenzinnig dan ook - Journey Through the Past voor mij toch een niet te missen onderdeel in een Neil Young collectie.

Maar nu even het volume naar negen want Cowgirl Jam van Paradox is aan de beurt. Neil heerlijk op elektrische gitaar..............

Neil Young Vinyl Collectie (voor beginners)

Zelf ben ik geen echte verzamelaar en ik heb al helemaal geen last van een compleetheid-sysdroom. Sterker als platen langere tijd niet gedraaid zijn gaan ze uit de collectie. Dat neemt niet weg dat ik voor Neil Young een uitzondering maak. Van Ome Neel heb ik een paar platen staan die eigenlijk niet al te best zijn. Het geëxperimenteer van de eigenzinnige Canadees weet ik enorm te waarderen wat niet betekend dat ik alles goed vind.

Strikt genomen had ik beter een andere artiest uit kunnen zoeken, want Neil Young heeft een enorme rij albums gemaakt en aan een nog grotere rij meegewerkt.
Als je net begonnen bent met het verzamelen van vinyl van Neil Young zal je diepe zakken moeten hebben en veel geduld. Daarnaast zal je zo nu en dan een plaat in je bezit krijgen die niet 1,2,3 het Neil Young gevoel zal geven.

Dat neemt niet weg dat Neil Young by far een van de meest interessantste artiest is om door zijn muzikale carrière te wandelen.

Wellicht helpt onderstaande handreiking een beginner om op weg te geraken. Het is slechts mijn bescheiden kijk op de carrière van Neil Young, maar wellicht helpt het met het maken van een start.

Grofweg bestaat de discografie van Neil Young uit drie hoofdbrokken:
– Buffalo Springfield
– Crosby, Stills, Nash & Young
– Solo al of niet met een band

Buffalo Springfield
Deze supergroep heeft helaas maar drie studioalbums gemaakt. Dat is voor de gemiddelde verzamelaar nog wel op te brengen.
Het tweede album is volgens kenners verreweg het beste. Het gaat om Buffalo Springfield Again (1967) met oa het fraaie Expecting to Fly.
Wie zich wil beperken tot maar één album maakt met dit album een erg goede keuze.
Een prima alternatief is het verzamelalbum Retrosprective (1969) wat een fraai overzicht geeft wat The Buffalo Springfield heeft gemaakt.

Crosby, Stills, Nash & Young
Uiteraard hoort het klassieke album Deja Vu (1970) in iedere collectie, maar het is goed om te weten dat op de helft van de nummers de bijdrage van Neil Young helemaal NUL is.
Een aardige aanvulling op Deja Vu is het prachtige dubbel livealbum 4 Way Street (1971).
Van CSN&Y zijn nog een paar studioplaten verschenen. Looking Foward (1999) is best aardig, maar haalt bij lange na niet het niveau van Deja Vu.
In 2006 brachten de heren van een toen recente tournee het album Déjà Vu LIVE uit. Beslist de moeite maar als vinyl erg slecht te krijgen en meestal erg duur.

Neil Young Solo
Met solo bedoel ik alles wat onder zijn eigen naam is uitgekomen. Dat ongeacht of het met Crazy Horse, Promise Of The Real of met welke begeleidingsband dan ook.

Iedereen heeft wel Harvest (1972) in de kast staan en dat is zonder meer Neil’s grootste commerciële succes. Toch zijn wel een paar andere platen die in aanmerking komen om zijn beste album te zijn.
Deze mogen ook beslist niet ontbreken in een beetje volwaardige Neil Young collectie.
On The Beach (1974), After the Gold Rush (1970), Everybody Knows This Is Nowhere (1969), Come’s a Time (1978) en Rust Never Sleeps (1979) komen allen uit de beginperiode van Neil en kunnen allemaal als de beste betiteld worden.
Dat rijtje is echt wel een must have.
Andere platen uit de beginperiode die - als het budget het toelaat - in een collectie niet misstaan zijn Zuma (1975) en Tonight The Nights 1975).

De Geffen periode (1982-1987) kan de beginnende Neil Young fan beter overslaan. Veel experimenten van Rock & Roll tot Trans en vooral een Young die de grenzen van de artistieke vrijheid aan het zoeken is.
Dan komt Neil goed terug met de albums Freedom (1989) en Ragged Glory (1990). Beide aanraders voor wie ook van wat steviger werk van hem weet te genieten. Rocking The Free World kennen we wel en dat staat op Freedom. Een album titel die alles te maken zal hebben met zijn vertrek bij Geffen en terugkeer naar Reprise.

Voor wie platen als Come’s a Time en Harvest weet te waarderen komt Neil in 1992 met het ijzersterke Harvest Moon. Aanrader! Mooie geëtste zijde op de niet bespeelbare kant 4.
Sleeps with Angels (1994) met Crazy Horse is dan weer een wat steviger album, maar wie fan is kan niet om dit album heen.
Mirror Ball (1995) wat volgt is gemaakt met Pearl Jam. Zeker goed maar eigenlijk moet je fan van beide zijn om te legitimeren dat deze plaat in je collectie zit.
Omdat verzamelaars van zowel Neil Young als van Pearl Jam deze plaat willen hebben is deze op vinyl slecht te krijgen en zeer kostbaar.
Wie begint met verzamelen wacht beter op een heruitgave!

We skippen er een paar en bij de start van deze eeuw verschijnt Silver & Gold (2000). Aanrader voor wie bij de Neil Young van Harvest is blijven hangen.
Weer een paar skippen en dan komt Greendale (2003). Een Rock-opera die zeker de moeite is, maar het is met net geen 80 minuten wel een zit.
Toch een keer luisteren online!

Er volgen een ijzersterk Prairie Wind (2005) en Living With War (2006).
In die periode is Neil ook begonnen om oude concerten uit te geven onder de naam Performance Series.
De ene na de ander fantastische live plaat met oude opnames verschijnt. Live at the Fillmore East (2006) en Live at Massey Hall 1971(2007) zijn een must have.
Koop je er nog een paar uit deze serie? Ga je geen spijt van krijgen. Ieder jaar komt er wel een uit.

In 2007 komt het 28ste studioalbum met de naam Chrome Dreams II terwijl deel I nooit is uitgebracht. Geen harde aanrader voor wie de collectie niet uit de hand wil laten lopen, maar spijt ga je van dit album ook niet krijgen. Nadeel: op vinyl slecht te krijgen en zomaar 100 Euro!
Fork in the Road (2009) is een wat eigenzinnig album, maar krijgt overal 4 sterren. Draai het maar een paar keer en dan komt de waardering.
Maar het kan nog eigenzinniger met Le Noise (2010). Neil alleen op elektrisch gitaar en Daniel Lanois als producer en tevens inspiratie voor de titel van het album. Van prachtig klein (Love and War) tot vette rock.
Op Americana (2012) kiest Neil voor traditionele songs met een prima resultaat. Geen must maar als het budget het toelaat zeker doen.

Voor wie een wat compacte collectie van Neil Young wil aanleggen skippen we een aantal jaar.
In 2017 komt Hitchhiker uit. Een album wat in 1976 in één ruk is opgenomen. Young is behoorlijk stoned, maar het resultaat is prachtig en gelukkig is het alsnog uitgebracht. Neil alleen op gitaar. Smullen. Must have!

We skippen er weer een paar en komen dan bij twee live albums met oude opnames uit de Performance Series. Zowel Songs For Judy (2018) als Tuscaloosa (2019) zijn aanraders voor fans van het vroege werk van Neil.
Liefhebbers van vroeg werk werden vorig jaar getrakteerd op Homegrown. Een album wat in 1975 op de markt had moeten komen, maar pas op 19 juni 2020 in de winkels lag.

Neil Young heeft ook een aantal soundtracks gemaakt waarvan Dead Man (1996) de meest aantrekkelijke is. Instrumentaal en indrukwekkend gitaarspel.
Ook zijn er een aantal verzamelaars gemaakt. De 3LP set Decade bestrijkt het begin van Neil’s carrière. Een dikke aanrader voor wie geen albums van die jaren heeft en in één klap een mooi overzicht wil hebben.

Het valt niet mee om van Neil Young een compacte collectie samen te stellen. Als je een beetje een overzicht wilt kom je toch al snel op 20 albums uit.
De kracht van Neil Young is dat hij met enorme veel stijlen heeft geëxperimenteerd. Die enorme diversiteit maakt het onmogelijk om in een paar albums een representatief beeld te schetsen.

Een complete collectie op vinyl is bijna ondoenbaar en de fanatieke Neil Young verzamelaar herken je dan ook aan het ontbreken van een spaarvarken op de schoorsteenmantel.

Succes met het maken van keuzes en vooral met het hebben van geduld. Geduld in het vinden van een plaat, maar ook geduld met het leren genieten van een plaat, want Neil maakt het ons als luisteraar niet altijd even makkelijk.

Kenny Loggins

Vandaag jarig en wat een enorme carrière heeft deze man gemaakt. Z’n solo werk vind ik persoonlijk doorgaans iets te braaf, maar het werk samen met Jim Messina weet ik doorgaans wel te waarderen. Is net iets pittiger.
Jim Messina is een oud lid van de Buffalo Springfield en zoals jullie weten is dat een van de stambomen in rock muziek die ik al 45 jaar helemaal aan het uitkluiven ben.
Toen de Buffalo Springfield uit elkaar ging zijn oudleden Jim Messina en Richie Furay samen met onder ander Rusty Young met Poco begonnen.
Jim Messina hield het daar na een paar jaar voor gezien en legde de focus op het produceren van platen. 

Maar toch lukte het hem niet om de muzikant in hem volledig naar de achtergrond te duwen.
Toen Messina een ontmoeting had met Loggins om een plaat voor hem te produceren werd als snel duidelijk dat dit geen slecht duo zou zijn.
Als muziekstijl spelen ze vooral Rock, Folk en Country-Rock.
Als Loggins & Messina hebben ze een zestal studio-albums gemaakt en drie live albums waaronder het afgebeelde album STAGE.

De eerste drie studio albums waren allemaal goed voor platina en vooral in de VS deed dit duo het heel erg goed.
Het voorliggende live album is van grote klasse en heel hoog niveau, iets wat ze op het live album Finale bij lange na niet hebben kunnen herhalen.
Na een jaar of vijf was de magie er wel een beetje uit en gingen ze beide solo verder.
Bij Kenny Loggins lag de focus vooral op Soft-Rock en toch vooral laagdrempelige muziek. Veel van z’n muziek vond ook z’n weg naar de filmindustrie.
Leuk detail: Kenny schreef speciaal een nummer voor een parodie-film over Trump met Johnny Depp als Trump.

Jim Messina bewandeld een veel minder commerciële weg. Verdiende vooral z’n brood als producer en dat gaf hem ruimte om met eigen muziek te experimenteren. Dat deed hij van folk tot (country)rock, van latin tot jazz (zoals op In The Groove) en het album Messina is een brede demonstratie van zijn diversiteit.
Twee geweldige artiesten waarbij Messina toch vooral z’n eigen grenzen zoekt en Loggins vooral het publiek blij wil maken.

Kenny happy birthday!

Neil: Happy Birthday

Vandaag mag Neil een extra kaarsje uitblazen. 74 als ik goed tel.
Uit een Interview deze week in Mojo valt op te maken dat dat niet zo vanzelfsprekend is.  Maar hij gaf in het zelfde interview aan tegenwoordig een stuk gezonder te leven.
Op de verjaardag van Neil kunnen we natuurlijk z’n laatste plaat draaien?
We kunnen z’n eerste solo album draaien.
Het tweede album van The Buffalo Springfield wat zonder meer de beste van de drie is.
Of een van CSN&Y en dan kom je haast op Deja Vu of 4 Way Street uit.
Of Neils grootste succes: Harvest.

Het zou geen eer doen aan het karakter van de Canadees die zelf graag eigenzinnige keuze’s maakt.
Daarom:

Buffalo Springfield ‎– The Source (1970)
Deze verzamelaar is speciaal voor de Nederlandse markt gemaakt. Opmerkelijk is dat er vrij veel nummers van het derde en laatste album van Buffalo Springfield op terecht zijn gekomen.
Gek genoeg staan er maar twee nummers van Neil op waarvan eentje ook nog samen is gemaakt met Richie Furray.
Eigenlijk – zoals zovele – een overbodige verzamelaar en eigenlijk alleen een leuk object voor de Buffalo Springfield fan die alles al heeft.
Wel met het wonderschone "I’am a Child"

Everybody’s Rocking (1983)
Neil heeft nagenoeg z’n hele carrière bij Reprise gezeten. Tussen 1982 en 1987 heeft hij echter een uitstapje gemaakt naar Geffen Records. Neil zat in die jaren in een creatieve zoektocht wat door David Geffen niet werd gewaardeerd. Buiten de financiële aspecten was in het contract afgesproken dat Neil alle vrijheid had om te maken wat hij wilde maken.
Het eerste album bij Geffen was Trans. Een elektronisch album met een voicevervormer en niet ieder wist dat te waarderen. Ik draai de plaat 1 keer per jaar, maar de 4 sterren die het blad Rolling Stones gaf gaan er echt niet komen. Na dit experiment met elektronica kwam er een country album. Alleen daar was David Geffen het niet mee eens en het country album verdween op de plank en werd pas later uitgegeven.
David Geffen wilde een Rock album en hij kon het krijgen. Neil trommelde een band bij elkaar met de geweldige naam The Schocking Pinks en schokkend werd het.
Weinig muziek en gewoon platte Rock & Roll. Slecht? Niet echt maar verre van een hoogvlieger. Ik kan mij dan ook voorstellen dat Geffen zich toch een beetje genept voelde. Dus David stapte dan ook naar de rechter. Dat verloor hij natuurlijk, maar later was Neil zo sportief wat financieel water bij de wijn te doen.
Het album laat vooral zien dat Neil wars is van iedere vorm van hiërarchie en hij zijn maximale artistieke vrijheid opeist. Daarmee is het belang van dit album groter dan de muziek zelf. Veel platenbazen zullen toch met een schuin oog naar deze uitspraak hebben gekeken.

Dead Man (1996)
Een Western in prachtig zwart/wit met Johnny Depp in de hoofdrol. Neil maakte er de soundtrack voor. Wellicht had Johnny dat zelf gekund, want die kan zelf toch ook een beetje gitaar spelen. Met Alice Cooper en Joe Perry vormt hij al een aantal jaren de Hollywood Vampires.
Dead Man is een dubbelalbum met vooral sfeerondersteunende gitaarwerkjes en hier en daar wat gebrabbel van Depp zelf.
In mijn ogen een zeer geslaagde soundtrack, maar de hoes geeft geen enkele aanwijzing over de muziek.
Wel een 4 tal prachtige foto’s op de binnenhoezen.

Roxy: Tonight's the Night Live (2018)
Roxy is een theater in Los Angeles en  Tonight's the Night is Neil’s 6de (had de vijfde moeten zijn) studioalbum uit 1975.
Deze live opnames zijn ruim van voor het betreffende studio-album werd uitgebracht en voor het publiek was het dus allemaal nieuw materiaal.
Deze live opnames hebben uiteindelijk ook nog jaren op de plank gelegen, maar vorig jaar op een dubbelalbum vrijgegeven. Dubbelalbum is een groot woord want kant 4 is geëtst.
Maar net als het studioalbum een indrukwekkende set muziek.
Neil en de band hadden immers twee vrienden verloren. Danny Whitten voormalig lid van Crazy Horse en roadie Bruce Berry waren beide aan een overdosis gestorven.
Deze tragische gebeurtenissen hadden wel de nodige impact op de composities en uitvoeringen.
Heb je Tonight's the Night staan moet je je afvragen of dit album wat toevoegt. Ben je een Neil Young liefhebber die het interessant vindt hoe de artiest en hoe nummers zich ontwikkelen, is dit om vingers en duimen bij af te likken.

NEIL: HAPPY BIRTHDAY

Stephen Stills - 4 maal anders

Niemand anders dan Stills heeft mij door de diepste putten van het liefdesverdriet gehaald. Ok en een paar hele goedkope flessen whisky.
Met name de songs die Stephen in de beginperiode met Crosby, Stills & Nash heeft gemaakt deden het erg goed bij me.
De “wond” die Judy Collins bij hem achterliet was blijkbaar inspiratie voor een enorme rij prachtige songs.

Stills heeft een aantal albums op z’n naam staan die tot de absolute top behoren. Al of niet met een paar maatjes, maar de albums Buffalo Springfield Again, Crosby, Stills & Nash (1969), Deja Vu (CSN&Y), Stephen’s eerste twee solo platen (1970-1971) en de thematische dubbelaar Manassas (1972) behoren tot het neusje van de zalm.

Toch heb Ik vier albums van/met Stills uit de kast getrokken die we niet snel in de top lijstjes zien staan.

 

Buffalo Springfield

Deze dubbelaar (1973) bevat het belangrijkste en bijna complete werk van de Buffalo Spingfield. Voor wie de drie normale studio albums heeft misschien overbodig zou je dan denken?

Mis!

Deze compilatie bevat namelijk een 9 minuten lange versie van Bluebird. Stills gaat daar helemaal los. Must have voor fans van Stephen! Verder alle bekende nummers van dit kruitvat aan ego’s.

Best Of Bread & Roses Festival 1978

Een onofficiële uitgave van een live registratie. Als je minder dan 10 platen van/met Stephen Stills hebt zou ik deze plaat maar lekker in de winkel laten staan.

Deze plaat zal vooral op waardering kunnen rekenen op wie het werk van Stills al vrij goed kennen.

Een aantal van z’n bekende nummers brengt Stephen klein en fijn in een heel intieme sfeer. Het gevoel van een heel klein theater. De waarde in deze plaat zit er vooral in als je de originele versie kent en deze fijne bijna broze uitvoeringen hoort. Maar aan het eind kan Stephen het niet laten om het tempo toch wat op te voeren en besluit met een rommelige maar sfeervolle medley met 49 bye-byes en For What it’s Worth.

Voor fijnproevers die niet struikelen over imperfectie. Want zowel qua geluidskwaliteit en uitvoering is er ook over dit product wel wat te zeggen. Info op de hoes over de setlist mankeert wel wat aan. Alleen daarom al handig als je een beetje vertrouwd bent met Stephen’s werk.

Spanish Suite (staat ook foutief op de hoes) is m’n favoriet en mooi hoe het publiek even in verwarring is en Stephen nog even een couplet doortrekt. Smullen!

Super Session (1968)

Stills is hier alleen op kant twee te horen waar hij een heerlijke set afwerkt samen Al Kooper die we kennen van de begin periode van Blood, Sweet en Tears.

Zalige versies van It Takes a Lot to Laugh, It Takes a Train to Cry en van Season of the Witch

The Rides – Can't get enough (2013)
Stills was al ruim op de pensioengerechtigde leeftijd, maar ging nog een aantal keer naar de studio om een aantal heerlijke platen af te leveren.
Twee platen daarvan met z’n “hobby” blues band The Rides. Samen met gitarist Kenny Wayne Shepherd (oa bekend van de G3) en toetsenist Barry Goldberg die wel ook al meespeelde op Super Session
Twee platen met heerlijke elektrische blues. Geen commerciële hoogstandjes, maar gewoon lekker recht voor z’n raap muziek. Deze Can't get enough vind ik persoonlijk het beste.

 

Vier maal Stills maar dan anders!

 

 

Buffalo Springfield: What's That Sound? Deel #2

Vorige maand had ik het al even over deze box. Toch maar gekocht..............

Een heel groot deel van mijn muziekcollectie (LP & CD) komt voort uit de legacy van Buffalo Springfield. Buffalo Springfield is wat mij betreft ook een van de meest significante bands die er in de muziekgeschiedenis is geweest.
In Nederland nauwelijks bekend maar daarom niet minder goed en zeker niet minder relevant. Mondiaal zijn we immers maar een stipje!
In een interview eerder dit jaar in UNCUT gaf een van de ex leden ook een heerlijke quote.
Hij stelde dat ze zeker zo goed waren als The Beatles alleen hadden ze geen Epstein om de boel bij elkaar te houden. En laten we eerlijk zijn. Epstein dood en Beatles uit elkaar. Ook bij Buffalo Springfield speelde ego's een rol.
Allemaal jonge gasten dus lekker hoog testosteron en bulkend van de ambitie en veel wilde ideeën over het maken van muziek.
We zaten in die jaren ook midden in de psychedelische rock en vitamines die daarvoor werden ingenomen zullen ook wel voor wat conflicten hebben gezorgd.
Dus na drie studioalbums was het feest al weer over. De heren gingen daarna hun eigen weg hoewel vooral die van Stephen Stills en Neil Young elkaar nog regelmatig zouden kruisen.
Buffalo Springfield was met dit tweetal tevens hofleverancier voor de super formatie Crosby, Stills, Nash & Young.
Overigens ging het daar met ego's ook maar al te vaak fout. Maar daar waar ego's elkaar in de weg zitten kan daar zelfs uniek werk uit komen. Ieder wil de beste zijn en Stills en Young tegen elkaar op gitaar blijft toch genieten met een grote G.

Naast Crosby, Stills, Nash & Young heeft de Buffalo Springfield een aantal schitterende solo carrières en aantal geweldige bands opgeleverd.
Een overzicht zonder dat ik beweer compleet te zijn:
- Neil Young solo (met een enorme discografie)
- Stephen Stills solo (ook zomaar 20 albums)
- Richie Furay solo
- Jim Messina solo
- Stills & Young band
- Manassas
- Poco
- Loggins & Messina
- The Rides (geheimtip voor blues liefhebbers)
- Souther-Hillman-Furay Band
- The Richie Furay Band
Vul gerust aan als ik wat gemist heb!

Als je alle lp's in de kast wilt hebben waar leden van Buffalo Springfield aan mee hebben gewerkt heb je aan de grootste IKEA Kallax niet genoeg. Daarmee is er geen band die zo'n grote album-legacy heeft nagelaten. Zowel in aantal albums, maar ook in diversiteit en zelfs met de ontwikkeling van nieuwe muziekstijlen. Denk maar aan de Grunge van Neil Young. Duik hier maar eens in en het is een bizarre lijst.
Ik ben geen verzamelaar en in dit geval is dat maar goed ook. Neemt niet weg dat als een van de (ex)leden van Buffalo Springfield er met z'n handen aan heeft gezeten het doorgaans prima te pruimen is. Een paar voorbeelden van de diversiteit:
Neil Young met Pearl Jam op Mirror Ball - Heerlijke rock met wat grunge.
Stephen Stills met Judy Collins op Everybody Knows - eeuwige liefde ondergedompeld in zoete folk-rock.
Poco (Messina en Furay) op Deliverin - Country Rock zoals je het live hoort te spelen. Geen tien maar wel een dikke 9!
En zo kan ik wel een dagje doorgaan.

Nu dan toch maar naar de box van Buffalo Springfield. De foto op de doos doet wat psychedelisch aan wat natuurlijk een knipoog is naar een aantal nummers waar stevig is geflirt met deze muziekstijl.

De box bevat alle drie de studioalbums, waarbij de eerste twee zowel in mono als stereo aanwezig zijn. Het was in die jaren gebruikelijk dat als een plaat in stereo werd uitgebracht er ook een mono versie van gemaakt werd. Het derde album is dus nooit officieel als mono uitgebracht en er zwerven mogelijk wel een paar mono-promo’s van rond. Voor de radio was mono toen nog vrij gewoon. De box is ook beschikbaar op CD maar ik heb in dit geval nadrukkelijk voor de vinyl uitvoering gekozen.
Strikt genomen ben ik wat allergisch voor dit soort boxen. Ik ben niet tegen commercie maar met dit soort boxen ligt het er wel heel dik bovenop. Daarnaast probeer ik financiële middelen die ik voor m’n hobby beschikbaar heb wat evenwichtig uit te geven. Ik had echter een extraatje van m’n schoonvader gekregen en je mag jezelf ook wel eens verwennen met iets wat niet echt nodig is. Alle muziek had ik immers al. Kwam deze box ergens tegen net onder de 100 Euro dus……...doe eens gek.
M’n oma zei altijd: “als je jezelf niet kietelt heb je nooit lol”

Box is mooi uitgevoerd maar verwacht geen boek, veel info of bonustracks. Hoezen (de eerste 4) zijn van ouderwets grijs karton en ruiken zelfs een beetje oud. Dat is die weeïge lucht van het bindmiddel. De laatste LP zit in een hoes van moderner karton. Leuke details!

Maar vooral heel puike muziek en alle bekende nummers komen langs: "Bluebird", "Kind Woman", "For what it's Worth" en natuurlijk het wonderschone "Expecting to Fly". Dat laatste is ook het nummer dat mij 50 (!!!) jaar geleden bij Buffalo Springfield heeft gebracht. Tineke sloot daar haar radioprogramma in de late avond op Veronica mee af. Heb ik echt 100en keren gehoord en……………..het verveeld nog niet: Toch zijn deze platen zijn alle tot de rand gevuld met pareltjes en de liefhebber zal toch wel eens denken: Wat als er een goede Epstein bij deze jongens was geweest? Alle vijf de platen zijn geremasterd en klinken ook technisch als een klok. Ook netjes geperst. Niet één spetter!

Opmerkelijk is dat ik de mono versie van Buffalo Springfield Again beter vind klinken dan de stereo versie. Ik die tijd hadden ze natuurlijk maar een paar (waarschijnlijk 4) sporen en op heel wat stereo platen uit de beginperiode klinkt stereo meer als een effect dan dat het een middel is om een ruimtelijk muziekbeeld neer te zetten.
Op de mono editie klinkt de band meer als een geheel zonder dat de individuen verloren gaan. Bij de stereo hadden ze best iets links in (door) rechts kunnen mengen en andersom.
Ik heb m’n luidsprekers vrij dicht bij elkaar staan maar heb je ze wat verder uit elkaar staan zal het net lijken of er niemand in het midden staat. Wellicht symbolisch? Aan de andere kant willen ze bij een remaster vooral de geluidskwaliteit naar een zo hoog mogelijk niveau tillen en de artistieke invulling niet te veel aan prutsen.

De twee mono's ga ik echt alleen nog draaien als ik echt ga zitten luisteren. Knap glas whisky erbij, beentjes languit en je verbazen: What's that sound?

Buffalo Springfield: What's That Sound?

Ik ben niet zo van de cd/lp boxen. Het is toch vooral een commercieel dingetje en je wordt doorgaans ook gelijk opgezadeld met een aantal platen die wat minder zijn.
In het geval van de box van Buffalo Springfield wil ik wel een uitzondering maken.
Een band die in Nederland nauwelijks bekend was en wie ze niet kent moet toch echt heel snel wat aan zijn/haar muzikale opvoeding gaan doen. Ik kom je graag bijpraten!

Ik durf nog wel wat verder te gaan........Wellicht de beste rock band die er ooit is geweest, maar voor ze echt op stoom waren was het feestje al weer over…… Helaas!

En zoals ze zelf begin dit jaar in een interview (in het Engelstalige Uncut) vertelde: "We waren zeker zo goed als The Beatles alleen wij hadden geen Epstein om ons bij elkaar te houden."
We weten allemaal hoe belangrijk Epstein voor The Beatles was. Die beste Brian was amper dood en ook The Beatles vielen als appelen (dat heb je met dat label) uit de boom.
Er zijn ook maar weinig bands die op eigen kracht lang bij elkaar blijven. U2 en The Stones zijn echt bijzondere uitzonderingen.

Epstein was de Beatles-lijm om vier (ach Ringo heeft ook een keer wat liedjes geschreven), zeker drie (George is nog steeds m’n favoriete Beatle) en minimaal twee (Paul & John) ego’s bij elkaar te houden.
Bij de Buffalo Springfield hadden ze ook twee van die ego's: Neil Young en Stephen Stills. Meesterlijke gitaristen, uitstekende componisten, maar vooral lastige jochies!
Natuurlijk heeft de splitsing van Buffalo Springfield ook HEEL, HEEL, HEEL veel moois opgeleverd.
Zonder die splitsing was immers nooit een Poco (in NL ook ondergewaardeerd maar een unieke discografie bij elkaar gespeeld) geweest
Geen Crosby, Stills & Nash (en later weer met de verloren “zoon”)
Geen Loggins & Messina.
Geen Stills & Young band
Geen Manassas
Hadden de Eagles zich zo wel ontwikkeld?
Geen The Rides (geheimtip)
Meer de 100 fantastische soloalbums!
Wellicht nooit de muziekstroming Grunge?

De stamboom Buffalo Springfield heeft meer topalbums opgeleverd dan welke andere rock stamboom dan ook. Daarom maak ik graag een uitzondering om deze box aan m’n collectie toe te voegen.