Het zal eind jaren 60 begin jaren 70 zijn geweest dat ik steevast voor de TV zat om naar The Monkees te kijken. Als kind vond ik dat helemaal geweldig.
In een kleine 60 afleveringen kwamen de avonturen van een beginnend en ambitieus popbandje uit de tv rollen.
Lekker meezingen en lachen om grappen en onhandigheden. Smullen was het.
The Monkees waren een Amerikaans bedenksel als tegengeluid op The Beatles. Hoewel The Monkees nooit de status van The Beatles hebben weten te bereiken, nemen ze toch een onuitwisbare plaats in van de geschiedenis van de moderne muziek.
Laten we even niet vergeten dat de eerste albums van The Monkees probleemloos meermaals platina haalde. Eerste twee albums maar liefst vijf maal platina. Een resultaat wat The Beatles pas bij hun vierde album wisten te behalen.
Toch waren de individuele kwaliteiten van de leden van de Monkees natuurlijk maar een fractie dan die van de leden van The Beatles.
Overigens werd daar door managers en producers handig mee omgesprongen.
Juist omdat The Monkees eigenlijk nauwelijks ervaring hadden met het maken van muziek werd er voor ieder nieuw album als ondersteuning weer een keur aan topmuzikanten ingezet.
Hal Blaine – toch een van werelds beste drummers die we hebben gehad – maar ook drummer Jim Gordon die we oa kennen van Derek and the Domino’s.
Glen Cambell op gitaar, Neil Sedaka op piano, Larry Taylor (oa John Mayall en Canned Heat) op bas.
Chip Douglas die we van The Turtles kennen op bas maar ook als leverancier van songs en producer.
Douglas Dillard op banjo, Ry Cooder en Carole King op gitaar.
Opmerkelijk is ook de bijdrage van Neil Young en Stephen Stills. Nog opmerkelijker is dat beide gevraagd zijn om officieel lid te worden van The Monkees. Stephen Stille heeft zelfs officieel auditie gedaan.
The Buffalo Springfield – waar beide ego’s deel vanuit maakte – lag net op z’n gat en een of andere opportunist zal gedacht hebben: "prima gitaristen"......." kom maar op".
Wellicht iets te vaak "I'm A Believer" gezongen!
Het bleef echter bij een paar enkele bijdrages zoals op nummers als "As We Go Along" en "Long Title".
Toch blijft het een boeiend gedachte-experiment wat er met The Monkees was gebeurd als beide heren aan boord waren gekomen.
Waren David Crosby en Graham Nash dan uitsluitend een duo geworden? Waren the Monkees met deze zwaargewichten ineens een ander soort band geworden?
Onder invloed van Young en Stills had het zomaar een Countryrock band kunnen worden. Of als Stills z’n stempel door zou drukken een mega Bluesband.
Wellicht had Young dit bandje wel willen gebruiken om als eerste Grunge band de geschiedenisboeken in te gaan?
Als, als, als........................
Wie nu terugkijkt in de geschiedenis van de moderne muziek kan zich geen enkele voorstelling maken dat deze heren deel waren uit gaan maken van The Monkees.Toch?
Dat alles neemt niet weg dat de geschiedenis van The Monkees razend interessant is. Vooral omdat het aantal top muzikanten en producers wat zich met dit project bemoeid heeft enorm is.
Verder kunnen niet veel bands roepen dat ze een TV serie hebben gehad.
Daarnaast is de muziek natuurlijk verre van slecht. Eerste twee albums vooral Pop-Rock, maar op enig moment toch een flinke dosis Psychedelische elementen. Vanaf album drie verschijnt er toch een kwartet platen wat toch echt wel als prima Psychedelische kunstjes gezien mogen worden.
De titels van een tweetal albums verraden dat ook al een beetje. Album vier kreeg namelijk de titel Pisces, Aquarius, Capricorn & Jones Ltd. En de opvolger werd gedoopt tot The Birds, The Bees & The Monkees. Dan weet je eigenlijk al genoeg.....
Nu even een “simpele” Greatest Hits en ieder die wat ouder is zal dat van voor tot achter mee kunnen bleren:
Hey, hey, we're the Monkees
Hey, hey, we're the Monkees
Hey, hey, we're the Monkees
You never know where we'll be found
So you'd better get ready
We may be comin' to your town
Heerlijk jaren 60 muziek en een enorme scheut sentiment en ook daar is niks mis mee!
Posts tonen met het label Opmerkelijk. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Opmerkelijk. Alle posts tonen
dinsdag 19 januari 2021
Gemiste Kansen #002
maandag 12 oktober 2020
Gemiste Kansen #001
Crosby, Stills & Nash zochten versterking voor een tournee om hun overigens geweldige debuut album in de etalage te zetten.
David Crosby en Graham Nash wilde vooral de nadruk leggen op mooie close harmony, terwijl Stephen Stills meer naar een gitaarband wilde ontwikkelen.
Zelfs Jimi Hendrix is door Stills benaderd.
Stel je even voor!!!!!
Niet gek want Stills had al dagen met Jimi staan jammen in de studio en Hendrix speelt ook mee op het debuut album van Stills. Op dat album speelt ook Clapton en dit is hiermee het enige officiële album waar beide gitaristen op te horen zijn.
Er zijn naast het soloalbum van Stills waar Hendrix op meespeelt vrij veel opnames waar ze samen spelen (vooral jammen). Een aantal van die opnames zijn vrij recent op LP verschenen.
Stills ambitie om van CSN&? een stevige Rock band te maken was wel duidelijk.
Maar versterking voor Crosby, Stills & Nash was toch lastig. Andere opmerkelijke kandidaat was John Sebastian. Dan was het duidelijk weer meer de Folk Rock kant opgegaan.
Maar de mooiste en beslist serieuze poging was die om Steve Winwood aan boord te krijgen. Winwood is multi inzetbaar (toetsen, gitaar en zang) en daarom de perfecte kracht om zowel een akoestische als eclectische set te spelen.
Winwood zat ook in de hoek van Hendrix maar was bezig om met de oprichting van een andere supergroep: Blind Faith.
Samen met Eric Clapton, Ginger Baker (wat een beest) en Ric Grech zou dit de beste Britste Blues Rock band moeten worden.
Het is bij één album gebleven. Wel een geweldig album.
De vraag die over blijft: Wat als Winwood voor Crosby, Stills & Nash had gekozen?
De carrière van Clapton had er nauwelijks anders uitgezien. Die van Ginger Baker ook niet.
Die van Neil Young (die het uiteindelijk ging doen) al helemaal niet.
Maar de carrière van Winwood had er mogelijk heel en heel anders uitgezien.
Zo zie je maar dat blind vertrouwen (Blind Faith) niet altijd een goede keuze is.
Overigens heeft Winwood meer dan genoeg mooie platen gemaakt. Al of niet met anderen en het is beslist een indrukwekkend rijtje, maar ik ben er van overtuigd dat als hij zich bij Crosby, Stills & Nash had gevoegd het er toch heel anders uit had gezien.
Overigens ook voor de Crosby, Stills & Nash want we wisten allemaal dat de nieuwe samenwerking tussen Stills en Young een tijdbom was die weer ieder moment af kon gaan. Wat dan ook gebeurde, en nog een keer en nog een keer………..en....(reünie zit er vast niet in)
Abonneren op:
Posts (Atom)
