50 jaar Katy Lied

Het is misschien niet het makkelijkste album van de heren Fagen en Becker maar na een paar luisterbeurten misschien wel een van de beste. De vraag welk album van Steely Dan is eigenlijk niet een pareltje is waarschijnlijk sowieso slecht te beantwoorden.

 

Deze Katy Lied die deze maand haar 50e verjaardag viert heeft een paar nummers die vlot weg luisteren, maar ook een aantal (zeer) lastige nummers.

Katy Lied is het vierde album van Steely Dan en het was vier op een rij met 4-5 sterren beoordelingen.  Een ongelooflijke prestatie en Gaucho en meesterwerk Aja moesten nog komen.

 

Zoals hierboven gemeld is deze Katy Lied niet het meest makkelijke album. Wie patat of pannenkoeken voor de oren wil moet dit album maar laten staan.

Wil je je oren en hersenen echter verwennen met wat complexere Pop Rock met een snufje Jazz dan zal dit album keer op keer voor veel luisterplezier zorgen.

 

Ook na 50 jaar staat dit album nog als een huis en veel Steely Dan fans plaatsen die album op plek drie op hun lijstje favoriete album van het duo.

Zelf ben ik al jaren bezig een sluitend lijstje te maken van favoriete Steely Dan albums. Als ik dan weer een van hun albums heb gedraaid staat het lijstje weer op z'n kop.......

 

De twee albums die de heren gemaakt hebben na de herstart zijn een puntje minder, maar kruipen allebei nog steeds naar de 4 sterren. 

Er zijn weinig bands die geen misser hebben in hun catalogus van studio albums. 

Een uitzonderlijk prestatie!

Bij de koffie: Katy Lied!

Smullen!

The Kinks Are The Village Green Preservation Society 50th-Anniversary Edition

In 2018 vierde dit album haar 50e verjaardag en dat werd onderstreept met diverse speciale edities waaronder deze box. Op dat moment kwam het heel slecht uit en de aanschaf van deze box heb ik keer op keer vooruit geschoven.

Deze maand kwam ik de uitgebreide box in de aanbieding tegen en toen was de bestelknop ineens heel dichtbij.

 

Geen spijt van want alleen het uitpakken van deze box is een feest:

• Box  
• inlegvel met inhoudsopgave
• 1 dubbel lp met zowel stereo als mono mix
• 1 lp Zweedse uitvoering
• 5 Cd's
• 3 Singles
• Fotoboek
• Foto's, posters en memorabilia

Ik ken het album vrij goed maar er heeft nooit een fysiek exemplaar deel uitgemaakt van mijn collectie. Vreemd want dit is zonder twijfel een vijf sterren album. Hoog niveau van Rock & Pop met een vleugje Psychedelica. 

Op dit album zijn The Kinks veel groter dan de hitmachine waar de meeste mensen toch aan moeten denken. Natuurlijk zijn nummers als "Lola", "Waterloo Sunset", "A Well Respected Man" en "You Really Got Me" feestjes als ze weer een keer uit de radio rollen.

 

Toch verdienen The Kinks juist als makers van hoogwaardige en zeer consistente albums veel en veel meer waardering. De catalogus die The Kinks hebben achtergelaten is zeer indrukwekkend, maar wordt helaas wat overvleugeld door The Beatles en The Rolling Stones.

Zo ook dit album wat in 1968 gelijk verscheen met The White Album van The Beatles. Dan sta je gelijk met 3-0 achter hoewel voor mij persoonlijk de keuze toch echt op dit album van The Kinks is gevallen.

Ooit op tape, toen digitaal en eindelijk op vinyl en wel in een hele fraaie speciale editie. 

Toen dit album verscheen was het succes erg matig wat voor The Kinks een geheel nieuwe ervaring was. Tot dat moment was iedere single en album gewoon raak. Later kreeg dit album bij de liefhebbers meer en meer waardering en heeft inmiddels een enorme cultstatus.

 

Het nummer "Days" was voor mij de reden kennis te maken met dit album. Het maakte mij als jonge puber erg vrolijk en toen ik later de tekst betekenis ging geven, ging ik het nummer meer en meer waarderen. "Days" blijft toch een van de mooiste nummers om troost uit te putten als je iemand verloren bent. 

"Days" mag dan een klein hitje zijn geweest het is slechts één van de vele parels die op dit album te vinden is.

Naast dit briljante troostliedje is dit album vooral een heerlijke wandeling langs allerlei mensen die we zelf ook wel kennen. Gebruik de typetjes op dit album maar eens als een bingokaart op een feestje...........

Naast de prima en soms leuke teksten zit het ook muzikaal geweldig in elkaar.

 

Neem als je liefhebber bent van Britse Pop en Rock uit de vorige eeuw toch eens de tijd om een wandeling langs de catalogus van The Kinks te maken.

Deze The Kinks Are The Village Green Preservation Society mag in je speurtocht hoog op het lijstje staan!

Het is een fenomenaal album dat zeer evenwichtig in elkaar zit. The Kinks waren in die periode in topvorm getuigen het vele extra materiaal wat in deze box zit en wat in 1968 allemaal niet gebruikt is,

Misschien geen hitmateriaal maar wel heerlijke Britse Poprock met een vleugjes Psychedelische Rock/Pop.

Gelukkig voor de fans is het niet gebruikte materiaal in 2018 alsnog vrij gekomen en deze box staat garant voor een weekend luisterplezier welke zijn gelijke niet kent. Het fotoboek en de prullaria die bij deze box zitten nemen je mee op een heerlijke tijdreis. 

Het is echt smullen en ik heb al heel wat 50 Anniversary boxen langs horen komen, maar dit is toch een van de fijnste.

 

The Kinks...............voor wie het nog niet wist: niet een alleen een stapel hits, maar ook fenomenale conceptalbums zoals deze The Kinks Are The Village Green Preservation Society.

 

Wat mij betreft A Well Respected Band!

Jim Capaldi

Het is vandaag de geboortedag van deze geweldige drummer. Helaas verhuisde Jim al op 60 jarige leeftijd naar de rockhemel. 

Juist op het moment dat er plannen waren om nog een keer met Traffic op tournee te gaan. Via Traffic kreeg Capaldi internationale bekendheid en zo ontmoeten hij onder anderen Jimi Hendrix waar hij sessiewerk voor verrichte.

 

Capaldi speelde verder met artiesten als  Eric Clapton, George Harrison, Alvin Lee en Cat Stevens.

Na het uiteenvallen van Traffic begin Capaldi aan een knappe solocarrière die een rijk gevulde catalogus opleverde.

In Nederland leverde het hitje "Something So Strong" op. Capaldi mocht graag experimenteren zoals op het album wat ik nu op heb staan.

 

Het album Fierce Heart kenmerkt zich vooral door de meer dan stevige avances met de Synthpop. Daarmee is dit album misschien niet zo tijdloos als een aantal eerdere albums die hij heeft gemaakt maar het maakt het album wel tot een mooie muzikale tijdmarker.

Niet een album wat ik vaak uit de kast haal, maar op een dag als vandaag toch een geslaagde keuze. Geen hoogvlieger deze plaat maar het luistert gewoon heel lekker weg en voelt ook een beetje als een tijdmachine.

 

Capaldi zou vandaag 79 zijn geworden maar overleed op 28 januari 2005 aan de gevolgen van maagkanker.

The Who in de uitverkoop

Het album The Who Sell Out mag gezien worden als een van de eerste concept albums. The Who steekt op dit album dat in 1967 verscheen de draak met de commercie op de radio. Met een reeks aan fictieve reclames wordt een sfeer gecreëerd of je een uurtje naar een piratenzender zit te luisteren.
Dat alles inclusief de jingles van echte zenders en daarmee was The Who misschien ook wel de eerste band die gebruik maakte van samples.

The Who Sell Out was het derde album van de band die zich tot dat moment vooral op het uitbrengen van singels had gericht. Niet zonder succes want uit die eerste jaren kennen we allemaal wel de hits als "My Generation", "Substitute", "I'm a Boy" en "Happy Jack".

Het album had ik vroeger op LP maar heb ik bij mijn overstap naar de CD niet vervangen omdat ik het te gedateerd vond klinken. Door de jaren heen ben ik echter Psychedelische Pop meer en meer gaan waarderen. Daarnaast is dit album duidelijk het voorspel voor wat Tommy gaat worden.
The Who is in deze fase zich namelijk razendsnel aan het ontwikkelen en een album zoals dit met een meer conceptuele aanpak was dan ook onvermijdelijk.

Nadat ik van dit album een boeiende docu (serie Classic Albums) had gezien deze toch maar met potlood op m'n mankolijst gezet..........en dan kan het rap gaan........

Afgelopen weekend kwam ik het album tegen...................en who kan het ook anders........in een uitverkoopbak. Het gaat om een half speed masterd versie en het klinkt werkelijk onwaarschijnlijk goed. Compleet met certificaat en psychedelische poster.

Naast de conceptuele aanpak hoor je ook aan de muziek dat dit album een stepping stone is naar Tommy. Toch werd het album geen heel groot succes, maar heeft later toch een enorme cultstatus gekregen. Dit omdat het album misschien wel de belangrijkste tussenstap is geweest in de ontwikkeling van The Who.

Ben in drie dagen aan draaibeurt drie bezig...............smullen!

 

Vonda Shepard in De Boerderij

Bij het grote publiek werd Vonda vooral bekend door haar optredens en soundtracks voor de TV serie van Ally McBeal. Voor deze serie heeft ze meer dan 500(!!) songs geschreven!

Een tweetal van die soundtracks maken al ruim 20 jaar deel uit van de playlist die we gebruiken als we naar Zuid-Europa rijden. Dat doen we doorgaans minimaal twee keer per jaar. Een keer voor de wintersport en een in de zomer naar een zonnig oord zoals Kroatië, Italië of Spanje.

 

De albums Songs from Ally McBeal (1998) en Heart and Soul (1999) zingt ons gezin dan ook van voor tot achter mee.
Toen bekend werd dat Vonda in De Boerderij zou gaan optreden maar gelijk kaartjes besteld en gisteravond was het zover.

De tournee die Vonda en haar band op dit moment maakt staat in het teken van haar nieuwe album  Red Light, Green Light dat afgelopen herfst verscheen.

Vonda heeft een geweldige stem en meeste nummers die ze zingt zijn door haar zelf geschreven. Daarnaast zingt ze altijd wel een paar covers en door de jaren heen heeft ze ruim 200 verschillende covers live gespeeld.

Ook gisteravond in De Boerderij zong Vonda een zestal covers van een totale setlist van 22 nummers. Vonda wisselt heerlijke luisterliedjes af met zo nu en dan lekker pittige Pop Rock en er kwam zelfs een prima funky nummer voorbij.

De stem van Vonda is fenomenaal en als je dan in de begeleidende band gaat zitten stap je wel in hele grote schoenen. 

De band waar ze mee op tournee is zijn alle drie muzikanten waar Vonda al mee mee samenwerkt en het was echt een geoliede machine die op het podium stond.

Uitstekende muzikanten die naast Vonda hun sporen hebben verdiend bij onder meer Tina Turner en Johnny Cash. 

 

De geweldige stem van Vonda nam het in wat stevigere nummers ook een paar keer op tegen de band met wat mij betreft als rockend hoogtepunt "Sweet Inspiration". De hele setlist was om te smullen maar er staken er wel een paar nummers bovenuit. Zo was de vertolking van "In July" van het album Chinatown (2002) en geweldige traktatie voor de oren.

Als fans van het eerste uur wisten we natuurlijk ook de heerlijke uitvoering van "I Only Want to Be With You" te waarderen.

 

Van haar nieuwe album speelde Vonda zes van de tien nummers en dat klink allemaal weer heerlijk.

Toch ben ik sinds gister van mening dat Vonda live beter is dan in de studio. De albums rond Ally McBeal zijn sowieso wat overgeproduceerd. Dat is logisch want zo'n serie moet natuurlijk als chocolademousse naar binnen schuiven.

Ook de andere albums van Vonda zijn best wel "braaf" geproduceerd. Niks mis mee maar wat ze gister in De Boerderij liet horen was wat mij betreft next level. Als een puber die voor het eerst alleen op vakantie gaat en helemaal los gaat. We waren al fan van Vonda en daar is gister een flinke schep bovenop gekomen.

 

Het smaakte in ieder geval naar meer en als Vonda nog eens in de buurt is zijn we zeker weer van de partij.

 

 

Setlist De Boerderij - 23 februari 2023

Shine Your Light
Red Light, Green Light
Dirty Laundry Line
In July
The Sunset Marquis
I Just Don't Get It
Walk on the Water
The Wildest Times of the World
Like a Hemisphere
Walk Away Renée (The Left Banke cover)
Need Your Love

Pauze:
To the Stars
I Know Better
Respect Yourself (The Staple Singers cover)
Maryland
Disappear
Sweet Inspiration (Dan Penn cover)
Baby, Don't You Break My Heart Slow
Searchin' My Soul

Toegift:
Tell Him (The Exciters cover)
I Only Want to Be With You (Dusty Springfield cover)
You Belong to Me (Joni James cover)

50 jaar "ik ben de boodschapper maar"

Gister vierde dit album haar 50ste verjaardag. Het was Elton's zesde studio-abum en was commercieel een megasucces. In de VS maar liefst driemaal platina en twee zeer succesvolle singles. 

De singles "Crocodile Rock" en "Daniel" werden in een groot aantal landen een nummer 1 hit.

 

De eerste zeven albums van Elton vind ik echt om te smullen. Helaas schoof zijn muziekstijl daarna teveel op naar toch wat lauwe en flauwe disco. Drank en drugs deden hem in de jaren 80-90 ook niet veel goeds maar gelukkig is het met Elton goedgekomen.

Deze Don't Shoot Me I'm Only the Piano Player valt wat mij betreft in de goede periode van Elton en mogen we echt wel een klassieker noemen.

 

De titel is natuurlijk al helemaal goed en die sprak mij als jonge snaak al enorm aan. Overigens vind het nog steeds een geweldige titel. Daarnaast beschikt het album over een schitterende klaphoes.

 

In de late zomer van '73 het album wezen halen bij Radio Leo. Ik werkte toen op de Heemraadsingel in Rotterdam en om de hoek op de Vierambachtsstraat zat Radio Leo. 

Zowel wit (wasmachines, koelkasten) als bruin (hifi, tv's) goed werd daar verkocht en ze hadden een redelijke collectie LP's.
Tijdens de lunchpauze ging ik daar regelmatig staan neuzen. Ik verdiende niet veel en betaalde een crimineel bedrag aan kostgeld dus ik stond vaker met lege handen buiten dan met een nieuwe aanwinst.

 

Radio Leo had echter regelmatig aanbiedingen. Vooral als een album uit de lijsten was verdwenen. Dan zakte de prijs behoorlijk, omdat de bakken vrij moesten komen voor de nieuwste platen.

Voor een ieder met een klein budget mooie momenten om toe te slaan. Zo ook - en ik weet het nog goed - een snikhete late zomerdag in 1973.
Ik ben geen uitgesproken fan van Elton maar op de een of andere manier is deze plek in Rotterdam onlosmakelijk met dit album verbonden. Dat terwijl ik bij Leo ook albums van The Who, Doobie Brothers, Deep Purple, Santana en weet ik van wie allemaal gekocht heb.

Ieder jaar wandel ik daar wel een paar keer met een vriend die daar om de hoek woont en Radio Leo flitst dan altijd even door mijn hoofd.
Dit album is op de een of andere manier een van de stepping stones in het krokkelpaadje naar mijn onafhankelijkheid.
Don't Shoot Me I'm Only the Piano Player is niet alleen een lekker album, maar voor mij dus ook een flink portie sentiment en daar is natuurlijk niks mis mee. Sterker..........misschien wel een van de fijne dingen aan muziek...........

toch? .................nou ik ben ook maar de boodschapper............

Bobby Elliott

Vandaag wordt deze Hollies drummer 81 jaar en deze Britse band is nog steeds actief. Bobby was niet bij de oprichting van de Hollies maar kort voor het eerste album werd gemaakt voegde hij zich samen met Tony Hicks bij de band. Samen zijn ze ook nog de enige twee leden van het eerste uur.

 

Eigenlijk weet ik niet zoveel van de Hollies en als ik eerlijk ben kan ik maar twee dingen opnoemen:

• De band waar Graham Nash vertoefde voor hij naar de supergroep Crosby, Stills, Nash & Young verhuisde.
• Dit album waar The Hollies uitsluitend nummers van Dylan zingen.

Zelf ben ik een groot liefhebber van Dylan en niet alleen van zijn eigen uitvoeringen. Een album waar gerenommeerde artiesten een album vol zingen met songs van de woordentoverhaar heb ik doorgaans ook een zwak voor.

Het is niet moeilijk een enorme collectie aan te leggen met albums van artiesten die een heel album vol zingen met Dylan.

Daaronder grote namen zoals The Byrds, Bryan Ferry, Lucinda Williams, Odetta, Joan Baez, Chrissie Hynde, Willie Nile, Chrissie Hynde, Maria Muldaur en Judy Collins om er even een paar te noemen.

 

Deze Hollies Sings Dylan was een idee van de vandaag jarige Bobby en voor Graham Nash was het de excuus Truus om The Hollies de rug toe te keren.

Het album is opgenomen in 1968 en verscheen een jaar later in de schappen van de platenwinkels. Uiteraard heeft een album als dit grote liefhebbers en stevige tegenstanders. Gelukkig was er toen nog geen Facebook want de reacties - van vooral Dylan fans - zullen niet mals geweest zijn.

 

The Hollies reageerde echter op perfecte wijze door hun volgende album de titel Hollies Sing Hollies te geven.

Zelf kan ik prima genieten van dit Dylan avontuur van The Hollies. Prima Pop Rock uitvoeringen en de teksten zijn natuurlijk een feest der herkenning.

 

Fijn dat Bobby z'n zin heeft doorgedrukt en we wensen hem natuurlijk een Happy Birthday!

 

Mick Fleetwood 75 jaar

Vandaag doet deze drummer en medeoprichter van de legendarische band Fleetwood Mac er een jaartje bij. Fleetwood Mac werd in 1967 opgericht en bestaat nog steeds. In 1996 werd er een jaartje pauze gehouden maar verder is de band vanaf 1967 onafgebroken actief geweest.. Dit ondanks een aantal relevante wisselingen in de bezetting en de nodige persoonlijke perikelen.

De band heeft in 2018-2019 nog een vrij uitvoerig tournee gegeven. Nieuw studiomateriaal in de vorm van een volledig album laat al even op zich wachten en het is maar de vraag of dat er nog gaat komen.

De jongens en meisjes van Fleetwood Mac worden er natuurlijk ook niet jonger op en Mick wordt vandaag dan ook 75. 

Strikt genomen moet er dan nog wel een studio album inzitten. Muzikanten gaan immers niet met pensioen want die willen hun creatieve ei kwijt.

 

Ambtenaren gaan met pensioen, muzikanten gaan dood.

 

Ik ben al vaker ingegaan om de enorme transitie die Fleetwood Mac heeft doorgemaakt van aanvankelijk een Britse Bluesband naar een Amerikaanse Pop Rockband. 

Liefhebbers van Blues en Bluesrock zoals ik betreuren dat, maar zonder gasten als Peter Green en Danny Kirwan was het denk ik ook moeilijk die Blues lijn vast te houden.

Achteraf zijn dat ook lastige discussies. Zijn Green en Kirwan weggegaan omdat de band een ander kant op aan het bewegen was? Of is de band een andere kant opgegaan omdat twee gezichtsbepalende leden de band hadden verlaten?

 

Dat neemt niet weg dat het onwaarschijnlijk knap is hoe Mick Fleetwood de band door dit proces heeft weten te leiden. Het zorgde uiteindelijk tevens voor de grootste successen met Rumours (1977) als absoluut hoogtepunt.

Verkoopcijfers die we tot dat moment nog nauwelijks hadden gezien en in de VS haalde het album 20 (!!!) keer platina. Het album verkoopt overigens nog steeds erg goed en veel fans zijn na een LP, CD aan een nieuwe LP begonnen.

 

Het was bijna ondenkbaar dat na Rumours er weer zo'n geweldig meesterwerkje zou komen. Het duurde bijna 1000 dagen (980 om precies te zijn) voor de opvolger in de winkel lag. Het heeft dus even geduurd en niet alleen ging er een groot aantal dagen in het album zitten, het was met 1 miljoen dollar productiekosten op dat moment het duurste rockalbum wat er gemaakt was.

 

Het wachten werd ruimschoots beloond want Tusk is niet alleen een meesterwerk het is ook nog eens een dubbelalbum. Dus vier kantjes genieten.

Hoewel het album met "slechts" twee platina platen in de VS achterliep bij het enorme commerciële succes van Rumours doet het muzikaal totaal niet onder voor deze voorganger.

Nu we 40 jaar verder zijn draai ik Tusk zelfs vaker dan de Rumours, waarvan een ieder alle nummers wel mee kan zingen. 

Rumours is wat mij betreft ook een beetje overgeproduceerd. De band barstte toen uit z'n voegen van de relatieproblemen en er moest natuurlijk voorkomen worden dat zoiets in de muziek door zou klinken. 

De teksten mochten wel over de ellende gaan, maar voorkomen moest worden dat de muziekpers kon zeggen dat het wel te horen is dat er problemen zijn.

 

Tusk is voor mij vrijer en iets meer een zoektocht wat binnen het genre Pop Rock nog mogelijk is.

Rumours is voor mij toch vooral een album geworden voor op een feestje en Tusk geeft meer ruimte voor fijnproevers.

Goed plan..............lekker espresso erbij.

Mick Happy Birthday!

Nigel Olsson

Deze allround drummer doet er vandaag een jaartje bij. Hoewel Nigel als drummer van Pop tot Hard Rock z'n bijdrages heeft geleverd is hij vooral bekend als de vaste drummer van Elton John.

Nigel speelt op zo'n 20 albums van Elton en heeft meer dan 2000 optredens met deze opvallende Rockster gedaan.

Zelf ben ik niet zo'n fan van het latere werk van Elton John. Ik vind het vaak te disco en latere albums missen de verfijningen die ik in zijn eerste albums zo weet te waarderen.

Het album Elton John is gewoon een topplaat, maar toevallig zit daar iemand anders achter de drumkit. Wel drumt Nigel op mijn andere favoriete albums van Elton John:

Tumbleweed Connection (1970)
Madman Across the Water (1971)
Honky Château (1972)
Don't Shoot Me I'm Only the Piano Player (1973)

Ik heb ook wat later werk van Elton John staan waarop Nigel de drums verzorgd, maar die komen maar hoogst zelden op de draaitafel. Het zijn toch vooral de albums van Elton John van begin jaren 70 die ik graag mag luisteren.

Dat kwartet van hierboven maar eens klaar gezet om vanmiddag lekker met een goeie koffie languit van te gaan genieten.

Dit keer zal ik extra goed op de drums letten maar ook op de achtergrond zang want ook daar is Nigel veelvuldig te horen. 

Naast zijn enorme berg werk bij Elton John heeft Nigel ook gedrumd bij Rod Stewart, Linda Ronstadt, Leo Sayer, Neil Sedaka, B.B. King en vele anderen. Eind jaren 60 is Nigel even lid geweest van de Spencer Davis Group en begin jaren 70 speelde hij een blauwe maandag bij Uriah Heep. Een veelzijdig baasje die zich blijkbaar toch het meest thuis voelt in de Elton John Band.

Nigel Happy Birthday!

James Young

Vandaag viert "J.Y." - zoals James Young door vrienden wordt genoemd - zijn 72e verjaardag. James is medeoprichter in 1972 een van de oprichters van de band. Styx bestaat nog steeds en James is het enige oorspronkelijk overgebleven lid.

Styx heeft in al die jaren tweemaal een adempauze gehouden, maar heeft toch 17 studio-albums en een negental live-albums gemaakt. Tijdens de pauzes die Styx heeft gehouden heeft James Young een drietal solo-albums gemaakt.

In de jaren 70 en begin jaren 80 had de band een aantal hits en dat waren ook de hoogtijdagen. Bij de twee doorstarts die de band maakte lag de nadruk wat meer op albums en bij optredens worden vooral de oude trouwe fans bediend.

Toch is Styx een band die op een verrassende manier gebruik heeft gemaakt van de lockdown als gevolg van de Corona-crisis. Deze zomer kwamen ze met het album Crash of the Crown en dat is gewoon een 4-5 sterren album. Volgens sommige muziekjournalisten een van hun beste albums.

Online heb ik het daarom maar eens zitten beluisteren en het is inderdaad een uitstekend album. Ik ken ook niet alles van Styx maar voor mijn gevoel is dit misschien wel hun album wat veel meer het label Progressie Rock kan krijgen dan andere albums die ze gemaakt hebben. 

Veel albums uit hun beginperiode zijn toch wat laagdrempelig en meer Art Rock en Pop Rock. Dit nieuwe album is gewoon puike Progressieve Rock en de hoes is ook nog eens een schitterend ontwerp.

Smullen met Styx!

James Happy Birthday!

In The Year Of The Cat

Niet een heel jaar maar het is vandaag wel Kattendag. Ik ben gek op katten maar dit soort dagen zijn natuurlijk flauwekul. Ik gebruik de kalender van speciale dagen dan ook uitsluitend om eens een album uit de kast te trekken wat op de achtergrond is geraakt.

 

Kattendag is wat mij betreft een mooi moment om deze klassieker uit 1976 eens uit de kast te halen. Het was het zevende album van Al Stewart en in alle opzichten een heel belangrijk moment in zijn carrière. 

Net overgestapt naar een andere platenmaatschappij en dan zo'n wereldsucces scoren moet toch wel een heerlijke opluchting zijn geweest.

In de VS haalde het album op z'n sloffen Platina en het album was een groot succes. Ook kwamen een aantal hits van dit album. De nummers "On The Border" en de titelsong "In The Year Of The Cat" werden beide een hit en vertoeven nog steeds in de Top2000.

Het album In The Year Of The Cat is dan ook laagdrempelig Pop Rock met de nodige Folk invloeden.

Later is Stewart ook meer en meer de Folk kant opgegaan. Commercieel misschien geen briljante zet maar liefhebbers van dit genre heeft hij meermaals getrakteerd op een heerlijk Folk album.

Het album Sparks of Ancient Light uit 2008 is een duidelijk voorbeeld van een album dat net zo lekker klinkt als In The Year Of The Cat maar net wat meer Folky is.

Het is beslist de moeite om wat werk van Al op te zoeken wat hij in deze eeuw heeft gemaakt. Prima zanger, goede gitarist en uitstekende songwriter met regelmatig aandacht voor voor maatschappelijk aspecten.

Al vind dat z'n platen niet zomaar in een hoes gestopt moeten worden. Nagenoeg alle ontwerpen van de hoezen van zijn albums zijn geweldig om te zien en soms heerlijke zoekplaatjes.

Zelf heb ik van het album In The Year Of The Cat de Spaanse versie met als titel El Año Del Gato. Muziek is precies hetzelfde maar in Spanje werd in die jaren de titel van het album in het Spaans vermeld.

Prima album om Kattendag mee te beginnen. Koffie erbij, kat op schoot...........

50 jaar Hard Rock Cafe

Vandaag is het precies 50 jaar geleden dat het eerste Hard Rock Cafewerd geopend. Dat was op 14 juni 1971 in Londen.

Zelf ben ik diverse Hard Rock Cafés geweest maar de meest opvallende was toch in Melaka in Maleisië.

Op de een of andere manier is in zo'n land in zo'n tent gaan eten toch wat vervreemdend.

 

Uiteraard hebben we die vakantie vooral bij lokale tentjes gegeten, maar toen we na 26 uur reizen in Melaka aankwamen moest het even makkelijk "om de hoek".

Uitzicht over de rivier was geweldig en prima eten maar volgende dag lekker naar een lokaal tentje.

 

Voor Carole King was Hard Rock Cafe in de zomer van 1977 een inspiratie om een nummer van te maken.

Het nummer staat op haar album Simple Things en heet simpelweg "Hard Rock Cafe".

Misschien niet haar beste album maar de liefhebber van dit genre zal het toch zeker weten te waarderen.

 

Noem maar eens 10 Pop Rock albums die dit jaar verschenen zijn die beter zijn....... De standaard in de 70er jaren lag ook wel enorm hoog. Zeker na haar meesterwerk Tapestry. Ieder nieuw album wat Carole maakt werd langs die maatlat gelegd.

 

Jammer want veel van haar andere werk is meer, maar dan ook meer dan de moeite waard.

"Hard Rock Cafe"

Downtown anywhere USA
You can find yourself a Hard Rock Cafe
Put your money on a number, anyone can play
Come on and tell us all about what happened to you today

At the Hard Rock Cafe, come to the Hard Rock Cafe
I hope you can find your way to the Hard Rock Cafe

After a hard day's work I guarantee
There just isn't anywhere better to be
If you're unable to find good company
You can always sit down and watch the color T.V.

At the Hard Rock Cafe, come to the Hard Rock Cafe
The regulars can't keep away from the Hard Rock Cafe

And if you're feeling just a little bit lonely
Don't sit at home just mopin'
Come on down to where the spirits flow so freely
You know the door is always open

At the Hard Rock Cafe, come to the Hard Rock Cafe
They will help keep your blues at bay
At the Hard Rock Cafe

David Byrne

De vandaag jarige David kennen we natuurlijk vooral als voorman van The Talking Heads. Tussen 1977 en 1988 maakt deze New Wave band acht puike studio-albums.

Eigenlijk kan je wel stellen dat ze eigenlijk geen matige albums hebben gemaakt. Dat gezegd hebbende is Naked hun laatste album beslist minder ten opzichte van topalbums zoals Remain in Light en Fear of Music.

Dat heeft ook te maken dat dat de eerste albums pure New Wave waren en daarna tot wat meer geflirt werd met Pop Rock.

Zo ook op het album Little Creatures waar een blend gezocht wordt tussen New Wave en Pop Rock. 

Die Pop Rock elementen maken het album daardoor wel heel toegankelijk en het album was dan ook geliefde bij een zeer breed publiek.

 

Little Creatures is het zesde studio-album van The Talking Heads en wie de zes albums op rij beluisterd hoort toch een band die aan het zoeken is. Puike, puike albums maar ze zijn duidelijk zoekend en dat het album Little Creatures wordt afgesloten met Road to Nowhere mag geen verbazing oproepen.

Road to Nowhere kan uitgelegd worden als een soort van liefdesdrama, maar als die geliefde nu The Talking Heads zelf zijn?

Would you like to come along
You can help me sing this song
And it's all right, baby, it's all right

They can tell you what to do
But they'll make a fool of you
And it's all right, baby, it's all right

We're on a road to nowhere
We're on a road to nowhere
We're on a road to nowhere

We're on a road to nowhere

Nadat The Talking Heads definitief uit elkaar lagen ging David Byrne op de solotoer. Tijdens de Talking Heads periode had David samen met Brian Eno al een soloplaat gemaakt en de teller staat inmiddels op 10 solo-albums.

Na een paar van deze albums heb ik David Byrne gelaten voor wat het is. Het is mij allemaal te Avant-gardistisch. Daar waar ik de New Wave een natuurlijke tegenbeweging vond, vind ik die Avant-gardistische bewegingen in de muziek te geknutseld.

Anders doen om het anders doen. Het roept bij mij ook het gevoel op dat er een of ander intellectueel aureool hangt als een soort van muur om de "gewone man" buiten te sluiten.

Dat neemt niet weg dat ik de bijdrage die de jarige David Byrne bij de Talking Heads heeft geleverd ik enorm weet te waarderen.

Zowel de pure New Wave als de meer Pop Rockachtige nummers. Om de vrijdag lekker te beginnen het mega succes Little Creatures op de speler gelegd.

 

David Happy Birthday!

 

Hello, I Must Be Going!

Ja dat is precies wat de vandaag jarige Phil afgelopen maand gezegd zal hebben. Helaas staat de drummer van Genesis de laatste tijd meer op de cover van roddelbladen dan van muziekbladen.
Als een relatie klapt is dat natuurlijk nooit leuk maar in het geval van Collins ga je graag even in de wachtkamer van de tandarts zitten om even in de roddelbladen te gluren.

Bij wijze van spreken dan toch, wat niet wegneemt dat het op enig moment heel ranzig werd. Ik zoek dat soort nieuws nooit, maar je kon er de afgelopen weken ook nauwelijks omheen.

Laten we toch even een fijne soloplaat van Phil opzetten. Bij Genesis ligt de nadruk natuurlijk natuurlijk op Progressieve Rock of moeten we zeggen lag?
Formeel heeft de band de status van actief, maar het laatste studioalbum stamt toch echt van..........1997.

Wel zijn er van Genesis de laatste jaren een aantal fraai boxen uitgekomen. Schitterende boxen met heel veel materiaal zowel van geluid als beeld.
Wat niet wegneemt dat de echte Genesis fan beslist benieuwd zal zijn wat Tony Banks, Mike Rutherford en de jarige Phil Collins nog zouden kunnen als de serieus de studio in zouden gaan.

Naast zijn bijdrage aan Genesis heeft Phil Collins acht solo albums in de studio gemaakt. De muziek op de soloplaten van Collins houdt doorgaans het midden tussen Pop en Rock.
Over het algemeen vrij toegankelijke muziek en soms met een heerlijke hit zoals Can't Hurry Love wat we op dit album vinden.

Ieder die wat ouder is zal zich de geweldige videoclip van dit nummer beslist herinneren. Wel een wat een pijnlijke tekst als we die aanhouden tegen de actualiteiten:
My mama said
You can't hurry love
No, you'll just have to wait
She said love don't come easy
It's a game of give and take... 

Hoe dan ook wens ik Phil natuurlijk een fijne verjaardag!