Butch Trucks

Vandaag is het de geboortedag van een van de zes oorspronkelijke leden van de legendarische Allman Brothers Band.

Butch werd op 11 mei 1947 in Jacksonville (Florida, U.S.) geboren onder de naam Claude Hudson Trucks 

Butch heeft de volledige 45 jaar deel uitgemaakt van de band en dus alle grote successen meegemaakt en daar een significante bijdrage aan geleverd.

 

Voor zijn periode speelde Butch in wat kleinere bandjes en na het opheffen van The Allman Brothers Band trad hij nog regelmatig op met diverse vrienden uit de muziekwereld.

Of het leven zonder The Allman Brothers Butch in een diep zwart gat heeft gegooid zal altijd een vraag blijven. 

Op 24 januari 2017 pleegde Butch zelfmoord met behulp van een vuurwapen. Butch zou financiële problemen hebben gehad, wat wel heel erg triest is als je 45 jaar een mega succesvolle drummer bent geweest..........

Derek Truck is een neef van Butch en Derek kwam in 1999 als jonge snaak zijn oom en The Allman Brothers versterken en bleef bij de band tot deze in 2014 definitief stopte.

Over The Allmans als veel blogjes geschreven en veel van hun officiële albums al een onder de aandacht gebracht. 

 

Deze zondag begin ik met een verzamelaar. Het is een release uit de Spaanse serie Hisoria De La Musica Rock. Eigenlijk is deze serie het het Spaanse equivalent van de Nederlandse serie Superstarshine. 

De Superstarshine serie verscheen in Nederland in 1972 met albums van The Who, Golden Earring, Jimi Hendrix, Joe Cocker en vele andere artiesten die in Nederland door Polydor werden vertegenwoordigd.

 

De Spaanse serie Hisoria De La Musica Rock verscheen pas in 1984 en bevat uiteraard een overlap met de Nederlandse serie. In de Spaanse serie echter ook een paar leuke uitgaves die we niet in de Nederlandse serie aantreffen zoals deze lekkere verzamelaar van The Allamn Brothers Band. 

Echt een hele fijne verzamelaar en van een prima geluidskwaliteit.

 

 

Dennis Wilson

Vandaag had de middelste van de Wilson broers 80 jaar moeten worden. Dennis was een stuk minder muzikaal begaafd dan zijn broers Carl en Brian. Toch is Dennis ook een van de oprichters van de legendarische Beach Boys. 

Aanvankelijk vooral als drummer en nam zo nu en dan ook een zangpartij voor zijn rekening.

Dennis schoof later op naar diverse toetsen en schreef ook de nodige nummers. 

 

Hoewel alle drie de broers een stevige handleiding hadden, was Dennis de meest complexe en een non-conformist. Mega dwars en foute vrienden zoals zoals Charles Manson. 

Dennis experimenteerde met alcohol en alle soorten drugs. Dat zorgde ervoor dat op het album en meesterwerk Pet Sounds (1966) Dennis slechts eenmaal te horen is.
Cynische detail: Het betreft het nummer "That's Not Me".

 

Ook op diverse andere albums is Dennis maar op een beperkt aantal nummers te horen. Zo ook op het album Holland (1973). Het album werd hier "in de polder" opgenomen, maar Dennis had het hier snel gezien.

Dennis voelde zich hier niet thuis wat gezien ons vrijzinnig drugsbeleid toch opmerkelijk genoemd mag worden. Dat de band voor een langere periode bovenop elkaar gepakt zat zal ongetwijfeld de echte reden zijn geweest. Dennis was nu eenmaal niet zo van meebewegen met de rest.

Dennis Wilson - die toch echt wel een bovengemiddeld muzikant en componist was - zou uiteindelijk op een trieste wijze om het leven komen. Dronken en onder invloed van drugs sprong op 28 december 1983 in de Marina del Rey (Californië) van zijn zeilboot en verdronk.

Dennis was op dat moment 39 jaar..............

 

Hoewel Dennis de hoogtijdagen en grote hits van The Beach Boys heeft meegemaakt is zijn levensverhaal een uiterst triest hoofdstuk in de geschiedenis van deze legendarische band.

 

Dewey Martin

Het is vandaag de geboortedag van deze in Canada geboren drummer. Martin is in 2009 op 69 jarige leeftijd overleden wat we toch te jong mogen noemen.

Martin heeft in een aantal bandjes gespeeld voor hij gevraagd werd om drummer te worden bij de legendarische Buffalo Springfield. 

Martin drumt op alle drie de albums die deze superformatie heeft uitgebracht, maar op het laatste album Last Time Around is hij slechts op 5 van de 12 tracks te horen.

De titel van het album deed al vermoeden dat het niet erg meer boterde. Voor het derde album in de winkel lag was Buffalo Springfield helaas al ter ziele.

Dewey Martin heeft nog geprobeerd met een aantal andere muzikanten onder de naam Buffalo Springfield een doorstart te maken. Ego's Stephen Stills en Neil Young konden zich daar niet in vinden en wisten dat te blokkeren.

 

Martin wilde het echter niet loslaten en zocht allerlei wegen om toch iets te doen met de naam Buffalo Springfield.

Alle door- en herstarts zoals New Buffalo Springfield, Buffalo Springfield Again (naam van een band dus) en Buffalo Springfield Revisited moeten toch vooral beoordeeld worden als wat geforceerd vast houden aan die "goede oude tijd". 

Geen van die trajecten heeft ook iets opgebracht wat maar in de buurt komt van wat ooit een band was die de potentie had om een van de meest legendarische bands te worden.

Dat alles had overigens niks te maken met de kwaliteiten van Martin als drummer. De Canadees was gewoon een uitstekende drummer en heeft in de periode voor en na Buffalo Springfield veel uitstekend sessiewerk gedaan.

Zo heeft hij gedrumd bij The Everly Brothers,,The Monkeeys, Carl Perkins, Charlie Rich en Roy Orbison. Als je door dat soort artiesten wordt gevraag heb je echt wel wat in je mars

Nog wel een mooi detail zijn een aantal namen van bandjes waar Martin in het begin van z'n carrière heeft gespeeld. Wat te denken van Lucky Lee & The Blue Diamonds? Of van Sir Raleigh & The Coupons?

Heerlijke namen toch?  

Jammer dat Martin een groot deel van z'n carrière bezig is geweest om een plantje water te geven wat al heel lang dood was. Z'n energie op iets nieuws richten had wellicht meer opgeleverd zoals bij de andere ex-leden.

Dat wat Dewey met Buffalo Springfield gemaakt heeft blijft echter een van de mooiste erfenissen in de geschiedenis van de moderne muziek. 

Voor het eten even een schitterend verzamelalbum van deze legendarische band. 

Met achter de drumkit: Dewey Martin!

 

Moon The Loon

Vandaag is het de geboortedag van de in 1978 veel te jong overleden Keith Moon. Natuurlijk moet je ook een beetje mazzel hebben met je gezondheid, maar de giftige cocktail van alcohol en pillen die Keith regelmatig naar binnen schoof werden hem toch noodlottig.

 

Daarmee ging een van de beste drummer verloren die tevens een inspiratie was voor vele anderen zoals John Bonham en Ginger Baker. Daar waar deze laatste twee de naam hadden als een "gek" te keer te kunnen gaan op een drumkit ligt dat patent wel degelijk bij Keith Moon.

 

Zoals veel muzikanten die later beroemd werden heeft Keith ook een zoektocht achter de rug en heeft hij zelfs even op koper geblazen. In 1964 voegde Keith Moon zich bij de legendarisch Britse band The Who.
Daar speelde hij tot zijn dood in 1978 en vormde zo een onderdeel van de absolute hoogtijdagen van de band met successen als de albums The Who Sell Out, Live at Leeds, Tommy, Who's Next en Quadrophenia.

 

Keith was niet de eerste drummer voor The Who en op het eerste album zat Doug Sandom achter de drumkit. Een groot succes was dat niet en het werd door de manager van The Who aannemelijk gemaakt dat door de matige drummer een platencontract de mist in ging.

Doug werd na wat gezoek vervangen door Keith en het enige wat we nog van Doug hebben gehoord is een boek over de The Who. 

Veel opzienbarende zaken als drummer heeft Doug niet meer gedaan. Keith aan de andere kant heeft een dozijn jaren op een fenomenale manier bij The Who zitten drummen. 

Agressief en er ging vooral in de beginjaren wel eens wat stuk. Keith was echter vooral een technisch uitmuntende drummer en een onwaarschijnlijk hoog energieniveau. Sommige beweerde dat hij als een gek zat te drummer en daar heeft hij ook zijn bijnaam Moon The Loon aan te danken.

Roger Daltrey was met zijn zang en podium performance in die jaren een briljante frontman en Pete Townshend had met zijn creatieve inbreng een enorme invloed op The Who. Toch vind ik dat de band eigenlijk dood was na het overlijden van Keith. 

In mijn ogen hadden ze nij The Who dezelfde keuze moeten maken als toen drummer John Bonham van Led Zeppelin kwam te overlijden. Stoppen!

Het werk van The Who waar Keith achter de drumkit zit kan ik nog steeds enorm waarderen. Iedere maand komt er wel een album van The Who op de draaitafel en kan ik daar enorm van genieten.

Overigens heel veel van jullie zullen zomaar een paar keer per week Keith te keer horen gaan als je een of andere Amerikaanse politie serie op hebt staan. Vooral het briljante album Who's Next is daar hofleverancier.  

Vandaag is het echter de beurt aan een ander meesterwerk: Tommy!

Jaimoe 80 jaar

Het is de koosnaam voor de vandaag jarige Jai Johanny Johanson. Jaimoe is na het overlijden van Dickey Betts eerder dit jaar de enige overlevende van de zes oprichters van legendarische Allman Brothers Band.
Jaimoe is na Gregg Allman en Butch Trucks het langst bij de band geweest. Van de oprichting in 1969 tot het laatste concert in 2014!

Alleen heeft Jaimoe in 1982 een korte pauze gehad en heeft daardoor één studioalbum gemist. Op het album Brothers For The Road is het tevergeefs zoeken naar Jaimoe.
Overigens een wat minder (het minste?) album van de mannen en iets te pop en te weinig rock. Dus daar heeft Jaimoe niet veel aan gemist.

Jaimoe is een van de twee drummers waar de band altijd mee gespeeld heeft . Groot deel van de concerten was hij achter de drumkit te vinden, maar hij verzorgde ook ander percussiewerk en achtergrond zang.
Bij de Allman Brothers heeft hij dus alle grote successen meegemaakt, maar ook de vele dieptepunten die de band heeft moeten incasseren. Dieptepunten waren er met dodelijk motorongelukken van Duane Allman en Berry Oakley. Echter ook de zelfmoord van Butch Trucks. De band was toen wel formeel gestopt, maar als je een halve eeuw muziek met elkaar hebt gemaakt gaat dat echt wel in je vezels kruipen.

Naast de Allman Brothers zat Jaimoe achter de drums bij onder anderen Dave & Dave en Otis Redding. Dat laatste niet zo gek want ook Duane Allman was veel te vinden in die hoek van de muziekwereld.
Verder heeft Jaimoe even (twee albums) in Sea Level gespeeld. Een band van Chuck Leavell waar de nadruk wat meer de Jazz Rock lag.
Chuck Leavell heeft ook kort bij The Allman Brothers gespeeld, maar kennen we natuurlijk vooral van The Rolling Stones waar hij sinds begin jaren 80 de vaste toetsenman is.

Na het opheffen van The Allman Brothers heeft Jamoe samen met Butch Trucks de band Les Brers gehad. Ze speelde vooral werk van The Allman Brothers, maar na de dood van Butch Trucks kwam ook hier een einde aan.
Met zijn eigen Jaimoe's Jasssz Band maakte Jaimoe in 2011 het knappe jazzalbum Renaissance Man. Van deze band verscheen er ook een groot aantal live albums.

Begin 2020 speelde Jaimoe mee op het jubileumconcert ter gelegenheid van 50 jaar Allman Brothers.
Oud leden (dus niet alleen de oprichters) en zonen van oud leden zorgde voor een vol podium. Jong en oud dus en die mix zorgde voor een geweldige show.

Het concert was in de legendarische Madison Square Garden en bizar genoeg was het een van de laatste concerten voor dat de boel op slot ging door de Corona Crisis.
Jaimoe liet echter zien en vooral horen (deel van concert heb ik gezien) dat hij nog lang niet versleten is. 

Het was echter nog niet genoeg en Jaimoe gaat nog even door. Komende maanden staat hij diverse keren op het podium met Friends Of The Brothers. Een soortgelijk gezelschap als met het bovengenoemde jubileum concert. Vrijdag staan ze in het bekende The Keswick Theatre in Glenside (Pennsylvania). Wat mooi om daar bij te kunnen zijn! 

Zolang van bovengenoemde concerten nog geen vinyl is maar even een lekker concert van de Allmans.
Een concert met een geweldige uitvoering van "In Memory Of Elizabeth Reed". Jazz en Blues met een scheutje Flamingo. Bizar complex en enorm knap. 

Jaimoe Happy Birthday!

John Bonzo Bonham

Vandaag is het de geboortedag van misschien wel de beste drummer die we ooit gehad hebben. In 1980 op tragische wijze overleden, nadat hij verdronken was in z'n eigen braaksel na overmatig alcohol gebruik.

John was dan misschien de meest brute en heftigste drummer die we gekend hebben, maar hij was ook een enorm familiemens. Hij kon daarom ook eigenlijk helemaal niet zo goed tegen al die lange tournees waarbij hij naar zijn smaak te veel en te lang van huis was. Naast de drumkit verstopte hij zich dan in de alcohol en ik ken nog geen geval waar dat een goeie oplossing bleek te zijn.

 

De overige drie leden van Led Zeppelin besloten na het overlijden vn Bonham om te stoppen, omdat zonder John Led Zeppelin geen Led Zeppelin meer zou zijn. Een moedig maar terecht en vooral chique besluit.
De band had op dat moment een achttal officiële studio albums gemaakt:

• Led Zeppelin (1969)
• Led Zeppelin II (1969)
• Led Zeppelin III (1970)
• Untiteld aka IV (1971)
• Houses of the Holy (1973)
• Physical Graffiti (1975)
• Presence (1976)
• In Through the Out Door (1979)

Na de dood van John Bonham kwam 1982 het album Coda uit. Dit is een soort verzamelalbum met nummers die zijn opgenomen tussen 1970 en 1978. Het zijn geen nummers die op eerdere albums hebben gestaan en het album wordt ook wel eens als het negende album van Led Zeppelin gezien.

 

Het album kreeg ook de nodig kritiek maar het bevat één nummer dat vandaag wel even onder de aandacht mag komen en dat is "Bonzo's Montreux". John gaat helemaal los en op zijn geboortedag even mijn top 5 John die volgens mij geen uitleg hoeft:

 

1. “Rock and Roll”

2. “When The Levee Breaks”

3. “Moby Dick”
4. “Good Times Bad Times”
5. "Bonzo’s Montreux"

Wat kon die gast een klappen geven: 

 

Nobody beats like Bonham en nobody beats Bonham!

 

Nick Mason 80 jaar

We kennen de vandaag jarige Nick natuurlijk vooral als drummer van de legendarische band Pink Floyd. Mason is het enige lid van Pink Floyd die er altijd bij is geweest.
Gitarist Bob Klose had het al heel snel gezien, maar ook genie Syd Barrett heeft het nog geen vier jaar volgehouden. Inmiddels was wel David Gilmour aangeschoven, maar die was er dus in de eerste jaren niet bij.

Creatief brein Roger Waters hield het in de loop van 1983 ook voor bekeken en Richard Wright heeft een paar jaar niet meegedaan en kwam in 2008 te overlijden.
Dat alles betekend dat Nick Mason nog het enige lid van Pink Floyd is dat van begin tot nu heeft deelgenomen.

Of er nog nieuwe albums komen onder de vlag van Pink Floyd zal echter lastig zijn. Vorig jaar voorjaar verscheen no wel een live versie van Dark Side Of The Moon maar dat betrof uiteraard oude opnames. Mocht Pink Floyd nog met een album komen zal dat een album zijn met Gilmour en Mason want Roger Waters gaan we echt niet meer terugzien. Roger Water samen met David Gilmour gaat nooit meer goed komen. Waters en Gilmour zijn ook druk met soloprojecten en een kans op een verzoening is gewoon nul.

Overigens is Mason ook niet vies van een soloproject. Nick heeft diverse prima soloplaten gemaakt. Verder een aantal soundtracks en samenwerking met Rick Fenn (10cc) wat vooral in de Progressieve Rock zat.
Met Michael Mantler heeft Mason ook al vele jaren een muzikale relatie en dat heeft voor een paar uitstekende Jazz Rock albums gezorgd.

Naast zijn onuitputtelijke energie om met een ieder muziek te maken heeft Mason ook diverse boeken geschreven. Uiteraard over Pink Floyd en voor dat boek werd hij geprezen om zijn frisse en prikkelende kijk op de ontwikkeling van deze unieke band.

Of dat alles nog niet genoeg is verzameld Mason klassieke raceauto's en heeft hij vijfmaal deelgenomen aan de 24 uurs van Le Mans. Zelf met twee keer een podium in zijn klasse als resultaat.

Een druk baasje en het is maar de vraag of Nick vandaag wel tijd heeft om taart te eten?

Hoe dan ook: Nick Happy Birthday!

Jim Capaldi

Het is vandaag de geboortedag van deze geweldige drummer. Helaas verhuisde Jim al op 60 jarige leeftijd naar de rockhemel. 

Juist op het moment dat er plannen waren om nog een keer met Traffic op tournee te gaan. Via Traffic kreeg Capaldi internationale bekendheid en zo ontmoeten hij onder anderen Jimi Hendrix waar hij sessiewerk voor verrichte.

 

Capaldi speelde verder met artiesten als  Eric Clapton, George Harrison, Alvin Lee en Cat Stevens.

Na het uiteenvallen van Traffic begin Capaldi aan een knappe solocarrière die een rijk gevulde catalogus opleverde.

In Nederland leverde het hitje "Something So Strong" op. Capaldi mocht graag experimenteren zoals op het album wat ik nu op heb staan.

 

Het album Fierce Heart kenmerkt zich vooral door de meer dan stevige avances met de Synthpop. Daarmee is dit album misschien niet zo tijdloos als een aantal eerdere albums die hij heeft gemaakt maar het maakt het album wel tot een mooie muzikale tijdmarker.

Niet een album wat ik vaak uit de kast haal, maar op een dag als vandaag toch een geslaagde keuze. Geen hoogvlieger deze plaat maar het luistert gewoon heel lekker weg en voelt ook een beetje als een tijdmachine.

 

Capaldi zou vandaag 79 zijn geworden maar overleed op 28 januari 2005 aan de gevolgen van maagkanker.

Charlie Watts

Vandaag zou Charlie zijn 82e verjaardag vieren. Een leeftijd die verre van abnormaal geweest zou zijn en toch mocht het niet zo zijn. Het is al weer bijna twee jaar geleden dat Charlie verhuisde naar de rockhemel. 

Sindsdien kan ik geen Stones plaat opzetten zonder daar toch even bij stil te staan. Ik had niet echt een favoriete Stones maar als ik die toch had moeten kiezen was Charlie zomaar de belangrijkste kandidaat geweest.

 

Een drummer en een bassist worden vaak wat ondergewaardeerd in een band, omdat een zingende frontman en een solerende gitarist doorgaans de show stelen. Toch zijn een bassist en een drummer de motor van een iedere succesvolle rockband.

Naast zijn fenomenale drumkwaliteiten was Charlie als gentleman natuurlijk ook nog eens een geweldige verschijning. 

Iedere dag zullen er Stones fans zijn die hem missen en op een dag als vandaag helemaal.

Even een stapel live albums van The Stones uit de kast gehaald want dan was Charlie op z'n best. 

Wat voor rare capriolen Mick en Keith ook uithaalde op het podium het was iedere keer weer Charlie die de band dan weer de juiste pace gaf. Dan ben je een hele coole gast en een fenomenale drummer................

 

 Tips Live Albums van The Rolling Stones

 'Got Live If You Want It!' (1966)

'Get Yer Ya-Ya's Out!' (1970)

 'Live Licks' (2004)

The Brussels Affair '73 (2011)

The Marquee Club: Live 1971 (2015)

Sticky Fingers Live at the Fonda Theatre (2017)

Totally Stripped (2020)

Dave Abbruzzese

De drumkit is bij Pearl Jam op de een of andere manier de plek met de grootste doorstroom. Zo heeft de vandaag jarig Dave ook maar een beperkt aantal jaren en albums achter de drumkit gezeten.

Dave maakte tussen 1990 en 1994 officieel deel uit van een van de populairste Rockbands van de afgelopen 35 jaar. Zelf ben ik vooral fan van de beginperiode van Pearl Jam en het album Unplugged wat in 1992 is opgenomen staat in mijn top 3 van zowel de Pearl Jam albums als in mijn top 3 van Unplugged albums.

Tijdens deze Uplugged zat achter de drumkit de vandaag jarig Dave Abbruzzese!

Na zijn periode bij Pearl Jam heeft bij diverse andere artiesten gespeeld en een groot aantal verschillende muziekstijlen.

Zo is hij te horen op albums van Doug Pinnick, Corey Glover, Bernard Fowler en Stevie Salas.

Uitstekende drummer die een groot aantal stijlen beheerst. Doen we nu even dat heerlijk Unplugged album waarbij ik stiekem toch een beetje baal dat ik daar niet de Completely versie van heb........leuk verjaardagscadeau wellicht.

Dave Happy Birthday!

Steve Ferrone

Deze alleskunner achter de drumkit doet er vandaag een jaartje bij. We kennen Steve natuurlijk vooral als drummer van Tom Petty, waar hij zomaar aan een album of tien heeft meewerkt. Nadat Steve een aantal albums had meegewerkt werd hij ook officieel lid van The Heartbreakers.

Voor velen zal de naam Steve Ferrone niet gelijk een belletje gaan rinkelen maar Steve is te horen op albums van: George Harrison, Duran Duran, Stevie Nicks, Christine McVie, Slash, Aerosmith, Al Jarreau, Mick Jagger, Johnny Cash, Todd Rundgren,Eric Clapton, Bee Gees, Scritti Politti, Brian May, Anita Baker, George Benson, Jonathan Butler, Cyndi Lauper, Bryan Ferry, Climie Fisher, Peter Frampton, Jeff Golub, Rick James, Whitney Houston, Chaka Khan, Freddie King, Tracy Chapman, Pat Metheny, Marcus Miller, Steve Winwood, Michael W. Smith, Morrissey–Mullen, Dick Morrissey, Jeffrey Osborne, Paul Simon, Alan Frew, Laura Pausini, Bernie Worrell, Michael Jackson en Jaco Pastorius. 

Verder speelde hij in een aantal bandjes zoals Bloodstone,  was hij presentator van radioshows en speelde hij een paar seizoenen in de huisband van Saturday Night Live.

Indrukwekkende CV heeft deze gast bij elkaar getrommeld! Terecht want een uitstekende drummer en Eric Clapton koos niet voor niets voor Ferrone voor zijn indrukwekkende Unplugged optreden.

Steve Happy Birthday!

Caroline Corr

Vandaag wordt deze getalenteerde drumster en zangeres 50 jaar en ze is vooral bekend van de Ierse band The Corrs. De band speelt vooral Pop Rock, Folk Rock met hier en daar wat Celtic invloeden. The Corss zijn een echte familie band en bestaan sinds 1990.

In Nederland hadden The Corss hits met de nummers "Radio" (1999), "Breathless" (2000), "Would You Be Happier?" (2001) en "Summer Sunshine" (2004). De nummers "Radio" en "Breathless" hebben ook een tijdje in de Top 2000 gestaan en "Radio" is ook een behoorlijke oorwurm.

De band is nog steeds actief maar hield tussen 2007 en 2014 min of meer een adempauze en lag de nadruk meer op een aantal soloprojecten.

The Corrs vallen niet helemaal in mijn dagelijkse muzieksmaak maar in ben wel een behoorlijke fan van de MTV Unplugged serie en zodoende staat hier toch en CDtje van deze succesvolle Ierse band.
Vooral succesvol in eigen land want sommige albums haalde daar maar liefst 20(!!!) keer platina.

Prima Unplugged uit 1999 met een heerlijke setlist waarbij "Little Wing" van Jimi Hendrix wel een van de meest opvallende keuzes is.

Happy Birthday Caroline.

Taylor Hawkins

Het is vandaag de geboortedag van Taylor die vorig jaar veel en veel te jong is overleden. We kennen Taylor natuurlijk vooral als energieke drummer van de Foo Fighters waar hij in 1997 William Goldsmith verving.

Op het tweede album (The Colour and the Shape 1997) van de Foo Fighters maakte Taylor nog niet deel uit van de vaste bezetting maar zat hij al wel een paar keer achter de drumkit.
Dat maakte bij de andere leden blijkbaar goede indruk dat hij daarna tot de vaste bezetting ging behoren.

Samen met de Foo Fighters heeft Taylor een negental studio albums gemaakt naast de diverse verzamel en live-albums.

Naast zijn nadrukkelijk bijdrage aan de Foo Fighters was Taylor actief met zijn eigen band Taylor Hawkins and the Coattail Riders waar hij drie albums mee maakte.

Taylor was verder erg geliefd als inhuurkracht en is te horen op albums van Alanis Morissette, Elton John, Ozzy Osbourne, Iggy Pop en Miley Cyrus.

Een veelzijdige drummer die een enorme leegte bij de Foo Fighters heeft achtergelaten. Het zijn ook hele grote schoenen om in te gaan staan, maar de band heeft wel aangegeven door te willen gaan en staan dit jaar minimaal op een paar festivals.

Voor vandaag doe even vier kantjes Greatest Hits om nog eens even stil te staan bij het verlies van deze geweldige drummer. Een uitstekende verzamelaar die in een groot aantal landen meermaals de platina status wist te bereiken en overal hoog in de hitlijsten was te vinden.

Gelukkig werd het album naast CD ook gelijk op vinyl uitgebracht en daar ga ik nu even van genieten. 

Bobby Elliott

Vandaag wordt deze Hollies drummer 81 jaar en deze Britse band is nog steeds actief. Bobby was niet bij de oprichting van de Hollies maar kort voor het eerste album werd gemaakt voegde hij zich samen met Tony Hicks bij de band. Samen zijn ze ook nog de enige twee leden van het eerste uur.

 

Eigenlijk weet ik niet zoveel van de Hollies en als ik eerlijk ben kan ik maar twee dingen opnoemen:

• De band waar Graham Nash vertoefde voor hij naar de supergroep Crosby, Stills, Nash & Young verhuisde.
• Dit album waar The Hollies uitsluitend nummers van Dylan zingen.

Zelf ben ik een groot liefhebber van Dylan en niet alleen van zijn eigen uitvoeringen. Een album waar gerenommeerde artiesten een album vol zingen met songs van de woordentoverhaar heb ik doorgaans ook een zwak voor.

Het is niet moeilijk een enorme collectie aan te leggen met albums van artiesten die een heel album vol zingen met Dylan.

Daaronder grote namen zoals The Byrds, Bryan Ferry, Lucinda Williams, Odetta, Joan Baez, Chrissie Hynde, Willie Nile, Chrissie Hynde, Maria Muldaur en Judy Collins om er even een paar te noemen.

 

Deze Hollies Sings Dylan was een idee van de vandaag jarige Bobby en voor Graham Nash was het de excuus Truus om The Hollies de rug toe te keren.

Het album is opgenomen in 1968 en verscheen een jaar later in de schappen van de platenwinkels. Uiteraard heeft een album als dit grote liefhebbers en stevige tegenstanders. Gelukkig was er toen nog geen Facebook want de reacties - van vooral Dylan fans - zullen niet mals geweest zijn.

 

The Hollies reageerde echter op perfecte wijze door hun volgende album de titel Hollies Sing Hollies te geven.

Zelf kan ik prima genieten van dit Dylan avontuur van The Hollies. Prima Pop Rock uitvoeringen en de teksten zijn natuurlijk een feest der herkenning.

 

Fijn dat Bobby z'n zin heeft doorgedrukt en we wensen hem natuurlijk een Happy Birthday!

 

Danny Seraphine

Vandaag doet deze drummer er een jaartje bij. Seraphine was in 1967 een van de zes oprichters van Chicago. De band noemde zichzelf aanvankelijk The Big Thing. Het debuutalbum Chicago Transit Authority zorgde er mede voor dat het uiteindelijk Chicago werd.

 

Seraphine is een uitmuntende drummer die op een heel natuurlijke wijze Jazz en Rock in elkaar laat overlopen. Seraphine was ook mede verantwoordelijk dat nummers lekker lang werden uitgesmeerd. Met name in die eerste jaren van Chicago toen de Jazz Fusion nog niet verdrongen was door de Pop Rock.

Seraphine werd in 1990 ontslagen door een meningsverschil over zijn boek Street Player: My Chicago Story. 

Op het moment van zijn vertrek had hij samen met Chicago een twintigtal albums gemaakt. Van de zes oorspronkelijke oprichters was Terry Kath door een tragisch vuurwapenongeluk in 1978 al eerder weggevallen.
Opmerkelijk is dat de overige vier oprichters nog steeds deel uitmaken van de huidige bezetting. 

Na zijn periode bij Chicago heeft Seraphine niet stilgezeten, maar is hij toch een minder commerciële weg gaan bewandelen dan waar Chicago op terecht was gekomen.

 

Seraphine hield zich bezig met een enorme diversiteit aan muziek gerelateerde projecten. Het boek wat er toch kwam, producer van een film en een instructie DVD voor drummers. Uiteraard kwamen er signature drumsticks van Danny en ontving hij de nodige onderscheidingen zoals bij The Cape Drum Festival.

De belangrijkste is echter een Grammy Lifetime Achievement Award.

 

Een van de initiatieven die Seraphine na e Chicago periode op poten zetten was California Transit Authority. Duidelijk een bandnaam met een knipoog naar het eerste album van Chicago. 

Met CTA - zoals de band kortweg wordt genoemd - heeft Seraphine twee albums gemaakt die in eigen beheer zijn uitgebracht. 

De albums bevatten klassieke Rock met hier en daar wat Blues en Jazz invloeden. Als fan van de beginperiode van Chicago kan ik deze "nieuwe" Transit Authority prima waarderen.

Het album Sacred Ground uit 2013 bevat wel een leuke knipoog met het nummer "Take Me Back To Chicago". Dat het niet realistisch is om het oude Chicago terug te krijgen heeft Seraphine ook wel door want het - overigens zeer geslaagde - album eindigt met het nummer "Daydream Lover".

 

CTA is nog steeds actief maar dit voorjaar kwam het nieuws dat Seraphine last van zijn hart zou hebben. De berichten waren wat wisselend en we wensen Danny natuurlijk het beste. Zeker op een dag als vandaag.

Danny Happy Birthday!

José Octavio "Chepito" Areas Dávila

Vandaag doet deze Nicaraguaanse percussionist er een jaartje bij. We kennen Chepito vooral van de conga's en de timbales uit de begin periode van Santana. Deze Latin Rock band heeft altijd een sterk bezette ritmesectie gehad en soms stonden ze wel met vier man op het podium te drummen en te trommelen en in de begin jaren was Chepito een van hen.

Van de eerste 10 albums van Santana missen we Chepito alleen op het album Amigos uit 1976. Na zijn vertrek uit de band in de loop van 1977 komt Chepito in de jaren '88-'89 nog wel helpen bij een aantal optredens.

We kunnen gerust stellen dat Chepito de mooiste periode van Santana heeft meegemaakt en hij heeft beslist een grote bijdrage geleverd aan de herkenbare en energieke sound.

Na de periode bij Santana ging Chepito vooral als sessiemuzikant aan de gang. Hierbij flirt hij niet alleen met de Latin Rock maar horen hem vooral veel in de Fussion en Jazz hoek maar schuwt ook de pure Rock en zelfs Folk niet.
Zo speelt Chepito mee op albums van Herbie Hancock, Neal Shon, Brewer & Shipley, Boz Scaggs, John Lee Hooker,The Ramones, Heartfield en Patti Labelle.

Ook is hij te horen op kleinere projecten als die van z'n landgenoot Alfonso Love. Chepito is een echte liefhebber en status is iets wat heel ver bij hem vandaan staat.
Chepito is een dan ook een veelzijdig en gepassioneerde percussionist die nog gewoon met een paar vrienden op het strand muziek gaat staan maken. Muziek maken als passie! Mooi!

Happy Birtday Chepito!

Mick Fleetwood 75 jaar

Vandaag doet deze drummer en medeoprichter van de legendarische band Fleetwood Mac er een jaartje bij. Fleetwood Mac werd in 1967 opgericht en bestaat nog steeds. In 1996 werd er een jaartje pauze gehouden maar verder is de band vanaf 1967 onafgebroken actief geweest.. Dit ondanks een aantal relevante wisselingen in de bezetting en de nodige persoonlijke perikelen.

De band heeft in 2018-2019 nog een vrij uitvoerig tournee gegeven. Nieuw studiomateriaal in de vorm van een volledig album laat al even op zich wachten en het is maar de vraag of dat er nog gaat komen.

De jongens en meisjes van Fleetwood Mac worden er natuurlijk ook niet jonger op en Mick wordt vandaag dan ook 75. 

Strikt genomen moet er dan nog wel een studio album inzitten. Muzikanten gaan immers niet met pensioen want die willen hun creatieve ei kwijt.

 

Ambtenaren gaan met pensioen, muzikanten gaan dood.

 

Ik ben al vaker ingegaan om de enorme transitie die Fleetwood Mac heeft doorgemaakt van aanvankelijk een Britse Bluesband naar een Amerikaanse Pop Rockband. 

Liefhebbers van Blues en Bluesrock zoals ik betreuren dat, maar zonder gasten als Peter Green en Danny Kirwan was het denk ik ook moeilijk die Blues lijn vast te houden.

Achteraf zijn dat ook lastige discussies. Zijn Green en Kirwan weggegaan omdat de band een ander kant op aan het bewegen was? Of is de band een andere kant opgegaan omdat twee gezichtsbepalende leden de band hadden verlaten?

 

Dat neemt niet weg dat het onwaarschijnlijk knap is hoe Mick Fleetwood de band door dit proces heeft weten te leiden. Het zorgde uiteindelijk tevens voor de grootste successen met Rumours (1977) als absoluut hoogtepunt.

Verkoopcijfers die we tot dat moment nog nauwelijks hadden gezien en in de VS haalde het album 20 (!!!) keer platina. Het album verkoopt overigens nog steeds erg goed en veel fans zijn na een LP, CD aan een nieuwe LP begonnen.

 

Het was bijna ondenkbaar dat na Rumours er weer zo'n geweldig meesterwerkje zou komen. Het duurde bijna 1000 dagen (980 om precies te zijn) voor de opvolger in de winkel lag. Het heeft dus even geduurd en niet alleen ging er een groot aantal dagen in het album zitten, het was met 1 miljoen dollar productiekosten op dat moment het duurste rockalbum wat er gemaakt was.

 

Het wachten werd ruimschoots beloond want Tusk is niet alleen een meesterwerk het is ook nog eens een dubbelalbum. Dus vier kantjes genieten.

Hoewel het album met "slechts" twee platina platen in de VS achterliep bij het enorme commerciële succes van Rumours doet het muzikaal totaal niet onder voor deze voorganger.

Nu we 40 jaar verder zijn draai ik Tusk zelfs vaker dan de Rumours, waarvan een ieder alle nummers wel mee kan zingen. 

Rumours is wat mij betreft ook een beetje overgeproduceerd. De band barstte toen uit z'n voegen van de relatieproblemen en er moest natuurlijk voorkomen worden dat zoiets in de muziek door zou klinken. 

De teksten mochten wel over de ellende gaan, maar voorkomen moest worden dat de muziekpers kon zeggen dat het wel te horen is dat er problemen zijn.

 

Tusk is voor mij vrijer en iets meer een zoektocht wat binnen het genre Pop Rock nog mogelijk is.

Rumours is voor mij toch vooral een album geworden voor op een feestje en Tusk geeft meer ruimte voor fijnproevers.

Goed plan..............lekker espresso erbij.

Mick Happy Birthday!

Alan White

In 1972 verving White drummer Bill Bruford bij de progressieve rockband Yes. White zou tot z'n dood vorige maand bij de band blijven en was zo mede verantwoordelijk voor de enorme successen die de band wist te behalen. 

Voordat White echter bij Yes ging spelen maakt hij deel uit van de Plastic Ono Band, maar hij speelde ook bij George Harrison, Donovan en solo albums van andere Yes leden.

Yes dat in 1968 is opgericht kent nog steeds een enorme schare fans en vorig jaar werden deze nog getrakteerd op een meer dan behoorlijk album. In oktober 2021 bracht Yes haar "Corona" album uit met als titel The Quest. Voor fans smullen waarbij de wat neutrale luisteraar misschien liever terug valt op wat ouder materiaal.

Om even stil te staan bij de Alan White die vandaag jarig zou zijn en vorige maand na een kort ziekbed kwam te overlijden even een oudje uit de kast getrokken.
Op de draaitafel het album Tormato uit 1978. Op dit album speelt White een heel brede rol op dit toch wat ondergewaardeerde album.

Het album was misschien - vooral voor de media - wat buiten de comfortzone, maar het publiek rende massaal naar de winkel met een platina plaat in de VS als gevolg. Toen het album uitkwam was het zeker niet de standaard Yes plaat. De vraag is echter of dat erg is. Yes had voor Tormato al acht studio albums gemaakt en jezelf een keer opnieuw uitvinden kan geen kwaad. De muziek is soms zeer complex en dat vraagt dan misschien wat meer van de luisteraar.
Voordeel van een album als dit is dat het niet snel verveeld en misschien zorgt dat juist voor een portie  eeuwigheidswaarde.

Zelf ben ik geen uitgesproken Yes fan, maar dit album is prima Progressieve Rock met Alan White in een hoofdrol. White horen we op het mede door hem geschreven "Release, Release" zingen, maar hij speelt vooral een indrukwekkende rij aan instrumenten: drums, klokkenboom, drumsynthesizer, gongs, militaire snaredrum, vibrafoon, klokkenspel, de uit de klassieke muziek bekende crotales en gewone cimbalen.

Uitstekende muzikant die helaas toch te jong die andere geweldige drummers is gaan opzoeken.

Chris Frantz

We kennen Chris vooral als drummer van de The Talking Heads. Deze New Wave band werd in 1974 in New York opgericht en werd in 1991 ontbonden. In 2002 is en er nog een reünie geweest maar daar is het verder blij gebleven.

Chris is samen met David Byrne en Tina Weymouth (de vrouw van Chris) de gehele periode bij de band geweest. In totaal maakte The Talking Heads een achttal studio-albums en twee live-albums. Eigenlijk zijn al hun albums dik en dik in orde en kan je stellen dat het jammer is dat ze uit elkaar zijn gegaan.

Aan de andere kant kan je ook stellen dat heel veel bands wel een paar albums te lang bij elkaar zijn gebleven. Puike platen hebben ze dus gemaakt die - ondanks dat New Wave niet meer in de frontline staat - nog steeds een grote herdraaibaarheidsfactor hebben. 

Na het uiteenvallen van The Talking Heads speelde Chris nog in een aantal andere bandje zoals Tom Tom Club. Met die projecten haalde hij (samen met Tina Weymouth) niet de successen en belangstelling als met The Talking Heads.

Chris is een uitstekende drummer en is meermaals in diverse polls heel hoog geëindigd. Muzikaal op de achtergrond nog heel actief maar de laatste jaren zit het Chris niet mee. Twee jaar geleden een hartaanval en een paar maanden geleden een ongeluk met een dronken bestuurder. 

Des te meer: Happy Birthday Chris!

Jim Keltner 80 jaar

Vandaag doet de nog steeds actieve Keltner er een jaartje bij. Keltner is al 60 jaar een van de meest gevraagde sessiemuzikanten en menig artiest mag hem ook graag meenemen op tournee.
De vraag "Bij wie heeft Jim allemaal gespeeld?" kan je ook beter vervangen door de vraag "Bij wie heeft Jim niet gespeeld?".

Een kleine opsomming uit de CV van Jim Keltner:

• Op een dozijn albums van Ry Cooder
• Tour of America van Crosby, Stills, Nash & Young
• 4 albums van John Lennon
• 2 albums Mick Jagger
• 2 albums Neil Young
• 2 albums Donovan
• Concert For Bangla Desh
• 3 albums Arlo Guthrie
• 8 albums George Harrison
• 5 albums Joe Cocker
• 4 albums Ringo Starr
• 2 albums David Crosby 
• 4 albums Jackson Browne
• 4 albums Bob Dylan
• 5 albums Carly Simon
• 4 albums Randy Newman
• 6 albums Eric Clapton
• 4 albums Leon Russell
• 3 albums Rita Coolidge
• 5 albums Elvis Costello
• 5 albums J.J. Cale
• 2 albums James Taylor
• 2 albums Traveling Wilburys
• etc, etc, etc

De lijst van artiesten waar hij aan één album heeft meegewerkt lijkt helemaal eindeloos. Op die lijst staan  meesterwerken als Aja van Steely Dan, Sheryl Crow (self titled), Death of a Ladies' Man van Leonard Cohen en Fool Moon Fever van Tom Petty om er van de honderden een paar te noemen. In die lijst ook veel Jazz artiesten maar ook Alternatieve Rock en welke muziekstijl eigenlijk niet?

 

Een van de weinige bands waar Keltner formeel lid van was is Little Village. Samen met Ry Cooder, John Hiatt en Nick Lowe. Met zo'n bezetting krijgt een dergelijk band dan gelijk het label supergroep met de daarbij behorende verwachtingen.

Het enige album wat Littel Village maakte kreeg wel een Grammy nominatie, maar was commercieel niet een heel groot succes. 

Toch zullen er genoeg fans zoals ik zijn geweest die graag gezien hadden dat de heren toch nog even hadden doorgepakt. De mannen kregen ook geen ruzie maar het bloede een beetje dood en dat is - met vier van die mega talenten - toch een beetje jammer. Hier had echt wel meer in gezeten alleen dit soort gasten hebben zoveel andere projecten lopen en dan moeten er keuzes gemaakt worden.

Keltner heeft er daarom ook geen minuut minder door achter de drumkit gezeten, want de verzoeken die hij krijgt zijn er meer dan in een normale agenda passen. Keltner heeft - zoals opmerkelijk veel drummers - een achtergrond die wat naar de Jazz neigt maar is door zijn fenomenale skills is hij universeel inzetbaar.

Om een plaat te draaien bij de koffie waar Keltner op drumt kan ik bijna blind m'n hand in de kast steken. Op de foto een kleine selectie van albums die ik zoal verzameld heb waar Keltner op te horen is.

Jim Happy Birthday!